Więzień na zamku Zenda

Uwielbiam sięgać po książki nieznane, o których nikt nie mówi w internecie i które są dla mnie totalną tajemnicą i znajdować właśnie takie perełki jak ta książka. Dałabym jej 5 gwiazdek, ale czuję, że pomimo wciągającej fabuły i bardzo poetyckiego języka za jakiś czas dużo rzeczy z niej zapomnę. Polecam czasami sięgnąć po coś starego i totalnie nieznanego, bo na swoim przykładzie wiem, że często są to naprawdę dobre i warte przeczytania książki :)

Krótka, zabawna powieść o grupie ludzi, których połączyło jedno niefortunne zdarzenie i niechciana przesyłka. Wszystko zaczęło się od chciwości jednego mężczyzny, który za wszelką cenę pragnął zdobyć spadek po wuju oraz od psikusa drugiego, przypadkowego jegomościa. Ta historyjka łączy w sobie wątki kryminalne, detektywistyczne, czarny humor i angielski żart. Mimo, że bohaterowie, każdy po kolei, są w mało ciekawej i patowej sytuacji, to czytelnik bawi się przednio. Bardzo ciekawa jest postać narratora, który zwraca się bezpośrednio do czytelnika, wygłasza swoje opinie i otwarcie mówi o tym, że dobrze zna niektórych bohaterów. Lekkość lektury, mała objętość i dobra zabawa sprawiają, że jest to świetna książka na weekend lub w podróż.

Dla mnie to najlepsza z dotychczas czytanych powieści Waltera Scotta. Nie tyle pod względem wartości akcji czy rysów postaci, ale tego, z czego ten typ powieści historycznej słynął - nastrojowości i siły oddziaływania poetyckiego. Opisy realiów zamkowych, wiejskich zagród i gospód, niełatwego życia, szkockiej przyrody i szkockiej dzikości to coś, na co nie sposób nie zwrócić uwagi. Tego szukam w literaturze pięknej.

Powieści Waltera Scotta, to dla współczesnego czytelnika trudna lektura. Honor, cnota, męstwo i miłość, która nie kończy się w łóżku po pierwszym spotkaniu... Jednak warto przeczytać. Zdarzenia i postaci w książce są prawdziwe, a wspominane miejsca geograficzne można łatwo znaleźć na mapie. Powieść jak i sam autor to klasyka wielkiej powieści historycznej. Polecam.

Czy idea potrafi zasłonić braki opowiadania? „Greta Minde” Theodore Fontane’a jest tego doskonałym przykładem. Fabuła zastana in media res jest dość typowa – miłość młodej Grety i Valtina jest skazana na porażkę przez surowość obyczajów protestanckich Niemiec XVI wieku. Oboje kochanków jest wychowywana przez macochy. Szczególnie Greta nie uświadczyła miłości ze strony Trudy – żony swojego przyszywanego brata Gerdta. Prezentują oni sztywne ramy moralności i wiary protestanckiej, w których uczucie jest niewskazane. Greta, jako córka katoliczki, traktowana jest w domu jak obca. Ciągłe niesprawiedliwości popychają kochanków do ucieczki z Tagermünde. Tutaj typowość się kończy. W ciągu 3 lat Greta i Valtin dołączają do wędrownej teatralnej trupy. Valtin na łożu śmierci każe Grecie wrócić do rodziny i prosić ją o wybaczenie dla własnego dobra i ich dziecka. Pokora Grety nie ujmuje brata, dodatkowo odmawia jej prawa do spadku. Stanowisko to niesłusznie podtrzymuje rada miasta, w której Gerdt zasiada. Greta w poszukiwaniu sprawiedliwości kradnie dziecko jego i Trudy, podpala Tagermünde i ginie w pożarze z bratankiem i swoim dzieckiem. Fabuła „Grety Minde” brzmi jak przypowieść. Pod warstwą urywanych wątków i krótkich scen Fontane ukrył krytykę skostniałego porządku Prus. Złość Grety, przywodząca na myśl tragedie greckie, jest przez narratora uświęcona, a przynajmniej nie krytykowana. Ma to też znaczenie w kontekście udzieleniu kobiecie prawa do emocji – czegoś nieoczywistego w niemieckich poradnikach savoir-vivre’u jeszcze w momencie tworzenia „Grety Minde” (1880). Jej złość będąca reakcją na życie pełne niesprawiedliwości nie przynosi zmiany – ostatnie słowa książki opisują zmianę obsady roli Anioła z „Sądu Ostatecznego” w najnowszym występie trupy. Nikt nie zauważył nieobecności Grety Minde. Tak, jak świat nie zauważył jej tragedii. Moje początkowe problemy z tą książką szybko zostały przezwyciężone. Okrucieństwo i realna emocjonalność Grety Minde, która nie pozwala sobą pomiatać Trudzie, pod względem realizmu plasuje dzieło Fontane’a bardzo wysoko. Jest to mocna literatura klasy B, którą mogę szczerze polecić. https://www.instagram.com/metakonteksty/

