Ukryte królestwo

Świetna książka. Pomimo, iż jestem millenialsem, zauroczyła mnie. Świetna dla młodszych i starszych, napisana takim językiem, że nie miałam problemów z jej przeczytaniem jako początkująca książkara :) Czytając słowa wymawiane przez bohaterów wręcz byłam w stanie wyobrazić sobie, jaki głos może mieć każdy z wojowników. Książka jest idealna na każdą okazję - chłodne zimowe wieczory, podczas odpoczynku, czy w trakcie podróży. Jestem pod dużym wrażeniem i nie mogę się doczekać, aby przeczytać drugi tom!

Mieszane uczucia mam, podobała mi się historia Żółtego Kła, jednak nienawidze sposobu w jaki Erinki napisały Złamaną Gwiazdę, zrobiły z niego karę dla Żółtego Kła tak jakby to był jedyny powód dla którego on istnieje, nie dziwię się, że zrobił to co zrobił bo tego chciał Klan Nieba, więc to praktycznie ich wina to co stało się z Klanem Cienia.

A więc tak. Manga o Biczu. Największym wrogu Ognistej Gwiazdy. Cóż przeczytałam to w trakcie 4/5 serii Ale zmieniło to mój pogląd na Bicza(z nieuznającego słabości i współczucia kota który oddziela kociaki od rodziców na po prostu biednego młodego kota pragnącego odwetu) Ogólnie fajna ale prolog z Północy i Obrazki no cóż no nie są powalające (ale lepsze niż w Tygrysia Gwiazda i Sasza) A tak to polecam 7,⁵/10

Druga część zdecydowanie lepsza od pierwszej. Bardzo podobało mi się, że była w całości poświęcona kulturze Morskoskrzydłych, bo akcja pierwszej działa się w większości najpierw pod górą, a potem w Królestwie Nieboskrzydłych, tylko na koniec było coś o Błotoskrzydłych, a tutaj mamy w całości o plemieniu Tsunami. Z Morskoskrzydłych moje ulubione postacie (nie licząc Tsunami) to zdecydowanie Ukwiał i Przybój! :)

Książka wypożyczona z szkolnej biblioteki. Nie ukrywam, że oczarowała mnie okładka. Ale i treść jest ciekawa, bardzo dobrze się czytało. Książka ma w sobie coś z baśni, widać tu nawiązania do klasycznych opowieści. Stary Strup kojarzył mi się trochę z Golumem. A sam Peter Nimble nigdy nie był zwyczajny, by na sam koniec okazać się jeszcze kimś mniej zwyczajnym. :)

Nie sądziłem, że bedac już dorosłym, będę wciągnięty w książkę o smokach bardziej niż w jakąkolwiek poważną powieść dla dorosłych. A jednak. „Smocze Proroctwo” to coś absolutnie niesamowitego. Przede wszystkim — ten świat. Tui T. Sutherland stworzyła uniwersum tak żywe, że miałem wrażenie, że jestem tam razem z tymi smokami, że czuję ich oddech na karku i że sam latam nad bagnami czy pustyniami. Każde plemię ma swój klimat i charakter, a przy tym nie są one płaskie, każde ma własne zasady, kulturę, historię. Postacie? Nie da się ich nie lubić. Clay, Tsunami, Glory, Starflight i Sunny — każdy z nich ma coś, co sprawia, że człowiek czuje z nimi więź. Ich dialogi są świetne, pełne emocji, czasem zabawne, a czasem wzruszające. Naprawdę da się poczuć, że to młode smoki, które dopiero uczą się życia, ale już muszą mierzyć się z wielką odpowiedzialnością. Fabuła wciąga od pierwszych stron. Nie ma tu dłużyzn ani nudy, a kolejne zwroty akcji trzymają człowieka w napięciu jak dobry thriller. Szczerze mówiąc, często czytałem do późnej nocy, bo po prostu nie dało się odłożyć książki. Nie sądziłem, że powieść o smokach może być tak mądra i tak dojrzała. Pod płaszczykiem przygodowej historii autorka pokazuje przyjaźń, lojalność, odwagę i to, jak trudno czasem wybrać, co jest dobre, a co złe. „Smocze Proroctwo” to dla mnie prawdziwy hit i wiem, że biorę się za kolejne tomy, bo chcę więcej. Polecam każdemu, nie tylko młodszym czytelnikom — serio, dorośli też będą zachwyceni. 10/10, bez dwóch zdań.

