Uczeń Gutenberga

"Oblubienica z Azincourt" jest to wciągająca powieść historyczna rozgrywająca się podczas wojny stuletniej. Zaczyna się w momencie, gdy młoda dziewczyna Mette trafia na dwór francuski, gdzie zostaje nianią jednej z córek Karola Szalonego i Izabeli Bawarskiej - Katarzyny. Niebawem, królewna musi rozstać się ze swoją opiekunką. Po dłuższym okresie ich drogi stykają się ponownie. Mette staje powiernicą sekretów Katarzyny oraz oraz jej zaufaną służącą. Niebawem królewna zostaje wydana za mąż za władcę Anglii Henryka. Jest to książka o kobiecie, która nie boi się łamać panujących na dworze konwenansów i negować woli rodziny królewskiej. Katarzyna jest tutaj przedstawiona jako królewna ambitna, nie bojąca się niczego, jasno wyrażająca swoje zdanie i nie znosząca sprzeciwu. Jedyną osobą, jakiej może w pełni zaufać jest Mette, która w pełni respektuje jej zdanie i jest gotowa na każde jej skinienie. Mette, zaś zawsze może liczyć na pomoc Katarzyny. Stara się również, o to, by jej dzieciom żyło się jak najlepiej i cały czas je wspiera. "Oblubienica z Azincourt" jest to ciekawa powieść z bogatym tłem historycznym, ciągłymi zwrotami akcji i sprawnie poprowadzoną narracją. Mam nadzieję, że niedługo sięgnę po drugi tom.

Hiszpania, wiek XIX, tłem historii powstanie ludu przeciwko losowaniu mężczyzn do służby wojskowej. Historia właściwa to losy Marianny i jej rodziny. Sama opowieść wciągająca, ciekawy sposób na prowadzenie narracji z duża ilością retrospekcji. Pozwala to na przedstawienie tytułowych siedmiu dni, a jednocześnie czytelnik ma szanse obserwować wiele lat życia głównej bohaterki i jej perypetie. Marianna jest dla mnie postacią w jakimś sensie tragiczną, trochę skojarzyła mi się z Antygoną. Klimat walk zaś przypominał mi opowiadania o powstaniu warszawskim. Na początku zryw, młodzieńcze poczucie, wygramy, damy radę. Rzeczywistość zweryfikowała: niewielka ilość broni, amunicji, nieprzygotowanie wojskowe walczących. Z każdym dniem było coraz trudniej, coraz mniej szans, coraz więcej obaw i strachu. W tym klimacie utraty nadziei i poczuciu klęski postać głównej bohaterki jest iskierką, jasnym punktem na horyzoncie pokrytym ciemnymi chmurami. Lektura ciekawa, myślę, że mogę ją szczerze polecić na kilka chłodnych wieczorów. Odczuwam jedynie niedosyt w zakończeniu, które mnie pozostawiło z pytaniem: a co było dalej? Wyobraźnia podpowiada kilka możliwości, ale ciekawa jestem, za którą z nich podążyłaby autorka.

Książka, którą trudno zdefiniować. Niby kryminał retro, z elementami czarnego humoru i lekkimi wstawkami z zakresu erotyki, trochę powieść sensacyjna z tajnymi służbami. W tle rozgrywają się dwa ważne wydarzenia dla naszych południowych sąsiadów. Pierwsze to tzw. „asenizacja” Josefova, czyli dawnej praskiej dzielnicy żydowskiej, tu niezbyt pochlebnie przedstawiona. Drugie to ustawa językowa, zrównująca w Czechach język czeski z niemieckim, która przyczyniła się do upadku rządu cesarstwa habsburskiego, na czele którego stał nasz rodak, hrabia Kazimierz Badeni, raz wymieniony z nazwiska. Czesi są mu za to do dziś wdzięczni, ma nawet swoją ulicę w Pradze, nasi historycy rzadko się nim zajmują. Dzięki temu możemy łatwo datować czas akcji. W tych okolicznościach rozgrywa się akcja, w której niejako mieszają się dwa tropy. Pierwszy to morderstwa prostytutek i służących na terenie Josefova, wiązane z jakoby znaną z żydowskich legend postacią Mięska alias Kleinfleischa, zaś drugi to próby wtargnięcia austriackiej tajnej policji w szeregi czeskich konspiratorów narodowo-wyzwoleńczych. Oba nurty łączą postacie hrabiów Arco, tradycyjnie noszących na pierwsze imię Karol (Karel, Karl), zwracających się zatem do siebie drugim – tu Adi (od Adama) i Mani (od Emanuela). Pierwszy z nich to narrator, ale poza pochodzeniem i więzami rodzinnymi wiele ich łączy. Suchoty (powszechne wówczas), zwyczaj częstego korzystania z lokalnych domów publicznych oraz namiętność do pewnego heroicznego leku. Akcja rozwija się powoli i naprawdę trudno się wciągnąć przez większość książki. Tym bardziej, że pewne motywy ciągle się powtarzają, zaś fabuła wygląda tak, jakby autor nie potrafiłby się zdecydować, czy pisze kryminał czy powieść historyczną bądź sensacyjną. W końcówce przyśpiesza, by finalnie podać wszystko na talerzu. Tyle, że wcale nie jest smacznie, ani niesmacznie. Książka bardzo poprawna, ale nie zachęca do poznania innych dzieł autora,gdyby były przetłumaczone na polski. Oczekiwanego humoru niewiele, zwrotów akcji też, ale na plus należy zapisać Milosovi Urbanowi, że każda z postaci ma tam coś za uszami, a co za tym idzie, jak to u Czechów, wszyscy są bardzo ludzcy.

