Wataha. Zemsta opętanych

17-letni syn Darii i Sławka umiera na raka. Pewnego dnia odwiedza ich starsza kobieta, która twierdzi, że Artur do nich powróci... Michał budzi się z olbrzymim kacem po zakrapianej imprezie, po której zaczyna słyszeć głos i widzi jaśniejącą postać... To wydarzenie rozpoczyna serię niewyjaśnionych śmierci nastolatków i młodych mężczyzn w małym, spokojnym miasteczku. Co łączy pogrążonych w rozpaczy rodziców i zupełnie obcych im chłopaków? O tym wszystkim przeczytacie na stronach „Umarli nie wracają”. Jest to książka z typu „ciężko się czytających”. Nie dlatego, że jest słaba, źle napisana. Nie. Wręcz przeciwnie. Czyta się ją ciężko, bo jest potwornie emocjonalna, tak bardzo, że wwierca się w głowę i nie daje o sobie zapomnieć. I mimo, że to świetnie napisany horror, mocno trzymający w napięciu a co najważniejsze nie „obrzydliwy”, to śmiem twierdzić, że sporo osób, szczególnie rodziców, nie zwróci uwagi na przemoc i okrucieństwo, tylko skupi się na tym, co przeżywają główni bohaterowie. Ta książka jest przesycona złością, niezrozumieniem i zwykłym ludzkim bólem. Te wszystkie uczucia aż uderzają w czytelnika. Na zmianę jest mu smutno, czuje wściekłość, żal. Dawno nie miałam takich odczuć po jakimkolwiek tytule. I po jej lekturze w głowie mam tylko jedno - uważaj o czym marzysz, bo marzenia niespodziewanie mogą się spełnić.

"Miasto piekielne" Edward Lee Nie było przerażenia ani ekstremy, za to poczułam pewien intrygujący niepokój, który przyciągał bardziej swoją odmiennością niż atmosferą grozy. Główna bohaterka, Cassie, po traumatycznym doświadczeniu samobójstwa bliźniaczki przeniosła się z ojcem do starego domu na odludziu. I oczywiście, jak to często bywa w literaturze, dom skrywał tajemnicę. Było tam przejście do samego piekła - miasta zwanego Mefistopolis. Autor zbudował piekielne miasto w nietypowy sposób, rezygnując z obrazów siarki i mrocznych czeluści, jak to nam się zwykle wydaje. Zamiast tego metropolia pełna była wieżowców, fabryk i zatłoczonych ulic; zorganizowana na sposób nowoczesnej administracji, ale z demonami w roli surowych strażników porządku. Zresztą dziwnych stworzeń było tam mnóstwo. Główna bohaterka wraz z poznanymi "wygnanymi duszami" wkroczyła do tej piekielnej metropolii, by odnaleźć swoją siostrę, która po śmierci tam właśnie się znalazła. Podróż ta była bardzo surrealistyczna. Znalazłam tu raczej powierzchowne, przerysowane obrazy piekielnych rytuałów i brutalnych realiów. Miały wywoływać szok. Ale niestety nie u mnie. Myślę, że jest to bardziej historia o podróży po surrealistycznym świecie, w którym Cassie spotyka demony i „ucieka” przed Lucyferem, niż opowieść, która miałaby głębiej przerazić. Dla mnie była to lekka, osobliwa rozrywka, z lekką nutą mroku.

Ależ to było chore żeby nie użyć mocniejszego określenia ale w sumie było to do przewidzenia, w samym wstępie autor napisał że chciał stworzyć coś chorego, pokręconego i w dużym stopniu mu się to udało. Jest to gotowy scenariusz na film klasy B. Główni bohaterowie niezbyt roztargnieni, po prostu permanentnie głupi, do tego trzeba dodać alkohol, seks i zmutowanego zabójcę. Tego typu książki trzeba chyba traktować jako takie odmóżdżacze.