Lubicie książki gdzie głównymi postaciami są zwierzęta? Mi osobiście się to podoba. Zupełnie coś nowego i też mogę poznać zachowania tych zwierząt. A strażnicy ga'hoole sprawili, że polubiłam sowy jeszcze bardziej i moją ulubioną jest płomykówka. Wy macie jakąś ulubioną sowe?😍 Przyznam szczerze, że z początku jak zaczęłam czytać patrzyłam na historie przez pryzmat bajki i dużo rzeczy Mi się nie zgadzało, dużo mnie też wkurzało, ale finalnie bardzo polubiłam się z tą historią. Książka jest zdecydowanie bardziej brutalna i bardziej rozwinięta. Początek mnie nudził, bo rozwijał się dłużej niż w bajce. Tyle że bajka to trochę taka łagodniejsza skrócona wersja 5 pierwszych tomów. Dlatego może też mi się tak dłużył ten początek i nudził. W książce bardziej czuć ta nienawiść jednego z braci i zazdrość, że drugiemu przychodzi wszystko łatwo. Podsumowując. Ksiazka mi się podobała, mimo dłużącego się początku. Akcja rozwijała się stopniowo bardzo dobrze. Finalnie to dużo się tam dzieje. Przykro mi że po polsku jest tylko 5 pierwszych tomów i więcej nie będzie 😭 Tytuł: strażnicy Ga'hoole Autor: Kathryn Lasky Wydawnictwo: @wydawnictwonowabasn Ocena: 4/5 ⭐️⭐️⭐️⭐️

Gregor obiecał sobie, że nigdy nie wróci do Podziemia - brutalnego świata ukrytego pod Nowym Jorkiem, w którym niemal stracił życie. Gdy jednak znika jego młodsza siostra Botka, chłopiec nie waha się ani chwili. Porwanie dziewczynki prowadzi go z powrotem do krainy gigantycznych owadów, walczących frakcji i niepokojących proroctw. Tym razem wszystko kręci się wokół Przepowiedni Zagłady oraz śmiertelnie groźnego białego szczura Mortifera, którego działania mogą doprowadzić Podziemie do katastrofy. Suzanne Collins konsekwentnie rozwija świat przedstawiony, czyniąc go coraz bardziej ponurym i niejednoznacznym moralnie. W drugim tomie wyraźnie wybrzmiewają motywy wojny, strachu przed innością oraz manipulacji proroctwami. Autorka pokazuje, że konflikty rzadko mają prostych winnych, a decyzje podejmowane w imię „większego dobra” niosą bolesne konsekwencje. Mortifer nie jest jedynie klasycznym antagonistą, lecz symbolem nienawiści i radykalizacji, co nadaje historii głębszy, bardziej uniwersalny wymiar. Postać Gregora przechodzi zauważalną przemianę. Bohater dojrzewa, staje się bardziej świadomy ciężaru odpowiedzialności i coraz wyraźniej rozumie, że jego czyny wpływają nie tylko na los bliskich, ale całego Podziemia. Szczególnie poruszająca jest relacja z Botką, która nadaje opowieści emocjonalną autentyczność i sprawia, że stawka wyprawy staje się bardzo osobista. Styl opowieści pozostaje dynamiczny i przystępny. Akcja toczy się szybko, a niebezpieczna podróż Wodnym Szlakiem oraz wyprawa do Labiryntu skutecznie budują napięcie. Jednocześnie autorka potrafi zwolnić tempo w kluczowych momentach, zmuszając czytelnika do refleksji nad tym, czym jest odwaga, poświęcenie i odpowiedzialność. Gregor i Przepowiednia Zagłady to udana kontynuacja serii, która pogłębia zarówno świat przedstawiony, jak i psychologię bohaterów. To książka pełna przygód, ale też coraz wyraźniej sygnalizująca, że historia Gregora zmierza w stronę poważniejszych i bardziej dramatycznych wydarzeń. Doskonała propozycja dla młodszych czytelników, a także dla dorosłych, którzy cenią fantastykę niosącą ze sobą emocje i wyraźne przesłanie.

