Wędrówka Murriego

Znakomita powieść! Metaforyczna, refleksyjna. Precyzyjnie utkana fabuła z wątkami, odniesieniami i symbolicznymi zdarzeniami. Posłużenie się postacią szczura do wyrażenia określonych zachowań i problemów ludzkich jest doskonałym chwytem literackim. Cenię alegorie. Stawiam "Firmina" obok "Myszeidy" i "Folwarku zwierzęcego" na mojej półce dzieł ulubionych .

No serio, kto pisze te opisy: "najlepsza komediowa książka"??? Co w tej książce było zabawnego: dramat staruszka, czy może obozy koncentracyjne podczas II wojny światowej? A może gangsterski kapitalizm na Ukrainie? Pomimo niełatwej tematyki, powieść jest napisana lekko, dobrze się ją czyta.

Książka wydawała się niepozorna. Trafiła do mnie z wymiany książkowej. I pozostanie już w mojej biblioteczne. Poruszająca opowieść o życiu i śmierci oraz o dorastaniu. Książka chwyta za serce i przy każdym kolejnym rozdziale na przemian pojawiają się łzy i radość. Momentami sama śmiałam się z bohaterami, momentami płakałam.

Zaskakujące jak książka pełna hipokryzji może nieść ze sobą tyle wzniosłych idei i być na tyle przekonująca że na koniec sam chciałem śpiewać Magnificat nad błogosławionym życiem głównego bohatera :D Aj, smaczna to była strawa. Nigdy jeszcze brak moralności nie był tak świtny, tak święty. A może to jest moralność., co umiem sobie wytłumaczyć?

Dopiero fakt, że jest to debiut, w dodatku wczesny, rzuca zupełnie inne światło na odbiór całości. Bo choć językowo wspaniale, do fabularnego spełnienia jednak zabrakło. Przy nagromadzeniu konfudujących zjawisk, zaczyna kiełkować niepokój. Jednak przy braku czytelnej sugestii, z którą z licznych możliwych interpretacji się związać, tracę grunt. A gdy odbiór zakłóca dezorientacja, pozostaje już tylko niezbywalna niepewność, czy to Autorka postawiła wobec mnie zbyt wysokie wymagania, czy też wręcz przeciwnie.

Bodajże na tylnej okładce, w recenzji, pojawiło się pojęcie czerni absolutnej, mające znamionować charakter owego dzieła. Słusznie, celnie i adekwatnie. Wilson to istny mistrz słowa, malarz pośród pisarzy, skryba pośród malarzy. Cudotwórca. Czytałem go bezpośrednio po którejś tam lekturze "Notatek z podziemia" Dostojewskiego. I dla mnie było to continuum. Nie treści ściśle się tyczące, ale wrażliwości, wglądu. Płaczę, boleję, cierpię wręcz z powodu literackiej comy R. McL.Wilsona...Jak dla mnie był nowym, nowym... Nie dokończę. Czymś i kimś tak nowym, że aż nierealnym, czego dowodzi jego dzisiejsza absencja literacka. Mistrzu, wróć...

Powiedzenie, że w szpitalach psychiatrycznych personel od pacjentów odróżniają tylko białe fartuchy to szczera prawda! W tym fachu lekarz niepokojąco często bywa bardziej szalony od pacjenta. Przypisywanie każdemu własnych lęków i kompleksów, dziwaczne fobie i ezoteryczno-życzeniowe zapatrywania to dopiero początek... I jak tu nie zwariować?

Wielokrotnie sięgałam po tę książkę i wielokrotnie ją porzucałam, uznając,że nie da się jej czytać. Jednak pewnego razu - parę lat po pierwszym spotkaniu z "Kazirodztwem" - pochłonęłam ją w jeden wieczór. Do niektórych książek trzeba dojrzeć,albo one muszą dojrzeć do czytelnika.