Mój pokój. Moja przestrzeń do bycia z samym sobą. Do rozwijania pasji, do spokojnego snu, dająca bezpieczeństwo. Niestety u Jonathana Butchera w jego "Niegrzecznej dziewczynce" pokój jest miejscem okrucieństwa nie do przyjęcia. Niewola, wykorzystywanie seksualne, pranie mózgu. I to od zawsze. Dziewczynka, która ten pokój zamieszkuje, stała się bezwolną zabaweczką dla starych zwyrodnialców, którzy traktowali ją tylko jak pojemnik wielokrotnego użytku na ich tryskające spermą penisy. Ona bezradna, ze wpojonymi przez tzw. tatusia zasadami, które dalekie są od normalnych zachowań. Codzienne filmy pornograficzne, zbywanie pytań, wulgarność. Wszystko związane z seksem to jej cały świat. Dawno żaden horror ekstremalny mnie tak nie przytłoczył. Przerażające losy dziecka, które zostało wielokrotnie skrzywdzone, które nie odróżnia dobra od zła i posługujące się dziecinnym językiem, który jeszcze bardziej dobija czytelnika. A jeszcze bardziej poraża fakt, że takie sytuacje mogły się wydarzyć naprawdę. "Niegrzeczna dziewczynka" to horror ekstremalny daleki od rozrywki, za to wypełnia go okrucieństwo, które odbiera mowę. Ciężko czyta się o osobach ubezwłasnowolnionych i gwałconych dzień w dzień. Ofiara nie ma szansy poznania prawdziwego życia i wierzy w to, co słyszy od oprawcy. Ufa mu bezgranicznie, podporządkowuje się i wierzy, że to, co ją spotyka, pewnie dotyka też inne dziewczynki. Jest ograniczona, nie potrafi nazwać prostych rzeczy, a z jej ust padają słowa wypełnione wulgarnością, które jak mantrę powtarza jej sadysta. Książka jest krótka i wypełniona brutalnością, a przy tym ma spore psychologiczne podłoże, które wypływa na powierzchnie z każdym kolejnym rozdziałem. Nie byłam w stanie przeczytać jej przy jednym podejściu. Styl autora, szczególnie w rozdziałach dziewczynki ściskał mi gardło, chciało mi się krzyczeć i jednocześnie przytulić tę zagubioną w obrzydliwym pornograficznym świecie osóbkę. Niektórych taka forma przekazu może odrzucić od lektury, ale wierzcie mi, warto zacisnąć zęby i iść dalej. Gdy nawet udaje jej się uciec, mroziło mnie jej zachowanie, a jednocześnie pobudzało do współczucia. Oprócz rozdziałów ofiary czytamy również o sąsiadce Serenity i poznajemy jej walkę z tym, co spotyka ją po poznaniu ten dzikiej i zagubionej dziewczynki. Zakończenie mnie zaskoczyło, ale nawet ono nie dało mi wytchnienia. "Niegrzeczna dziewczynka" to mocny horror ekstremalny pełen ludzkiego dramatu. Bestialski, z ciekawym podejściem do narracji młodej skrzywdzonej osoby. Z pewnością nie będziecie w stanie tej powieści szybko wyprzeć z pamięci. Mocna rzecz tylko dla odważnych czytelników. Justyna Dudkiewicz www.zaciesz.com

Przychodzę dzisiaj do was z kolejną częścią z serii animal horror Tomasza Siwca. Tym razem na tapet biorę morderczego kreta. Pan Marek to pasjonat ogrodnictwa. Swoją działkę traktuje jak ósmy cud świata. Nożyczkami podcina niechciane chwasty, ma grządki zasadzone co do linijki. Pewnego dnia na idealnym trawniku pojawia się kopiec kreta. Szpadel idzie w ruch... Kolejny raz mamy do czynienia z morderczym zwierzątkiem, które nie powinno wzbudzać u nas niepokoju. Znikają nie tylko ludzie, ale i budynki. Autor ma niesamowitą wyobraźnię i potrafi przelać to na papier. Wciąż jest krwawo, kończyny latają, a podziemne korytarze spływają krwią. Czytałam to z uśmiechem na ustach, jednak już wiem, że przed kolejną częścią muszę zrobić dłuższą przerwę. Co za dużo to nie zdrowo 😁