W czwartym tomie „Kronik Podziemia” autorka odchodzi częściowo od schematu opartego wyłącznie na przepowiedniach i skupia się na budowaniu napięcia poprzez tajemnicę oraz narastającym poczuciu zagrożenia. Punktem wyjścia fabuły jest zaginięcie chrupaczy - myszy, które od lat żyły w cieniu silniejszych i brutalniejszych szczurów. Ich nagłe zniknięcie wzbudza niepokój, zwłaszcza u królowej Luksy, która zawdzięcza im życie. Gregor i Botka wracają do Podziemia, początkowo z nadzieją, że tym razem czeka ich jedynie spokojna misja rozpoznawcza. Brak przepowiedni wydaje się niemal ulgą - jednak szybko okazuje się, że sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana, a zagrożenie obejmuje nie tylko chrupacze, lecz cały podziemny świat. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając kolejne elementy układanki. Czytelnik wraz z bohaterami próbuje zrozumieć, co tak naprawdę stało się z chrupaczami i jakie konsekwencje może to przynieść. W przeciwieństwie do poprzednich tomów, gdzie akcja często była napędzana bezpośrednim konfliktem, tutaj dominują niepewność, lęk i poczucie nadciągającej katastrofy. Gregor przechodzi dalszą przemianę. Choć początkowo cieszy się, że nie jest związany żadną przepowiednią, szybko zaczyna dostrzegać, że od odpowiedzialności nie da się uciec. Jego dojrzewanie jest ciekawym aspektem książki - chłopak musi nie tylko podejmować trudne decyzje, ale także zmierzyć się z własnym strachem i ograniczeniami. Na uwagę zasługuje również pogłębienie relacji między bohaterami, szczególnie w kontekście wcześniejszych wydarzeń i choroby matki Gregora. Emocjonalne tło historii jest silniejsze niż wcześniej, co sprawia, że stawka wydaje się jeszcze wyższa. Collins nie unika trudnych tematów - podobnie jak w poprzednich tomach pojawia się motyw śmierci, straty i okrucieństwa, co może być wymagające dla młodszych czytelników, ale jednocześnie nadaje historii autentyczności. Jeśli chodzi o słabsze strony, to w tym tomie brakuje szybkiej, jednoznacznej akcji znanej z wcześniejszych części. Tempo bywa nierówne, a długie fragmenty budowania napięcia mogą sprawiać wrażenie przeciągniętych. Dodatkowo książka nie przynosi wyraźnego, zamkniętego zakończenia - pozostawia wiele wątków otwartych, wyraźnie zapowiadając ich kontynuację w kolejnym tomie. Gregor i tajemne znaki to mroczna i refleksyjna odsłona serii, która przygotowuje grunt pod wielki finał. Ten tom zostawia czytelnika z poczuciem, że najtrudniejsze dopiero przed nim…

Książka fajna może przez dwie strony było coś czego nie wiedziałam .Książka na dwie strony styka się z Tajemnicą Żółtego kła .Ilustracje mi się wogole nie podobały ale to moja opinia (wogole niedopasowane ).Książka ma takie zwyczajne z 20-15 stron normalnej nowelki .Całkiem spoko . Czy polecam ?Nie za bardzo Dla fanów literatury w stylu mangi ?Oczywiście

