Wianek z lawendy

Pensjonat Samotnych Serc - piękne miejsce wśród drzew, mazurskich jezior. Trafia tam z polecenia Filip. Dwa lata temu zmarła mu żona i mężczyzna nie może się z tym pogodzić. Pije. Ma córkę, którą bardzo kocha, jednak nałóg jest silniejszy. W pensjonacie spotyka swoja dawną miłość. Czy odżyją uczucia? Czy Filip wyzbędzie się nałogu? Pani Józia, emerytka, wraca z sanatorium. Miała tam adoratora. I on odwiedza ja w Borówkach. Oj, będzie śmiesznie, nostalgicznie, miłośnie. Fajnie będzie.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Doroty Milli – i zdecydowanie udane. Najciekawszym elementem książki są z pewnością opisy przyrody i nawiązania do legend zamków, m.in. Zamku w Niedzicy, Wilanowie, czy Czocha. To subtelne tło, które nadaje opowieści nieco baśniowego klimatu i sprawia, że świat przedstawiony staje się wyjątkowo malowniczy i pełen symboliki. Ale „Powrót nad jezioro” to nie tylko opowieść o dawnych legendach. To historia Cyntii, zwanej Ważką, która prowadzi spokojne życie w Szczecinie, do czasu aż odwiedza ją dawny przyjaciel Matwiej, zwany Marzycielem. To on nalega, by wróciła nad jezioro – do domu dzieciństwa, który kryje w sobie zbyt wiele cieni. Powrót nie jest ciepły. Matka Cyntii oraz brat Matwieja, Zach, traktują ją jak niechciany powrót przeszłości. Z każdym kolejnym krokiem Cyntia odkrywa, że ojciec mógł nie zginąć w zwykłym wypadku, a dawne sekrety łączą się z milczeniem, lękiem i… legendą. Autorka nie unika też tematów trudnych. Zaskakuje wątek homoseksualności, pokazując strach przed oceną, brak tolerancji i społeczne napięcia, a także porusza chorobę psychiczną – schizofrenię, ukazując codzienność tych, którzy muszą się z nią mierzyć z boku: z miłością, zmęczeniem i bezradnością. To wątki dojrzałe, przeplecione z czułością i odpowiedzialnością. Dla czytelników, którzy chcą zwolnić. Dla tych, którzy cenią opowieści z duszą, z tajemnicą i odrobiną miłości. Dla tych, którzy nie boją się emocji ani ciszy.

Cykl Hana i Liwia obejmuje dwa tytuły - „Schwytać szczęście” i „Dziewczyna znad morza”. Bohaterkami są przyjaciółki - Hana i Liwia. Dziewczyny razem studiowały i przypadkowe spotkanie w Gdyni spowodowało odnowienie kontaktu. Pełna optymizmu i spontaniczna Hana straciła pracę i zostawił ją mężczyzna, który okazał się matrymonialnym oszustem. Idzie na rozmowę kwalifikacyjną i dostaje pracę w nietypowych Bursztynowych Wnętrzach . Zarówno Hana, jej szefowa jak i współpracownicy borykają z różnymi problemami. Przy okazji dziewczyna prowadzi telefoniczne rozmowy z tajemniczym panem H. Po czasie zdaje sobie sprawę, jak bardzo je polubiła. Czy kobieta spotka się z panem H? Czy zdobyta praca okaże się jej wymarzoną? Bojąca się ryzyka, analizująca każdą sytuację i bardzo wrażliwa Liwia traci pracę a ma do spłacenia kredyt na wymarzone mieszkanie. Znajduje pracę w agencji zajmującej się wizerunkiem znanych osób. Tam musi zawalczyć o swoje miejsce. Poznaje Roberta, który jest jej przeciwnikiem. Liwia ma niebywałą intuicję i dar przewidywania różnych sytuacji . Czy w przypadku nowej pracy i Roberta postąpi zgodnie z tym, co podpowiada jej intuicja ? To powieści o przyjaźni, miłości, problemach w pracy i w domu, ale również o rywalizacji i o tym, jak czasem łatwo wpadamy w ręce oszustów. Gorąco polecam.

