Wawrzyniec Wspaniały

Co jakiś czas biorę "na tapetę" biografię polskiego władcy, więc teraz padło na pierwszego króla elekcyjnego. I tutaj, muszę przyznać, nawet mnie zaskoczyła, ponieważ obraz tej postaci jaki wyłania się po jej przeczytaniu znacznie odbiega od tego, co zapamiętałem ze szkoły. Ugruntowała się bardzo negatywna ocena Henryka Walezego w polskiej pamięci przez dość uproszczony przekaz zawarty w podręcznikach szkolnych: porzucenie tronu przez zniewieściałego sodomitę, ignoranta, który gorszył Polaków swoim zachowaniem. O ile ucieczki z Polski autor jakoś zaciekle nie broni (sama w sobie naruszała ona majestat Rzeczypospolitej), to analiza polityki jego matki Katarzyny Medycejskiej, porównanie panowania w Polsce i we Francji są zaskakujące. Faktem jest, że nie chciał polskiego tronu, ale zgodził się ze względu na matkę i brak perspektywy ma tron francuski; Polska z jej ustrojem nie była mu obca, ponieważ francuski wywiad zgromadził sporo wiadomości, z którymi się zapoznał; był obeznany z pracą biurowo-administracyjną; radził sobie przez krótki czas pobytu w Polsce z parlamentaryzmem, ponieważ we Francji również miał z tym do czynienia (absolutyzm to dopiero wiek następny). Autor, po porównaniu obu krajów, stawia ciekawą tezę, że ówczesna Polska była krajem potężniejszym przez stabilność państwa, pokój wewnętrzny i lepszą świadomość ówczesnych polskich elit, niż targana wojnami religijnymi, rozdarta na prawie niezależne prowincje, rządzone przez udzielnych magnatów, ze słabą (nawet wtedy słabszą niż w Polsce) władzą króla Francją (taki może mały przytyk do Walezego, że Polski jednak nie docenił). Nie można mieć do niego pretensji, że po śmierci brata, jako Francuz wolał tron w swoim rodzinnym kraju. Jeżeli ktoś popełnił błąd, to Polacy, którzy nie mieli tak dobrze rozpracowanej analizy sytuacji we Francji, jaką miała, w przeciwieństwie do nich na temat Polski Katarzyna Medycejska, główna sprawczyni tej całej awantury. Jest jedna rzecz, którą w Polsce docenił Henryk Walezy w ciekawym fragmencie na temat pokoju religijnego.

Bardzo dobrze napisana biografia. Czyta się ją niemal jak książkę przygodową. Polecam ją przeczytać ponieważ daje ona wgląd w rodzące się Stany Zjednoczone i dzięki bazowaniu na dużej ilości listów, daje wgląd do zakulisowych dyskusji i rozterek ojców założycieli USA.

Sięgnąłem po tę książkę zainspirowany serialem, bardzo porządnym, który właśnie oglądam. jak to zwykle u mnie bywa, książka z serialem wygrała. Aczkolwiek historii opowiedzianej w filmie nic zarzucić się nie da. Ale książka jest godna polecenia. Wiem, że są nowsze opracowania poświęcone Wilhelmowi Zdobywcy. Niestety, nie w mojej bibliotece. Polecam.

Napisana ciekawie, autor ma dryg do snucia opowieści - nie jest to w końcu pozycja stricte naukowa - i tu nie mam zastrzeżeń. Wydanie jednak aktywnie utrudniało mi lekturę, nie wiem, czy kiedykolwiek widziałam litery i linijki tak ściśnięte na stronie. Umieszczenie przypisów na samym końcu też co chwilę wybijało mnie z rytmu. Męczyłam się przez to i podchodziłam do tej książki jak do obowiązku, chociaż sama treść mi się podobała.

Właściwie nie chcę pisać o tej książce tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę, która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Tytułowy bohater to jeden z najwybitniejszych wodzów i zdobywców w historii. Niesamowita postać !!! Książki najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępne w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Na półce stoi cały ich rząd. Serię POLECAM !!!