Szokująca lektura, która na długo ze mną pozostanie. Czym jest normalność? Jak żądza pieniądza i chęć zaskakiwania, wzbudzania grozy, niepokoju czy chorej wręcz ciekawości może pokierować człowiekiem i doprowadzić go do przeprowadzania dramatycznych i niebezpiecznych eksperymentów na swoich najbliższych? Czy są jakieś granice ludzkiego obłędu? Bardzo poruszająca lektura, która wydobywa z człowieka głęboko skrywane i niezbadane pragnienia, które żądzą naszym życiem, kierują czy wpływają na nasze decyzje. A może to jakieś chore epatowanie brzydotą, ukrywanie swoich słabości czy kompleksów pod płaszczykiem przerażających zachowań czy wyglądu jest tutaj wyznacznikiem dla opowiadanej historii? Książka stawia wiele pytań, ale też i dosadnych odpowiedzi, daje do myślenia, może być kierunkowskazem dla szukających celu czy wartości w życiu. Szokuje swoją treścią, magnetyzuje mroczną atmosferą a jednocześnie rozbraja swoją prostotą widzenia świata, łamiąc jego utarte stereotypy postrzegania piękna. Polecam, mocne.

Minusy: - Historia taka sobie, dość przewidywalna. - Początek raczej słaby i niezbyt wciągający. - Postaci słabo poprowadzone, zaledwie naszkicowane. - Mnogość postaci sprawia, że w pewnym momencie można się pogubić. - Pomysł mało oryginalny i pomimo widocznych zapożyczeń od Borgesa czy Cortazara wykonanie nie dorasta mistrzom. Plusy: - Dobra książka do przeczytania w autobusie czy pociągu na dłuższej trasie. - Nadaje się też na wakacyjne czytadło. - Jest pewna aura tajemniczości związana z językami hermetycznymi. - Osadzenie akcji w podupadającym hotelu w pobliżu latarni morskiej (jeden z moich ulubionych motywów). - Osadzenie akcji w Argentynie, daleko na południe od stolicy. - Pewne analogie z reportażem "Samobójcy z końca świata" (dla tych, którzy czytali). Z powodu braku oceny 5,5/10, nauczycielskim zwyczajem podnoszę na 6 gwiazdek.

