Wielkie pranie mózgów. Rzecz o polskich mediach

Może nie jest górnolotna i zapewne niektórzy czytelnicy stwierdzą, że to kompletne bzdury, to uważam, że warto poświęcić swoj czas. Autor potraktował temat humorystycznie, ale zawarł w książce dużo ciekawostek, którymi na pewno przy nadarzającej okazji podzielę się ze znajomymi.

Epoka hipokryzji: seks i erotyka w przedwojennej Polsce Autor: Kamil Janicki Moja ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (7/10) „Epoka hipokryzji” to kolejna popularnonaukowa publikacja Kamila Janickiego, w której autor bierze na warsztat temat rzadko omawiany w sposób rzeczowy i pozbawiony sensacyjności — seksualność i obyczajowość w Polsce przedwojennej. Książka pokazuje wyraźny rozdźwięk między oficjalną moralnością II Rzeczypospolitej a rzeczywistymi praktykami i postawami społecznymi, co autor konsekwentnie i dość sugestywnie dokumentuje. Jak w przypadku innych książek Janickiego, publikacja napisana jest przystępnym, prostym i bardzo komunikatywnym językiem. Autor sprawnie łączy narrację z konkretnymi danymi, przykładami źródłowymi i statystykami, dzięki czemu lektura nie traci wiarygodności historycznej, a jednocześnie pozostaje atrakcyjna dla szerokiego grona czytelników. Temat przedstawiony jest jasno, bez niepotrzebnego moralizowania, ale też bez taniej prowokacji. Mimo licznych zalet książka sprawia momentami wrażenie nieco zbyt rozciągniętej — część wątków mogłaby zostać skrócona lub skondensowana bez szkody dla całości. To właśnie ta rozwlekłość wpływa na odbiór publikacji i obniża jej końcową ocenę. Niemniej jednak autor konsekwentnie trzyma się tytułowej tezy i skutecznie ją argumentuje. „Epoka hipokryzji” to pozycja warta uwagi, szczególnie dla osób zainteresowanych historią społeczną, obyczajowością oraz mniej oczywistymi aspektami życia codziennego II Rzeczypospolitej. Nie jest to najlepsza książka Janickiego, ale z pewnością solidna i ciekawa, skłaniająca do refleksji nad tym, jak bardzo oficjalna narracja potrafi rozmijać się z rzeczywistością. 📖 23:19 · 23.12.2025 · 116/2025

Spodziewałam się raczej błyskotliwej podróżny po nieoczywistych wyborach, które mogą dotyczyć/dotyczą każdego z nas. A tu mamy jeden jedyny dylemat wagonika, tylko w różnych wariacjach i oczami różnych nurtów filozoficznych. Z jednej strony to świetne pokazanie czym one się różnią, z drugiej jesli kogoś sam problem nie wciągnął, to i wałkowanie go z różnych perspektyw pewnie nie zainteresuje, Książkę szybko się czyta, ale to co traktuje jako zarzut: absolutnie nic nie zmieniła w moim postrzeganiu. Może jedynie uśmiechnęłam się na myśl, że podobno osoby, które nie wahają sie przy tym wyborze maja większa tendencję do psychopatii. Cóż, nowy dzień, nowe informacje o samym sobie;)

Książkę tę polecam każdemu. Choć ciężko się ją czyta, bo to 501 odrębnych dzieł (felietonów). Mnie przeczytanie jej zajęło ponad rok. Brałem ją do ręki w wolnych chwilach, czasami po to, aby przeczytać jedno zaledwie hasło, czasami, aby zapoznać się z kilkoma. Profesor Bralczyk zebrał kilkaset ważnych – w swojej ocenie – zdań obecnych w polskiej kulturze, polityce, życiu codziennym. Mamy więc tu powiedzenia, życzenia, przekleństwa (klątwy), fragmenty prozy, poezji czy piosenek, zdania wygłaszane przez najznamienitszych Polaków i postaci filmowe, hasła reklamowa oraz zawołania kibiców! Część z nich ma wartość niewątpliwie edukacyjną i – chciałoby się napisać – charakter historiograficzny. Wiele nauczyłem się czytając tę księgę, a i ubawiłem się setnie!