W swojej biografii Mikołaja I amerykański badacz W. Bruce Lincoln wyraźnie zaakcentował rolę żandarma Europy, jaką władcy temu przyszło odegrać. Przede wszystkim właśnie sprawom polityki zagranicznej przygląda się Autor: dużo w książce o wojnach z Turcją, Wiośnie Ludów, o wojnie krymskiej. Dużo jest też uwag o systemie mikołajowskim w samej Rosji. Czego nie ma? Na pewno słabo opracowane są zagadnienia związane z szalenie istotnymi sprawami narodowościowymi. No i do tego fatalnie są przedstawione zagadnienia związane z Polską - powstanie listopadowe ukazane jest wręcz kuriozalnie. Według mnie mogło być dużo lepiej, ale pewnie warto zajrzeć, jeśli kogoś interesuje wielka polityka pierwszej połowy XIX wieku. Tomasz Babnis

Książkę czytałem w swoim życiu dwukrotnie. Traktuję ją już jako pewnego rodzaju klasyk. R. Browning był świetnym badaczem i historykiem. Pozycja ta jest bardzo dobra, jest ona obowiązkową lekturą jeśli chcemy poznać szczegóły życia i panowania jednego z najbardziej znanych i najważniejszych Cesarzy Bizantyjskich. Pozycja ta nie opowiada o samym tylko Justynianie i Teodorze, autor przekazuje nam historię Cesarstwa Bizantyjskiego od końca V do śmierci Justyniana Wielkiego i wprost pokazuje, jakie skutki na dalsze losy tego wielkiego państwa wywarły jego rządy. Oprócz cesarskiej pary poznajemy jeszcze dokładnie całą świtę jaką otaczał się Justynian. Wiadomo, że z perspektywy czasu autor zbyt brutalnie odnosił się do poprzednika Justyniana, czyli Justyna. Współcześni badacze rehabilitują sylwetkę Wuja Justyniana i wskazują, że nie był on tylko zwykłym "zromanizowanym trakiem z Ilyrii, który potrzebuję drewnianej tabliczki, aby się podpisać.

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę, która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępne w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Na półce stoi cały ich rząd. Więcej napisałem przy ocenie książki " Mahomet " z tej serii. Serię POLECAM !!!

