W pętli

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Z Panią Binchy po raz pierwszy spotkałam się przy Kręgu przyjaciół laaaata temu. Książka bardzo przypadła mi do gustu, ekranizacja z lat 90tych również, polecam obie. Ale nie o tym tutaj ma być. Tara Road, to nazwa ulicy w Dublinie, przy której mieszka główna bohaterka powieści. Zanim wprowadzi się ona do swojego domu jako młoda mężatka, opowiada nam dzieje swej miłości, relacji rodzinnych, przyjacielskich i zawodowych, dla których punktem stycznym staje się właśnie Tara Road. Książka jest potężna, ma ponad 700 stron, a dopiero w drugiej połowie pojawia się kolejna jej ważna bohaterka, która dokonuje z tą pierwszą swoistego Erazmusa. Na skutek osobistych kolei losu decydują się one na chwilową wymianę domów. Koniec spojlerów. Polecam. Pani Binchy ma dar opowiadania historii, które z pozoru są zwykłe, przyziemne, niby nic specjalnego, a nie można się od nich oderwać. Są tu mniej lub bardziej miłe postacie, różne motywy i perspektywy. Nie ma tu cukierków czy fajerwerków, życie, po prostu życie. Mnie ta historia bardzo wciągnęła. UWAGA! Obejrzałam film i stanowczo odradzam. Świetna obsada, która zagrała jak na jasełkach wiejskich, i nie wiem, czy nie obraziłam właśnie poczciwych jasełek wiejskich. A do tego akcja filmu zaczęła się w połowie książkowej opowieści, co dramatycznie okroiło i zubożyło całą historię.

To chyba jedna z moich ulubionych książek o Afryce. Na tym może powinnam poprzestać w wydaniu o niej opinii;) , pokuszę się jednak o trochę obszerniejszy opis. Jest to książka o ogromnym poświęceniu człowieka dla innych ludzi..bezinteresownym, nie żądającym niczego w zamian.. Pokazuje, jak Afryka może zawładnąć człowiekiem, jego sercem, duszą, ciałem... Jest też wiele o miłości (nie tylko do Czarnego Lądu) oraz o przemijaniu (co jest dość powszechne w literaturze tego gatunku). Kilka zwrotów akcji mnie zaskoczyło i przyznaję się bez bicia, że po przeczytaniu ostatniego już zdania pociekła łza. Może z powodu końca książki, może z powodu zwrotu akcji..oceńcie sami.. Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, nadal jednak leży przy moim łóżku, chyba jeszcze nie chcę odłożyć jej na półkę.. Może to zdanie Was zachęci, żeby po nią sięgnąć..warto

Kolejna książka tego autora, którą przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i która sprawiła mi dużo czytelniczej satysfakcji. Akcja toczy się w otoczeniu przyrody i szalającego żywiołu jakim jest w tym przypadku ogień. Obaj bohaterowie – Ed Tully i Connor Ford to przyjaciele, których łączy wspólna, niebezpieczna pasja. Pracują jako strażacy zrzucani do pożarów na spadochronach. Pochodzą jednak z różnych środowisk i różnych światów, co nie przeszkadza im w żaden sposób w przyjaźni. Ed ma bardzo zamożnych rodziców, ale pozostaje skromnym i normalnym człowiekiem wrażliwym na ludzkie cierpienie. Obaj zakochują się w Julii, która oficjalnie jest dziewczyną Eda, ale jej serce zaczyna mocniej bić również w kierunku Connora. Pewne dramatyczne wydarznie w górach, zwązane z uderzniem pioruna i wybuchem pożaru odmieni życie całej trójki na zawsze... Będą się zmagać z dylematami i wyborami życiowymi targani namiętnością, rozdarci między lojalnością wobec osób, które kochają a porywami serca i staną przed podjęciem istotnych decyzji życiowych. A wszystko okaże się trudniejsze niż przypuszczali. Podobał mi się również wątek, w którym Julia wyjechała na obóz z trudną młodzieżą jako wychowawca i jej relacja z indiańską dziewczyną Sky, mocno poranioną przez życie. Również cały życiorys Sky mocn ściskał za serce i wywoływał we mnie całą gamę skrajnych uczuć. Koncówka, której akcja działa się w Afryce dosyć montonna i przewidywalna, mocno przerysowana. Powieść bardzo typowa dla tego autora. Duży rozmach jeśli chodzi o opisy surowej przyrody (co uwielbiam) , wyraziści bohaterowie oraz los, który potrafi pogmatwać ludzkie życiorysy w taki sposób, że ciężko się z tego wyplątać tak aby nie wyjść poranionym i z zbliznami na duszy i ciele na całe życie. Jak w każdej powieści autora, przyroda wpływa w znaczący sposób na życie bohaterów, jest ważną częścią ich życia i świetnym tłem akcji. Uwielbiam to u Evansa. Zawsze przemyci w książce jakieś wątki indiańskie, westernowe czy kowbojskie, co nadaje specyficzny klimat jego powieściom. Ta lektura okazała się świetna od początku do końca. Aczkolwiek sam finał jak dla mnie zbyt melodramatyczny i filmowy.