Na książkę trafiłam przez przypadek w bibliotece, więc postanowiłam wrócić do czasów wspomnień z dzieciństwa ... Premiera była już dość dawno, ale to przecież nie przeszkadza w jej przeczytaniu. Może dzięki tej recenzji ktoś też po nią sięgnie ... Napisana w duecie, więc i ten aspekt przykuwa uwagę, bo ciekawi ile dany autor wniósł od siebie w stworzenie tej opowieści i czy się we wszystkim zgadzali ... Mimo, że jest to reportaż, to dobrze się czytało. Krótkie fragmenty tekstu, każdy zatytułowany, więc od razu wiemy o czym będzie. Jest też kilka zdjęć z tamtych lat. Osobiście dla mnie jedno z tych zdjęć obudziło wspomnienia, gdyż moja młodsza siostra miała taki wózek i te pewne zakupy, kolejki a potem dumny spacer ... Dobrze oddane tytułowe absurdy, które wzbudzają wspomnienia, może nostalgię, ale też i dla mojego pokolenia można dowiedzieć się czegoś nowego. Nieraz człowiek się uśmiechnie i zdziwi, że tak było ... I się żyło ... Czyta się dość szybko, z ciekawością. Myślę, że to taka poprzednia rzeczywistość ukazana trochę od tzw kuchni i warta poznania, tym bardziej, że ostatnio często wraca się do tamtych czasów. Są w "modzie" :)

Książka, głównie oparta na historiach właścicieli sklepów i miejsc usługowych opowiada o realiach bycia częścią centrum handlowego. Lekka, przyjemna, łatwo się czyta i szybko. Mnie wciągnęła, nie byłam świadoma tej sytuacji, która jest opisana. Jedna gwiazda odjęta za nim zdaniem zbyt długi wstęp - o życiu autora, który nie ma nic wspólnego z tematem.

Interpretacja dziejów oraz próba poszukiwań recept na przyszłość z lewicowego punktu widzenia w zwięzłym publicystycznym opakowaniu. Ciekawe, nawet jeśli ideowo to nie moja działka. Krytyka systemu polityczno-gospodarczego Rzeczpospolitej Obojga Narodów interesująca i dość celna. Na temat komunizmu i Solidarności autor też pisze ciekawie, nawet jeśli z wieloma rzeczami fundamentalnie się nie zgadzam. Gorzej z tytułowymi wizjami przyszłości tutaj mam typowe dla dzisiejszej lewicy mętne, przeintelektualizowane teorie, które niespecjalnie tworzą spójną koncepcję...

O życiu, śmierci i zaświatach na serio i w żartach. Ten podtytuł oddaje sens i wymiar książki. Filozoficzne rozważania o śmierci zostają tu podane na lekko i z humorem, co nie znaczy wcale, że powierzchownie. I to chyba najlepszy sposób na podejście do tematu, choć rzadko praktykowany przez samych filozofów. W obliczu nieuchronnej śmierci tylko humor i dystans ratują nas od rozpaczy. No, chyba że mocna wiara, ale o tym też jest na stronach tej książki. Komu polecam? - miłośnikom dowcipów - miłośnikom filozofii - miłośnikom groteski - miłośnikom Woody'ego Allena. ;)

Świetnie tłumaczy przyczynę obecnych zmian i problemów w społeczeństwie, choć dużo jest o mężczyznach ta książka jest głównie o współczesnej cywilizacji. Powinna być ciekawa i wiele wyjaśniać kobietom. Pokazuje pułapki technologii i feminizmu. Dobrze, że została napisana wspólnie przez kobietę i mężczyznę, te dwa punkty widzenia świetnie się uzupełniają i podnoszą wartość merytoryczną. Celnie wyjaśnia przyczyny: problemów ze znalezieniem partnera, depresji, rozpadów relacji międzyludzkich, więc powinna być wielkim bestsellerem, szkoda, że nie jest. Dla matek mających problemy wychowawcze z synami, książka obowiązkowa. Książka wydana w 2015, przydała by się aktualizacja, ale jeśli wtedy były już takie problemy, to strach się bać o przyszłość społeczeństwa, a zwłaszcza mężczyzn.

