Uwikłana

„Terapia” Klaudii Muniak to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że tym razem jestem naprawdę zadowolona. To bardzo dobrze napisany thriller psychologiczny, który od pierwszych stron wciąga czytelnika w niepokojącą atmosferę i nie pozwala odłożyć książki aż do samego końca. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne tajemnice i sekrety bohaterów. Fabuła jest przemyślana, a akcji toczy się dosyć szybko. Klaudia Muniak potrafi świetnie operować emocjami czytelnika – z jednej strony daje poczucie niepewności, a z drugiej wciąga w psychologiczną grę, w której nic nie jest takie, jak się wydaje. „Terapia” wciągnęła mnie bez reszty – czytałam z zapartym tchem, chcąc jak najszybciej poznać finał, który ostatecznie bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Polecam fanom thrillerów psychologicznych.

📝 Thriller psychologiczny osadzony w świecie pozornie idealnych relacji i bardzo nieidealnych motywacji. Fabuła koncentruje się wokół grupy młodych kobiet, które wyjeżdżają do Dubaju, kuszone wizją luksusu, pieniędzy i „lepszego życia”. Szybko okazuje się jednak, że za instagramową fasadą kryje się mroczna rzeczywistość oparta na manipulacji, zależnościach i niebezpiecznych układach. Autor prowadzi narrację wielotorowo, stopniowo odsłaniając mechanizmy władzy, kontroli i złudzeń, jakie potrafi stworzyć świat pozorów. 💭 Moja opinia: I w taki oto sposób przeczytałam już wszystkie książki autora. Tę zostawiłam sobie na koniec – jak ostatni kawałek ulubionego ciasta. Moss jak zwykle operuje tematem, który jest społecznie drażliwy i medialnie nośny. Lubię w jego książkach to tempo – czyta się szybko, rozdziały są krótkie, a napięcie dobrze dawkowane. Czy to jego najmocniejsza historia? Dla mnie niekoniecznie, ale nadal solidny thriller, który wciąga i zostawia z myślą, że świat bywa znacznie mniej „idealny”, niż chcemy wierzyć. Czekam na kolejną. Autor już mnie przyzwyczaił, że nie pozwala czytelnikowi zbyt długo odpoczywać ;) ⭐ 7/10

Edward Fosca jest zabójcą. Co do tego Marianna nie ma wątpliwości. Przystojny i charyzmatyczny wykładowca jest podziwiany prze kadrę i studentów, ale czy aby napewno? Czasami nie widzimy tego co mamy pod własnym nosem. Książka to strzał w dziesiątkę nie mogłam się od nie oderwać. Ciężko ją odłożyć . Polecam

Szukasz czegoś, co totalnie namiesza Ci w głowie? „Nie ten mąż” to genialny rollercoaster emocji, w którym Kathryn Croft udowadnia, że Twój partner może być kimś zupełnie innym, niż Ci się wydaje. Czyta się to błyskawicznie, a mroczne sekrety i zwroty akcji sprawiają, że szczęka opada do samej ziemi!

🌸 Recenzja 🌸 "Mroczne sekrety" Autor:@marcelmoss.autor Wydawnictwo:@filiamrocznastrona Cześć Książkoholicy! 🌸Ta książka chwilę na mnie czekała… ale kiedy w końcu po nią sięgnęłam, totalnie przepadłam 😅 🌸„Mroczne sekrety” to jedna z tych historii, które wciągają zupełnie niepostrzeżenie. Zaczyna się niby spokojnie, ale z każdą kolejną stroną robi się coraz intensywniej, więcej napięcia, więcej emocji i coraz większa potrzeba, żeby dowiedzieć się, jak to wszystko się skończy. To, co naprawdę mi się spodobało, to sposób prowadzenia historii. Kilku bohaterów, różne perspektywy i wydarzenia, które początkowo wydają się ze sobą niezwiązane… a potem zaczynają się łączyć w jedną spójną całość. I właśnie ten moment, kiedy wszystko zaczyna „klikać”, jest najlepszy. 🌸W książce pojawia się sporo trudnych tematów. Relacje, które nie są tak idealne, jak mogłoby się wydawać, ukrywane tajemnice, decyzje, które mają swoje konsekwencje. To wszystko sprawia, że historia wydaje się bardziej prawdziwa i daje do myślenia, ale jednocześnie nie przytłacza. Bohaterowie są dobrze wykreowani, barwni. 🌸No i tempo! Dużo się dzieje, są zwroty akcji, ale wszystko jest podane w taki sposób, że czyta się lekko i bardzo płynnie. To zdecydowanie książka z kategorii „jeszcze jeden rozdział”… a potem nagle orientujesz się, że minęło pół nocy. Jeśli lubicie historie, które łączą w sobie emocje, tajemnice i trochę psychologicznej gry między bohaterami, to zdecydowanie warto dać jej szansę. Ja na pewno sięgnę po kolejne książki tego autora! Moja opinia: 9/10