jakże strasznie chciałem udusić autora za ostatnie 3-4 strony.... i nie chodzi nawet że fabuła zakończenia jest zła - fatalny jest sposób w jaki została napisana (jakby zamiast przyłożyć ostatnie genialne machnięcie pędzla, autor postanowił napisać parę słów bo spieszy się na pociąg) zakończenie powinno być wprawieniem nas w stan, że właśnie skończyło się coś ważnego/wartościowego, a tu było w porównaniu do reszty mdłe literacko... cała książka jest bardzo plastyczna (nie pamiętam kiedy ostatni raz tak uważnie czytałem opisy), wszystko jest w punkt: zdarzenia, emocje, realia tamtego świata, bohaterowie i nawet przykra prawda o nas samych - o małostkowości, słabości charakterów, niepewności, ale także o tym, że czasem potrafimy wykrzesać z siebie coś pięknego wreszcie jakaś książka, która pokazała jak bardzo ułomni jesteśmy w większości naszego życia i jak rzadkie są chwile, w których możemy się poczuć dumni z nas samych czytałem z myślą, że książka otrze się o wybitność, a te ostatnie strony... eh niemniej poza tym to świetna książka i mimo wszystko warto

Styl, naprawdę niezły, w sensie technicznym, naprawdę sprawnie się czyta. Historia również, zapowiada się całkiem spoko. Mimo tego, niestety, ze strony na stronę, dłużyła mi się ta książka strasznie. Z ok. 450-ciu stron, na szczęście, chociaż ostatnie 150, nabrało tempa. Finalnie, autor wybrnął z tą fabułą, ale gdyby to był serial, to będąc jego producentem, skróciłbym ilość środkowych odcinków. Niby wszystko zdawało się być potrzebne, ale odnoszę wrażenie, że pisarz, w zbyt rozbudowany sposób, nakreślił relacje rodzinne. Nie jest zła, ale i, nie wybitna.

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

Podobno jest to historia o wielkiej miłości, która czasem rodzi się spontanicznie, niezależnie od nas i od momentu życia w jakim się znajdujemy. No i dobrze, zgadzam się, coś takiego istnieje. Ale czy aby na pewno w tym przypadku tak jest? Mamy tutaj piękny język, piękne mosty, piękne wschody i zachody słońca. Piękna też jest wiejska Iowa. Piękna kobieta, która ma w sobie pasję i pragnienie życia. Przystojny jest mężczyzna, który nie potrafi się ustatkować i podróżuje po całym świecie. I co... pewnego upalnego dnia, on szuka mostu, którego znaleźć nie może, i o drogę pyta ją, piękną nieznajomą. I tak zaczyna się ich 4-dniowe zauroczenie, bo miłością, to bym tego nie nazwał. Fajnie, że komuś ta książka przypadła do gustu, bo mnie tak raczej średnio (choć czytało mi się ją bardzo przyjemnie), gdyż nie rozumiem, dlaczego ta dwójka nie zakończyła swojego życia razem. No dobrze, może nie od razu, ale później, kiedy ona zobaczyła, że ​​on o niej nie zapomniał, że ona wiąż za nim tęskniła, kiedy jej dzieci już dorosły i wreszcie mogła rozwieść się ze swoim nudnym mężem? Odpowiedź jest prosta: bo to nie była prawdziwa miłość, to było tylko zauroczenie.

Dałam 6 zamiast 5 tylko dlatego,że szybko się czytało. Główny bohater wkurzający. Z powodu tego,że mizdradził żonę rozpadło się jego małżeństwo. Na początku,przez chwilę obwinia siebie,a potem już obwinia tylko i wyłącznie swoją żonę. Ma pretensje,że musi zając się swoim dzieckiem i chyba oczekuje oklasków,że dał radę to zrobić. Jedyną naprawdę fajną,mającą charakter postacią jest jego ojciec. I to fragmenty kiedy główny bohater opowiada o nim lub kiedy jego tata pojawia się na kartach książki osobiście są interesujące. Chętnie przeczytała bym opowieść w której to właśnie ojciec jest głównym bohaterem. Zakończenie książki cukierkowe aż rzygać tęczą można.