Ostatnio bardzo rzadko sięgam po literaturę obyczajową, ale na “Willę…” trafiłam w biblioteczce mojej mamy, a autorka, którą znam i lubię, gwarantowała, że nie będzie to infantylne czytadło dla gospodyń domowych (niczego im nie ujmując i nie odbierając prawa do wyrafinowanych gustów czytelniczych 😉). Nie rozczarowałam się, Bogna Ziembicka ma talent do snucia historii, które niby niespieszne i pozbawione szalonych wydarzeń i zwrotów akcji (choć ucieczka sprzed ołtarza chyba jednak się do takowych zalicza 🙂), to wciągają od pierwszych chwil i nie pozostawiają czytelnika obojętnym wobec ich bohaterów. Są powiedzielibyśmy - “życiowe”, a dzięki temu przystępne i identyfikowalne. To była cudowna odskocznia od kryminałów i tak wciągająca, że już przeczytałam nawet II tom 🤭

Dobra, mądra, życiowa książka. Dwie kobiety z jednej rodziny i ich historie zawodowe, miłosne, opisane ciepło, prawdziwie, z optymizmem, ale nie cukierkowo. Trochę o toksycznej relacji, trochę o kosztach ukrywania przed sobą prawdy, trochę o tym, że nigdy nie jest za późno. Do tego wątek społeczny, coś o seniorach, coś o młodzieży, cały wachlarz jak w życiu. Naprawdę ciekawa książka. Warto 🙂

„Domek na końcu świata” Danuty Noszczyńskiej to powieść, która wciąga czytelnika w gęstą sieć rodzinnych traum i trudnych powrotów do przeszłości. Historię otwiera postać Igi – kobiety zahukanej, emocjonalnie stłamszonej przez despotycznych rodziców, której życie przypomina wegetację w cieniu cudzych oczekiwań. Iga jest uosobieniem bierności wynikającej z lat psychicznej opresji; to bohaterka, której kibicujemy nie dlatego, że jest silna, ale dlatego, że desperacko potrzebuje odnaleźć własny głos. Autorka umiejętnie wplata w fabułę klasyczne motywy literackie, nadając prozie obyczajowej głębszy, niemal egzystencjalny wymiar. Dominuje tu motyw ucieczki – fizycznej i mentalnej – z dusznego miasta do tytułowego domku, który staje się swoistym locus amoenus, miejscem teoretycznego ukojenia, choć szybko okazuje się, że przed własnymi demonami nie da się uciec w głąb lasu. Pojawia się również motyw powrotu do korzeni oraz rozliczenia z przeszłością, co Noszczyńska realizuje bez zbędnego sentymentalizmu, stawiając na surowy realizm psychologiczny. Warstwa emocjonalna książki jest jej najsilniejszym punktem. Portret psychologiczny Igi został nakreślony z dużą empatią – proces jej powolnego „rozmrażania się” pod wpływem nowych okoliczności jest wiarygodny i poruszający. Autorka świetnie oddaje duszność relacji rodzinnych, w których miłość zostaje zastąpiona przez kontrolę, a wsparcie przez wieczną krytykę. Narracja prowadzi nas przez labirynt niedomówień, pokazując, jak wielopokoleniowe błędy rzutują na teraźniejszość dorosłego człowieka. Niemniej jednak, powieść nie jest wolna od pewnych mankamentów, stąd ocena 7/10. Choć język Noszczyńskiej jest sprawny i plastyczny, momentami tempo akcji zwalnia zbyt mocno, grzęznąc w opisach stanów wewnętrznych, które bywają powtarzalne. Niektóre wątki poboczne wydają się niedopracowane w porównaniu do głównej osi fabularnej, a finał, choć satysfakcjonujący, dla wytrawnego czytelnika gatunku może wydać się nieco przewidywalny. Elementy humoru, z których znana jest autorka, tutaj są dawkowane bardzo oszczędnie, co wprawdzie pasuje do cięższego kalibru tematycznego, ale pozbawia historię pewnej lekkości, która mogłaby stanowić ciekawy kontrapunkt dla dramatu Igi. Mimo tych drobnych uwag, „Domek na końcu świata” to lektura wartościowa. To nie tylko historia o poszukiwaniu azylu, ale przede wszystkim studium wyzwalania się z toksycznych więzów. Danuta Noszczyńska udowadnia, że potrafi pisać o sprawach trudnych w sposób angażujący, unikając przy tym taniego moralizatorstwa. To solidna literatura środka, która zostawia czytelnika z refleksją nad tym, ile w nas samych jest nas, a ile projekcji naszych rodziców. Iga, wychodząc z cienia, daje nadzieję każdemu, kto kiedykolwiek czuł się niewidzialny we własnym domu. To książka o odwadze bycia sobą, nawet jeśli ta droga prowadzi na sam koniec świata.