Trzy autorki, trzy bohaterki i trzy różne spojrzenia na relacje damsko-męskie. Każda z przedstawionych kobiet ma powody, by żywić urazę do Michała. Kiedy zatem mężczyzna nagle znika bez wieści, każda z nich rzuca podejrzeniami w stronę pozostałych dwóch. Ale im bardziej poznajemy świat, w którym żył bohater powieści, tym bardziej okazuje się, że nie był on tak do końca idealny, jakby się mogło wydawać... Panie Klaudia, Alicja i Magda zręcznie manewrują faktami, tajemnice odkrywają małymi skrawkami, a napięcie zręcznie dozują, aby na koniec powalić czytelnika nieoczywistym rozwiązaniem tej zagadki!

Louise Jensen znowu to zrobiła — skonstruowała thriller psychologiczny, w którym każde słowo ma znaczenie, każda postać coś ukrywa, a wszystkie tropy prowadzą do... no właśnie, do mrocznych zakamarków ludzkiej duszy. Od pierwszych stron wiadomo, że coś tu nie gra. Wszyscy mają tajemnice. Przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, emocje buzują, a nad całością unosi się duszna atmosfera niepokoju. To książka o tym, jak bardzo daleko można się posunąć z miłości do dziecka. Jak łatwo można przekroczyć granice, gdy do gry wchodzą choroba, bezradność i strach. Ale To wszystko dla ciebie to nie tylko historia o chorobie dziecka — to misternie utkany kolaż przeszłości, win, zaniechań i sekretów, które wychodzą na światło dzienne bardzo powoli. Autorka dawkuje napięcie z precyzją chirurga. Każdy rozdział to nowe odkrycie, a wszystkie wątki – choć wydają się początkowo niepowiązane – na końcu składają się w logiczną, choć przerażającą całość.

"Czasami tragedie dzielą rodzinę. Rodzice mają chronić swoje dzieci. Ale bywa odwrotnie.” Theo Somerton to jedenastoletni chłopiec ze spektrum autyzmu. Pewnego dnia widzi coś przez co ucieka. Nie mówi i nie reaguje na swoje imię… Rodzina Somertonów wybiera się na wakacje, w miejsce gdzie jeżdżą co rok. Cecelia, odkąd zdiagnozowali Theo, poświęca mu całą swoją uwagę, a przez to zaniedbuje swojego męża i córkę. Gdy Nick wyznaje, że ma dość takiego życia, dzieje się coś, co spowodowało ucieczkę chłopca, a Cecelia nie ma pojęcia o co chodzi. Pozostała jej w głowie czarna dziura. Gdy trafia do szpitala, zamyka się w sobie i nie chce z nikim rozmawiać. Policja ściąga jej córkę by wyciągnęła jakieś informacje, ale to również nie pomaga. Co tak naprawdę wydarzyło się w domku? "To nie jest ten zły mężczyzna. Nie jest mężczyzną, który krzyczy i którego się boję. Jest dobrym człowiekiem, ale słyszałem złego mężczyznę. Słyszałem go, ale nie mogę do niego iść. Jest złym człowiekiem.” Sięgając po tę książkę spodziewałam się, że fabuła pójdzie w troszkę inną stronę, jednak ta przedstawiona była równie dobra. Poznajemy chłopca, który ma autyzm i nie wie jak komunikować się z ludźmi. Potrafi pisać i posługuje się językiem migowym, ale czasami nawet to nie wystarczy. Dzięki tej historii możemy bardziej zagłębić się w jego świat i to jak postrzega „normalną” rzeczywistość. Ukazane są cztery perspektywy – Cecelii, Kaycee (córka Somertonów), Theo oraz Rose. Chwilami ciężko się ją czyta, ale ostatnie sto stron powoduje, że nawet na moment nie chce się jej odłożyć. Autorka świetnie ukazała moc rodzinnej miłości. "Jestem w bańce z Rose. Rose może pomóc. Słucham deszczu i czekam. Czekam, aż Rose pomoże.”