Ciąg dalszy przygodą z działem literatury kobiecej i kolejne pozytywne zaskoczenie. Tematyka ta sama, co w czytanej niedawno powieści Kristin Hannah, a poziom o niebo wyższy. Podobała mi się konstrukcja postaci i ciekawa, bezpośrednia, rozczulająco prosta narracja. Nie podobała mi się próba zrozumienia - mam nadzieję, że nie tłumaczenia - postępowania nazisty.

Podczas lektury odnosiłem wrażenie, że gdyby z tej książki wyeliminować co trzecie słowo, całość zyskałaby na wartości. Czytając dzieła amerykańskich autorów, często zastanawiam się nad relacjami i emocjami, które łączą ich postacie – wydają mi się one przerysowane i nienaturalne, przez co cała historia traci na głębi i wydaje się nierzeczywista. Jednakże są fragmenty, które przypadły mi do gustu: te opowiadania, które w pewien sposób miały usprawiedliwiać działania bohaterów, wydają się najmocniejszym elementem tej książki.

Fajna lektura na jesienne wieczory. Jeśli chcecie przeczytać coś lekkiego, ale nie banalnego - ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. Cztery nietuzinkowe osobowości, wszystko ich dzieli, nic nie łączy. A jednak natrafili na siebie nawzajem i już zawsze ich losy będą splecione. To naprawdę ciekawa pozycja, chociaż nie zaznamy tu wartkiej akcji. Momentami zabawna, momentami wzruszająca, ale na pewno napisana w lekkim świeżym stylu. Co może łączyć zubożałego arystokratę, ascetyczną artystkę, kucharza choleryka i starszą damę u kresu swych dni? Absolutnie nic, jednak autorka stworzyła z tej wybuchowej mieszanki ciepłą, przytulną, choć czasem bardzo smutną historię, którą czyta się z przyjemnością. Polecam.

Pomyślałam sobie, że skoro jeszcze trwa zima, to warto poczytać coś w zimowych klimatach i wygrzebałam z biblioteczki książkę, zalegającą tam od kilku lat. I nie pożałowałam. Mogłabym tę powieść określić jako marynistyczno – historyczną obyczajówkę. Dosyć dobrze napisaną, z wyrazistymi bohaterami, ciekawym tłem historycznym. Akcja przebiega w trzech płaszczyznach: współcześnie, gdzie śledzimy równocześnie dwa wątki: - zmagania Jo Harper z niezwykle rzadką chorobą dwuletniego synka o imieniu Sam, którego samotnie wychowuje po śmierci męża Douga - wyprawę przyrodniego brata Sama, Johna na Arktykę, śladami ekspedycji, którą pasjonował się jego zmarły ojciec. W dodatku okazuje się, że jest on jedyną osobą, która może być dawcą szpiku dla małego braciszka w przeszłości (1847 rok): - ekspedycja Franklina w Arktyce, gdzie miało miejsce wiele dramatycznych i tragicznych w skutkach wydarzeń i gdzie finalnie zginęła cała załoga statków Erebus i Terror Najciekawsza okazały się wydarzenia z przeszłości, w której marynarze zmagali się z górami lodowymi i żywiołem bezlitosnej Arktyki, chorobami, które dziesiątkowały marynarzy. Osobiście do głębi poruszył mnie fakt jak bezdusznie obchodzono się ze zwierzętami: niedźwiedziami, fokami, waleniami. Ja rozumiem, że stanowiły one główne źródło pożywienia, ale dręczono je bezmyślnie i łapano zwyczajnie na handel, dla zysku. Serce złamała mi historia pewnej niedźwiedzicy i jej małego niedźwiadka. Jeżeli zaś chodzi o teraźniejszość, to dopingowałam mocno Jo aby udało jej się poruszyć niebo i ziemię (co zresztą robiła) i znaleźć ratunek dla swojego synka. Na szczęście miała wokół siebie wielu życzliwych jej ludzi, którzy pomagali jak tylko mogli. Czy uda jej się dotrzeć do Johna przebywającego na drugim krańcu świata i powiadomić go, że tylko on może uratować życie braciszka? Interesujące też okazały się relacje międzyludzkie, rodzinne, konflikty. Szczególnie irytowała mnie była żona Duoga – bezduszna i egoistyczna Alicja. Miałam ochotę udusić tę babę gołymi rękami. Podczas czytania czułam ten chłodny, lodowy klimat nie tylko związany z Arktyką, ale również w stosunkach międzyludzkich, w stosunku ludzi do zwierząt. Na szczęście w końcówce książki w obu kwestiach coś niecoś zmieniło się na plus. Wisi nad tym wszystkim jakiś mrok, ale też i nadzieja. Z pewnością lektura mądra, przemyślana, dobrze napisana, jednak czegoś mi tu mimo wszystko zabrakło. Czytałam z zainteresowaniem, ale be efektu "wow”. Polecam szczególnie na ponure, zimowe wieczory.