"Dom o Siedmiu Szczytach" to bardzo przyjemna powieść, która określana jest przez wydawcę jako romans grozy. Pod tajemniczo brzmiącą nazwą gatunku kryje się historia purytańskiego rodu osiadłego w Nowej Anglii w okresie kolonialnej historii Stanów Zjednoczonych. Moim zdaniem jest to powieść o samotności, konwenansach i konsekwencjach wyborów naszych przodków, które otrzymujemy w spadku, wraz z majątkiem, nazwiskiem oraz trudnymi wspomnieniami. Powieść napisana jest bardzo kwiecistym językiem i przepełniona moralnymi spostrzeżeniami autora. Muszę przyznać, że powieść ta nie jest najwybitniejszym dziełem, z jakim miałam przyjemność spędzić mój wolny czas, ale przedstawia prawdę o ludziach, aktualną do dziś. Serdecznie polecam na długie jesienne wieczory.

Czy można, napisać powieść o tragicznych wydarzeniach, która skrzy się humorem, dodajmy typowo brytyjskim humorem, a jednocześnie, nie dopuścić, aby ten humor ujemnie, wpływał na warstwę dramatyczno - epicką utworu? Ta powieść, udowadnia, że jak najbardziej, można. Książka, bardzo przypomina, w tym względzie, dzieła Sienkiewicza, tylko tutaj, mamy więcej klimatu w stylu Zagłoby, niż u naszego wieszcza. Poczucia humoru zaś, dramatycznie brakuje, współczesnym powieściopisarzom, mym zdaniem, powiązane jest to, z dominującym wśród twórców obecnych, światopoglądem lewicowo - liberalnym, ideologia ta uznaje, śmiech za coś niebezpiecznego, nigdy nie wiadomo, z której mniejszości, bądź grupy społecznej, w następnym sezonie literackim, śmianie się będzie surowo wzbronionym. Autor, kilka razy puszcza oczko, do współczesnego sobie, hipisowskiego, czytelnika, Anno Domini 1973, w którym roku, powieść ta ukazała się, nie robi jednak tego tak nachalnie, jak dzisiejsi literaccy troglodyci. Akcja powieści, dzieje się w 1857 roku, podczas powstania Sipajów, to jest hinduskich formacji zbrojnych, pod brytyjskim dowództwem wojskowym. Nieliczny garnizon brytyjski, oraz liczni cywile pod jego ochroną, zostaje oblężonym w tytułowym Krisznapurze. Oblężenie te, jako żywo, przypomina obronę Zbaraża w Trylogii. Tutaj znowu, nasuwa się myśl, iż pisarz musiał znać dzieła Sienkiewicza, który był, przecież chętnie tłumaczonym, na język angielski twórcą. Podobieństw, jest tu zbyt wiele, aby był to przypadek. Najsilniejszym atutem książki, jest realistyczne oddanie mentalności, ludzi XIX stulecia. To nie są, jak we współczesnych, pseudo powieściach historycznych, współcześni autorom, ludzie ubrani, tylko niczym aktorzy na scenie w historyczne kostiumy, tutaj każdy myśli i działa, jak ludzie innej, odleglej epoki historycznej: „Kobiety są słabe, zawsze będziemy musieli opiekować się nimi, tak samo jak i krajowcami. Z pewnością trafiają się wyjątki, na przykład taka panna Florence Nightingale, ale, może na szczęście, moja żona i córki nie należą do tej nielicznej kategorii… Nawet za sto lat (pan Hopkins próbował nieudolnie wyobrazić sobie świat w 1957 roku) nic się pod tym względem nie zmieni. Kobiety są ulepione z miększej gliny. Budzą w nas pożądanie, ale nie są nam równe”. Gdyby pisarz, dziś, tak się wczuł w mentalność, roku 1857, zaraz, mało inteligentni lewicowi aktywiści, a takich jest większość, bo aby płynąc w głównym nurcie, trzeba być skrajnym konformistą, konformizm zaś, zwykle wyklucza najlepsze przymioty charakteru, takie jak inteligencja, czy odwaga cywilna, okrzyknęliby go antyfeministą, i paliliby jego książki, jak to już robiono, np w Kanadzie, z dziełami, pisarzy nie dosyć, wyczulonymi na nowe doktryny neokomunistyczne.