Bardzo kompleksowe podejście, trochę historii, sporo wyjaśnień jak to działa (ale przejrzystym językiem, bez technicznych sformułowań), trochę podstaw prawnych i nieco wskazówek na inne źródła lub innych autorów, którzy robili badania w temacie przejrzystości Internetu lub cyberkorpo. W ogóle każdy rozdział poparty wieloma źródłami, gdzie można albo sprawdzić podane przez autora tezy, albo poszerzyć swoje horyzonty. Spodobało mi się mocne osadzenie w realiach Polski i Europy, co nie jest takie łatwe, bo nie ma w tym temacie wielu publikacji. Generalnie rzetelne podejście do tematu plus nieco rad, jak można jako szary człowiek odnaleźć się i nieco obronić swoją prywatność.

Świat rosyjskich miliarderów żyjących w moskiewskiej dzielnicy Rublowka poznałam dzięki rosyjskiemu dziennikarzowi – Walerijowi Paniuszkinowi. Jego spojrzenie na życie oligarchów porównywał do gry, w której fortunę szybko się buduje, ale i jeszcze szybciej traci. Przy okazji poznałam wyznawany system wartości, na którego szczycie stał pieniądz. Obraz prawie pełny. Prawie, bo tak naprawdę jego rozmówcy pokazywali swój dobrobyt, opowiadali o codzienności człowieka bardzo bogatego, udostępniali zakamarki swoich posiadłości i pozwalali zobaczyć tyle ze swojej codzienności, ile sami zechcieli. Nie bez znaczenia była też narodowość zbierającego materiał. Dziennikarz był Rosjaninem. Osobą z wewnątrz, swoją, niczemu się niedziwiącą, skupioną raczej na problemach społecznych i politycznych Rosjan. Ta pozycja, napisana przez Francuzkę, jest o tyle ciekawa, że nie tylko uzupełnia moją dotychczasową wiedzę o nowe informacje, ale również ukazuje je z perspektywy osoby z zewnątrz, obcej kulturowo. To inne spojrzenie, pełne zaskoczeń i zadziwień, musiało zaowocować humorem i lekką ironią. To słowo „lekką” nie zostało przeze mnie użyte przypadkowo. Autorka zatrudniona przez małżeństwo Artioma i Nastię Sokołowów, jako guwernantka ich dwójki dzieci, nie chciała urazić swoich pracodawców. Zwłaszcza że, jak napisała – "Ja miałam szczęście. […] Trafiłam na kulturalne małżeństwo i urocze dzieci, a jednocześnie weszłam w świat wielkiego bogactwa, który często wydawał mi się surrealistyczny i trudny do wyobrażenia dla zwykłego śmiertelnika". To dlatego nie było w jej wspomnieniach krytyki samej rodziny, wypaczeń, patologii czy nieprawidłowości wynikających z utraty kontaktu ze światem spoza Rublowki, a raczej nietypowości i skrajności powstałych z nieograniczonych możliwości finansowych. A ponieważ była osobą stale towarzyszącą rodzinie z racji swojej roli, w wielu rodzinnych sytuacjach, również w tych najbardziej osobistych, miała okazję podpatrzeć intymne relacje między jej członkami. „Zwykłą” codzienność głowy domu, czyli mężczyzny, jego żony oraz dzieci. Parafrazując – gdzie dziennikarz nie mógł, tam dotarła baba! I to „zwykłe” życie autorka opisała, z góry wyjaśniając we wstępie – "Nie staram się być obiektywna ani dokładnie przedstawiać życia rosyjskich oligarchów. Opisuję po prostu sytuacje, jakie przeżyłam w niesamowitym świecie miliarderów oraz codzienne życie zwykłych mieszkańców Moskwy". Dlatego nie zachowała chronologii dziennika, ale luźnych, skojarzeniowych wspomnień, skupionych raczej albo wokół jednego tematu przewodniego (wiara, pozycja kobiety, homoseksualizm czy wakacje), albo rejestrowanych spostrzeżeń obserwatora otaczającej ją rzeczywistości. To ostatnie dotyczyło przede wszystkim życia zwykłych obywateli, poznawanych na przykład podczas podróży. Podkreślała przy tym to, co ją zachwyciło, wprawiło w osłupienie, zirytowało, zdziwiło, zaskoczyło lub było diametralnie różne od jej wyobrażeń, lub przyzwyczajeń kulturowych. I mnie coś zaskoczyło! Nie bogactwo i wynikające z niego możliwości w realizowaniu kaprysów za miliony dolarów, ale proces wychowania w takim luksusie dzieci, którego celem jedynym i ostatecznym było ich poczucie szczęścia. Jedynymi zasadami, które tę pełnię szczęśliwości zakłócały, a które przez rodziców były stosowane bezwzględnie i konsekwentnie, to – heteroseksualizm, seksizm oraz maczyzm. Wszystkie wynikające z silnej homofobii rosyjskiego społeczeństwa. Dotyczyło to przede wszystkim chłopców, którzy tak, jak czteroletni Alosza, codziennie dostają lekcję męskości – „W łazience ojciec poucza go: „Ochlap twarz wodą. Tak jak to robią prawdziwi mężczyźni”. Gdy szlocha, siostra przywołuje go do porządku: „Przestań płakać, jesteś mężczyzną!”. Gdy nie chce jeść owsianki, matka grzmi: „No jedz, przecież jesteś mężczyzną!”. Gdy jest ubrany w koszulkę polo, wujek zwraca mu uwagę: „Postaw kołnierzyk, jak prawdziwy mężczyzna!”. Gdy wierci się na krześle, rosyjska guwernantka beszta go: „Siedź prosto, jesteś mężczyzną!” Gdy przyjaciółka domu opuszcza ich progi, na odchodnym rzuca: „Powinieneś otwierać drzwi damom, przecież jesteś mężczyzną!"” A wszystko to przy jednoczesnym, nieugiętym zakazie dotykania (tym bardziej zabawy!) wszystkiego, co dziewczęce – ubrania, biżuteria czy lalki. To ja się nie dziwię, że w Rosji płeć brzydka, by sprostać byciu prawdziwym mężczyzną, musi wzmacniać się alkoholem. Udźwignąć tę rolę, o której wszyscy dokoła przypominają i do której wychowują od pieluch, nie jest łatwo. Mam wrażenie, że w Rosji to drugi czynnik, który tak, jak śmierć, ma moc równania wszystkich w szeregu, bez względu na wysokość stanu konta bankowego. Nawet na Rublowce! naostrzuksiazki.pl