Narracja ma duży wpływ na odbiór książek, zwłaszcza jeśli ta jest pierwszoosobowa. Czytelnik musi zostać zainteresowany postacią, która opowiada historię przedstawioną w powieści. A nic tak nie interesuje w horrorach jak straszydło. Powieść opowiada historię chłopaka, który uradził się zły. Był powiem owocem zbiorowego gwałtu. Wychowany w biedzie, przez matkę prostytutkę dorasta dokonują coraz bardziej okrutnych czynów w ramach eksperymentu etycznego zwanego dylematem wagonika. Powieść jest horrorem ekstremalnym, pod wieloma względami innym niż większość powieści tego typu. Nie ma tu aż takiego epatowania brutalnością i wulgarnością jak u np. Edwarda Lee. Owszem jest ostro główny bohater jest okrutnym psychopatą i mordercą. Jako dzieciak wrzuca pod pociąg kolegę, wcześniej molestuje jego matkę, jako dorosły facet zaraził dziewczynę wirusem HIV krwią pobraną od bezdomnego narkomana. Gdy poznaje Viktorię w której się zakochuje (z którą się żeni i która również okazuje się taką samą wariatką jak on) dzieją się już mniej mocne rzeczy, po za może nagrywaniem wspólnych filmów pornograficznych i zarabianiem na tym. Ale też jest momentami mocno, a przemyślenia bohatera sprawiają że mamy ciarki na plecach. Nie mniej mi osobiście brakowało typowych dla podgatunku horrory krwawych opisów. Bo jednak dla nich czyta się tego typu literaturę. Tu wiele mocnych scen ukazanych jest sugestywnie. Może to oczywiście być plusem dla osób, które odrzucała brutalność i wulgarność większości gwiazd prozy ekstremalnych, ale też rozczarować i znudzić osoby lubiące takie powieści w klasycznym rozdaniu. Tym bardziej że jak już pisałem najmocniejsze momenty są na początku. No bo czy może być coś mocniejszego niż scena dziecko molestuje dorosłą osobę, dziecko zabija dziecko, facet zaraża dziewczynę wirusem HIV, a sposób w jaki udaje mu się go pobrać od bezdomnego ryje beret po całości. Fajne są też koszmary jakie bohaterowi śnią się po śmierci matki i za nie ogromny plus. Są obrzydliwe i wyuzdane. Świetna robota. W drugiej części książki przez bardziej sugestywny styl pisania autora to napięcie nie jest takie duże dopiero pod koniec robi się ostrzej. Podoba mi się za to styl pisania autora. Jest lekki, a akcja jest poprowadzona bez przestojów. Pierwszosobowa narracja z perspektywy psychopaty, który jest głównym bohaterem ukazanej historii nadaje niesamowitego klimatu. Lubię taką narrację uważam że potrzeba tego więcej. Podoba mi się to jak bohater przedstawia postacie z którymi się styka. Jak bardzo jest cyniczny i pozbawiony wszelkich hamulców moralnych. Pod tym względem książka daje czadu. Powieść polecam czytelnikom, którzy czują się zawiedzeni większością powieści ekstremalnych i chcą czegoś innego. To nadal jest mocna literatura choć pisana zupełnie inaczej. Osobiście choć wolę bezpośrednie opisy brutalności, okrucieństwa, wyuzdania to nie mogę odmówić Patrykowi Boguszowi kunsztu i pomysłów.