Kolejne raczej powściągliwe opracowanie legend arturiańskich obok "Króla Artura i rycerzy Okrągłego Stołu" Rogera Lancelyn Greena, ale o ile ten ostatni rugował starannie cały erotyzm, o tyle Sigrid Undset właśnie tej kwestii poświęca najwięcej miejsca (a zwłaszcza zagadnieniu czystości/nieczystości). Czyta się trochę jak mocno odchudzoną wersję "Opowieści Okrągłego Stołu" w adaptacji Boulangera z serii "Bibliotheca Mundi", więc jeśli dla kogoś ta druga książka jest za gruba/za ciężka, a chce poznać, jak to smakuje, to Undset będzie jak znalazł. Dodatkowym atutem jest bardzo dobre posłowie Przemysława Mroczkowskiego oraz ilustracje Marii Hiszpańskiej Neumann (ale są chyba tylko w wydaniu z 1956; w nowym wydaniu oprawa graficzna jest cukierkowo-infantylna, zupełnie bez sensu, bo książka Undset jako żywo nie jest opracowaniem przeznaczonym dla dzieci).

"Lata płyną, a szczęścia nie ma". To cytat z książki, który znakomicie i w najkrótszy sposób określa, ujmuje historie ludzkie w książce zawarte. Bohaterowie opowiadań szczęścia nie mają, a okrutny los pokaże swą moc w pełni, komplikując lub kończąc biedne życie. Książka zawiera dwa świetne opowiadania. Pierwsze nosi tytuł "Na wybojach" ("Uchaby"), drugie "Trójka, siódemka, as" ("Trojka, siemiorka, tuz"). W obu opowiadaniach większość bohaterów nie wiedzie łatwego i dostatniego życia. Postacie zmagają się z różnymi problemami i w obu nowelach w pewnym momencie nadchodzi przełomowy moment, który zaważy na ich dalszych losach. Główni bohaterowie zetkną się np. z ludzką znieczulicą i bezdusznością urzędniczą (opowiadanie pierwsze) lub z bandytyzmem, złodziejstwem i niepohamowaną chciwością (opowiadanie drugie). W obu opowiadaniach dochodzi do tragedii, ofiar, trudnych decyzji, próby sił i charakterów, a przede wszystkim starcia dobra ze złem. Po przeczytaniu ostatnich zdań tej niewesołej, lecz rewelacyjnej książki powróciłem do słów piosenki nuconej przez jednego z bohaterów drugiego opowiadania. Mogą one służyć za refleksyjne podsumowanie obu krótkich opowieści i nimi zakończę także tę opinię, polecając jednocześnie książkę, która warta jest przeczytania. Oto wspomniane, jakże prawdziwe słowa piosenki: "Ach, dla jednych to życie jest cudne - Sama radość, marzenia i sny! A dla innych jest wstrętne i brudne - Sama rozpacz, nieszczęście i łzy..."