„Sekrety Marianny” to moje drugie spotkanie z powieścią historyczną w wykonaniu Agnieszki Olejnik i także w tym wypadku uważam je za udane. Autorka starała się w bardziej współczesny sposób opisać perypetie swoich bohaterów, których wzoruje na postaciach znanych z powieści Jane Austen. Mamy tu więc młodą Mariannę, prawnika Swena oraz szereg innych postaci poznanych w „Wyborze Charlotty”, których losy śledzimy w nieśpiesznym rytmie wyznaczanym przez kolejne życiowe dramaty, wyjazdy, przeprowadzki i listy. Książka jest romansem, ale spętanym przez XIX-wieczne konwenanse i zwyczaje, co w połączeniu z elementami erotyki dało rewelacyjny efekt. Świetna powieść, lekka i przyjemna, akurat na letni wyjazd albo zimowy wieczór. Szukałam w niej czystej rozrywki i to właśnie otrzymałam. Polecam :)

Podoba mi się ta książka. Fajnie się ją czyta, wciąga czytelnika w swoją historię/opowieść. Sama Zosia - bohaterka tej powieści, co to dużo mówić życie dało jej w kość stawiając przednią wyzwania. Nie mając tej jednej miłości, poszukiwała ją przygodnie poznanymi mężczyznami. Ale miała też wokół siebie Jana, Tomasza. Na początku wydawało mi się że naprawdę Alex pasuje do niej. Kibicowałam związkowi Zosi i Tomasza... Jak się później potoczyła ich historia? Sami przeczytajcie !!! Aż chciałabym poznać kolejny tom ... !!!

Agnieszka nie jest zadowolona ze swojego życia. Ma nudną pracę i wrednego szefa, jej chłopak wyjechał za granicę, a ona sama musiała wrócić do mieszkania rodziców. Czuje, że musi coś zmienić, żeby nie oszaleć. I wtedy na jej drodze stają… Pieniny. Na kurs przewodników po tych pięknych górach namawia ją przyjaciółka. Agnieszka nie jest przekonana, że taki kurs może cokolwiek zmienić w jej sytuacji, a tymczasem to właśnie on wywołuje w jej życiu prawdziwą rewolucję. Pod wpływem piękna pienińskich krajobrazów w Agnieszce budzi się dawno porzucona pasja, a jej dusza otwiera się na nowe doznania, zachwyty i uczucia. Nic odkrywczego nie napiszę, fajnie się tego słuchało. Joanna Tekieli to jedna z lepszych autorek literatury obyczajowej.

"Wszyscy pragnęliśmy miłości"; po latach zrozumiała, że to był ten motor, ta siła sprawcza wszystkich wydarzeń; siła, która wtedy utrzymywała ich przy życiu, ale potem ...." Ale zaskoczenie. Liczyłam, że 3 część będzie kontynuacją losów bohaterów z poprzednich książek cyklu. A okazuje się, że to zupełnie nowa historia. Ale jakże piękna i wzruszająca. Irena Sadowińska zwana "Irką od biednych" to młoda, wrażliwa na ludzką krzywdę kobieta. Ma serce otwarte dla każdego i nikogo nie zostawia bez pomocy. Pewnego dnia na jej drodze staje pochodzący z żydowskiej rodziny Emil Silverstein. Mężczyzna ukrywa się przed Niemcami po drugiej stronie getta, a Irena wbrew woli rodziców postanawia mu pomóc. Ich znajomość przeradza się w miłość, ale czy miłość w tych trudnych czasach jest możliwa? "Wszyscy pragnęliśmy miłości" to piękna i wzruszająca historia, którą autorka przedstawia w dwóch płaszczyznach czasowych. Wspomnienia Ireny z czasów II wojny światowej i historia jej pięknej miłości przeplatają się z teraźniejszością. Po śmierci Ireny jej syn Krzysztof postanawia poznać przeszłość matki. Za sprawą kuzynki otrzymuje rodzinne pamiątki, a w nich pewien list z Niemiec, który zmienia wszystko w co wierzył dotychczas. Kim był nadawca listu i jakie rodzinne sekrety wyjdą na jaw? Ta książka to opowieść o żalu i cierpieniu, o trudnych wyborach i odrzuceniu. A także o rodzinnych tajemnicach, życiowych błędach, poczuciu winy i wybaczaniu. Bardzo mądra, pokazująca do jak niezwykłych i bohaterskich czynów potrafi posunąć się człowiek aby ratować inne życie. A także jak jedna decyzja może zmienić życie nie tylko nasze, ale i całej rodziny. Lektura dostarcza wielu emocji i zmusza do przemyśleń. Z pewnością nie można przejść obok niej obojętnie. Bardzo polecam