Ta urocza książeczka trafi przede wszystkim do zawołanych bibliofilów, takich, którzy mają - skromnie mówiąc: niczym ja - całe ściany w książkach, a ich treści w sercu. Analogie do Borgesa - jak najbardziej zasadne. Ktoś tu przyjechał do Urugwaju, żeby zwrócić książkę komuś, kto wysłał ją do koleżanki z Cambridge, ale ta umarła, zanim ją otrzymała. Nie bez znaczenia jest, że zginęła ona pod kołami samochodu, zaczytana w poezjach Emily Dickinson… A sprawa wiąże się z pewnym, dość oryginalnym, miłośnikiem książek z Ameryki Płd. i - krótko - samej wykładowczyni. Ten przelotny romans miał nie byle jakie skutki - książkowe. Potem ten ktoś uciekł od życia w ustronne miejsce, gdzie warunki życia kompletnie prymitywne a swój dom… Ale nie, to trzeba doczytać, wraz z buzującymi emocjami. Fabuła jest nieco banalna - ukazana tu miłość do książek z pewnością taką nie jest. Rzadko można spotkać się z tak oryginalnym podejściem do zadrukowanych stronic, razem sklejonych bądź zszytych - tych przedmiotów fascynacji nas wszystkich na LC. Niemniej jednak z bólem, jakiego tu zaznają książki - a my razem z nimi - trzeba się pogodzić, bo on niejako egzystencjalny… Idealna lektura na lato; lekka a inteligentna, kulturowo głęboka. Książkożercy - do lektury! Nieco cytatów - a wszystkie o książkach..! “Odkąd sięgam pamięcią, kupowałem książkę za książką. Założyć bibliotekę to jak stworzyć życie. Nigdy nie jest to suma poszczególnych książek”. “Nie potrafię zasiąść do czytania książki, nie mając jednocześnie 20 innych, aby uzupełnić na przykład interpretację jednego rozdziału. Nie znam większego szczęścia niż pogrążyć się na kilka godzin dziennie w ludzkim czasie, który inaczej byłby dla mnie obcy”. “Książka, której nie można znaleźć, to książka, która nie istnieje”. “Wyjaśnił mi, ile pracy wkłada w to, żeby nie zestawiać na tej samej półce dwóch autorów skłóconych ze sobą. Na przykład nie ośmielał się umieścić książki Borgesa obok książki Garcii Lorki”. “Zobaczył na łóżku około 20 książek skrupulatnie ułożonych w taki sposób, że odtwarzały wraz z wypukłościami ludzką sylwetkę. Zapewnia, że można było wyróżnić głowę otoczoną małymi książeczkami w czerwonych okładkach, tors, kształt rąk i nóg. Kobieta? Mężczyzna? Sobowtór?”. “Zadawałem sobie wielokrotnie pytanie, po co trzymam książki, które tylko w jakiejś dalekiej przyszłości mogą mi się przydać, tytuły odległe od moich zwykłych zainteresowań, takie, które kiedyś przeczytałem i które przez wiele lat nie otworzą ponownie swoich stron może nawet nigdy! Ale jak pozbyć się na przykład +Zewu krwi+, nie niszcząc jednocześnie jednej z cegieł dzieciństwa czy +Greka Zorby+, który pieczęcią płaczu położył kres mojej młodości”. “Myślę, że nie weźmie mi za złe, jeżeli powtórzę jedno z jego wyrażeń, nieco wulgarnych: +Ja się pieprzę z każdą książką, a jeżeli nie zostawiam na niej śladu, to znaczy że nie mam orgazmu+. Mnie natomiast gryzmolenie zawsze wydawało się barbarzyństwem”. “Zła proza, gdy towarzyszy jej dobry koncert, może wydawać się znacznie lepsza, niż jest. (...) Lubię, jak podczas lektury Goethego rozbrzmiewa w tle któraś z oper Wagnera lub powiedzmy kiedy Baudelaire'owi towarzyszy Debussy. To część podróży i mogę pana zapewnić, że przyjemność jest wówczas większa, pod każdym względem. Może pan wie, że kiedy czytamy po cichu, emitujemy dźwięk liter na nieuchwytnej częstotliwości”. “Żartowaliśmy, mówiąc, żeby dodawać świece tylko do dzieł poprzedzających wynalazek światła elektrycznego. (...) Nigdy w odniesieniu do autorów z 20. wieku, bo w takim wypadku zapalał światło elektryczne i, oczywiście, zmieniał też muzykę”. “Dla bibliofila każda myśl o ogniu jest jak marzenie, który obraca się w popiół. To coś, o czym wiemy, że się czai, jest realne i może nas na zawsze zniszczyć. Unikamy nawet wzmianki o nim, mając nadzieję, że w ten sposób nie wywołamy wilka z lasu”. “Pozostawiamy kolegę siedzącego w salonie, a kiedy wracamy, znajdujemy go niezmiennie stojącego i węszącego wśród naszych książek”. “Ale nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką im się wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem. – Ile ma pan tu książek? – spytałem. –Prawdę mówiąc, straciłem rachubę. Ale przypuszczam, że około 18 tysięcy”. “Widziałem książki podłożone pod zbyt krótką nogę stołu, przekształcone w stolik nocny, spiętrzone w kształcie wieży i przykryte serwetką; wiele słowników prasowało i przyciskało przedmioty znacznie częściej, niż były otwierane, i niemało książek przechowywało listy, pieniądze i sekrety ukryte na regałach. Ludzie też mogą zmieniać przeznaczenie książek”. “Tłucze się wazon, psuje ekspres do kawy czy telewizor. Tymczasem książka nie niszczy się tak szybko, chyba że przyczynia się do tego właściciel, wyrywając z niej kartki czy ją paląc”. “Za czasów ostatniej argentyńskiej dyktatury wojskowej ludzie nierzadko palili swoje książki w toaletach i wannach czy zakopywali je w ogródkach. Mając do wyboru książki lub własne życie, stawali się katami”. “Książki (...) szły do nieba zamienione w popiół, który rozwiewał się w powietrzu. Stosunki ludzkości z tymi trwałymi przedmiotami, zdolnymi przekroczyć jeden wiek, dwa, dwadzieścia, pokonać, że tak powiem, piasek czasu, nigdy nie były niewinne”. “Kiedy babcia widziała jak czytam w łóżku, za każdym razem powtarzała mi: +Zostaw to, książki są niebezpieczne+. Przez wiele lat uważałem ją za ignorantkę, ale czas dowiódł rozsądku mojej niemieckiej babki”. “Książka zaczynała rozmiękać w deszczu, rozpłaszczać się na płycie z czarnego marmuru, zsuwać ku powolnej, lecz pogodnej śmierci, jak statek cicho zawijający do portu”. “Często jest mi trudniej pozbyć się jakiejś książki niż zdobyć nową. Nikt nie chce stracić książki. Wolimy zgubić pierścionek, zegarek czy parasol niż książkę, której już nie będziemy czytali, ale która zachowuje, w samym brzmieniu tytułu, jakąś dawną i być może utraconą emocję”. “Nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką się im wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem”. “Nie będzie mógł znów powiedzieć jakiemuś zachwyconemu gościowi: +Nie, nie przeczytałem ich wszystkich. Towarzyszą mi od wielu lat. Mam coś, co na pewno się panu spodoba+. Ale może powiedzieć: +Są nadal moimi przyjaciółmi. Dają mi schronienie. Cień latem. Osłaniają mnie od wiatrów. Książki są moim domem+”.