Psychologia uczy nas, że naszą osobowość najbardziej kształtują i rzeźbią lata dojrzewania. Chłonna, nieukształtowana psychika dziecka formowana jest przez jego środowisko w umysł dorosłego człowieka. Zmienić coś później jest niemalże niemożliwością. W środowisku naszego dorastania rodzi się charakter, poczucie prawd i zasady moralne. Tam, gdzie nas tłamszono kwitnie bunt, tam gdzie dano nam rozkwitnąć rodzą się talenty. Powieść Bazina, oparta ponoć bardzo mocno na wątkach autobiograficznych, jest właśnie powieścią o dojrzewaniu. Tu jednak daleko od kochanego rodzinnego domu i normalnych warunków. Zamiast tego mamy tu matkę - królową pszczół, która nienawidzi własnych dzieci i tłamsi je, podobnie jak i swego słabego, nieudolnego męża, odwracającego wzrok i potulnie godzącego się na wszelkie machinacje. Wieczna musztra, policzkowanie (i dziabanie widelcem przy stole), oszczędzanie na jedzeniu i ubraniach, tysiące dobrych przykrości i złośliwości budzą w trójce dzieci gwałtowne uczucia gniewu i sprzeciwu, które z czasem przeradzają się w ponurą, toksyczną wojnę pokoleń. Wszystko opisane z perspektywy jednego z synów, buntownika z potworem nad głową, w którym kiełkuje nienawiść zrodzona latami spijania tych trucizn. Z jednej strony wszystko to jest szalenie ponure i czyta się to niczym pamiętnik więźnia, wiecznie poniżanego i niemalże bez szans o walki o swoją godność, którą musi wydzierać po kawałku podstępami i machinacjami; z drugiej strony opisane jest to z pewnym odcieniem humoru i chwackiej energii, gdy z czasem owa walka o wpływy w domu zamienia się w swoistą grę, gdzie trzeba podchodzić przeciwnika i - paradoksalnie - nauczyć się od niego jego własnych niegodziwości, by nimi dogodnie odpowiedzieć we właściwej chwili. A że latka lecą, matka się starzeje a młodzi rosną, więc siłą rzeczy przewaga powoli przechyla się w ich stronę. Jędzowata megiera (przezywanych przez młodych gniewnych "jędzopą") jest jednak tego dobrze świadoma, a jej przewaga potężna. Jest to o tyle interesujące, że mierzy się z mitem nieskończonej miłości macierzyńskiej jak i rzekomej większej empatii i dobroci płci pięknej; tymczasem i wśród kobiet nie brakuje osób z gruntu nikczemnych, których złość i wieczny, cierpki gniew przelewany jest na innych, łącznie z własnymi dziećmi; nie brakuje ludzi, którzy źle sobie wspominają spotkania z niejedną taką żmiją. Naturalnym zaś skutkiem i efektem takiej ekspozycji na wieczny niegodziwej despotki jest to, że dla młodego bohatera kobiety jako płeć stają się kolektywnie niegodziwe i godne pogardy. Jego nienawiść wyrosła na żyznych gruntach, a doznane krzywdy na zawsze go ukształtowały. Oto i efekt całych tych zmagań - człowiek równie skalany złem co ona, który w gniewie demoluje wnętrza kościołów jako wyraz swego buntu przeciwko fałszywym autorytetom owej dewotki. Przepchnięci do muru chłopcy myśleli nawet o zbrodni - jak opisano, po całych tych latach upokorzeń i wiecznych prześladowań byłoby to dla nich niczym zabicie szczura czy innego szkodnika. Cała ta analiza w jego wspomnieniach zdaje się mówić, że jednak stanie się on lepszym człowiekiem. Stara zaś jędza zapewne będzie tylko gorzknieć w miarę upływu lat. Ale o tym pewnie przekonam się w kontynuacjach, po które z ciekawością sięgnę.