To chyba najsłabsza powieść Sinickiej z tych, które czytałam do tej pory. Przez większość nużąca i bardziej przypominająca powieść psychologiczną niż thriller. Dopiero ostatnie sto stron wzbudziło moje zainteresowanie. Myślę że inspiracją dla Autorki był znany amerykański film. Nie napiszę jaki, żeby nie spojlerować. 🙂

Poznasz mnie to świetny thriller psychologiczny, przy którym trybiki w głowie pracują na najwyższych obrotach. Sophie jej życie to praca i opieka nad schorowaną matką. Alzheimer matki spowodował że ciągle potrzebuje opieki. Matka, która jest zimną, twardą osobą, sabotowała wszystkie plany na życie prywatne własnej córki, ich więź jest toksyczna. Sophie która przez opiekę nad matką staje się zmęczoną i mało uważną osobą, jej pewność siebie dawno została zniszczona przez słowa matki. Nagle w domu dzieją się dziwne rzeczy. Matka zaczyna wymawiać słowo Cień który przywołuje Sophie urywki wspomnień, zaczyna ją mylić z Becca, ale kim jest ta osoba? Na drzwiach pojawia odcisk ręki, ktoś ich obserwuje, a może to facet z którym Sophie spotkała się raz przez portal randkowy? Kim jest Cień czy to tylko słowo, czy jednak osoba ? Książka genialna z kilku powodów. Po pierwsze relacja córka matka, relacja toksyczna. Oglądamy jak dorosła już główna bohaterka przez słowa matki nadal się boi, nie umie jej się postawić, poświęca swoje życie chłopaka, przyjaciół dla matki ale czy ona zasłużyła na takie poświęcenie? Po drugie niepewność, zagrożenie, niewiadoma, to wszystko nakręca Sophie i zaczyna wątpić. Czy jej matka zdolna byłaby do zagrożenia jej i robienia złych rzeczy? Czy to jednak ktoś inny ich obserwuje i im zagraża? Ta spirala złych zdarzeń powoduje że ja sama zwątpiłam czy jej matka faktycznie jest chora, czy jednak to jej kolejna zagrywka aby odegrać się na córce. Polecam.

Świetna książka, w której to nierozłączne dwie przyjaciółki po latach stały się rywalkami. Niby wciąż się przyjaźnią i wiedzą o sobie wszystko, ale w tej relacji coraz częściej dochodzi do spięć. I coraz bardziej widać, jak bardzo się różnią. Zgrzyty zdarzają się przy innych znajomych, czy też podczas wspólnie spędzanych świąt. Choć dominują w ich kontaktach złośliwości, zazdrość czy też zawiść, nadal żyć bez siebie nie mogą.... Czy ta przyjaźń przetrwa? 😏 Kto nie czytał - zachęcam do lektury!