104/180/2023 #BraczBingo 2023: Książka w niebieskiej okładce Taki tytuł jak treść. Czyli dziwne i o wampirzycach... Ale czyta się przyjemnie, zgrabnie napisane, tylko ta tematyka jakaś taka niezbyt bardzo. Dla mnie, oczywiście. "A teraz spójrz na siebie - kontynuowała. - Włosy masz oklapnięte i matowe, szczupłość też ci nie pasuje, nos tylko bardziej wystaje ci z twarzy." "Jerne, słuchaj się babki. Jak chcesz zjeść coś naprawdę pożywnego, zamów sobie dostawcę pizzy."

Nierówna książka. Początkowo nieznośnie egzaltowana, pop-punkowa i miałka jak sama bohaterka. Jednak po połowie nastąpił przełom: historia pobytu Marli w Himalajach staje się osobną opowieścią. Mniej płytką, okraszoną sardonicznym poczuciem humoru i zdecydowanie ciekawszą niż bełkotliwe wynurzenia alter-ego autorki na początku lektury. W zasadzie umieszczenie tej pozycji w serii "Europejki" ma sens: niewiele tu samej Ukrainy, Marla jest obywatelką świata. Tylko szkoda tak ładnej okładki na treść pełną rażących ortów, literówek i innego niechlujstwa korektora.

Absurd łączy się w tej książce z groteską - w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Ciekawy styl. Między tą groteską widzimy sytuacje czy zachowania mające miejsce za czasów Stalina, widzimy przemianę człowieka, który pod wpływem strachu doprowadza się do szaleństwa.

W momencie, w którym mózg przestawi się na narrację prowadzoną w czasie teraźniejszym całą historia staje się powolnym bajaniem przy dobrej herbacie. Książka niespieszna, taka, którą można wziąć ze sobą w długą podróż pociągiem, z przesiadkami bo też w fabule perspektywa zmienia się wielokrotnie, zmieniają się bohaterowie i kontynenty a pomimo tego słowa spinają się przemyślaną klamrą. Warto.

Podchodziłam do tej powieści kilkakrotnie, niczym przysłowiowy pies do jeża. I kilka miesięcy temu wybrałam się z przyjaciółmi na Kubę. Przyznam, że wydawało mi się iż mam jakieś pojęcie, jak wygląda ziemia zaorana przez komunistów, ale nie do aż takiego stopnia. Byliśmy w kilku miejscach, ale to Hawana jest tyglem totalnego smutku, degradacji, niszczenia, a jednocześnie miastem pubów, barów, restauracji, pięknych do oszalenia dziewcząt i przystojnych chłopców. Muzyka to chyba jest wszędzie. A z nią taniec. Zeta z jej pulchnym ciałem i wielkim sercem, nie przejmująca się przyszłością, żyjąca popędami i chwilą, całkiem nieźle sobie radzi mentalnie z tym depresyjnym zabiedzonym i zagłodzonym miejscem, jakim jest Kuba. Wychowana przez ulicę i ojca geja, zaskoczonego rychłym po porodzie zgonem żony, Zeta jednak trafia na odpowiednie przyjaciółki. Sama lojalna do granic, nie zwraca uwagi na drobne niedogodności czy uchybienia ze strony tych, których kocha. Depresyjny i agresywny, niczym zamknięty w klatce zwierz partner narratorki upokarza ją, bije niemal do zabicia, a ona przy nim trwa. I robi swoje. Urządza się w tym biednym, zatłoczonym ludźmi beznadziejnym życiu z humorem i zintelektualizowanymi spostrzeżeniami. Świetna książka. Nie do końca namawiam na wycieczkę na Kubę przed jej przeczytaniem, tam też można trafić jedynie do luksusowego all inclusive i nie zobaczyć nic destrukcyjnego. Ale chociaż obejrzyjcie dokument na Netflix: „Cuba libre”. To delikatnie zaznaczy problem beznadziei, w jakiej znaleźli się Kubańczycy i jeszcze bardziej to podrasuje entuzjazm życia Zety