Taaadaaam, przed Państwem numerek "szesnaście" czyli kolejna i jak dotąd ostatnia część serii nawiązująca stylem jak i treścią do klimatów z lat 90' i prezentowanych wówczas tytułów przez gdańskie Wydawnictwo Phantom Press. Póki co, kończącym ten niejako hołd jest Tomasz Siwiec i jego "Dom Horroru", ale mam skrytą nadzieję, że mimo minionych dwóch lat od momentu pojawienia się tego tytułu, w końcu nastąpi zryw a z nim kolejne porcje b-klasowego horroru. Tomasz Siwiec już na wstępie burzy wszelkie wyobrażenia. Dom horroru, w pierwszym skojarzeniu, powinien kreować się jako zapuszczony budynek i wśród sąsiadów być osnuty nie do końca pochlebną opinią. Coś w nim stuka, coś w nim charczy a domownikami zwykle zostaje przykładna rodzina z dwojgiem dzieci i najlepiej jeszcze jeśli będą mieli psa. Tak, bo przecież to zwierzęta najszybciej wyczuwają „niewidzialne” zagrożenie. Wszystko pasowałoby idealnie. Otóż nie, nie idźmy tą drogą, bo autor znalazł inne rozwiązanie – "Czteropiętrowy moloch, złamany trzyskrzydłową konstrukcją lśniący nowością i luksusem." – to pierwsze określenie mające czytelnikowi przybliżyć obraz z którym spotyka się jeden z głównych bohaterów tej opowieści – porucznik policji Jacek Majchrowski. Mało tego, tutaj nie ma tanich mieszkań więc i lokatorzy są albo majętni, albo wzięli w tym celu kosmiczny kredyt stawiając wszystko na jedną szalę, a tym samym wiążąc z tym miejscem długowieczne plany. Jacek Majchrowski dokonując wstępnych rozważań na temat budynku nie przyjechał tu w celu poglądowych i podziwiania współczesnej architektury. To było wezwanie do masakry jaka miała miejsce w jednym z mieszkań budynku. Jako czytelnik już dawno wiemy co tam się wydarzyło, a autor nie oszczędzał w środkach i bardzo dokładnie zrelacjonował minione wydarzenia. Znając szeroki wachlarz twórczości Tomasza Siwca, można co nieco być przygotowanym na serwowane obrazy masakry oraz okoliczności ich występowania. Tutaj, również nie było taryfy ulgowej. Krew, ludzkie fekalia i „nieludzkie” chciałem napisać, ale szybko zmieniłem na „niewyobrażalne” ale nadal mijałbym się z prawdą. To przecież zostało właśnie napisane więc jak niewyobrażalne skoro ja mam przed oczami takie właśnie obrazy?! Widzę tych mieszkańców co wyczyniają w swoich wymarzonych mieszkaniach, wciąż podjeżdżające pod blok karetki, rozdzielające teren taśmy z napisem „policja”. Jakie wyobrażenia? Ale to przecież Sucha Beskidzka. To niemal jak Pułtusk idąc za myślą serialowego Stanisława Anioła z „Alternatywy 4” – Myśmy w Pułtusku nie takie numery robili. Sucha Beskidzka patrząc przez pryzmat twórczości Tomasza Siwca to twórczo specyficzne miejsce na mapie Polski. To właśnie tutaj dokonują się najgorsze scenariusze. Plagi, mordercze zwierzęta, w sumie wszystko co można sobie wyobrazić, choć i tak autor ciągle potrafi zaskakiwać nowym i wyszukanym sposobem aby zakończyć żywot tutejszych mieszkańców. „Dom Horroru” nie odstępuje kroku i świetnie wpisuje się w szereg pozostałych tytułów autora jak i tych zasilających ówczesną, kultową serię b-klasowego horroru. Na dziś, mamy numerek „szesnaście”, ale życzę sobie i Wam by w przyszłości choć zbliżyć się zarówno pod względem ilości tytułów jak i autorów, którzy kilka dekad temu brali udział w podobnym projekcie.

" [...] Wspo­mnie­nia, które przez całe lata trzy­ma­ła pod klu­czem, przy­pu­ści­ły gwał­tow­ny szturm na jej świa­do­mość i mu­sia­ła wy­ko­rzy­stać całą siłę woli, by po­now­nie za­mknąć je w klat­ce na dnie mózgu. [...]" Czy śnią wam się  koszmary, po których nie możecie dojść do siebie? "Kantata" Klaudii Zacharska to dobry rockowy horror. Można się bać. Dla lepszych wrażeń i emocji tę powieść radzę czytać lub słuchać po zapadnięciu zmroku. Tutaj zło czyha na każdym kroku. Uważajcie na meble, bo lubią się przemieszczać. Postacie tutaj występujące mają wizje — halucynacje, które mnie osobiście przerażały. Chyba o to autorce chodziło. Poproszę o więcej takich historii. "Kantatę" polecam starszej młodzieży i osobom dorosłym. Czy zawsze powrót w rodzinne strony jest miły i satysfakcjonujący? Klaudia Zacharska przedstawiła nam alternatywne rozwiązanie. Kinga — tytułowa Kantata, będzie musiała zmierzyć się z własnymi demonami głęboko skrywanymi. Jest wokalistką i gitarzystką rockowej kapeli oraz młodszą siostrą Karoliny, która chce zaadoptować małą dziewczynkę o imieniu Maja. Czy dojdzie do wyczekiwanej adopcji? Czy obie siostry będą zadowolone z nowego członka rodziny? Powiem wam tylko tyle, że Majka, to wyjątkowa dziewczynka. "Kantata", to wciągająca historia, która łapie czytelnika w swoje szpony i nie puszcza po jej zakończeniu. Dziękuję pewnej bookstagramerce, za to, że dzięki niej trafiłam na tę wyjątkową opowieść. Od razu wam powiem, że to nie jest taki typowy horror. On ma swoją głębię, która prosi o odkrycie. Czy jesteście gotowi na nadejście rockowej dziewczyny — Kantaty i zmierzenie się z jej demonami? Jeżeli cenicie sobie powieści debiutantów, to śmiało sięgnijcie po "Kantatę".