" Kiedy człowiek zrobi coś złego, próbuje zrzucić winę na innych." (str. 158) Jest to thriller psychologiczny bardzo smutny i dołujący. Bohaterkami są dwie kobiety, których wydarzenia z przeszłości odcisnęły się mocnym piętnem na późniejszym życiu. Lektura trzyma w napięciu i zmusza do zastanowienia się, jak cienka bywa granica między winą a przypadkiem, miedzy intencją a konsekwencją. Bohaterki są niejednoznaczne, pełne sprzeczności. Dzieciństwo Jo było koszmarem. Znęcał się nad nią ojciec. W wieku 10 lat wylądowała w domu dziecka, skąd często uciekała. Nikt nie chciał jej adoptować. Związała się ze starszym facetem, z którym miała dwójkę dzieci. Alkohol męża zniszczył małżeństwo. Wylądowała w więzieniu. Straciła wszystko, dom, dzieci. Później wylądowała na ulicy, jako bezdomna. Życie na ulicy, to była ciągła walka. Ellie straciła matkę, którą bardzo kochała kiedy miała sześć lat. Jej ojciec ożenił się ponownie. Macocha z początku była miła dla dziewczynki, choć ta bardzo tęskniła za matką. Jej życie zmieniło się diametralnie, kiedy macocha urodziła syna. Ellie kochała braciszka i często się nim zajmowała. Ellie dobrze dogadywała się z przyszywaną babcią. Macocha robiła wszystko by zatruć życie jednej i drugiej. Najpierw pozbyła się matki umieszczając ją w domu starców, oskarżając o rzeczy, których ta nie zrobiła. Później wymogła na mężu by wysłać Ellie do szkoły z internatem. Ellie miała dobre relacje z ojcem, lecz macocha robiła wszystko by je ograniczyć. Ellie coraz bardziej nienawidziła macochy. Ta celowo niszczyła rzeczy należące do matki dziewczynki, które miały dla niej dużą wartość. Szkoła z internatem nauczyła Ellie skrywać emocje. Kiedy zdarzył się wypadek Ellie znalazła się w szpitalu psychiatrycznym, gdzie poddawana była terapii wstrząsowej. Żyła w ciągłym strachu, że popełni błędy z przeszłości. Na studiach poznała wykładowcę, który był świeżo po rozwodzie i był zainteresowany studentką. Wkrótce zostali małżeństwem. Mieli dwójkę dzieci. Mąż notorycznie zdradzał żonę, zostawiał ją samą z dziećmi. Manipulował nią i wręcz terroryzował. Ellie całkowicie mu się podporządkowała i nigdy nie sprzeciwiała. Mimo ciągłych kłamstw męża, byli razem bo dla niej najważniejsza była rodzina. Każdy z bohaterów skrywał tajemnice, a niektórzy mroczną przeszłość. Motyw rodzinnego sekretu kładzie się cieniem na życiu bohaterek. Jedna żyje z poczuciem winy, która przenika każdy aspekt jej dorosłości. Druga nosi w sobie żal, stratę i przekonanie, że ktoś powinien ponieść konsekwencje. Usiłowały ułożyć sobie życie, lecz przeszłość nie pozwalała im o sobie zapomnieć. Jest to historia pełna emocjonalnych niuansów, w której nie ma jednoznacznych winnych czy niewinnych. To także historia o tym jak można zniszczyć dziecięcą psychikę i doprowadzić do tego, że zawsze będzie się żyło z poczuciem winy i zespołem stresu pourazowego. O manipulacji drugim człowiekiem, by zaspokoić swoje pragnienia i żądze. Autorka ukazała nam jak trudno żyje się bezdomnym. Brudni, głodni, często sięgający po alkohol i używki. Mieszkający na ulicy lub w opuszczonych budynkach. I zachowanie społeczeństwa w stosunku do nich. Jedni okazywali im serce i wsparcie, drudzy wręcz przeciwnie. " Odkryte sekrety bywają najbardziej bolesne." (str.455)

Ocena: ★★★★☆ gatunek: kryminał/thriller Autorka dosłownie wciąga czytelnika do tej historii już w pierwszym rozdziale. Mimo, że książka jest o makabrycznej zbrodni sprzed lat nie jest pozbawiona humoru. Świetnie przemyślana intryga oraz śledztwo prowadzone na dwóch torach: oficjalnym przez policję oraz prywatnym przez dwójkę młodych ludzi, którzy niedawno przekroczyli próg dorosłości, a których ojcowie zostali zatrzymani jako podejrzani w sprawie o zabójstwo. Kosma to chłopak z zespołem aspergera, który na co dzień stara się ukryć swoją odmienność. Ida to dziewczyna, która tak kreuje swój zewnętrzny wizerunek, by krzyczał „jestem inna” choć jest neurotypowa. Ta dwójka to zdecydowanie wybuchowe połączenie, które dostarczy czytelnikowi rozrywki, sobie zafundują jednak śmiertelne kłopoty. Ale czy mogłoby być inaczej, kiedy w grę wchodzi sprawa o morderstwo, a komuś bardzo zależy by została rozwiązana po jego myśli? Mam nadzieję, że was zaciekawiłam, bo książkę czytało się świetnie i z pewnością wkrótce sięgnę po inną książkę autorki.