Na „Cedry pod śniegiem” natknęłam się kiedyś w księgarni i opis mnie zaciekawił. Japończycy w Stanach Zjednoczonych po ataku na Pearl Harbour? No właśnie! Do tej pory nie spotkałam chyba z żadną powieścią traktującą o tych wydarzeniach, tymbardziej pióra amerykańskiego pisarza. Chciałam przekonać się, jak przedstawi ten niechlubny epizod w najnowszej historii Stanów i tym sposobem natrafiłam na naprawdę wciągającą i dobrą lekturę. W 1954 roku, na niewielkiej wyspie San Piedro, gdzie właściwie wszyscy się znają, w dość tajemniczych okolicznościach ginie rybak, Carl Heine. Miejscowy szeryf prowadzi dochodzenie, które prowadzi go do Japończyka urodzonego już na terenie Stanów Zjednoczonych, Kabuo Miyamoto. Człowiek zostaje oskarżony i dochodzi do procesu. Wysłuchując poszczególnych świadków, czytelnik nie tylko ma okazję śledzić kryminalną intrygę, ale poznać społeczność zamieszkującą wyspę. Od wielu już lat zamieszkiwali ją Japończycy, których zachęcała możliwość zarobku przy uprawie i zbiorze truskawek, głównym zajęciem mieszkańców San Piedro, poza rybołóstwem. Obie grupy, Japończycy i Amerykanie, współistniały całkiem zgodnie i choć nie można było mówić o zbytniej integracji, panował względny szacunek i praca układała się pomyślnie. Wszystko zmieniło się w dniu ataku Japończyków na Pearl Harbour, kiedy nawet uważająca się za mieszkańców, a nawet obywateli, japońska społeczność San Piedro została obwiniona za zło tego świata i potraktowana jak zdrajcy. Choć wiele osób, jak na przykład miejscowy dziennikarz, Arthur Chambers, pozostało im życzliwych i próbowało wspierać, strach i agresja Amerykanów doprowadziła do wielu przykrych sytuacji, a ostatecznie Japończycy zostali przewiezieni do specjalnych obozów. Po wojnie wrócili do swych dawnych domów, ale niewiele spraw toczyło się jak dawniej. Przekonał się o tym także Ishmael Chambers, weteran wojny amerykańsko-japońskiej, który przed zostaniem żołnierzem zaprzyjaźnił się i zakochał w ślicznej Hatsuo. Ishmael jako dziennikarz stawia się codziennie na rozprawie o morderstwo i wspomina swój związek z Japonką, dziś żoną oskarżonego… Fabuła jest dość mocno poszatkowana i przedstawia wydarzenia z różnych okresów i z różnych perspektyw. Nie ma w niej jednak chaosu. To bardziej rozmaite obrazki, mozaika, która składa się w spójną całość. Wątek kryminalny jest interesujący, choć intryga nie należy do głównych motywów książki i jest potraktowana dość marginalnie – dużo istnotniejsze jest psychologiczne tło procesu. Choć powieść posiada także wątek miłosny oraz wojenne wspomnienia, jest to przede wszystkim książka psychologiczna, starająca się wniknąć w umysły mieszkańców San Piedro. Porusza problem tożsamości narodowej, który bardzo mnie interesuje, człowieczeństwa, umiejętności wybaczenia sobie samemu i światu, a także poszukiwaniu swojego miejsca. Przedstawia niezwykle trafną refleksję nad wyborami tego, co jest dla nas dobre, rozczarowaniami dorosłego życia. Nie ma w niej sentymentalizmu, ładnie opowiada o uczuciach, a bohaterowie są różnorodni i sprawnie nakreśleni. Najbardziej spodobała mi się sama Hatsuo, silna i odważna młoda kobieta. Guterson wspaniale tworzy klimat sennej wysepki, mroźnego portu i bujnego lasu cedrowego. Język powieści jest prosty, ale na tyle obrazowy, że opisywane miejsca po prostu pojawiają się przed oczami. Autor opisuje swoich bohaterów bez upiększeń, chwilami niemal naturalistycznie. Nie kryje swojego zdania i choć cały proces jest swojego rodzaju rozrachunkiem z całą ówczesną sytuacją, to Amerykanie nie są kreowani na bezmyślnych okrutników – zdarzają się wśród nich jednostki wybitnie dobre i złe, jak wszędzie.