Jedna z najbardziej znanych powieści Edwarda Lee, ale czy najlepsza? Niekoniecznie... Wystarczy przeczytać choćby jedną powieść lub opowiadanie tego autora, żeby wiedzieć dokładnie czego można i należy się spodziewać. Pornografia, parafilie, wulgaryzmy, patologie, przemoc, gore... a wszystko to z przymrużeniem oka (albo nawet obu) i bez zbytniego przejmowania się logiką. Powieść jest całkiem dobra, ale niestety jest tutaj po prostu za dużo wszystkich wspomnianych wyżej elementów charakterystycznych dla stylu tego autora, przez co czytelnik może się czuć nieco przytłoczony. Szkoda, bo sama historia niby jest prosta, ale z każdym kolejnym rozdziałem się komplikuje i robi się coraz ciekawsza. Postacie są całkiem ciekawie przedstawione, dialogi nieźle skonstruowane, a wydarzenia rozgrywają się dość dynamicznie, dzięki czemu powieść czyta się szybko i (nie)przyjemnie. Odbiór całości psuje nieco brak logiki, np. w przypadku lokalnej policji, która rozpracowuje bezbłędnie drogę, którą podąża Bighead, ale już analogiczny rajd dwóch bimbrowników wzdłuż granicy stanowej pozostaje niezauważony... Tak czy inaczej dla fanów Edwarda Lee jest to pozycja obowiązkowa.

Kiedyś, dawno temu zaczytywałam się horrorami. Nie są mi więc obce przerażające i makabryczne opisy. Kiedy natknęłam się na nazwisko autora, wiedziałam, że chcę to przeczytać, niestety na chwilę obecną książka jest nie do zdobycia. Ucieszyłam się więc, że mogę wziąć udział w tzw. booktour. Nie do końca jednak zdawałam sobie sprawę na co się piszę. Jest to bowiem ekstremalny horror i treści jakie przekazuje są momentami nie do udźwignięcia, szczególnie, że dotyczą dzieci. Mnie jako matce, dorosłej co prawda młodzieży, trudno było znieść skalę brutalności, plugastwa i bezwzględnej przemocy, jaką autor opisuje. Ciekawi mnie jednak, co musi mieć w głowie osoba, która to pisze. Jak się sam tłumaczy na końcu książki, zagłębiał się w tematykę prawdziwych przestępstw, metod przesłuchań sprawców i badań nad "hurtcore". Zdaję sobie sprawę, że takie rzeczy się dzieją i ważne jest mówienie i pisanie o tym, ale tu wyżyny brutalności mnie niemal pokonały. Musiałam przerwać czytanie, żeby opanować mdłości. Zakończenie wbija wręcz w fotel swoją obrzydliwością. Poziom literacki tej książki jest żaden. Nie jest nawet mierny jeśli chodzi o słownictwo, dialogi, przemyślenia głównego bohatera. Ton jego wypowiedzi w ekstremalnych sytuacjach jest biadoląco jęczący i nie mam tu na myśli tego, że dotyczy go fizyczne cierpienie. A już forma raz męska, raz żeńska w tłumaczeniu jest nie do przyjęcia. Pokonałam treść, ona pokonała mnie, sponiewierała, przeżuła, wypluła i na pewno muszę to odreagować. Za extreme 10/10, za szerzenie prawdy 10/10, za ubogość literacką 5/10, za płytkie sylwetki bohaterów 5/10, za tłumaczenie 2/10, czyli średnia 6/10. I za więcej podziękuję, nie sięgnę.