Moje oczekiwania były zupełnie inne, więc praktycznie wszystko było dla mnie zaskoczeniem; i fabuła i okres, w którym książka powstała i w którym toczy się akcja, również język, jużci archaiczny. Początek zatem nieco mnie zniechęcił, ale summa summarum do wszystkiego można się przyzwyczaić, a dzięki dobrze budowanemu napięciu, fabuła nieco baśniowa oparta na intrydze w końcu mnie wciągnęła. Ciekawostką było anonimowe tłumaczenie. A morał opowieści jest taki, że pieniądze szczęścia nie dają. Tak więc czasem niespodzianki nie są złe.

E.T.A. Hoffmann to niemiecki pisarz z epoki romantyzmu, z którego twórczością warto się zapoznać, zwłaszcza, jeśli jest się fanem fantastyki. Jego opowiadania są wręcz magiczne i porywają czytelnika w naprawdę wyjątkowe i kreatywne światy. Trzeba przyznać, że Hoffmannowi nie brakowało wyobraźni i niektóre opowiadania wręcz zachwycają swoją oryginalnością. Oczywiście w tej książce pojawiają się też słabsze opowiadania, jednak chciałbym się skupić na tych, które najbardziej przypadły mi do gustu. "Historia o dziadku do orzechów i królu myszy” to z całą pewnością moje ulubione opowiadanie, którego raczej nie trzeba przedstawiać. To bardzo znana historia, z która warto się zapoznać i do którego warto wracać w okresie Bożego Narodzenia. „Złoty garnek” to również niezwykła propozycja, która w pełni ukazuje to, jak bujną wyobraźnię miał autor. Dodatkowo wykazał się także ciekawym przedstawieniem postaci, które sprawiło, że narracja bywała niewiarygodna i trudno było od razu stwierdzić, komu warto ufać. "Ordynacja" to również bardzo dobra propozycja, która porusza wątek somnambulizmu. Niezwykle niepokojące opowiadanie z mroczniejszym klimatem. „Ślub” czytałam drugi raz i ponownie wciągnął mnie od początku do końca. „Panna de Scudery” z kolei bardzo mnie zaintrygowała, bo był już klasyczny przykład opowiadania kryminalnego, który intrygował już od samego początku. E.T.A. Hoffmann nie tylko potrafi tworzyć fantastyczne światy, ale także wniknąć w głębię ludzkiej natury, która często pokazuje najokrutniejsze oblicza. Jest tu magia, jest tu miłość, ale też szyderstwo i prawdziwe zło. Ten pisarz naprawdę ma wiele do zaoferowania i warto poznać też inne opowiadania niż tylko to o dziadku do orzechów.