Nie wiem czemu, ale ta książka trafiła do mnie totalnie. Przeglądałam ją, czytałam wielokrotnie, przepisywałam opracowywane w tekście wiersze. Jest zabawna, przewrotna, daje do myślenia, a zakończenie? Tak mnie poruszyło, oburzyło i zaskoczyło jednocześnie, że aż rzuciłam powieścią w ścianę. Zagwarantowała mi emocjonalną przejażdżkę bez trzymanki, to na pewno.

To będzie prawdopodobnie moje największe pozytywne zaskoczenie literackie tego roku. Książka dodana do koszyka tylko po to, żeby mieć darmową wysyłkę innych książek, okazała się wspaniałą lekturą, wciągającą, skłaniającą do myślenia i refleksji. Poza tym (albo przede wszystkim) świetny obraz Chin i rozwijającego się Szanghaju, w który możemy się zanurzyć i poczuć klimat, którego nie da się doświadczyć, będąc turystą. Polecam.

Moje kolejne spotkanie z tym autorem. Daniel i Debora są dziećmi rabina Mosesa Lurii. Daniel jest traktowany jako następca swojego ojca, natomiast Debora jest tylko dziewczyną, która ma wyjść za mąż. Timothy Hogan jest chłopakiem, który wychowuje się bez matki, a swojego ojca nie zna. W związku z tym, chłopak staje się rozrabiaką z którym ciotka i wujek nie mogą dać sobie rady. Pewnego razu, drogi tej trójki się krzyżują - Tim rzuca kamieniem w okno rabiego, a w zamian ma odpracować szlaban. W ten sposób poznaje rodzeństwo Luria. Pomiędzy Deborą a Timothy'm rodzi się uczucie. Kiedy Moses to zauważa wysyła córkę do świętej ziemii, aby przemyślała swoje postępowanie. Mijają lata. Danny odkrywa, że nie chce być rabinem tak jak jego ojciec, przeżywa kryzys wiary. Jego ojciec wyrzeka się go i nawet jak syn daje pieniądze na odbudowę synagogi, ten mu nie wybacza. Debora i Timmy postanawiają sprawdzić czy dalej czują to samo do siebie. Nie mają pojęcia jakie będzie to miało konsekwencje... "Akty wiary" jest to opowieść o poszukiwaniu siebie i drodze do wiary, religii. O tym, że na wszystko w życiu jest odpowiednia pora.

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Prosta historia miłosna. Były momenty intrygujące, ale i takie ociekające banałem. Fabuła niezbyt wyszukana, ale może dzięki temu autentyczna. Autor postawił na dość szybkie tempo akcji, nie ma tu rozbudowanych sylwetek bohaterów czy głębokich emocji. Ot lektura na jeden wieczór, na tyle przyjemna by nie znużyć, ale nie wiem na ile interesująca by zapamiętać ją na dłużej.

Książka, którą pokochałam za wielowątkowość, ogrom przeróżnych bohaterów. Zarówno tych bliskich mojemu sercu jak i tych których decyzje mocno mną targały. Jedna z niewielu powieści, gdzie do ostatniej strony byłam w napięciu, kto i w jakich okolicznościach rozwikła rodziną tajemnicę. Cztery pokolenia - już na pierwszej stronie mamy drzewo genologiczne dwóch rodzin i możemy czekać narodzin kolejnych dzieci. A mimo wszystko autorka, każdą postać urealniła, dała jej wady i zalety. Stworzyła wyrachowaną i nieczułą Juju, pewną siebie i swoich decyzji Laurę oraz jej partnera Jacoba, ekscentrycznego Ricarda, ciepłą i mądrą Marisę - a przy tym bardzo atrakcyjną. Pomimo złego samopoczucia i gorączki książka ta dała mi moc wiary, że jest ktoś, kto nas kocha, rozumie, a śmierć może pojawić się w każdym momencie - nie koniecznie przy wykonywaniu akrobacji w samolocie. A pasje, którymi są obdarzeni bohaterowie utwierdzają mnie w przekonaniu, że marzenia należy spełniać i wierzyć w ich sens. Bardzo polecam