Tygrysia Gwiazda i Sasza Szukając schronienia to druga część historii o Saszy, kotce wychowanej wśród ludzi, po których odejściu poszukuje własnej drogi. Sasza ucieka z dala od Klanów po słowach Tygrysiej Gwiazdy. Jej misją teraz jest odnalezienie jej dwunożnego Kena. Podczas poszukiwań przeżywa dużo przygód. Natrafia na człowieka, z którym spędza jakiś czas, ale wie, że to nie jest dla niej. Druga część historii tak samo wzruszająca jak pierwsza. Opowiada o nowych przyjaźniach zawiązanych przez Saszę oraz pokazuje dwa momenty okrucieństwa ze strony ludzi do kotów jak i ich samych. Znów się nie zawiodłam na opowieści. Te komiksy są wręcz wspaniałe! 9,5/10

dwie mroczne opowieści o dzieciach które wróciły z przygody do domu ,ale czy to jest dalej o ich dom czy wolały by tam zostać w tym innym świecie. Nancy odwiedziła swat podrziemi i pana umarłych,natomiast bliźniaczki Jack i Jill wrzosowiska pełne bestji nocy. jednak był powód czemu wogule drzwi im się ukazały wszyscy znaleźli w tych światach odrobinę akceptacji . Pierwsze opowiadanie że szkołą dla takich zbłąkanych dzieci i odwrócenie motywów Narnii bardzo mnie wciągnął. Drugie opowiadanie jednak trochę znudziło żeby na końcu zaskoczyć i wynieść w fotel. na pewno spróbuję kolejne tomy

Przepięknie rysowana historia dziewczynki, która chce odszukać swojego dziadka. W wędrówce towarzyszy jej pewien optymistcznie do wszystkiego nastawiony stwór. To początek ich przygody, a i tak sporo się tu dzieje. Jestem urzeczona kreską i z pewnością będę kontynuować razem z bohaterami poznawanie tego niezwykłego świata i jego mieszkańców.

Nie należę już od dłuższego czasu do kategorii młodzieży ;) ale bardzo mi się podobało. Przystępny język, ciekawa fabuła, atmosfera grozy oraz postacie, które są autentyczne - to wszystko sprawia, że również starsza publika ma prawo wciągnąć się w ten świat. Dodatkowo na plus piękny morał płynący z tej opowieści - jaki? Przekonajcie się sami :)

I tak, jak się można było spodziewać... Tim Probert zapewnił nam wspaniałą kontynuację! Fabuła dodaje wątki poboczne, ale wciąż głównie skupia się na podróży Bei i Cada. Ilustracje dalej wręcz hipnotyzują swoim pięknem. Jeżeli spodobała ci się część pierwsza, to koniecznie musisz po ten komiks sięgnąć!

Sympatyczna, pomysłowa i z humorem. Pierwsza część jest fantastyczna, kartki same się przesuwają, a kolejne pomysły pozytywnie zaskakują, jednak trzeci akt i finał zostały nieco zbytnio rozciągnięte (do tego stopnia, że musiałam się zmusić, by się przez to przebić). Podejrzewam jednak, że docelowi odbiorcy - dzieci i wczesna młodzież - nie będą mieć z tym takich problemów, jak ja. Mam nadzieję, że kolejne tomy będzie mi się czytać lepiej - tym bardziej, że powód, dla którego czytam tę trylogię, pojawi się dopiero w ostatniej części.

