W kręgu znaków zodiaku

Jest to kompendium wiedzy na temat Astrologii. Pozycja z jednej strony zawierająca bardzo przydatne wiadomości z drugiej rozwleczona aż w nieskończoność. Dla czytelników o mocnych nerwach:) lub miłośników tej dziedziny. Można wyłuskać świetne informacje mogące naprowadzić nas na lepsze poznanie i zrozumienie siebie. Oczywiście jeśli ktoś ominie niektóre niepotrzebne opisy oraz zbyt długie rozdziały (polecam ominąć rozdział drugi i przejść od razu do trzeciego)

Ta książka była pierwszą z dziedziny duchowości, którą dorwałam w bibliotece w wieku kilkunastu lat. Wtedy nie miałam jeszcze dostępu do internetu, a chciałam wyjaśnić sobie pewne kwestie, które nurtowały mnie od dziecka. Ta pozycja wiele mi dała i za jej sprawą chciałam wiedzieć jeszcze więcej. Polecam wszystkim, którzy pragną lepiej zrozumieć siebie.

Nagroda Nobla Pierwszy zestaw dotyczy nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Baran: „Dawno już powinni mi ją przyznać…” Byk: „Nagroda się przyda, część przeznaczę na dobre wakacje,…” Bliźnięta: „Muszę zaraz zadzwonić do Krzysia, Marka, Zosi i cioci Jadzi i zapytać…” Rak: „ Niemożliwe, coś podobnego…” Lew:” No, wreszcie mnie docenili…” Panna: „ Nagroda dobrze, ale dlaczego na tej okładce grafik dał…” Waga: „Do listonosza: Dziękuje panu bardzo za telegram, bardzo to uprzejme z pana strony…” Skorpion: „Nastawia muzykę poważną, pogwizduje, zastanawia się: „Czy jednak Kain, mój bohater, dobrze zrobił…” Strzelec: „Wspaniale, cudownie, zorganizujemy wielką galę...” Koziorożec: (musi sam sięgnąć do tekstu L. Weresa). Wodnik: „Dobrze byłoby założyć jakąś międzynarodową fundację…” Ryby: „Te moje poezje są takie ezoteryczne…” Leszek Weres. Homo – Zodiacus, CINPO INTERNATIONAL, Poznań 1991, s. 249-250. Jak napisze J. Prokopiuk, w „Podróży wśród gwiezdnych symboli”, inicjującej tekst L Weresa: „Symbole astrologiczne są żywe w tym znaczeniu, że reprezentują podstawowe strukturalne dynamizmy duszy ludzkiej, czyli w terminologii C. G. Junga – tzw. archetypy. W naturze archetypów- tak jak przedstawia je Jung- tkwi to, że już samo poddanie się działaniu takich symboli, poddanie się ich mocy, wytwarza rodzaj „pola psychicznego” (…) pola spotykamy nie tylko w astrologii: doświadczamy ich, np. w konfrontacji z takimi „tematami”, jak: śmierć, narodziny, dzieciństwo, macierzyństwo, ojcostwo, cierpienie, ekstaza, eros, itd. (s.7) Z kolei w nocie Od autora przeczytamy: „Cel podstawowy, który przyświecał mi w trakcie pracy nad książką, daje się w istocie swej sprowadzić do dwóch punktów: 1) ukazania, że nie tylko człowiek i jego psychofizyczna struktura ulegają wpływom kosmicznego środowiska …, 2) zachęcenia młodzieży (nie tylko zresztą jej) do ponownego sięgnięcia po najpiękniejsze książki - być może zakurzone (jeśli w ogóle w domu obecne)… zaprzyjaźnimy się z nowymi, dotąd nie znanymi archetypami literackimi (…), wzbogacimy swe życie twórczą myślą, właściwym czynem i lepszym rozumieniem świata... W Homo – Zodiacus L. Weres prezentuje archetypy literackie do wszystkich faz zodiakalnego rozwoju. Przykładowo, • w fazie Barana (21 III-20IV), czyli o potrzebie adaptacji, sięga do bohatera Pożegnania z bronią E. Hemingwaya, Marka Winicjusza z Quo vadis Sienkiewicza, Basi Wołodyjowskiej z Pana Wołodyjowskiego H. Sienkiewicza, Zorby z powieści Nikosa Kazantzakisa i Scarlett O`Hary z Przeminęło z wiatrem; • w fazie Lwa (23VII- 22VIII), czyli w glorii i chwale, wybiera Papkina z Zemsty A. Fredry, Tomka Sawyera z powieści M. Twaina; • w fazie Koziorożca (21 XII- 19 I), czyli o urządzaniu świata, przywołuje postać Bogumiła Niechcica z Nocy i dni M. Dąbrowskiej, Robinsona Kruzoe, bohatera powieści D. Defoe pod tym samym tytułem. Innymi słowy: „Otóż Leszek Weres w swym Człowieku – Zodiaku (…) pokazuje nam nas samych, jacy jesteśmy przynajmniej we własnych oczach…” (s. 16) * jeszcze jeden fragment: Na pokładzie tonącego „Titanica”: Panna: Z uporem buduje tratwę. Skorpion: Liczy tylko na własne siły. Ryby: Nie wiedzą, co zrobić, zdają się na los. Homo- Zodiacus w chwilach wolnych zawsze wzbogaca (przynajmniej o wiedzę o samym sobie). A to wiedza niemająca ceny! 10/10

