W cieniu tamtych dni

"Czas próby", to kontynuacja powieści "Wyspy Szczęśliwe" Wioletty Sawickiej. Przeczytałam kolejny tom i nie zawiodłam się, to taka piękna historia wzruszająca, pełna emocji, jak się zacznie czytać to trudno odłożyć na potem. Wspaniała lektura jestem pod wrażeniem. Twórczość Wioletty Sawickiej mnie zachwyciła. Zresztą nie są to jedyne książki tej autorki, które przeczytałam. Zachęcam do lektury tej i wcześniejszych książek pani Wioletty. Szczerze polecam!!!

Pomysł na fabułę ciekawy, niby oklepany, ale postacie nie do końca jednoznaczne, jednak niestety styl autorki, a już zwłaszcza dialogi bardzo psują odbiór :( łopatologiczne opisy a w rozmowach -najczęściej- młodych ludzi takie "prawdy objawione", takie sztuczne, napuszone zwroty...... zobaczmy jak będzie dalej, bo mimo tych braków historia wciąga

Cóż to była za czytelnicza uczta. Powieść o trzech pokoleniach i czterech wyjątkowych kobietach. Na dodatek przedstawiona w ciekawy sposób, z perspektywy widzenia seniorki rodu. Szczerze mówiąc ten sposób opowieści sprawił, że moje literackie serce zabiło zdecydowanie szybciej. Agnieszka Lis po raz kolejny poprzez napisaną przez siebie historię sprawiła, że mogłam oderwać się od trudności mojego codziennego dnia. Przeniosłam się w świat Wandy, Katarzyny, Małgorzaty i Joanny. Tytuł cudownie wpasowany w treść. Powieść ta ukazuje zmienność nie tylko pokoleń, ale też kruchość i ulotność życia. Jednocześnie jednak podkreśla wartość rozmowy i rodzinny. Jestem nią totalnie oczarowana. Moja ocena nie może być inna 10/10 Chociaż moim faworytem nadal pozostają "Guziki"

Mariola Zaczyńska po raz kolejny pokazuje nam opowieść o kobiecej przyjaźni. Czy historia zawarta w książce „Zaklinaczki” zrobiła na mnie wrażenie? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2025/07/mariola-zaczynska-zaklinaczki.html

Książka o relacjach międzyludzkich, niespełnionej miłości i uczuciach. Bardzo emocjonalna i życiowa. Mówi nam o tym, że nie ma ludzi idealnych. Lektura bardzo przyjemna w odbiorze i lekko napisana. Powieść chłonie w ekspresowym tempie a fabuła dająca do myślenia wciąga nas przez to jeszcze bardziej . Polecam

Historia Joasi, która właśnie spełnia swoje największe marzenie – zostaje matką. Z zewnątrz jej życie wygląda na idealne, jednak zamiast radości i spełnienia pojawia się coraz silniejszy lęk, przytłoczenie i poczucie zagubienia. Kobieta zmaga się z depresją poporodową, która stopniowo odbiera jej siły i radość z macierzyństwa. W tle pojawia się pytanie, czy bliscy zauważą jej cierpienie na czas i czy Joasia będzie w stanie przyjąć pomoc, zanim sytuacja stanie się krytyczna. Emocjonalna opowieść o ciemniejszej stronie macierzyństwa, o samotności wśród najbliższych i o tym, jak ważne jest wsparcie w najtrudniejszych momentach życia.

Powieść toczy się dwutorowo. Dwie historie o wyniszczającej miłośći. Anna nie może wyzwolić się z milości do Macina, którego kochała od zawsze. Opuszcza Polskę by w Szkocji leczyć zranione serce i tęsknotę za ukochanym. Po pewnym czasie zostaje opiekunką lady Abigail i poznaje jej miłosne perypetie z młodości. Na podstawie opowiedzianej przez Abigail historii Anna pisze swoją pierwszą ksiązkę, którą udaje się jej wydać. Gabriela Gargaś opisuje też życie na emigracji, plusy i mnusy z tym związane. "W trzypokojowym mieszkaniu było ich razem dziwięć osób. Ktoś wychodził do pracy, ktoś inny wracał z nocnej zmiany i zajmował twój materac. Łazienka była wiecznie okupowana, podobnie jak kuchnia. Lodówka była wspólna i jeśli ktoś wyjadł jedzenie, nie powinno cię to dziwić." Historia mało realna, ale czyta się dobrze,