Dawno temu, gdy wchodziłam w erę bycia "dojrzałym czytelnikiem" sięgnęłam już do twórczości Karen Dionne. Wspomnienia przekonują mnie, że "Córka króla moczarów" była czymś naprawdę intrygującym. Ponieważ rok 2026 rereadami stoi - a przynajmniej tak mu wróżę - chętnie zweryfikowałabym swój pierwotny osąd. Póki co, pozostaje mi wiara na przysłowiowe słowo. Skłaniam się jednak ku pozytywnej ocenie mojego ledwie uformowanego czytelniczego gustu. Jak inaczej mogłabym mówić o przebudzeniu dawnej frajdy? Pani Dionne kolejny raz dała radę! Wiemy co jest grane, wiemy jaki kurs obiera ta łajba - niemal od samego początku. Mimo to, autorka prowadzi historię w sposób znany skądinąd pod nazwą "kuszenie jeszcze-jedno-stronicowe". Trudno się oderwać. Jednocześnie dawno nie napotkałam tytułu tak niekomfortowego, testującego mój system nerwowy i cierpliwość. Cała reszta fabuły to ukłon w stronę koneserów dzikiej natury (niedźwiadki!) i swego rodzaju pochwała jej potęgi. Podobało mi się, bardzo 🐻

Każdy nas w różny sposób odsłania się w internecie. Publikujemy różne treści. Okazuje się, że nawet opublikowanie swojej aktywności fizycznej może doprowadzić do nas mordercę, czy innego psychopatę. Ella i Sarah to dwie z wielu uprowadzonych dziewczyn. Były przetrzymywane, gwałcone i zastraszane. Ostatecznie udaje im się uciec. Obie trafiają do szpitala, Ella jest potwornie okaleczona. Agenci FBI wypruwają sobie żyły, żeby złapać zwyrodnialca. Ale im dłużej rozmawiają z dziewczynami, tym bardziej są przekonani, że Sarah nie mówi całej prawdy. Narracja prowadzona dwutorowo, co było wtedy i co jest teraz. Z perspektywy jednej i drugiej dziewczyny. Każda na swój sposób próbuje radzić sobie z tym co przeszły. Książka ciekawa, nieodkładalna, ale też obrazująca jaki ślad na ludzkiej psychice zostawiają tak traumatyczne przeżycia. Może nie jest ta książka tak dobra jak Ocalić syna, ale i tak czytało się na bezdechu. Polecam.

To było coś co lubię- trzymający w napięciu thriller psychologiczny ,z ciekawą intrygą ,mnóstwem tajemnic rodzinnych i zwrotów akcji. Z każdą nową odkrytą tajemnicą robiłam wielkie oczy z niedowierzania,a czym bliżej końca tym atmosfera robiła się coraz gorętsza. Kto porwał małą Mabel i jakimi kierował się motywami? Autorka bardzo dobrze wykreowała główne bohaterki -mamy zmęczoną matkę,zmagającą się z depresją,siostrę borykającą się z poczuciem winy i porywaczkę z obsesją dobrze spełnionej misji. Brak szczerej rozmowy i zrozumienia drugiej osoby powodują ,że każdy skupia się na sobie i chroni swoich sekretów ,a odnalezienie Mabel schodzi na drugi plan. Lekki styl pióra autorki sprawił ,że książkę czytało się błyskawicznie.

„Znajdź mnie” Anne Frasier to wciągający thriller psychologiczny, który od pierwszych stron przyciąga napięciem i mroczną atmosferą. Historia skupia się na Reni, dorosłej córce seryjnego mordercy, która musi zmierzyć się z traumatyczną przeszłością i współpracować z ojcem przy odkrywaniu miejsc ukrycia jego ofiar. Autorka świetnie oddaje psychikę bohaterów — Reni zmaga się z poczuciem winy, strachem i konfliktami wewnętrznymi, co czyni ją postacią wiarygodną i poruszającą. Fabuła jest pełna napięcia, zwrotów i moralnych dylematów, które trzymają czytelnika w niepewności aż do samego końca. Mojave, surowa pustynia, stanowi idealne tło dla wydarzeń, podkreślając izolację i zagrożenie. Styl Frasier jest przystępny, a tempo opowieści stopniowo narasta, budując coraz większe napięcie. „Znajdź mnie” to książka, która wciąga i długo pozostaje w pamięci, zwłaszcza dzięki głębokim relacjom rodzinnym i psychologicznemu realizmowi bohaterów.