Biografia "Toyotomi Hideyoshi" Achmeda Iskenderowa to rzeczowa i bogata w szczegóły opowieść o niezwykłym życiu jednego z centralnych bohaterów historii późnego sengoku - jednego z trzech słynnych zjednoczycieli Japonii; człowieka, który z pozycji prostego syna chłopa awansował do roli faktycznego władcy zjednoczonej Japonii. Autor prowadzi czytelnika przez kolejne etapy kariery Hideyoshiego: jego wczesne lata, służbę pod Oda Nobunagą, dojście do władzy, lata jego rządów i wreszcie schyłek życia. Narracja obejmuje zarówno działania militarne, jak i polityczne, w tym kampanie przeciwko rywalom oraz późniejsze próby eksterminacji opozycji religijnej czy wyprawy na Półwysep Koreański, co nadaje książce szerokie spektrum historyczne i faktograficzne. Dzięki temu otrzymujemy szerokie spojrzenie na mechanizmy władzy i społeczne przemiany epoki. W przedmowie przytoczony jest cytat Javaharlala Nehru: "Jeśli chcesz poznać przeszłość, powinnaś patrzeć na nią z sympatią i zrozumieniem. Żeby zrozumieć człowieka żyjącego w danych czasach, będziesz musiała zrozumieć otaczającą go rzeczywistość, warunki, w jakich żył, idee, które wyznawał. Niedorzecznością jest sądzić o ludziach z dawnych epok tak, jakby żyli oni dziś i myśleli takimi kategoriami jak my". Słowa te wydają się stanowić myśl przewodnią tej biografii, zmuszając czytelnika do wejścia w realia Japonii XVI wieku i osądzenia bohatera w kontekście epoki, a nie współczesnych kategorii moralnych. Hideyoshi jawi się tu nie jako mitologiczny bohater czy tyran, lecz jako człowiek formowany przez brutalne czasy politycznych intryg, nieprzerwanej wojny, ambicji i konieczności konsolidacji władzy. Mocną stroną książki jest skrupulatność narracji: autor nie unika ani realistycznego obrazu okrucieństwa czasów sengoku, ani analizy reform Hideyoshiego - od spisu ludności i reorganizacji systemu podatkowego po próby ograniczenia wpływów buddyzmu, wygnanie chrześcijan z kraju i agresywne kampanie zagraniczne. Prowadzi czytelnika przez okres sengoku - epokę chaosu i ambicji, w której Hideyoshi wyrastał w cieniu dwóch innych wielkich postaci: Ody Nobunagi i Tokugawy Ieyasu. Nie sposób zrozumieć kariery Hideyoshiego bez poszerzenia kontekstu o tych dwóch daimyō - Nobunaga był jego mentorem i wzorem, a Ieyasu rywalem, który przejął spuściznę po nim. Dzięki temu biografia nabiera wymiaru nie tylko osobistego, ale też szeroko historycznego, pokazując, jak złożone były relacje między tymi trzema twórcami zjednoczonej Japonii. W treści odbija się głębokie zrozumienie zarówno realiów polityki, jak i japońskiej mentalności tamtej epoki. Autor nie próbuje usprawiedliwiać kontrowersyjnych decyzji Hideyoshiego, ale też nie ocenia ich współczesnymi kategoriami, realizując przesłanie Nehru. Do największych atutów tej biografii należy więc zaliczyć solidne osadzenie w kontekście historycznym oraz szczegółowy opis mechanizmów władzy i społecznych przemian epoki sengoku. Iskenderow konsekwentnie rekonstruuje zarówno zwycięstwa, jak i kontrowersyjne decyzje Hideyoshiego, ukazując jego determinację, wytrwałość i umiejętność manipulowania sojuszami. Słabszą stroną książki jest momentami surowy, naukowy styl narracji - miejscami przeładowany datami i nazwiskami; bywa formalny i encyklopedyczny, co sprawia, że lektura traci nieco dynamiki. Rygor chronologiczny i koncentracja na faktografii ograniczają przestrzeń dla głębszej analizy psychologicznej bohatera czy barwniejszego odmalowania tła kulturowego. Przez to biografia, choć imponująca pod względem merytorycznym, może wydawać się sucha, chłodna i zdystansowana. Mimo tych zastrzeżeń biografia Iskenderowa pozostaje wartościową pozycją dla miłośników historii Japonii, oferując kompleksowe spojrzenie na jednego z najważniejszych architektów politycznych schyłkowego okresu sengoku - epoki Azuchi-Momoyama - i przygotowując grunt pod okres trwających ponad dwa i pół wieku rządów rodu Tokugawa. [01.2026]

Zdecydowanie najsłabsza z wszystkich 4 biografii pióra E. W. Wiesa wydanych w serii BSL. Jakkolwiek stylem i poziomem zaprezentowania strony faktograficznej nie odbiega od pozostałych, to największym mankamentem "Karola Wielkiego" jest... objętość. Życie, dzieło, a przede wszystkim znaczenie tego monarchy wymagały co najmniej trzykrotnie większej ilości treści. Po prostu, moim zdaniem, nie da się streścić tej burzliwej epoki na tak małej ilości stron, bez pominięcia wielu istotnych rzeczy. Coś kosztem czegoś. Otrzymując nader lakonicznie/syntetycznie potraktowaną historię czasów Karola Wielkiego, musieliśmy siłą rzeczy pogodzić się z brakiem pogłębionej analizy poszczególnych zdarzeń. Temat ten jest zbyt ciekawy i ogromnie ważny dla historii powszechnej, aby można było to wybaczyć autorowi. Niestety, w moim odczuciu, tym razem znakomity pisarz, jakim jest Wies, nie stanął na wysokości zadania. Poza tym książka zawiera, jak zwykle w jego biografiach, wiele smaczków, w postaci ciekawych anegdot i trafnych spostrzeżeń. Jednak, z uwagi na powyższe, nie może to uratować niskiej oceny tej książki.

Jedna z najprzyjemniejszych biografii, język tak dobry, że aż chce się czytać. Richelieugo przeczytałem jakoś 4-5 razy w życiu i niewątpliwie wielokrotnie jeszcze przeczytam. Doskonale wyważona, refleksje historyczne obecne, jednak (tak jak powinno być w biografii) dzieło pozostaje centralnie skupione na opisywanej postaci. Obowiązkowe dla nowożytników. Jedyny wielki minus to całkiem spore błędy, uproszczenia i przestarzałe opinie w tematyce wojny trzydziestoletniej.