Napisana pięknym językiem historia życia sióstr Fox, które zapoczątkowały w Ameryce modę na spirytualizm. Akcja powieści toczy się w spokojnym tempie, mało tu dialogów, za to wiele emocji. Świat z pogranicza jawy i snu wciąga czytelnika w poetycką opowieść, jednocześnie zapełnioną realnymi wydarzeniami i postaciami.Nie rozumiem niskich ocen tej powieści. Jest po prostu piękna.

Dość ciekawa książka. Trochę długa ale spójna. Nauczyłem się z niej o ludobójstwie Ormian przez Turków oraz kulturze z tamtych czasów i tamtego regionu. Naprawdę ciekawe opisy. Efendi, basza, bej. Łóżka mieli tylko zamożniejsi a reszta spała na klepowiskach… No i dramat Ormian. Podobno nieuznanie tego ludobójstwa przez Turcje, miedzy innymi, blokuje im wejście do Unii Europejskiej….

„Kabalista z Pragi” Marka Haltera to powieść, która wyrasta z bogatej tradycji literatury historyczno-mistycznej, czerpiąc pełnymi garściami z motywów żydowskiego folkloru, ezoteryki oraz tragizmu renesansowej Europy. Fabuła koncentruje się wokół postaci Dawida Gansa, ucznia słynnego Maharala – rabbiego Löwa. Głównym motywem spajającym akcję jest poszukiwanie boskiego pierwiastka w materii, co materializuje się w legendzie o Golemie. Halter prowadzi nas przez mroczne uliczki praskiego getta, gdzie nauka miesza się z magią, a astronomia Tychona Brahego sąsiaduje z zakazanymi rytuałami kabały. Akcja osadzona jest w XVI-wiecznej Pradze, pod panowaniem ekscentrycznego cesarza Rudolfa II. Miasto to jawi się jako tygiel kulturowy, w którym lęk przed inkwizycją przeplata się z intelektualnym fermentem. Dawid Gans, rozdarty między racjonalnym badaniem gwiazd a mistycznym oddaniem swojemu mistrzowi, staje się świadkiem narastającego antysemityzmu. Gdy nad społecznością żydowską zawisa widmo pogromu, jedyną nadzieją staje się stworzenie sztucznej istoty – Golema. To klasyczny motyw hybris – ludzkiej pychy rzucającej wyzwanie prawom natury, który w interpretacji Haltera zyskuje polityczny ciężar. Moja ocena to solidne 6/10. Choć książka obiecuje wielowarstwową ucztę, zatrzymuje się w pół kroku między ambitną prozą a literaturą popularną. Oto kluczowe argumenty: Atmosfera (8/10): Halter genialnie oddaje duszny klimat Pragi. Opisy alchemicznych laboratoriów i modlitewnego skupienia są niezwykle plastyczne. Czytelnik niemal czuje zapach starego pergaminu i wilgoć Wełtawy. Narracja (5/10): Niestety, dynamika powieści kuleje. Autor momentami zbyt mocno ucieka w wykłady o kabale, co wyhamowuje akcję. Dialogi bywają sztuczne, służąc jedynie jako nośnik informacji historycznych, a nie budowania relacji między postaciami. Głębokość postaci (6/10): Dawid Gans jest protagonistą poprawnym, ale brakuje mu wewnętrznego ognia. Najciekawszy pozostaje milczący Golem, który staje się smutną metaforą siły pozbawionej duszy. Marek Halter stworzył dzieło poprawne, które ucieszy miłośników historii i żydowskiej mistyki, ale może znużyć czytelnika szukającego wartkiej akcji. To książka o odpowiedzialności za stworzenie i o tym, że każda próba ocalenia świata przy pomocy magii niesie ze sobą nieprzewidziane konsekwencje. Autor sprawnie operuje motywami wygnania i tożsamości, jednak literacko nie dorównuje wielkim eposom w tej tematyce. „Kabalista z Pragi” to sprawnie napisana lekcja historii z nutką nadprzyrodzoności, która pozostawia niedosyt – niczym Golem, ma formę, ale brakuje jej ożywczego „tchnienia” wielkiej literatury.