O. Andrzej Czesław Klimuszko był niezwykłym człowiekiem. W pierwszej kolejności duchownym z Zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych, ale również zielarzem, medium jak i wizjonerem. Posiadał on jednak pewien niezwykły dar, który niewątpliwie przyniósł mu szeroki rozgłos nie tylko w Polsce, ale i w wielu miejscach na świecie. Darem tym była umiejętność jasnowidzenia. Worki listów z prośbami o pomoc, indywidualne spotkania z osobami potrzebującymi jego rady, to tylko ułamek rzeczywistości z jaką przyszło mu się mierzyć. Na kartach książki, człowiek ten zawarł swoje przemyślenia oraz dociekania dotyczące tego szczególnego przymiotu, jak i liczne przykłady swoich wizji - ich złożoności oraz próby ich zrozumienia. Prostolinijność, jaka emanuje z zapisków o. Klimuszki jest wprost uderzająca. Książkę czytałem z dużym zaciekawieniem, dodatkowo napisana została językiem bardzo przystępnym, dzięki czemu można ją polecić właściwie każdemu czytelnikowi. Lektura obowiązkowa dla osób zainteresowanych obszarem szeroko rozumianej parapsychologii a w szczególności jasnowidzeniem.

Czy można za życia opuścić swoje ciało fizyczne? Czy człowiek jest zdolny – myślą, duszą, ciałem astralnym czy jakkolwiek byśmy to nazwali zależnie od naszych przekonań – wyzbyć się z uwikłania w materię, wydobyć na dłużej lub krócej z własnej fizyczności, czy jest w stanie przebyć setki kilometrów, odwiedzić najbliższych i komunikować się zupełnie bez kiwnięcia palcem? W swojej pracy – znakomitej i popularnonaukowej (tak, „naukowej”, to bardzo istotna tutaj cząstka!) – Roman Bugaj stara się niemal wszelkimi możliwymi sposobami przekonać czytelnika, że na każde z powyższych pytań istnieje odpowiedź twierdząca. Autor, pisząc z autentyczną pasją, polotem i bezspornym znawstwem tematu, prowadzi nas przez fascynujące meandry eksterioryzacji, tytułowego zagadnienia, które najkrócej można zdefiniować – jak czyni to Bugaj – jako „migrację świadomości poza obręb organizmu fizycznego”. Na przestrzeni ostatnich lat upowszechnił się również skrótowiec OOBE (Out-of-the-Body Experiences) i dotyczy on tego samego zagadnienia, które naukowo stara się badać dziedzina zwana psychotroniką. Dzieło Bugaja jest niejako dwuczęściowe: z jednej strony autor prezentuje rzecz od strony teoretycznej (a czyta się to naprawdę z zapartym tchem!), wymieniając aktualne typologie, obecny stan badań, dotychczasowe osiągnięcia psychotroniczne i przyszłe cele tej nauki, z drugiej wchodzi w dziedzinę „praktyczną”: podaje nam