Pierwsze strony to sielanka w małżeństwie Michaliny i Igora. Główna bohaterka nie ma dobrych relacji z matką, siostrą i jej mężem. Jest natomiast szczęśliwa i spełniona w małżeństwie, ma sprawdzoną przyjaciółkę Basię. Jeden wieczór zmienia wszystko, jej życie przewraca się do góry nogami. Michalina niespodziewanie zostaje zgwałcona przez trzech mężczyzn i pobita. Przeżywa traumę, a matka zamiast pomocy i współczucia oferuje jej jad. Wmawia jej, że to co spotkało, to jej wina. "Kto to słyszał nosić takie dekolty, takie krótkie sukienki." Mąż nie może pogodzić się z tym, co spotkało jego żonę, brzydzi się nią. Zachowanie Igora jestem w stanie zrozumieć, ale zupełnie nie rozumię postepowania matki, trudno uwierzyć, że takie matki istnieją. To dwulicowa kobieta, która szczyci się tym , że jest przykładną katoliczką. Książka trudna, zmuszająca do refleksji, irytuje i wyzwala złość. Na brak zrozumienia dla zgwałconej kobiety przez najbliższych, na opieszałość i cynizm prowadzących dochodzenie.

"Listy do Duszki" Ewy Formelli, wciągnęły mnie bez reszty w świat Wolnego Miasta Gdańska, tuż przed wybuchem II wojny światowej. Opisana historia miłości Stefanii i Heinricha chwyciła mnie za serce. Muszę przyznać, że autorka wykonała niesamowitą pracę, opierając swoją opowieść na wspomnieniach. Dzięki temu czułam, jakbym sama przeniosła się w tamte czasy i doświadczała wszystkiego razem z bohaterami. Gdańsk z lat 1937-1938 ożył na kartach powieści – czułam atmosferę zbliżającej się katastrofy, ale też podziwiałam piękno miasta i jego mieszkańców. Formella z niezwykłą wrażliwością oddała ducha epoki, pozwalając mi śledzić losy Stefanii i Heinricha. Ta miłość, która rozkwitła między bohaterami, była z góry skazana na istnienie w tajemnicy ze względu na pochodzenie dziewczyny. I to właśnie ta tajemnica dodawała jej niesamowitej głębi i tragizmu. Rozumiałam ich strach, ich pragnienie ukrycia swoich uczuć przed światem, który w tamtych czasach stawał się coraz bardziej wrogi i nieprzewidywalny. Czułam ich ból, kiedy z każdym dniem wojna zbliżała się nieuchronnie, a wraz z nią perspektywa rozstania. Ostatnie spotkanie, zakończone dramatyczną wiadomością o ciąży Stefanii, o której Heinrich nigdy się nie dowie, złamało mi serce. To było tak wzruszające i jednocześnie tak okrutne. Poczułam głęboką sympatię do Stefanii. Jej wewnętrzna siła, z jaką mierzyła się z trudną rzeczywistością, była dla mnie inspirująca. Jej lęk przed konfrontacją z rodzicami Heinricha, mimo że mieszkali po drugiej stronie ulicy, był tak namacalny, że niemal go sama doświadczałam. Wyobrażałam sobie jej ból i samotność, kiedy Heinrich wyjechał na ćwiczenia wojskowe i słuch po nim zaginął. Autorka w niezwykle subtelny sposób pokazała wewnętrzne rozterki bohaterki, jej nadzieje i obawy. Ewa Formella stworzyła dzieło, które porusza najczulsze struny. Czytając "Listy do Duszki", nie sposób nie zastanowić się nad tym, jak wiele ludzkich historii zostało zniszczonych przez wojnę i ideologie. To także przypomnienie o tym, jak ważne jest pielęgnowanie relacji i docenianie każdej chwili, zwłaszcza w obliczu niepewności. Powieść jest świadectwem siły miłości, która potrafi przetrwać najtrudniejsze próby, choć często okupiona jest ogromnym cierpieniem. To niezwykła podróż w przeszłość, która uczy i zmusza do refleksji. Jestem przekonana, że każdy, kto sięgnie po tę książkę, znajdzie w niej coś dla siebie – czy to wzruszającą historię miłosną, czy głębokie przemyślenia na temat ludzkiego losu w obliczu historycznych zawirowań. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz książka tak bardzo mnie pochłonęła i poruszyła do głębi. "Listy do Duszki" to dla mnie coś więcej niż tylko romans historyczny. To opowieść o miłości w obliczu nienawiści, o nadziei w beznadziejnych czasach i o sile ludzkiego ducha. Zachęcam do przeczytania każdego, kto szuka wzruszającej i przemyślanej lektury, osadzonej w realiach historycznych. Ja z każdą stroną czułam się coraz bardziej związana z losami bohaterów, a ich historia na długo zostanie w mojej pamięci. To książka, która pokazuje, jak kruche może być szczęście i jak wiele można stracić w obliczu historii, która nie ma litości. Zdecydowanie polecam ją wszystkim, którzy cenią sobie głębokie emocje i poruszające narracje, a także pragną zgłębić historię z perspektywy osobistych doświadczeń.