Po tę serię sięgnęłam głównie z polecenia koleżanki i absolutnie nie żałuję. Pierwszy tom w zasadzie wciągnęłam na raz - nie tylko dzięki skromnej objętości (zwykle towarzyszą mi tomiszcza), ale przede wszystkim dzięki fabule i wspaniale wykreowanym bohaterom! Bawiłam się wyśmienicie. To historia idealna zarówno dla młodszego czytelnika, ale także dla starszego odbiorcy. Śmiem twierdzić, że "Akademia Crookhaven" zasługuje na większą popularność niż "Harry Potter", gdyż została napisana dużo lepiej i dokładniej. "John" R*wling powinn* się uczyć - i to nie tylko sztuki pisarskiej. Zamiast od tytułowej szkoły oszustów, zacznę od bohaterów, bo to oni są sercem tej książki. Głównym bohaterem jest Gabriel - chłopiec inteligentny nie tylko według narracji. To sprytny i bystry chłopak, który wbrew pozorom ma serce ze złota, ma otwarty umysł i niezachwianą lojalność wobec przyjaciół. A kompanię dobrał sobie doprawdy wspaniałą. Ponieważ słuchałam książki w audiobooku, mogę oczywiście mylić się w zapisie. Och, i oczywiście nawiązywać do znanej serii o czarodzieju, bo mamy tu zdecydowanie wyższy poziom! Penelope Crook - córka współdyrektora akademii Crookhaven, która jest jak człowiek renesansu. Mówi płynnie w WIELU językach, trenuje, a w dodatku... doskonale podrabia dzieła sztuki. Praktycznie zawsze zna odpowiedź na pytanie nauczyciela, jednak nie jest tak nadgorliwa, jak jej czarodziejska odpowiedniczka (którą lubię, ale czasem zdzieliłoby się ją książką). Nie mogę oczywiście zapomnieć o moich ulubieńcach - bliźniakach Ade i Ede, którzy choć podobni do znanej rudej parki, byli dużo lepsi! To bohaterowie niepodrabialni, których wręcz nie da się nie kochać, podobnie jak ich kreatywnych pomysłów na biznes. Do tego jeszcze Amira, która jest niczym nieoszlifowany diament, a jej relacja z pozostałymi (zwłaszcza z Gabrielem) jest przeurocza. Oczywiście są też nauczyciele i bohaterowie, przez których zgrzyta się zębami... ale to tylko pogłębia wrażenia. Kwestia fabularna również została świetnie rozwiązana. Szybko zostaje nakreślony główny cel, do którego mają dążyć bohaterowie, jednak do prawdziwego punktu zwrotnego prowadzą zupełnie inne poszlaki. Rozwiązanie obu wątków było bardzo ciekawe, a co najlepsze, nie wszystko kręciło się wokół Gabriela! Bo choć Gabriel jest wybitnym kieszonkowcem i szybko wyłapuje czyjeś kłamstwa, wie, że nie jest najlepszy we wszystkim i aby osiągnąć cel, należy współpracować, wykorzystując talenty wszystkich członków drużyny. Bardzo się cieszę nie tylko z tego, ale też z faktu, że przyjaciele Gabriela nie tylko mieli swoją rolę do odegrania, lecz także własne wątki, które nie zginęły w tle, a przede wszystkim osobowość. Choćbyście mieli narzekać, że znów wciskam Wam książkę dla dzieci, to musicie poznać "Akademię Crookhaven". Tom pierwszy oceniam 10/10 i będzie odpowiedni dla osób 10+ (tak uważam)