Paulina pomimo że kocha przyszłego męża poznaje piszą którego obdarza uczuciem.... Dziewczyna wiele przeszła wyrzucenie z domu rzeź rodziców, śmierć męża, samotne macierzyństwoniby Oki bo poznała partnera a tu pisarz który pobudza w niej takie emocje.... Co z tego wyniknie jak jeszcze ja los doświadczy czy będzie w końcu szczęśliwa.... Uwierzcie los jej nie oszczędza.... To trzeba przeczytac

Druga część "Macochy" nadal niezmiennie mnie bawi. Lekkie, łatwe i przyjemne aczkolwiek niebanalne. Kasia, pasierbica z pierwszej części nagle staje się sama macochą dla dwójki przeuroczych i niezwykle rozgarniętych dzieciaków. Miłość od początku należy do tych trudnych raczej i każdy dzień staje się wyzwaniem. Ogólnie czyta się bardzo dobrze, jak każda z książek Pani Nataszy. Polecam na wieczorny weekend po cięzkim tygodniu

Tę pozycję poleciła mi mama, nie miałam względem niej wielkich oczekiwań i myślę, że dzięki temu mogłam w pełni docenić jej piękno. Pozycja ta jest napisana w sposób jasny i zrozumiały, nie ma ona ciężkiego języka, jednak pomimo to należy szukać a dokładniej mówiąc należy zastanowić się nad jej przesłaniem. Książka ta pokazuje siłę kobiet, którą każda może w sobie odszukać, ale też uczy że czasem zamiast zemsty warto usiąść, porozmawiać, bo prawda może okazać się całkiem inna. „Schronisko niechcianych żon” to książka, która oprócz siły kobiet, pokazuje też ich omylność i to, że czasem rozwiązaniem wszystkich problemów może być rozmowa, a przy tym należy mieć kogoś na kim będzie można polegać. Myślę, że warto zapoznać się z tą pozycją, ale należy pamiętać by podejść do niej bez większych i głębszych oczekiwań, po prostu przychodzi czas na to by otworzyć się na jej piękno i przesłanie.

Rozalia, porzucona przez narzeczonego, została nie tylko odtrącona przez rodzinę, lecz także skreślona przez lokalną socjetę. Jako „stara panna” i rezydentka rodzinnego domu, pełni rolę pomocy do wszystkiego – najbardziej jednak obciąża ją opieka nad dziećmi brata. Jego żona nie szczędzi jej przykrych słów ani kolejnych obowiązków. Tymczasem okolicę elektryzują plotki – Andrzej Brzozowski, dziedzic ogromnego majątku, znany z oschłości i skrytego charakteru, szuka żony. Do Rozalii dociera, że to może być jej jedyna szansa: albo zdobędzie serce mężczyzny, albo straci wszystko. Dziewczyna postanawia zaryzykować, bo jej dotychczasowe życie i tak pełne jest goryczy. Czy uda jej się ocalić honor i znaleźć miłość? Jak zareaguje rodzina i otoczenie? Odpowiedzi poznaje Ania, czytając maszynopis spisany przed laty przez jej babcię. Sama stoi właśnie na życiowym zakręcie – rozstała się z chłopakiem, którego pochłonął nałóg i który nawet nie zauważył jej odejścia. Historia Rozalii staje się dla niej lekcją, jak podnieść się po porażkach, odzyskać siłę i zawalczyć o siebie. Lubię styl Krystyny Mirek – jedne jej książki trafiają do mnie mocniej, inne nieco mniej, ale zawsze mam pewność, że spędzę z nimi dobry czas. Tak było i tym razem. Przepadłam w historii Rozalii i z zapartym tchem kibicowałam jej kolejnym życiowym wyborom. To była dla mnie przyjemna odskocznia od codzienności, dlatego jeśli szukacie lekkiej, wciągającej lektury na niedzielne popołudnie, ta książka sprawdzi się idealnie.