Zacząłem czytać i dość szybko pojawiło się rozczarowanie... bo autorzy/bohaterowie lecą po tematach bardzo powierzchownie, ledwo je "liżąc", takie to bardziej gawędziarstwo (z resztą książka jest w formie wywiadu) niż coś poważnego. Dużo oczywistości, no chyba że to tylko ja tak odbieram, bo sporo (poważniejszych) książek w tej tematyce przeczytałem ;) Potem chyba się przyzwyczaiłem... Nadal to książka bardziej popularna niż naukowa, ale szybko się czyta i jest to jakaś rozrywka, czasami zabawna. Po prostu raczej coś luźnego niż poważnego, człowiek siedzący w podobnej tematyce wiele nie wyniesie, ale jako luźniejszy przerywnik jest ok. Jeszcze cytaty: "Ponoć już starożytni narzekali, że „dobrze to już było". — Jeśli nawet, to przecież odróżniali świat cywilizowany od barbarii, którą traktowali jako gorszy, prymitywny obszar ludzkich relacji. A u nas jeszcze niedawno panował mit szlachetnego dzikusa, który żyje w zgodzie z przyrodą i kieruje się zasadami miłości oraz współpracy. (…) Co więcej, ze statystyk wynika, że ryzyko zostania zabitym czy zgwałconym w kraju nowoczesnym jest dużo niższe niż w większości społeczeństw zbieracko-łowieckich, które ciągle żyją na Ziemi. Przykładowo w Japonii czy Austrii na każde 100 tysięcy mieszkańców przypada blisko 0,5 zabójstwa rocznie. W Hondurasie zabójstw jest już ponad 80, a u zbieraczy i łowców Ache z Paragwaju przeszło 30 procent mężczyzn ginie na skutek jakiejś formy przemocy. Jak można też mówić, że świat jest coraz bardziej zepsuty, a człowiek się moralnie stacza, skoro w dzisiejszej Europie ryzykujemy życie aż dwudziestokrotnie rzadziej niż w średniowieczu! Jeśli chodzi o poziom przemocy, to w krajach cywilizowanych sytuacja się poprawia. No, ale trudno to sobie uświadomić, bo media nie mówią o tym, że 100 tysiącom ludzi w jakiejś społeczności dobrze się wiedzie i są stosunkowo bezpieczni, tylko nagłaśniają historię o jednym przypadku rabunku czy zabójstwa." (str. 13) "Wierzący zazwyczaj podkreślają swoją wysoką etykę. — Wiele badań wskazuje jednak na to, że osoby religijne wcale nie postępują bardziej etycznie niż osoby niewierzące. Co więcej, jak udowadnia współczesny terroryzm, religie mogą stać się uzasadnieniem zbrodni. Celnie oddał to amerykański fizyk i noblista Steven Weinberg, który powiedział: „Z religią czy bez, dobrzy ludzie zachowują się przyzwoicie, a źli ludzie robią złe rzeczy. Ale szczególną zasługą religii w historii jest to, że pozwalała dobrym ludziom na robienie rzeczy strasznych". (str. 151) A co konkretnie dzieje się w nas, kiedy serce bije nam mocniej? — Serce bije mocniej, bo tak nakazuje mu skomplikowany proces neurofizjologiczny, który ma wtedy miejsce w mózgu. Serce jako symbol miłości zostawmy poezji. To taka sama paleolityczna metafora jak to, że ktoś ma coś „we krwi", czyli — jak dziś wiemy — w genach. Współczesna nauka obaliła te anachronizmy. No, ale z drugiej strony trudno, żeby poeci pisali czy śpiewali: „Kochanie, strasznie przekrwione i naelektryzowane mam teraz prążkowie w mózgu! Nawet