Leon Afrykański (Leo Africanus ), Giovanni Leone, a tak faktycznie to Arab, muzułmanin al-Hassan ibn Muhammed al-Wazzan al Zaiyati ( jego ojciec był wagowym stąd nazwisko al-Wazzan ) - podróżnik, geograf i dyplomata, podróżujący po Afryce, Europie i Azji. Urodzony 1485 roku w Grenadzie, kiedy to muzułmanie musieli opuścić Grenadę i inne miasta, gdyż Półwysep Apeniński na powrót przejęli Hiszpanie, lub przyjąć wiarę chrześcijańską. Zmarł prawdopodobnie w Tunisie w 1529. W 1520 roku, porwany i sprzedany papieżowi Leonowi X, służył mu jako dyplomata ale musiał przyjąć wiarę chrześcijańską. W 1526 wydał książkę "Cosmographia Dell` Africa". W 1529 roku pozwolono mu wrócić do Tunisu gdzie ponownie przeszedł na islam. Postać wyjątkowo interesująca, o burzliwym życiorysie, którym można by było obdzielić przynajmniej kilkanaście osób. Należy też podkreślić jego wyjątkowe szczęście, gdyż niemal z każdej opresji wychodził cało. Miał kilka żon, miłości tragiczne i szczęśliwe. A co do książki - i tutaj mam spory niedosyt. Autor przedstawił nam jego życiorys w formie pamiętnika w latach 1488 - 1527, spisanego swojemu synowi, zbyt pobieżny a nawet sucho bez większych emocji. Do połowy książki skupiał się na miłosnych przeżyciach swojego ojca, skrótowy zarys historyczny, dużo opisów architektury, strojów i obyczajów, jego relacji z żonami. Zabrakło wartkiej akcji, rozbudowania niektórych przygód , szybkie przejścia z roku na rok, przez co momentami wydawało się, że to dzieje się obok niego. A przecież był to bardzo burzliwy okres w dziejach Europy i kontynentu afrykańskiego, w którym Leon Afrykański czynnie uczestniczył. Książka powinna mieć conajmniej 500-600 stron a nie tylko 300. Przeczytałam z ciekawością, lecz jak już wspomniałam bez fajerwerków , a szkoda.

Mimo, że jest to tak mikry zbiorek, że aż trudno go nazwać książką, to zawiera on w sobie mnóstwo treści. Jeśli ktoś lubi grozę jak ze starych horrorów, czy opowiadań Poe'go to spodoba mu się pozycja. W sam raz na niezbyt długą podróż pociągiem... na pewno się przy tym nie zaśnie.