"Zaułek łgarza" opowiada o życiu Ripleya Bogle′a, Irlandczyka urodzonego w samym środku wojny domowej między protestantami i katolikami. Poznajemy go jako łachmaniarza z wyboru. Jego decyzja o wycieraniu własną osobą rynsztoków Londynu była świadoma. "Zaułek łgarza" ma podłoże autobiograficzne: autor, podobnie jak jego bohater, porzucił studia w Cambridge i przez pewien czas był londyńskim kloszardem. Nie roztkliwia się więc nad sobą i nie szuka współczucia, lecz przyjmuje swój los z pewną radością i spokojem. Robert McLiam Wilson, autor, nasyca swoją biografię mnóstwem obserwacji, wynikających z jego obserwacyjnego talentu i paru zdrowych lat współżycia z Brytyjczykami w każdej postaci. Myślę, że warto przeczytać tę książkę, starannie i do końca. Książka, którą trudno polubić, ale mająca swój specyficzny, naturalistyczno-poetycki urok.

Opowieść o kotach i życiu obok, wśród nich i razem z nimi - dla kociarzy (przede wszystkim). W życiu Doris Leasing koty były obecne zawsze, niekoniecznie jako mruczki i puchate kuleczki do głaskania. W dzieciństwie na farmie w RPA były jednym z towarzyszy, dzikim inwentarzem, a czasem szkodnikiem. Nie ma tam miejsca na wielkie sentymenty i przywiązanie kota i człowieka. Kolejne migawki i opowieści opowiadają juz o kotach w dorosłym życiu autorki - zdecydowanie bardziej zadomowionych i bliskich towarzyszy codzienności. Doris Leasing jest wnikliwą obserwatorką kociej natury, nie epatuje nadmierna egzaltacją i zachwytem nad kocimi domownikami. Szanuję ich niezależność, charaktery, strategie przetrwania i wewnętrzną hierarchię kociego światka. Nie uczłowiecza ich, nie infantylizuję. Oddaje szacunek dla natury kotów i w gruncie rzeczy fascynującej relacji łączącej koty z ludźmi. Książkę czyta się bardzo dobrze, jak dobrą powieść z wielowymiarowymi postaciami kocich bohaterów, a często także z dreszczykiem emocji.

Podobienstwo do Zycia Pi, ktorym chwali sie okladka ksiazki jest bezpodstawne. Historia moze i ciekawa, ale momentami zbyt abstrakcyjna, jezyk prosty, czasem zakrawajacy o wulgarny. Moze byc, jednak fani Martela nie powinni robic sobie zbyt wielkich nadzieji.

Niczym wygłodniały lew rzucam się ostatnio na wszystko, co "pachnie" Dalekim Wschodem, Chinami, Japonią, buddyzmem... Przy okazji odkrywam tamtejszy teatr wojny i działań okołowojennych pierwszej połowy XX wieku. Uwierzcie - równie krwawy, jak scena europejska. Z okładkowej notki wynikać mogłoby, że to prosta historia zakazanej miłości japońskiego kata to chińskiej ofiary. Nic bardziej mylnego... Nie oznacza to, że motywu romansowego w książce brak, ale bynajmniej nie jest wiodący. Głównym bohaterem tej krótkiej, napisanej bardzo oszczędnymi słowami powieści, są różnice kulturowe między najeżdżanymi i najeźdźcami. Różnice o tyle z mojej perspektywy ciekawe, że obie kultury - chińska i japońska, są mi obce. Ścieżki myślenia bohaterów, życie ważone na sposób wschodni, wartość honoru - wszystko to czyni "Dziewczynę..." fascynującym studium alternatywnej, azjatyckiej cywilizacji. Zakończenie mnie nie zaskoczyło. Raczej się go spodziewałam, biorąc pod uwagę całościowy przekaz książki, ale bardzo mi się podobało, ponieważ było spójne i takie "niehollywodzkie" ;)