nie zdajesz sobie sprawy, jak pobudzony jest mój układ nagrody. Zaraz mi ze szczęścia wszystkie struktury prążkowia eksplodują". (str. 198-199) - :D "Niesamowite, czyli to różnice genetyczne decydują o tym, że ktoś jest bardziej kochliwy, a ktoś inny mniej? — Ano tak, choć większość ludzi przeżywa epizody miłości, choćby nieodwzajemnionej. Natomiast osoby cierpiące na autyzm i zespół Aspergera albo psychopaci, u których zachowania czy interakcje społeczne i empatia są upośledmne, raczej nie." (str. 206) - tak tylko sobie to tu zostawiam ;) "Jakie mogą być scenariusze czekającej nas katastrofy? — Pierwszy to pandemia. Jest nas tak dużo i tak łatwo się ze sobą komunikujemy popatrzmy choćby na siatkę połączeń lotniczych każdego dnia że prędzej czy później pojawi się jakiś nowy mikrob, który to wykorzysta. W małej populacji nie opłacałoby się mu zabijać nas od razu, ale skoro ma nas tak wielu, to może pójść na całość. Przykładem są pojawiające się co jakiś czas wirusy ptasiej czy świńskiej grypy. Na razie żaden z nich nie był jednocześnie paskudnie zabójczy i nie miał umiejętności łatwego przenoszenia się pomiędzy ludźmi. Jednak kiedy wreszcie taki się pojawi, to może wywołać lawinę." (str. 230-231) - przypominam, że ta książka została wydana w 2016 roku :] "Drugi scenariusz? — Jak pokazują analizy WHO, już niedługo dwie trzecie ludzkości będzie miało problemy z dostępem do wody. Zauważmy zresztą, że im więcej ludzi, tym mniej dostępnej wody, bo nasz organizm jest w 60-70 procentach z niej zbudowany." (str. 231) - ciekawe spostrzeżenie, faktycznie, o tym się na co dzień nie myśli ale faktycznie światowa woda jeszcze w taki sposób jest "magazynowana" :P "— Niestety, ewolucja ukształtowała nas tak, że ważne jest to, co moje, tu i teraz. Myślimy nie globalnie, tylko prowincjonalnie. Dlatego na przykład premiujemy różnymi ulgami podatkowymi rodziny wielodzietne, zamiast promować dwójkę dzieci czy maksymalnie — jak sugeruje papież — troje. W demokracji politycy dają ludziom to, czego ci ludzie chcą, do posiadania czego namawia ich ewolucja. Kiedyś wspomniałem o tym podczas kolegium redakcyjnego „Gazety Wyborczej". Przecież to paranoja, że państwo, zamiast zachęcać wszystkich obywateli do posiadania najwyżej dwojga dzieci, nagradza tych z trojgiem i większą liczbą potomstwa. Czy nie lepiej promować zrównoważony model 2+2, niż zachęcać do posiadania dzieci często rodziny skrajnie biedne? Zaraz mnie zakrzyczano, że jestem zwolennikiem eugeniki. Zapatrzeni w człowieka humaniści. Oni często nic nie rozumieją. — Dlatego jestem pesymistą. Bo będzie tak jak z negocjacjami w sprawie ograniczenia antropogenicznych emisji gazów cieplarnianych, które wywołują obecne globalne zmiany klimatu. Po prostu nie uda nam się sensownie dogadać. Zawsze znajdzie się jakaś grupa ludzi, która postanowi wykorzystać to, że inni się samoograniczają. I w związku z tym nikt nie będzie się samoograniczał, bo przegrałby wyścig." (str. 237-238) - też uważam, że to paranoja... (czytana: 18.01-3.02.2026) 4/5 [7/10]