Poruszająca opowieść o Ewelinie, która od lat marzy o macierzyństwie. Gdy okazuje się, że nie może mieć biologicznego dziecka, wraz z mężem decyduje się na adopcję i w ten sposób do ich życia trafia dziewięcioletni Piotruś. Chłopiec ma za sobą trudne dzieciństwo w domu dziecka i zmaga się z konsekwencjami FAS, co od początku budzi w nowych opiekunach nie tylko wzruszenie, ale też niepewność i lęk. Ewelina staje przed ogromnym wyzwaniem – musi nauczyć się nie tylko być matką, ale też zaakceptować dziecko z trudną przeszłością. To historia o pragnieniu miłości, które zderza się z rzeczywistością, o strachu przed odpowiedzialnością i o tym, że rodzicielstwo nie zawsze wygląda tak, jak sobie je wyobrażamy.

Dwie pary, dwa zupełnie inne życia. Anna i Tomasz, ona naukowiec i on prowadzący kancelarię notarialną. Druga para to Barbara i Marek, ona pani domu i on, żołnierz który spełnia swoje marzenia na misjach wojskowych. W pewnym momencie stwierdzają że każdemu z nich jest źle w obecnych związkach ale czy można coś z tym zrobić? Czytajcie, polecam.

Nie czytałam wcześniejszej powieści o losach Ireny Góreckiej. Na Początek i Koniec natrafiłam przez przypadek. Na początku czytało się ją ciężko. Nie wiedziałam czy doczytam do końca. Nie mogłam "wejść" w klimat książki. Wszystko wydawało mi się pobieżne i skrótowe. Powieść zaciekawiła mnie od części opisującej powojenną rzeczywistość. Bardzo ciekawy jest wątek szukania arcydzieł biblioteki UW. Strony arcydzieł literatury służące do zwijania papierosów i wycierania rosyjskich tyłków. Obraz Sowietów i braku szacunku do wszystkiego, początki terroru UB, wątki warte uwagi i przeczytania. A i klimat kołchozowego mieszkania. Minus za zakończenie, za ckliwe to jak dla mnie. Ogólnie książkę warto przeczytać. Jeśli znajdę w bibliotece następną część na pewno po nią sięgnę.

Głównych bohaterów poznajemy z perspektywy osób trzecich. Co uważam za ciekawie posunięcie, z pewnością jest to coś innego i świeżego. Mam też takie odczucia jakby autorka chciała tym zwrócić uwagę, postronnym osobom, że gdy cokolwiek złego dzieje się obok nas żebyśmy nie udawali, że nie widzimy, nie odwracali oczu… żebyśmy reagowali jak zrobiła to Iza. Przerażające jest to, matka momentami wątpiła w Olgę i próbowała usprawiedliwiać Marka! Ja jako matka nigdy bym nie zwątpiła w swoje dziecko! A tutaj takie pytania i wątpliwości, straszne to! Okropna postać Marka, jednocześnie dobrze pokazana i wykreowana! Niestety często prawdziwa. Aż miałam ciarki miałam czytając. Bardzo trudna historia, napisana w bardzo ciekawy sposób. Polecam!