Wziąłem tą książkę z biblioteki. Wydawała mi się nie pozorna po opisie. Ot. Wyglądało to na powieść kręcąca się w wokół poligamii. Przestępstwa owszem, ale, z którego wielu z nas żartuję. No wiecie to jest męczarnia mieć dwie lub kilka teściowych. Ale gdy po przyjściu do domu otworzyłem ją, wiedziałem, że będzie się podobać Nie daleko Salt Lake City zostaje znalezione ciało Blake. Mężczyzna był członkiem, radykalnego odłamu Mormonów. Tego, którego wyznawcy żyją w poligamicznych, nie rzadko też pedofilskich i kazirodczych związkach. Pierwszymi podejrzanymi są jego żony. Czy to one, lub któraś z nich jest winna? A może sprawa ma drugie dno. To, co rzuca się w oczy to narracja. W większości powieści mamy przedstawioną historię z perspektywy osób prowadzących śledztwo. Tu autorka postanowiła pójść w odwrotnym kierunku i przedstawić historię z punktu widzenia podejrzanych kobiet. I to jest genialny pomysł Raz, że same postacie są ciekawe. Bo każda z kobiet ma za sobą trudną historię. Rachel była członkini sekty religijnej, Emily, która wychowała się w rygorystycznej, katolickiej rodzinie, w której nie było miłości i Tina była prostytutka i narkomanka. Każda z nich potencjalnie mogła zabić męża. Ponadto w pomyśle tym genialne jest też to, że nie wiemy, co policja ma na nie. Nie wiemy też, jakich dowodów się dokopuje. To sprawia, że intryga jest jeszcze bardziej tajemnicza i ciekawa. Chciałbym takie coś zobaczyć w filmie. Fajnie też są ukazane relacje w tej rodzinie. Mamy tu wspominki, które pozwalają zrozumieć sytuacje i myślenie bohaterek. Można też sporo dowiedzieć się filozofii radykalnych mormonów. Nie zgadzam się z nią. Jestem przeciwko wszelkim religiom, ale ciekawie było poznać punkt widzenia takich ludzi. Podobała mi się też atmosfera całej historii. Dużo jest tu szaleństwa, które musi być w książce, która kręcie się wokół fanatyzmu religijnego. Autorka też zahacza o kwestie praw kobiet w religiach. Szczególnie w pamięci została mi debata policjantki i mormońskiego duchownego pod czas jednego z przesłuchań Emily Dużo jest też ciekawostek na temat prawa amerykańskiego. Fajnych momentów zdecydowanie nie brakuje Postacie są napisane wzorowo ich historie i odmienne charaktery doskonale ze sobą kontrastują. Moją ulubioną postacią była Tina. Jej wygadanie i czasem ogólna wulgarność, połączone z twardym stąpaniem po ziemi jest czymś, co mi się podobało w tej postaci Bardzo dobry jest też styl autorki. Z początku wydawało mi się, że postacie mają nierówny czas ekranowy ale tak nie jest. Wszystkie postacie są pokazywane po równo w książce I każdą można się nacieszyć Rewelacyjna, bardzo klimatyczna powieść kryminalna ze świetnym pomysłem na narracje, który powinien pokazywać się częściej w powieściach kryminalnych.

Książka pomogła mi wyjść z zastoju czytelniczego. Podczas czytania miałam mnóstwo teorii, ale i tak nie domyśliłam się zakończenia, a na końcu miałam takie ło ło ło. Bardzo podobał mi się styl pisania autora – lekki i wciągający. No po prostu płynęło się przez tę historię. Na plus bardzo dobrze wykreowani bohaterowie.

Powieść rozpoczyna aresztowanie przez policję pewnej kobiety podczas przyjęcia urodzinowego jej rocznej wnuczki. Goście są w szoku, zwłaszcza, kiedy wychodzi na jaw przyczyna tego wydarzenia. Córka aresztowanej, Marion, nagle zostaje wrzucona w wir przykrych zdarzeń, pozbawiona wiedzy kto jest jej prawdziwą matką? Ale to nie jest najmroczniejsza rzecz, jaką serwuje czytelnikowi autorka. Wciągająca, trudna, tragiczna. Bardzo dobra powieść.