fakty, zdjęcia, przytacza i opisuje relacje i doświadczenia poszczególnych osób, które z ciała rzekomo zdołały się wydobyć albo które zetknęły się z zagadnieniem pokrewnym, tj. materializacją (a więc np. gdy podczas eksterioryzacji jesteśmy w stanie komuś fizycznie się ukazać). Bugaj stwierdza, że fenomen istnienia poza ciałem opisywany był od najdawniejszych czasów i we wszystkich zakątkach świata: jego obecność notuje „Biblia”, eksterioryzację praktykować miał Hermes Trismegistos, wspomniał o niej Heinrich Heine w wierszu „Sobowtór”, interesowali się nią dogłębnie tacy cenieni badacze jak Ochorowicz, Świtkowski czy William Crookes, a nawet… Maria Skłodowska-Curie i jej mąż Piotr! Autor nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że eksterioryzacja jest po prostu faktem: i jego zaciętość, jego siła wywodu, przekonywający i energiczny dyskurs prawdziwie inspirują czytelnika. Polecam tę pozycję wszystkim zainteresowanym rzeczoną tematyką, bo jest to dzieło przygotowane prawdziwie rzetelnie, a przy tym – mimo swojego naukowego charakteru – bardzo przystępne i interesujące.

Zgodnie z tytułem, książka zawiera ciemną stronę funkcjonowania kościoła, o której żaden ksiądz nigdy nie powie, mówi także o niejasnościach w dogmatach chrześcijaństwa oraz braku ich poparcia na kartach Biblii. Autor fanem katolicyzmu i kleru na pewno nie jest, może niektóre słowa są przesadzone, co nie znaczy, że nie są prawdziwe. Pozycja warta przeczytania zarówno dla żarliwego katolika, jak i dla takiego katolika tylko z nazwy, żeby poznać wiele faktów z dziejów kościoła, o których się w jego murach z ust jego przedstawicieli nigdy nie dowie.

Stefan Ossowiecki (1877–1944) to postać pełna sprzeczności: inżynier technolog o ścisłym umyśle, a zarazem człowiek o głębokiej religijności i niezłomnej wierze w ludzi. Pierwsze zdolności telepatyczne odkrył u siebie już jako czternastolatek; z czasem ewoluowały one przez talenty medialne i telekinezyjne, by ostatecznie przybrać formę czystego jasnowidzenia. Spora część publikacji to tzw. „protokoły doświadczeń” – listy potwierdzające umiejętności autora. Drobiazgowe relacje z odczytywania zawartości zamkniętych kopert bywają jednak nużące i z powodzeniem mogłyby zostać skrócone. Archaiczny, momentami niemal naiwny język nie jest tu wadą – przeciwnie, przydaje opowieści szlachetnej patyny. Dopełnieniem lektury są archiwalne fotografie z prywatnych zbiorów; to dzięki nim postać wizjonera staje się czytelnikowi bliższa, a klimat przedwojennego świata wręcz namacalny.