Bardzo dobrze czytało się te rozmowy 9 lat po ich wydaniu, mając perspektywę tego co się wydarzyło później w polityce i gospodarce. Niektóre słowa były wręcz prorocze, inne wskazane problemy tylko się pogłębiły. Na pewno ciekawa i wartościowa lektura. Niezależnie od tego jakie poglądy się wyznaje, warto przeczytać.

Bohaterami książki są m.in. takie firmy jak: General Foods (mające wówczas w portfolio np. kawę Maxwell House, czy majonez Hellmann's) – i de facto przejęte przez koncern tytoniowy Philip Morris w roku 1985… jak również: Kellogg, PepsiCo i Frito-Lay wraz z siecią Pizza Hut czy Taco Bell, koncern Nestlé i Kraft (to od ciasteczek OREO) oraz Novartis, Cadbury, Cargill, Coke, Unilever, a także John Hayes, Adam Drewnowski, Jeffrey Dunn, Howard Moskowitz, Alina Szcześniak (https://www.scopus.com/authid/detail.uri?authorId=6601992847), czy napój Capri-Sun. Dowiadujemy się jak konkurują ze sobą koncerny żywieniowe i jak trują konsumentów pod płaszczykiem półprawd z reklam i kampanii. Jeśli tego typu procedery i afery oraz przekręty są typowe dla świata produktów dietetycznych (tj. konsumpcyjnych), aż strach pomyśleć jak bezpardonowa jest walka w obszarze szczepionek lub lekarstw, czy elektroniki lub motoryzacji. No mnie książka podpasowała. Jest sprawnie napisana i nie nuży – bo narracja jest pierwsza klasa. I dużo się można dowiedzieć :)

Przez pierwsze 30 stron miałem ochotę ciepnąć tą książkę w kąt i więcej do niej nie wracać. Szła mi ta pozycja jak po grudzie. Ale "Hello World" tego samego autora mi się podobało, więc czytałem - bardzo pomału - dalej. I pomału, pomału mnie wciągnęło. Przede wszystkim - do języka stosowanego przez autora trzeba się trochę przyzwyczaić. Na początku miałem wrażenie, że książka jest stylową wydmuszką o niczym, takie "Pokolenie Ikea" tylko bez seksu. Ale im dalej tym lepiej. Zakończenie jest dziwne, zachowanie niektórych bohaterów - też, ale po zastanowieniu - ludzie faktycznie są dziwni, a ich zachowanie potrafi być zaskakujące nawet dla nich samych. Mimo trudnego startu - polecam.