„Gdy się babie czegoś zachce, wszyscy diabli nic nie pomogą” Powieść mająca cechy powieści psychologicznej, moralitetu, a nawet horroru z elementami kryminału i powieści detektywistycznej, od czasu do czasu doprawiona dużą szczyptą humoru, który pojawia się tam, gdzie akurat przebywa dziedzic Henryk, zwany Smokiem. Napisana językiem bardzo plastycznym, mocno oddziałuje na wyobraźnię czytelnika, odsłania tajemnice ludzkiego umysłu i daje możliwość dokładnego przyjrzenia się motywom działania bohaterów. Opisy ich nastrojów i konfliktów wewnętrznych przedstawiane są jakby w zwolnionym tempie, przy czym niemal od początku czytelnik ma świadomość nieuchronności tragicznych zdarzeń, które nastąpią w młynie na wzgórzu. Duńska wieś z początków ubiegłego stulecia to miejsce, gdzie ludzie żyją według surowych zasad obowiązujących wyznawców protestantyzmu. Relacje między mieszkańcami porządkuje obyczajne zachowanie i uczciwie wykonana praca. Obraz wsi dopełniają liczne malownicze opisy przyrody, która stanowi również czynnik organizujący tryb życia tej pełnej przesądów, prostej wiejskiej społeczności. W takich okolicznościach zamożny chłop, młynarz Jakub Clausen z malowniczej wyspy Falster, musi sobie radzić ze swoją grzeszną namiętnością do Lizy Vibe, która „wstąpiła na służbę do młyna” i najwyraźniej ma chrapkę na zostanie młynarzową, co stało się całkiem prawdopodobne po śmierci żony młynarza, Chrystyny. Wówczas bowiem młynarz stał się bezbronny, wystawiony na rządzę pokus. „Dopóki żyła żona, istniało jeszcze coś, co go powstrzymywało: mógł popełniać błędy, nawet trudne do naprawienia, ale nie był jeszcze bezradny, nie pozostawał całkowicie w mocy losu”. Ale Chrystyna, zanim umarła, wymogła na swoim mężu przyrzeczenie, że po okresie żałoby zwiąże się z Hanną Christensen, która godnie zastąpi zmarłą nie tylko jako żona, ale przede wszystkim jako matka osieroconego Janka. Autor zbudował tę historię na kontrastach. Przeciwieństwem wyrachowanej, przebiegłej i lubieżnej Lizy kłusowniczanki, jest bogobojna i uduchowiona Hanna; brat Lizy, Peer, kłusownik i domniemany zabójca starego leśniczego, reprezentuje bezprawie, podczas gdy brat Hanny, młody leśniczy Wilhelm, jest uosobieniem prawa i porządku. Ulubione zwierzę Lizy, biały (jak upiór?) kocur Pilatus, wyposażony w „szeroką głowę, podobną w zmierzchu do łba ogromnej żmii”, z której patrzyły groźnie „wielkie, żółte, demoniczne oczy”, stanowi kontrast dla delikatnej Jenny, ukochanej sarenki Hanny. Przy czym Pilatus nie odstępuje swojej pani ani na krok, natomiast Jenny, choć oswojona, przebywa na wolności. Młyn mieści się na wzgórzu, a więc niejako na widoku, zaś rodzinny dom Lizy stoi na bagnach, poza granicami wsi, jakby w odosobnieniu. Nieprzypadkowo. W ten symboliczny sposób autor wskazuje, że nierespektujący prawa kłusownicy, są wyrzuceni poza społeczeństwo, które nie akceptuje ich trybu życia. Najogólniej mówiąc Liza reprezentuje dziką i pierwotną naturę, która folguje zmysłom, a Hanna – moralność i kulturę, które nakazują trzymać zmysły w ryzach. Liza, prawdziwie wiejski wamp, potrzebuje relacji z mężczyznami, prowokuje ich, kusi i zawraca im w głowach, Hanna, która „miała piękną twarzyczkę” i „była ładnych, drobnych kształtów”, skupia się na samodoskonaleniu – dużo czyta, gra na pianinie. Mentalnie Jakubowi bliżej do Hanny, jednak pożądanie wpędza go w orbitę Lizy, a stąd już tylko krok do tragedii. Przyczyną jest zazdrość, która pociąga za sobą zbrodnię, ta zaś wywołuje wyrzuty sumienia, a neurotyczne lęki i halucynacje słuchowe są udziałem nie tylko sprawcy. Kres tym uczuciom kładzie pożar - oczyszczający i porządkujący wszystko ogień, dzięki temu nieoczekiwanemu zbiegowi okoliczności, zbrodnia wychodzi na jaw, zabójca zostaje sprawiedliwie osądzony, a do wsi powoli powraca spokój. Karl Gjellerup to trzeci w tym miesiącu laureat literackiej Nagrody Nobla, którego twórczości wcześniej nie znałam..

Bardzo podobała mi się ta powieść. Autor w doskonały sposób ukazuje wyrachowanie i zakłamanie osób z wyższych sfer epoki wiktoriańskiej w Anglii. Książka pełna jest również humoru - i to takiego dosyć wysublimowanego. Ciekawym jest również wątek miłosny kilku bohaterów do prostej guwernantki. Uwielbiam pozycje, które demaskują obłudę i niemoralność ludzi - bo to jest po prostu ponadczasowa prawda, którą wielu stara się ukryć. Myślę, że pod postaciami z książki autor ukrył wiele cech każdego człowieka. Podobają mi się również dygresje głównego bohatera, które zawsze są w punkt. Polecam każdemu, kogo interesuje natura psychologiczna ludzi oraz mechanizmy nią rządzące.