Dość ciekawa, może kontrowersyjna, dość spójna wizja świata. Rzeczywiście, w krajach Polinezji, w tym na Hawajach rytuałem przejścia była próba ognia czyli chodzenie po rozżarzonych węglach, choć dziś, z praw fizyki już wyjaśniono dlaczego tak się dzieje i stopy się nie palą. Wyobrażam sobie, że Kahuni widząc jakieś zjawisko, a z oczywistych względów nie umiejąc je wyjaśnić w sposób naukowy, stworzyli cały system wierzeń i interpretacji, nazwany Magią Kahunów. Dużo odniesień do religii chrześcijańskiej, wiele do psychoanalizy, mnóstwo punktów stycznych, dziś np. już wiemy co się dzieje gdy wizualizujemy, jest to w jakimś sensie spójne z wierzeniami Kahunów, choć oczywiście interpretacja jest już nieco inna. Warto poznać inny system wierzeń, podobnie jak poznajemy mitologię. Polecam.

Niepospolity autor o niepospolitych umiejętnościach. Bardzo ciekawa koncepcja odszyfrowywania naszych wyborów, które przejawiają się w wyglądzie, a które mówią o nas więcej, niż byśmy chcieli. Świetny poradnik dla każdego, kto zwraca uwagę na to, co inni ludzie chcą nam przekazać w procesie komunikacji.

Wobec recenzji Bhagavad Gity pragnę podejść niestandardowo i wyjątkowo, ponieważ to niezwykle istotny i szanowany tytuł. Człowiek. Ja na tym świecie. Widzę piękno od narodzin aż do śmierci. Wśród biegu karmicznego odkrywam Jego. Wspaniałego Krishne. Wskazującego drogę. Każde wydanie Bhagavad Gity różni się od siebie treścią interpretacyjną sanskrytów hinduskich. Czytając je kilka lat temu, czułem pewien dysonans do interpretacji. Oczywiście stworzył je oświecony człowiek, dzięki naukom i praktykom Pana Krishny. Części sanskrytu to niedługie patetyczne wersy, kryjące się tajemnicą. Dlatego są oparte przez innych. W Polsce ruch świadomości Krishny jest rozpoznawalny, ze względu m.in. "Przystanku Woodstock" i organizacjom w większych miastach. Praktyki duchowe, idee duchowe i pełne miłości treści to skład Bhagavad Gity. Do tego historie rodzinne, stosunki z jej członkami, widziane oczami dorastającego Krishny. Dobro, spokój, miłość do świata to główne założenia religijne. W porównaniu do innych "ksiąg głównych", wprowadzających do świata danej religii, również narzuca normy, które są jednak warunkami ku spełnieniu życia po tej śmierci. Tak, jak w Biblii pełne oddanie się głównemu protagoniście jest głoszone od początku, jednak w hinduskiej wierze w mniszym stopniu. Podobnie do buddyzmu to weganizm, medytacja i spokój są aspektami zbawienia. Rzecz ujmując, przedstawia inną wizję życia po śmierci. Według Bhagavad Gity dana osoba może znajdować się dalej uwięźniona w karmicznym kręgu, dziedzicząc swoje poprzednie wcielenia, biernie oczekując kolejnych. Jednak to pozostaje dla nowych czytelników.

Książka Iana Wilsona jest próbą rzetelnego i wieloaspektowego spojrzenia na tajemnicę życia po śmierci. Praca sytuuje się w kontekście odkryć i hipotez Raymonda Moody'ego, który w 1975 r. opublikował swoje słynne "Life after life". Temat doświadczeń NDE stał się wówczas niezwykle frapujący i modny. Do dziś zresztą trudno wyjaśnić ów fenomen. Wilson analizuje starożytne wierzenia, teorię reinkarnacji, doświadczenia mistyków. Dużo uwagi poświęca tzw. regresji hipnotycznej. Badając rozmaite przeżycia i świadectwa, zachowuje zdroworozsądkowy dystans, by w konkluzji nie wykluczyć przypuszczenia, że jednak "coś" po śmierci jest. Osobiście mam poważne wątpliwości w tej sprawie, choć niegdyś byłem skłonny wierzyć w pozagrobową egzystencję. Doświadczenia NDE są faktem, ale ich metafizyczna interpretacja ma słabsze podstawy niż naukowa (vide: projekt AWARE). Wilsonowi bliżej do tej drugiej (z pewną dozą otwartości na pierwszą). Nawiasem mówiąc Ian Wilson, znacznie bardziej niż z niniejszej publikacji, znany jest z bestsellera o Całunie Turyńskim. I pewnie po tę książkę lepiej sięgnąć najpierw, jeśli kogoś ciekawi dorobek autora.