To jedna z tych książek, które czyta się po prostu bardzo dobrze – lekko w formie, ale wcale nie lekko w treści. Historia zaczyna się od straty. Ada traci kogoś, kogo kochała, i razem z nim traci też wiarę w to, że jeszcze kiedykolwiek mogłaby być naprawdę szczęśliwa. Ma córkę, wspierającą rodzinę, jakoś układa sobie codzienność… ale emocjonalnie jest w miejscu, w którym serce raczej się chroni, niż żyje. Kolejne lato przynosi zmiany. W jej życiu pojawiają się dwaj mężczyźni – jeden z przeszłości, drugi zupełnie nowy – i razem z nimi wracają wspomnienia, wątpliwości, lęk przed kolejną stratą, ale też coś, co dawno było uśpione: potrzeba bliskości, ciepła, bycia z kimś naprawdę. To książka bardzo życiowa. O żałobie, o próbie poukładania się po czymś, co rozsypało wszystko. O tym, że czasem chcemy iść dalej, ale jednocześnie strasznie boimy się zrobić ten krok. Dużo tu emocji, takich zwyczajnych, ludzkich – nieprzerysowanych, niecukierkowych. Są momenty ciepłe, są smutniejsze, są takie, w których człowiek po prostu rozumie bohaterkę. Czytało mi się ją naprawdę przyjemnie, od początku do końca. To nie jest historia na raz i do zapomnienia, tylko taka, która zostawia po sobie dobre myśli. O tym, że życie pisze najlepsze scenariusze. Że potrafi bardzo zaboleć, ale też potrafi zaskoczyć czymś dobrym dokładnie wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. I że po najgorszej burzy naprawdę może wyjść słońce. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – szczególnie jeśli lubi się powieści obyczajowe, które są ciepłe, ale nie naiwne.

Koronkowa suknia – Karolina Wilczyńska (tom 2) Drugi tom serii wypada zdecydowanie lepiej niż Pierwsze wesele. Tosia w końcu daje się polubić – jest bardziej świadoma, dojrzalsza i mniej naiwna, a jej próby rozkręcenia własnej firmy wypadają wiarygodnie i życiowo. To nadal lekka, bardzo przyjemna obyczajówka, ale z wyraźnym rozwojem postaci i nowymi bohaterami, którzy wnoszą świeżość do fabuły. Pojawiają się wątki klientów agencji, nie do końca szczęśliwych małżeństw, dawnych uczuć i decyzji z przeszłości, które mają wpływ nie tylko na bohaterów, ale również na ich dzieci. Dzięki temu książka zyskuje więcej emocjonalnej głębi, choć wciąż czyta się ją lekko i bez wysiłku. Niestety nie sposób pominąć wpadki redakcyjnej, która potrafi wybić z rytmu czytania. Imię siostry Tosi zmienia się między tomami – w jednym jest Laurą, w innym Łucją, by w kolejnym znów wrócić do poprzedniej wersji. Nie ma to żadnego fabularnego uzasadnienia i wygląda po prostu na błąd, który nie został wychwycony na etapie redakcji. Szkoda, bo przy tak ważnej postaci naprawdę rzuca się to w oczy. Mimo tej niedoróbki Koronkowa suknia to udana kontynuacja, która potrafi przekonać nawet tych, którzy po pierwszym tomie mieli mieszane uczucia.

Książkę poleciła mi Pani w bibliotece jako autorkę odwiedzającą nadmorską miejscowość Darłówko o Dąbki, które są dla mnie magiczne. To tam autorka pisze książki. Nie wiem czy na pewno, trzeba będzie to sprawdzić 🙂 Jako pierwsze spotkanie z pisarką oceniam bardzo dobrze, książkę czyta się szybko i płynnie, jest dużo emocji i opisów natury, które lubię. Jest też ciepło, radość, miłość, przyjaźń oraz tajemnica. Można również zaciekawić się miejscem, w którym dzieje się akcja książki. Malownicze krajobrazy, dwór, zamek, ogród, woda, zieleń krajobraz, kultura. Sama treść nie do końca od początku mi się podobała, trochę gubiłam się, by w końcu wciągnąć się w historię i nie móc się oderwać na wiele godzin. Myślę, że chętnie sięgnę po inne książki autorki, może będą tego warte.