Początek, kiedy poznajmy stan psychiczny Niewierskiego, po stracie żony i z młodziutką córką na oddziale onkologicznym - świetnie napisany. Robi się gęsto i duszno z rozpaczy. Niestety później wjeżdża banał. Tym są dla mnie sceny "dzikiego i brutalnego" seksu oraz te groteskowo wręcz krwawe. Obraz piekła, szatana/diabła/Lucyfery i jej sług - to raczej diabły z okładek płyt heavy metalowych, bo nawet nie blackowych, kapel. Horror ekstremalny - dla mnie to raczej twórczość Sablika a nie horror klasy B czy opowieści rodem z bibliografii Guya "Gucia" Smitha.

Cieszę się, że w końcu mogę napisać pozytywną opinię, bo niestety rzadko mi się to zdarza. Autor wniósł sporo świeżości: pisze lekko i naturalnie, potrafi świetnie operować słowem, a bohaterowie i dialogi naprawdę żyją. Nie oceniam tej książki w kategorii horroru, raczej jako całość. Moja ocena byłaby prawdopodobnie jeszcze wyższa, gdyby w drugiej połowie historia nie zaczęła mi się trochę dłużyć, bo zabrakło mi jakiejś zagadki do rozwiązania czy bardziej odkrywczego kierunku, ku któremu fabuła by nas prowadziła. Tak czy inaczej na pewno sięgnę po inne książki tego autora, ponieważ potencjał i talent są tu bardzo wyraźne.

Nie rozumiem tak niskich ocen i komentarzy o brutalności jako wadzie. Jest to najbardziej chora książka jaką czytałem od polskich autorów horrorów a czytałem już Gorefikacje. Horror Ekstremalny w dobrym wydaniu, historia buduje napięcie i pomimo odrazy czyta się ją bardzo dobrze. Zakończenie , którego się nie spodziewałem. Polecam dla miłośników gore i horroru ekstremalnego.

Książka ma lepsze i gorsze fragmenty. Początek wydaje się trochę rozwleczony ale od momentu nagrania przez bohaterów filmu akcja zaczyna się rozwijać, po czym niestety zakończenie nie satysfakcjonuje. Dla zainteresowanych tematyką młodzieńczego buntu połączonego z aurą grozy i tajemniczości, zdecydowanie mogę polecić. Osobom, które po opisie nastawiają się na elementy kryminału czy rozwiązywania zagadek osobiście bym nie polecił. Książka może nie wybitna, ale na jesienne wieczory w sam raz :)

Mocny, dosadny i ekstremalny?!? Ten zbiór opowiadań bez wątpienia taki właśnie jest. Karolina Kaczkowska zaprezentowała kilkanaście opowiadań z nurtu szeroko pojętego horroru ekstremalnego. Warto wspomnieć, że wstęp do tego zbioru napisał sam Edward Lee i nie trzeba dodawać już nic więcej... Całkiem nieźle się bawiłem w trakcie czytania tych opowiadań, ale niestety większość z nich ma tę jedną wadę, że są zdecydowanie za krótkie i można odnieść wrażenie, że fabuła stanowi w nich jedynie pretekst umożliwiający napisanie konkretnych scen. Opowiadania zdecydowanie powinny być dłuższe! Najlepiej widać na przykładzie bardzo dobrego opowiadania zatytułowanego tak jak cały zbiór. Tak czy inaczej wielbicieli gatunku raczej nie trzeba przekonywać do czytania - z pewnością będą zadowoleni!

Pomimo niskiej oceny, okładki która nie zachęca, okazało się, że to była dobra książka. Przeczytana w jeden wieczór. Może nie było to super wybitne dzieło, zakończenie nie powala na kolana. Jednak czytało się to dobrze , było czuć fajne napięcie. Książka która można polecić.

Mroczna historia rodziny kanibali . Ojciec uczy swoje dzieci jak zabijać, torturowac i oprawiac swoje ofiary. Opisy zjadania na żywca ludzi nie ukrywam wbijaly trochę w fotel . Faktu nie ułatwial fakt że w trakcie czytania jadłam truskawki ze śmietaną. Wyobraźnia działała. Widziałam oczami wyobraźni te zmasakrowane stopy . Książkę polecam miłośnikom mocnych wrażeń.