Przyzwoita pozycja dla wszystkich, którzy zjawiskami paranormalnymi się interesują. Książka stara trzymać się faktów (jeśli to w ogóle możliwe w tym temacie), nie jest to czyste fantasy. Jak sam tytuł wskazuje, jest to leksykon, więc pozycja opisuje wiele przypadków nie trzymając się jednej reguły czy fabuły wydarzeń.

Dlaczego zachęcam do zapoznania się z „Jak to się robi?”. Z prostych przyczyn: nie jest to typowy podręcznik/poradnik zawierający rysunki i opisy żeńskich i męskich genitaliów. Owszem, przypomina o stosowaniu antykoncepcji i ostrzega o zagrożeniach wynikających ze zbyt swobodnego korzystania z uciech cielesnych, jednak nie ma tam natrętnego moralizowania, styl pisania przypomina raczej kumpelską pogaduszkę między dobrymi znajomymi. Całość podzielona jest na niedługie rozdziały, które nie męczą wzroku i nie przerażają ogromem niezrozumiałych pojęć, tekst przetykany jest grafikami wyglądającymi jak kadr komiksu, ilustrującymi opisaną wcześniej poradę czy sytuację. Książkę polecam każdemu, kto chciałby poznać odpowiedzi na nurtujące pytania dotyczące szeroko rozumianych stosunków damsko-męskich lub uatrakcyjnić czas spędzany z drugą połówką (o ile relacje są już na „tym” etapie) :) Nie ma tu nachalnego umoralniania. Dominuje jedna zasada: to Twoje życie, Twoje ciało, Twój seks, rób tak, aby było przyjemnie, ale dbaj też o tą drugą stronę, pamiętaj, że nie wszystko musisz lubić i najważniejsze – jeśli już TO robisz, rób to z głową i bezpiecznie.

Trudno mi powiedzieć ile razy ta książka ratowała mnie z różnych stanów - przygnębienia, niepokoju, depresji etc. Ma w sobie uniwersalną filozofię, jest jak domowy psycholog. Zawsze gdy się do niej uciekam, czuję się potem pewniejsza siebie, znam swoje miejsce w świecie, jestem odważniejsza. Polecam po stokroć.

„Czy wiesz, co jesz?” jest swoistą książką kucharską, w której każdy rozdział został poprzedzony kilku-kilkunastostronnicowym opracowaniem dotyczącym danej grupy produktowej. Oprócz przepisów mamy więc także opis pochodzenia poszczególnych warzyw, owoców i przetworów oraz ich właściwości kulinarno-zdrowotne. Jest to o tyle interesujące, że całość została ujęta w formie ciekawostek i napisana w sposób bardzo przystępny. Pojawiają się tabele określające wartości odżywcze, trochę liczb i różnych parametrów, ale wyraźnie widać, że celem autorki nie było zarzucenie czytelnika masą suchych danych. Przez te 15 lat od wydania książki dietetyka i wszelkie nauki o żywieniu zdążyły się rozwinąć, lecz pewna wiedza się nie przeterminowała jak choćby podział na „dobry” i „zły” cholesterol czy rzeczywisty wpływ pewnych składników na różne choroby i dolegliwości. Wśród reguł wartych zapamiętania, które podaje autorka można przytoczyć dwie: unikać jedzenia „jednokolorowych” potraw (urozmaicenie posiłków to podstawa) oraz nie odmawiać sobie niczego, nie bawić się w diety (o ile nie ma ku temu zdrowotnych przesłanek) tylko pamiętać o regularnym spalaniu kalorii. W końcu ruch to zdrowie.