Ckliwa okładka nie zapowiadała poważnych tematów w niej opisanych. Autorka wplotła wątek hopmoseksualny i pedofilię. Bardzo dobrze opisane etapy molestowania i pedofili niedojrzałych, z trudną przeszłością młodocianych osób. Jest też wątek kryminalny z zaskakującym rozwiązaniem. Postacie są dobrze przedstawione, wydają się realistycznymi ludźmi, których możemy spotkać . Poruszony jest też problem bezrobocia i degeneracja z tego wynikająca. Autorka poruszyła też problem pamięci tkankowej, mało popularnego i poruszanego tematu nie tylko w literaturze. Książka podzielona jest na 3 częśći, każda z nich przedstawia rzeczywistość z punktu widzenia innego bohatera. Treśc bardzo wciąga, trudno odłożyć czytanie na później

Nowe niebo to kolejna z powieści Hanny Cygler dotycząca rodziny Halmanów. Książka kilkoma wątkami związana jest z trylogią W cudzym domu, bowiem Matylda, jedna z głównych bohaterek jest biologiczną matką Joachima Hallmana, którego losy autorka opisywała właśnie w swoim cyklu. Powieść opowiada o losach emigrantów z Kaszub zmuszonych do wyjazdu panującą sytuacją ekonomiczną. Matylda wraz z siostrzenicami i siostrzeńcem za namową dawnego przyjaciela Augusta wyjeżdża do Winiony w Ameryce będącej swoistymi Kaszubami w tym kraju, bo właśnie tam emigrowali mieszkańcy tego regionu. To tam nasi bohaterowie poznają trudy i wzloty życia na obczyźnie. Główną bohaterką powieści jest Luiza. Bardzo mądra dziewczyna, która marzy o tym by się rozwijać. Niestety czasy w jakich żyje mocno ją ograniczają. Kiedy na swojej drodze spotyka narzeczonego, ten od razu wymaga od niej podporządkowania i nie wyobraża sobie, by kobieta, a przede wszystkim jego żona, mogła pracować. Nie liczy się ze zdaniem Luizy, chce ograniczyć jej wolę do własnej. Nic więc dziwnego, że dziewczyna zaczyna wątpić w sens instytucji małżeństwa. Autorka idealnie oddaje ducha czasów, jakie opisuje. Dzięki rozmowom z przedstawicielem muzeum w Winione, czytelnik wie jak wyglądały tamtejsze ulice, instytucje, sklepy i tartaki odgrywające sporą rolę w fabule. Znamy mniej więcej typowe zachowanie tamtejszej społeczności, jej codzienność, zaściankowość i poglądy. Bardzo ważnym wątkiem jest ten opisujący wyzyskiwanie Indian przez białego człowieka i ich konwersję na szanowane przez europejczyków wartości. Historia ta pokazana została na przykładzie jednego z głównych bohaterów powieści oraz jego wspomnień. W książce autorka zmierzyła się z mitem american dream. Polacy, którzy wyruszyli za granicę, przynajmniej rodzina Halmanów, nie opływa w luksusy, a wszystko, co posiada zdobywa ciężką pracą. Nie ma tu osoby, która z dnia na dzień zostałaby bogaczem, a manna spadłaby jej z nieba. Są za to codzienne problemy z jakimi ludzie mierzą się na co dzień: samotność, przemoc domowa, alkoholizm czy choroba. Nie brakuje też scen szczęśliwych jak opisy narodzin potomków, biesiad czy spotkań z wyczekiwanymi gośćmi. Mnie cieszyło pojawienie się Wiery, której wątek w trylogii W cudzym domu został urwany. Ta pozostała barwnym ptakiem, jednak dzięki swojej wiedzy, pracowitości i pomysłom to właśnie jej los najbardziej przypominał te, jakie symbolizują amerykański sen. Z syberyjskiej dziewki Wiera przeistoczyła się w rasową businesswoman. Nowe niebo to kolejna z książek Hanny Cygler, która mnie zachwyciła i porwała swoją fabułą. Autorka idealnie odbudowuje realia, tworzy nietuzinkowych i ciekawych bohaterów, ukazuje kobiety pragnące wyrywać się utartym schematom. Miło było spotkać znanych już bohaterów na kartach tej powieści, chociażby Joachima i Rozalię. Ta książka to wielka gratka dla fanów prozy z historią w tle. To opowieść o trudach emigracji i przystosowania do nowych warunków, o uczeniu się, że nowe niebo z czasem może stać się tym już znanym i ukochanym.