„Ramajana” to słynny indyjski epos, wręcz kamień węgielny indyjskiej kultury jak czytamy w posłowiu, choć moim zdaniem nie jest aż tak wielkim arcydziełem jak „Mahabharata”, ale ja czytałem oba utwory nie w oryginalnej wersji wierszowanej, ale zmodyfikowanej, zbeletryzowanej powieściowo. Tak czy inaczej wybitne dzieło. Treść. „Ramajana” opowiada losy następcy tronu, który pada ofiarą intrygi w królewskiej rodzinie i zamiast należnej korony zostaje zesłany na wygnanie, gdzie musi podjąć walkę z siłami ciemności i osobistym dramatem... W książce obecne są ludzkie namiętności i ułomności jak: miłość, zazdrość, pożądanie, gniew, zemsta, cierpienie. Podobnie jak w „Mahabharacie” tak i tu zawarta jest nauka moralna, której istotą jest wewnętrzne udoskonalanie samego siebie przez opanowywanie swych emocji. Charakteryzuje to głównego bohatera, który poprzez swoją dobroć, pokorę, miłosierdzie może być porównywany nawet z Jezusem Chrystusem. Na koniec dwa cytaty, które warto sobie zapamiętać: „DANE SŁOWO JEST JAK STRZAŁA WYPUSZCZONA Z ŁUKU. NIE MOŻNA JEJ COFNĄĆ W PÓŁ DROGI” „WIELCY POWINNI WYBACZAĆ BŁĘDY LUDZI MAŁYCH”.

Lekturę zaczynałam pochłonięta klimatem norweskich Lofotów i życiem rybaków ok 100 lat Temu. Urzekł mnie mocny, obrazowy realizm autora w opisywaniu warunków życia i specyficzny stylu życia bohaterów.całkowicie zależnego od morza i połowu ryb. Niestety z czasem postaci stały się zbyt posągowe a realizm przeszedł w naturalizm i epatowanie beznadziejnością ich życia . Książka zaczynała mieć cechy naszego socrealizmu gdzie w emocjonalny sposób należało ukazać życie warstw wyzyskiwanych. Zgodnie też z takim założeniem autor próbował pokazać ukrytą wielkość swoich bohaterów, ale nie wyszło to autentycznie. Ostatecznie jako powieść książka mnie rozczarowała (dołączyło się też niezbyt fortunne tłumaczenie), ale ma niezaprzeczalny walor uchwycenia realiów i specyfiki opisywanej społeczności.oraz pięknych opisów z pracy rybaków na morzu.

Bohaterem tego romansu lotrzykowskiego są pieniądze i Defoe. Pieniądze jako coś , co wartościuje człowieka, daje mu pozycję społeczną. W ówczesnej Anglii taki był układ społeczny. Mimo upływu kilku stuleci w Anglii nic się nie zmieniło: jak się nosisz, do takiej klasy społecznej należysz, co masz, ile masz. Pieniądze jako objaw kapitalizmu, znak rozpoznawczy człowieka. A Defoe, był dziennikarzem, oglądały ówczesną rzeczywistość , umiał to przełożyć na literaturę. Narratorem jest kobieta,, Moll Flanders bohaterka , która spowiada się czytelnikom że swojego życia. Mam wrażenie, że to był niezły żart Defoe. Kobieta w wieku siedemnastym w Anglii miała status żony przy mężu. Nasza bohaterka zmienia mężów i związki małżeńskie jak karty do gry. Prawie zawsze ma szczęście i spada jak kot na cztery łapy. Zna wszystkie, może prawie wszystkie środowiska spoleczne. Defoe też miał bogaty życiorys. Wiele zdarzeń z tej książki ma wiele wspólnego z jego życiorysem. Obserwacja dziennikarska plus swój życiorys składają się na fabułę tej zabawnej książki. A że bohaterem jest kobieta. No cóż, autor może napisać wszystko, czytelnik musi rozpoznać jego triki. Polecam tę klasykę czytelnikom.

Tak jak kiedyś zadziwiło mnie, że komedie z lat 50 są rzeczywiście śmieszne, tak nie mogę wyjść z podziwu jak intrygująca może być książka napisana 200 lat temu. Początek napisany pięknie, jednak akcja bardzo się przeciągała, nie dziwi mnie ogrom czytelników, którzy przedwcześnie się poddali. Przebrnięcie przez zgrabne początki zostało sowicie wynagrodzone, książka okazała się niezmiernie wciągająca, napisana zawikłanie, aczkolwiek zręcznie. Świetna lektura, klasyk czarnego romantyzmu, bezpośrednio nadmieniająca wspaniałego "Mnicha" M.G. Lewisa.