Piąty tom, piąte królestwo - finał na jaki zasługujemy Czy to naprawdę finał, na jaki zasłużyliśmy? Moim zdaniem jak najbardziej tak. Problem finałów w literaturze YA Dużo serii Young Adult ma moim zdaniem bardzo pośpieszne starcia z ostatecznym przeciwnikiem. I tego problemu nie uniknął ani Rick Riordan w swoich cyklach, ani Brandon Mull w większości swoich cykli. Trochę trudno uwierzyć, że odwieczne zło, które może niszczyć cały świat, pada na przestrzeni pięciu stron. Ale Skoczkowie w czasie są kompletnie inni! Tutaj ostatnie starcie z Ramarro jest po prostu wybitne. Czuć jego prawdziwą potęgę i dlaczego zagraża całemu światu Obrzeży. De facto przygotowanie do walki z nim zajmuje niemal całą książkę – mówię niemal, ponieważ może znajdzie się kilka stron nie prowadzących do tego celu, ale były one kompletnie marginalne. Wiemy, że Ramarro niebawem wydostanie się z więzienia. Ba, mniej więcej w połowie książki dowiadujemy się, że zostało koło 24 godziny. Czy to spoiler? Może lekki, ale mam nadzieję, że się za niego nie obrazicie. "Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę" Po drugie, Brandon Mull chyba wziął sobie do serca słowa "przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę". A skoro, jak wiadomo, jest również graczem, być może naprawdę te słowa z Baldur's Gate mu przyświecały. Co ciekawe, książka wyszła jeszcze przed Avengers: Endgame, więc vibe "zbierania drużyny" był już wcześniej. Spotykamy tutaj wielu starych przyjaciół – wiadomo, nie wszystkich, ale niemal każdy świat dostaje swoich kilka sekund w tej książce. Dlaczego mówię "prawie każdy"? Niestety Zeropolis się nie pojawia – niestety generalnie ten świat wydaje się troszeczkę zapomniany. Ale reszta dostaje swoje chwile. Antagoniści - jednowymiarowy vs. redemption arc Ramarro to chyba najbardziej jednowymiarowy wróg Brandona Mulla – nie ma w sobie umysłu/logiki Sfinksa, uroku Rondoina lub nawet pewnej klasy Celebranta. Ramarro chce niszczyć i w sumie niewiele więcej. Ale nie bójcie się, ponieważ Najwyższy Król dostaje swój redemption arc, więc mamy coś w zamian. Nie będę mówił, że łatwo mu wybaczyć, ale moim zdaniem idealnie pokazuje to Destynia. Która z jednej strony opłakuje ojca, z drugiej mówi, że dobrze mu tak. I sam osobiście czuję podobnie. Ostatni rozdział łapie za serce A ostatni rozdział łapie za serce. Oczywiście nie mogę powiedzieć, co się tam dzieje, ale naprawdę aż chce się znowu wrócić do świata Pięciu Królestw. A przecież zacząłem je znowu czytać zaledwie tydzień temu. Werdykt Fantastyczny świat i przygoda, do której chce się wracać. Brandon Mull dał nam finał, który rzeczywiście czuje się jak finał – nie pośpieszne pięć stron, ale epickie przygotowanie do ostatecznej walki. Ramarro może być jednowymiarowy, ale jego potęga jest namacalna. Najwyższy Król dostaje zasłużony redemption arc. A ostatni rozdział... no cóż, tydzień po skończeniu już chcę wrócić. To jest finał, na jaki zasługiwaliśmy.

Ech, ten wewnętrzny przymus, który każe ci przeczytać książkę, nim polecisz ją młodemu pokoleniu. Przekleństwo, powiadam ci. Przekleństwo :) Jest dobrze, opowieść toczy się wartko, a autork... pardon, autor nie marnuje czasu na zbędne szczegóły (zaskoczyły mnie dość oszczędne opisy, które dają wyobraźni spore pole do popisu). Kuleje natomiast redakcja lub tłumacz, bo w na początku aż roi się od zbędnych powtórzeń i lekko koślawych zdań. Czy poleciłem młodym czytelnikom tę wersję świata z pogranicza fantasy? Jasne, choć po kolejne tomy sięgają na własną odpowiedzialność ;)

Ocena mojego synka(dla mnie tak7/10) Czytałam ją mojemu 8latkowi,czasami sluchal tez 10latek i temu mlodszemu bardzo sie podobala. Tak bardzo,ze zabieramy sie za drugi tom. Dobrze mi sie ja czytalo chociaz jest troche przydluga co zwlaszcza dla mlodego czytelnika moze to byc zniechecajace. Akcja nabiera tempa zwlaszcza pod koniec.