Książka bardziej przypominająca lekki thriller psychologiczny niż obyczajówkę. Kilka kobiet zdominowanych przez jednego mężczyznę to nie przypadek. Kiedyś sobie solidnie zapracowały na to, aby być teraz jego marionetkami. Czy opiekunka małej, bezbronnej dziewczynki odkryje prawdę? Przeczytajcie, a gwarantuję, że się dowiecie i nie zawiedziecie. :)

Krystyna Mirek, znana z tworzenia ciepłych sag obyczajowych, tym razem serwuje nam historię, która w założeniu ma być refleksją nad życiowymi zakrętami i poszukiwaniem szczęścia wbrew przeciwnościom. Główną bohaterką jest kobieta (często powielająca typ postaci znany z poprzednich książek autorki), która znajduje się w punkcie zwrotnym. Jej dotychczasowe życie – stabilne, ułożone, wręcz przewidywalne – nagle zaczyna trzeszczeć w szwach. Fabuła koncentruje się na serii niefortunnych zdarzeń, które zmuszają protagonistkę do przewartościowania swoich priorytetów. Mamy tu klasyczny splot wątków: kryzys w relacjach, zawodowe wypalenie oraz tajemnicę z przeszłości, która nagle wypływa na powierzchnię. Bohaterka wyrusza w podróż (zarówno dosłowną, jak i wewnętrzną), by odnaleźć odpowiedź na tytułowe pytanie. Po drodze spotyka galerię postaci pomocniczych, które pełnią funkcję drogowskazów, oferując „ludowe mądrości” i gotowe recepty na szczęście. Wszystko to prowadzi do nieuniknionego finału, w którym odpowiedzi okazują się prostsze, niż można by przypuszczać. Książka „Gdzie jest happy end?” to pozycja, którą można określić mianem „poprawnej”, ale w świecie literatury obyczajowej poprawność to czasem za mało, by przykuć uwagę na dłużej. Mirek porusza się po bezpiecznych, wielokrotnie wydeptanych ścieżkach, co sprawia, że lektura staje się nużąca już w połowie drodze. Największym problemem powieści jest jej wtórność. Autorka stosuje chwyty, które stały się już jej znakiem rozpoznawczym, ale tutaj wydają się one wyeksploatowane do granic możliwości. Bohaterowie są jednowymiarowi – albo skrajnie dobrzy i zagubieni, albo jednoznacznie negatywni. Brakuje tu psychologicznej głębi, która pozwoliłaby czytelnikowi naprawdę współodczuwać z protagonistką. Zamiast realnych emocji otrzymujemy papierowe dylematy, które rozwiązują się w sposób niemal magiczny. Styl autorki bywa momentami zbyt pouczający. Mirek ma tendencję do wkładania w usta swoich bohaterów sentencji rodem z internetowych memów motywacyjnych. Zamiast pokazywać przemianę bohaterki poprzez czyny, autorka „opowiada” nam o niej, serwując gotowe konkluzje. Sprawia to, że „Gdzie jest happy end?” przypomina bardziej poradnik przebrany w kostium powieści niż rasową literaturę obyczajową. Narracja jest płynna, ale pozbawiona iskry – to literackie rzemiosło w wersji bardzo zachowawczej. Jeśli jesteś wieloletnim fanem Krystyny Mirek i szukasz czegoś, co nie wymaga od Ciebie żadnego wysiłku intelektualnego ani emocjonalnego, ta książka spełni swoją rolę jako niezobowiązujący czasoumilacz do pociągu. Jeśli jednak oczekujesz od literatury obyczajowej czegoś więcej niż cukierkowej wizji rozwiązywania problemów i szukasz świeżości w ujęciu relacji międzyludzkich – możesz poczuć się rozczarowany. Happy end oczywiście się znajduje, ale satysfakcja z jego odkrycia jest znikoma.

Pełna uroku opowieść o miłości, rodzinnych więzach i poszukiwaniach własnej drogi w życiu. Główna bohaterka, Agata, po trudnym rozstaniu postanawia wyjechać na wieś, by uciec od codziennych problemów i odnaleźć spokój. Tam, w malowniczej okolicy, jej życie zaczyna nabierać nowych barw. Agata staje przed wyzwaniem nie tylko odbudowy własnej tożsamości, ale również zmierzenia się z trudnymi relacjami z bliskimi. Magdalena Witkiewicz, jak zwykle, w mistrzowski sposób buduje atmosferę ciepła i nadziei, tworząc postacie, z którymi łatwo się utożsamić. „Srebrna łyżeczka” to książka o tym, jak ważne są małe rzeczy w życiu, jak czasem wystarczy oderwać się od zgiełku, by dostrzec to, co naprawdę się liczy. To powieść, która niesie ze sobą pozytywne emocje, pełna prostych, ale głębokich prawd o miłości, rodzinie i sile osobistej przemiany.