Lubicie chodzić na spotkania autorskie czy konwenty związane z ulubionym gatunkiem literackim ? Po tej książce mocno się zastanowicie, czy dla bezpieczeństwa lepiej nie zostać wtedy w domu 🫣🤭 "Eksperyment" Grzegorz Kopiec Trójka znajomych wybiera się do Krakowa na Kfason-festiwal grozy. Po nim znikają w tajemniczych okolicznościach. Sprawę zaginięcia nastolatków próbuje rozwikłać detektyw Michał Majer ,który wyrusza do Francji aby pomóc ichniejszej Pani detektyw w podobnej sprawie. W tym samym czasie dziennikarka Magdalena ,zafascynowana książkami z gatunku horroru ,dostaje szansę wyjazdu do Paryża, na wyjątkowe spotkanie z jednym z lepszych autorów grozy. Czy w jakiś sposób drogi Magdaleny i trójki przyjaciół się połączą? Co takiego dzieje się na spotkaniach fanów grozy? Wow! Grzegorz Kopiec po raz kolejny wbił mnie w fotel oryginalnością powieści! Od pierwszych stron dostajemy scenę mrożącą krew w żyłach, która jest tylko przedsmakiem tego, czego czytelnik może się spodziewać. Tempo akcji rozkręca się z biegiem czytania, potęgując tym samym ciekawość dalszych wydarzeń. Autor nie szczędził w powieści opisów brutalności - krew lała się poprostu strumieniami. Pomysł na fabułę jest niesamowicie oryginalny ,tym bardziej ,że spotkania z autorami czy konwenty literackie są autentycznymi wydarzeniami. Na uznanie zasługuje cały motyw związany z pradawnym bóstwem oraz całą rytulogią- czacha dymi! Książka, mimo swojej obojętności,czyta się sama i gdyby nie fakt,że kiedyś należało się położyć spać ,pewnie przeczytałabym ją jednym tchem. Jeśli lubicie grozę w najlepszym wydaniu ,polecam Wam sięgnąć!

GROZA JEST KOBIETĄ Zbiór opowiadań będący miksem horroru i komedii, w 90% przypadków nie jestem fanką tego niefortunnego połączenia, jednak akurat ta antologia znalazła się w tych szczęśliwych 10%. Przesłuchałam wszystkie opowiadania za jednym razem mając akurat nocną zmianę w pracy i ten audiobook był dosłownie miodem na moje uszy. Niebyło tutaj historii, które dosłownie mroziły krew w żyłach, a raczej zdecydowana większość podchodziła pod komedie jednak bardzo dobrze mi się ich słuchało. Moim osobistym faworytem jest opowiadanie ,,Barbie Girl", większość ludzi będzie znała "I'm a Barbie giiiirl, in a Barbie wooooorld... Life in plastic is fantastic...", Agata Suchocka sprawiła że nigdy już nie spojrzę na lalkę Barbie w ten sam sposób co kiedyś.

"Winda” Tomasza Sablika intrygowała mnie od dawna i choć był to mój pierwszy kontakt z tym autorem, to na pewno nie skończy się on na tej jednej książce. Początkowo nastawiłam się na rasowy thriller psychologiczny, jednak autor zaserwował mi solidną dawkę grozy, która nie raz przyprawiła mnie o dreszcze. Granica między jawą a obłędem jest tu niezwykle cienka, co wprowadza aurę dezorientacji – i to właśnie w tej nieoczywistości tkwi największa siła tej historii. Mimo, że finał częściowo przewidziałam, jego ostateczna forma i tak mnie zaskoczyła. Motyw osaczającej windy jest genialny w swej prostocie i przerażający zarazem. Czytając o bloku wzorowanym na autentycznym miejscu zamieszkania autora, zaczęłam mniej pewnie wsiadać do własnej windy. Jedynym mankamentem był dla mnie momentami brak jasności, kto w danym rozdziale jest narratorem. Niemniej jednak, w połączeniu z przepięknym wydaniem i klimatycznymi ilustracjami, to kawał świetnej lektury dla fanów niepokoju.