Regine Pernaud - zakochana w epoce. Obok historii Alienor sporo o zwyczajach feudalnych i kulturze dworskiej. A wszystko jak zwykle pisane z polotem, wciągająco. Fakt, rozkład sympatii autorki wobec opisywanych postaci nie jest symetryczny :) niemniej warsztat historyczny pozostaje zachowany

Książka nierówna. Miejscami pasjonująca gdy autor pochyla się nad Frycem człowiekiem z jego charakterem, przywarami i słabościami, a w wielu przynudza np. gdy opisuje przebiegi bitew wojen śląskich czy wojny siedmioletniej czy poruszając pobieżnie tematy bardzo ogólne np. kultura i oświata w Prusach w dobie FW. Miejscami wydaje się że książka nie jest pisana przez jednego autora. Przeszkadzał mi też urzędowo niechętny stosunek autora do swojego protagonisty jak i ogólnie państwa pruskiego oraz narodu niemieckiego.

Książka świetnie opisująca czasy Lutra i pokazująca jego proces myślowy w czasie tworzenia swoich słynnych tez, opisująca w dość doraźny sposób że Luter i protestantyzm były efektem korupcji w kościele w tamtym okresie PS fajnie też jest opisane że Luter miał gigantyczne ego i najeżdżał na Szwajcarów niczym papież na niego bo odeszli od jego wizji protestantyzmu

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii " Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępnych w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Uważam , że jest szczególnie ważna dla młodego pokolenia. Ich dzieci i wnuki, przyszli podróżnicy i miłośnicy ruchu na wolnym powietrzu, wyjeżdżając na kopanie szparag w Niemczech, czy na zbiory winogron we Francji, powinni zapoznać się z nadchodzącą, nową, zachodnią kulturą. Ja w dzieciństwie uczyłem się " Katechizmu młodego Polaka ". Czy następne pokolenia będą zaczynały naukę od "Nie ma bóstwa prócz Boga, a Mahomet jest Jego Prorokiem "? Może się przydać przy spotkaniu " inżyniera " wymachującego nożem lub maczetą. Niestety, prawdopodobieństwo jest duże, taką samozagładę rzadko można spotkać w historii. Piszę o tym, bo boję się co z tego wyniknie. Myślę, że nie tylko ja i nie tylko w Polsce. Czy ktoś skończy to szaleństwo ? Serię POLECAM !!!

Jeśli komuś przypadł do gustu film „Lincoln”, z genialnym aktorem Danielem Day-Lewisem w roli głównej, to powinien koniecznie sięgnąć również po rewelacyjną biografię tegoż prezydenta pióra S.B. Oatesa. Chociaż warto najpierw przeczytać książkę (ja tak zrobiłem i dało mi to sporo satysfakcji) a później obejrzeć film. Podczas seansu miałem nieodparte wrażenie, iż scenariusz został w bardzo dużym stopniu oparty na tymże dziele. Doskonały dramat polityczny jednak tylko w małym ułamku oddaje treść książki, co zresztą jest zazwyczaj normą w takiej sytuacji. Abraham Lincoln, jeden z najwybitniejszych przywódców USA, piekielnie inteligentny człowiek, wytrawny polityk, zahartowany w trudach życia samouk, doszedł na szczyty władzy drogą wyboistą, w czasach wymuszających wiele trudnych decyzji i niejednokrotnie usłanych zgniłymi kompromisami. Lincoln potrafił dopasowywać się do okoliczności, aczkolwiek nie był, jak wielu mu współczesnych i potomnych, prostackim koniunkturalistą. Jako prawnik z wykształcenia znał wartość sofistyki, lecz używał jej najczęściej w słusznych sprawach. Przypisuje mu się niesłusznie chęć zniesienia niewolnictwa. Nic bardziej mylnego. Jego wielkim celem, można rzec leitmotivem politycznej działalności, było ocalenie Unii. W tych płodnych w paradoksy czasach (Antietam umożliwiło ogłoszenie deklaracji emancypacji - wbrew sobie demokraci pomogli Lincolnowi; gdyby Konfederaci nie ogłosili secesji, nie doszłoby do zniesienia niewolnictwa - prawdopodobnie długo by jeszcze istniało) to, co nie było jego zamiarem, stało się jego wielką zasługą. Oates w doskonały sposób ukazał kształtowanie się i rozwój Lincolna na tle jego czasów. Zagmatwana historia polityczna ówczesnych Stanów jawi się w jego ujęciu bardzo przejrzyście. Aktorzy dramatu są wyraziści, wiadomo kto czego chce, i do czego dąży. Główny bohater nie jest pomnikiem ze spiżu. Ma swoje zalety, ale i wady. Autor niczego nie tuszuje. Wszystko zdaje się wyglądać w naturalnych barwach. Kapitalna pozycja z serii BSL. Każdy kto pragnie zrozumieć historię Stanów Zjednoczonych powinien się za nią zabrać.