Przed większymi wyjazdami staram się sięgać po reportaże dotyczące danego kraju, by lepiej go zrozumieć z innego niż turystyczny punkt widzenia. Tak też trafiłam na "All inclusive" Wlekłego - książkę pozwalającą zrozumieć, jak Dominikana stała się rajem turystycznym i dlaczego dla mieszkańców tego kraju daleko mu do raju. Autor opowiada zarówno o przemyśle turystycznym, o minionej już dyktaturze prezydenta Trujillo, o legendarnych w Dominikanie siostrach Mirabal, no i o seksie. Bo nie da się pisać o tym kraju, nie wspominając o obowiązującej tu kulturze macho, o wykorzystywaniu nastoletnich dziewczyn, o wyjątkowo wczesnej inicjacji seksualnej i zawieranych młodo małżeństwach, o skandalach pedofilskich z kościołem katolickim w tle. W końcu afera z nuncjuszem Wesołowskim odbiła się głośnym echem także w Polsce... Wlekły zbiera różne historie, ukazując, że wystarczy opuścić teren plaży i hotelu, by Dominikana przestała wyglądać na raj. Zresztą nawet jako turystka z kulturą macho miałam kontakt non stop, podczas wszelakich wycieczek po okolicy - przewodnik mówiący turystom, by zwracać się do niego per "sexy papi 6", gdzie to 6 oznacza liczbę dzieci z różnymi kobietami. Sam powód do dumy, prawda? Z drugiej strony Dominikana kształtuje silne i samodzielne kobiety, bo przecież jakoś trzeba żyć w kraju, gdzie mężczyzna znika, kiedy mu się podoba, pieniędzy brakuje, a dzieci nakarmić trzeba. Turystyka przynosi dochody - część turystów zapłaci za wycieczki i lokalne przysmaki, inni będą chcieli skorzystać z prostytucji, która niektórym Dominikańczykom zapewnia łatwy pieniądz. No i jest jeszcze problem kościoła, do którego należy większość mieszkańców kraju, co znacznie ułatwia tuszowanie wszelakich skandali z udziałem duchownych - a tych tutaj niestety nie brakuje... "All inclusive" to ciekawy reportaż, choć poruszający jedynie wybrane tematy związane z Dominikaną, na pewno nie pozwala dogłębnie poznać tego kraju. Dla mnie jednak miała to być książka pozwalająca dowiedzieć się o Dominikanie czegoś więcej, niż mogłabym usłyszeć od lokalnych przewodników na krótkich wycieczkach, a do tego celu lektura się świetnie nadawała. W bibliografii i przypisach wypatrzyłam też parę innych tytułów, które pozwolą mi lepiej poznać Dominikanę - za to na pierwsze spotkanie z krajem "All inclusive" nadaje się całkiem nieźle :)

„Chciwość. Jak nas oszukują wielkie firmy” Pawla Reszki z 2016 to reportarz w formie rozmów z pracownikami szeroko pojętej branży finansowej: pracownikami banków, firm ubezpieczeniowych, brokerów. Autor porusza głownie temat kredytów frankowych, polisolokat i funduszy inwestycyjnych. Obraz, który się wyłania po przeczytaniu tej pozycji jest przerażający. Można to podsumować jednym zdaniem: systemowe okradanie klientów. W imię prowizji sprzedawcy wciskali klientom toksyczne produkty jak polisolokaty. Często sami pracownicy przyznawali, że wiedzieli, że to jest zły produkt i klient na nim starci ale prowizje były wysoki. Z pemedytacją okłamywali klientów np. że składka jest jednorazowa gdy później okazywało się, że trzeba ją płacić co roku. Pokazyali same zalety, ukrywali wady. Co do kredytów frankowych to wydaje mi się, że wina leży po obu stronach. Klienci często nie mieli zdolności z złotówkach i raty były o wiele niższe. Jednym słowem CHCIWOŚĆ. KNF oczywiście działał za wolno i nieskutecznie. Polecam przecztać ku przestrodze

Inspirująca rozmowa, bogata w anegdoty , wydarzenia z 60 lat pracy Pana Profesora. Wybitny umysł z olbrzymi dystansem do siebie , świata i życia, któremu obcy jest dylemat Hamleta. Rozmowa jest formą świadectwa minionych czasów, zapisem spotkań z ważnymi w naszej najnowszej historii postaciami.

Książka świetna. Autor opisuje, jak działają fermy przemysłowe hodujące zwierzęta i czym są tam one karmione. Autor walczy o to, by powrócić do tradycyjnych hodowli, gdzie krowa żywi się trawą, a świnia odpadkami, a nie tak jak na fermach zmodyfikowaną soją czy mączką rybną. Jest też o klonowaniu zwierząt, mięsie z laboratorium itp. Ogólnie mogę polecić 😉