Pomysł ciekawy. Dużo się wydarzyło z uwagi na migawki życia kobiet z trzech pokoleń. Zakończenie dające do myślenia. Jednak czegoś mi zabrakło. Sam fakt, że umknęła mi szybko z pamięci i dopiero streszczenie nakierowało mnie na fabułę trochę mnie dziwi. Po analizie daję 7/10.

Pani Katarzyna jest pisarką bardzo uzdolnioną,niezwykłą, Opowiedziała w tej powieści swego autorstwa ciekawą,niesamowitą historię,jaką otrzymałam do przeczytania i gdy zaczęłam czytanie książki to zostałam porwana bardzo przez powieść,wzruszałam się czytając tę książkę,urzekło mnie w powieści miejscowość malowniczna,przepiękna Podlasie i zachwycające,urocze zakątki tamtejszej wspaniałej,fajnej Gospody pod Bocianem,odbyłam interesującą,świetną podróż w książce. Wspaniałe postacie pokochałam wszystkie występujące w książce. Pod urokiem,pełna wzruszeń byłam,jakie dostarczyła mi autorka,płynnym,ładnym językiem napisana powieść obyczajowa,z ogromnym zainteresowaniem się mi czytało cudowną,ciepłą,poruszającą lekturę.

Trochę łzawa historia, która mogła się jednak wydarzyć. Zuzanna i Aleksander byli parą, ale ich związek nie przetrwał. Po wielu latach spotykają się ponownie na szkoleniu. Oboje są z bagażem swoich doświadczeń. Ciekawa, wciągająca historia jakich wiele w życiu i powieściach. O miłości i życiowych wyborach.

Książki Anny Niemczynow niosą ze sobą duży ładunek emocjonalny. Wielokrotnie pojawiają się w nich motywy siły kobiet, przemocy, walki o siebie. Tak też było w tym przypadku. "Bluszcz" to opowieść o Julicie, która swojego toksycznego męża oplotła właśnie jak tytułowa roślina. W żaden sposób nie dopuszcza do siebie myśli o rozstaniu, choć to najlepsze rozwiązanie. Jej małżonek nie szanuje jej, wręcz tłamsi i w zasadzie nic sobie z tego nie robi. Ileż złości budzi w czytelniku ta historia. Ile smutku, współczucia i zdenerwowania... Trudno się czyta o takich sprawach, ale człowiek uświadamia sobie, ile takich osób chodzi po świecie. Przecież ślubowały... Książka wydała mi się trochę wydłużona na siłę i może lekko bezbarwna, ale nie żałuję. Bardzo kibicowałam Julicie i jej rodzinie. Cieszę się, że na rynku są osoby, które w swojej twórczości poruszają często niełatwe, ale jakże powszechne tematy. Kilka tytułów tej autorki już za mną i bardzo chętnie sięgnę po kolejne.

Po "Oblubienicę morza " sięgnełam zaraz po przeczytaniu"Drzewo migdałowe " ,lecz nie ujęła mnie tak bardzo jak poprzednia książka .Czytało się szybko i przyjemnie .Dialogi między bohaterami były trochę nudne a postać Rebeki nie wpadła mi do gustu.Mimo to końcówka była bardzo dobra chodź do przewidzenia.