Rycerze rżną trawę dla koni poza murami zamku razem z dowódcami. Zaskoczeni przez wrogów wycofują się za bramę jednak ponosząc dotkliwe straty. Inny obrazek to bitwa pod Northampton. W ulewnym deszczu zawodzi artyleria, a po ledwie pół godzinie walki jest rozstrzygnięcie mimo, że większość sił obu stron nie zostało wprowadzonych do walki. Giną jednak ważni dowódcy i rycerze po stronie Lancasterów. Ostatnia bitwa, w której król Anglii osobiście bierze udział - bitwa pod Bosworth. W niej ginie Ryszard Trzeci. Autor, pan Kendall, jest Amerykaninem. Potrafi pisać, obrazować. Jest profesorem uniwersytetu, zatem opiera się na źródłach. Daje to ciekawy przyczynek do myślenia o polityce. Dwie armię stojące na wzgórzach mają wesprzeć króla. Jeżeli to zrobią to król z pewnością wygra. Ale stoją i czekają na rozstrzygnięcie, by dołączyć do zwycięzcy. Król Ryszard padnie o kilka metrów od trzymanego przez wrogów sztandaru. Gdyby sztandar padł, byłby to znak wygranej. Czy Ryszard III był okrutny, czy był postacią pozytywną? Wówczas świat był inny, król był pomazańcem bożym (najnowszego króla Anglii, Karola, także namaszczał biskup Canterbury olejami - czoło, piersi i ręce). Król musiał służyć krajowi. I Ryszard III nie uciekał od swej powinności. Później Szekspir przypiął mu łatę obrzydliwego garbusa, by przypodobać się dworowi Tudorów. Ten obraz przyćmił historyczną prawdę, która zawiera i straszny epizod zamurowania żywcem w celi dwóch królewiątek. To prawdopodobnie zdarzyło się za wiedzą Ryszarda. Ciekawa i doskonale napisana książka, po której widzi się inaczej średniowiecze a i współczesne walki o władzę.

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi" ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępnych w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Mam ich parę półek. POLECAM !!!

Właściwie nie chcę pisać o tej książce, tylko o całej serii "Biografii Sławnych Ludzi " ( 10 gwiazdek dla serii ) wydawanych już od 1976 r. przez PIW, co czyni ją najstarszą serią biograficzną w Polsce. Ze względu na różnorodny wybór znanych postaci, czyni ją interesującą dla każdego czytelnika. Każdy może sobie wybrać historyczną osobę, która go interesuje. Nie muszę dodawać, że niektóre życiorysy powinno się znać. Najczęściej napisane bardzo ciekawie, przez kompetentnych autorów i przystępne w czytaniu. Dlaczego wybrałem akurat tę biografię? Bez powodu. Na półce stoi cały ich rząd. Więcej napisałem przy ocenie książki " Mahomet " z tej serii. Przeczytaj !!! Serię POLECAM !!!

Sympatyczny zakup za całe 4 złote. Dobra biografia. Chwilami więcej tła niż Jeffersona, ale mnie to akurat pasowało. Sporo ciekawego można się było bowiem dowiedzieć zarówno o zmaganiach o amerykańską niepodległość, początkach Stanów Zjednoczonych i losach pozostałych Ojcach Założycielach