Czasy osadnictwa w Ameryce. Po wyjątkowo mroźnej zimie i ciężkich przejściach cztery kobiety przechodzą załamanie psychiczne. Nie można zapewnić im opieki. To one były potrzebne swoim mężom i dzieciom w domu i na farmie. Miejscowy pastor namawia mężów do odesłania kobiet do rodzin na wschód ,aby zapewnić im opiekę. Nikt nie chce wypełnić tego zadania. W końcu zgłasza się przyjaciółka jednej z kobiet, niezależna, stara panną, była nauczycielka. Tuż przed podróżą ratuje życie mężczyzny i zatrudnia go do pomocy. Przed nimi parę tygodni trudnej podróży po prerii połączonej z opieką nad kobietami. Interesująca opowieść o trudach życia kobiet w okresie zdobywania Dzikiego Zachodu.

Dla mnie to przede wszystkim książka o tym, że najczęściej nie ma ucieczki od swojej klasy, zdeterminowanego przeznaczenia w społeczeństwie. O tym, że można się starać i wciąż tkwić w tym samym punkcie, poniewierany przez życie. O ciągłej walce, która donikąd nie prowadzi. Chciałbym, by w pełni o tym była, ale autor zdecydował się jednak na inne zakończenie. Nie miał serca ich tak pozostawić, przygniecionych złym losem. Wtedy byłaby to książka w pełni prawdziwa. A tak, po tej długiej lekturze trudny.i nierównej walki wprowadza nadzieję. Nadzieję, że ta wytrwałość jednak może dokądś zaprowadzić. Przesadził. I wyszło baśniowe zakończenie. Poza nim, książka o życiu, bez maski.

Czasy Ludwika XIV, jak nie zajmował się rządzeniem bawił się w architekta. Budował Wersal ! Czy i jak mu to wyszło musisz sam/a sprawdzić, czytając książkę. Ja osobiście uważam, że wyszło mu świetnie, głupotami się nie przejmował. Toalety ? Po co ? Dworzanie załatwiali potrzeby fizjologiczne w komnatach za zasłonami, w kominkach, na korytarzach i ogrodach do czego była wyznaczona specjalistyczna obsługa wyposażona w odpowiednie pojemniczki. Ach, co to musiał być za zapach. No tak, cały Wersal... jak to się mówi. Będąc tam kilkanaście lat temu, przypominam sobie, że toalet też nie znalazłem. A może Francuzi lubią takie zapachy ? Nie wierzysz ? Przejedz się metrem w Paryżu. Nic to, ok. 100 m od katedry Notre Dame w Paryżu w miarę luksusowej restauracji toaleta była w stylu tureckim (pozycja na narciarza z dziurką w podłodze). To już nawet nie ma co wspominać, że w hotelu do windy dwie osoby z walizkami nie mogły się zmieścić, no i te wałki zamiast poduszek, a widziałeś/aś kiedyś WC z klopem, umywalką, prysznicem na ok. 60 -70 cm kw. powierzchni ? Jako ciekawostkę polecam Marsylię, przez parę dni nie spotkałem tam żadnego Europejczyka !!! Spoko, nie narzekam, śliczny kraj, wspaniała kuchnia i zabytki, wspaniałe wspomnienia byłem tam wielokrotnie, a gdyby wszystko było bez zarzutu nie miałbym o czym pisać !!! Książkę POLECAM !!!

Dawno nie czytałam kryminału, ale muszę przyznać, że ta ksiazka mnie bardzo szybko wciągnęła. Napisana po części na faktach historycznych, jak wyjaśnia autor, oczywiście zawiera wątki wymyślone, ale razem tworzą misternie zawiłą fabułę. Bardzo ciekawie było poznać Pitagorasa od innej strony niż jako gościa od "twierdzenia Pitagorasa". :)

Dobry poziom w swojej klasie - jeśli ktoś lubi klimaty z filmu Kod da Vinci, a jednocześnie lubi malarstwo i wie np. kim był Vasari, to książka dla niego. Na duży plus dla wydawcy - gdy bohaterowie rozmawiają o jakimś obrazie, jest od razu w tekście reprodukcja (jakość średnia, bo wiadomo - to nie album, ale widać mniej więcej o co chodzi). Dla miłośników malarstwa oraz tajemnic ta książka będzie idealna.

Nie jest łatwo ocenić tą książkę. Jest ona bardzo osadzona w stylu opowieści perskich znanych z tych snutych przez legendarną Szeherezadę. Uchodźcy z Iranu starają się ułożyć życie w Argentynie. Ale tkwią mentalnie w swojej ojczyźnie. Dużo tu niedopowiedzeń i dla czytelnika trudnych w odbiorze powiązań. Język i rodzime określenia również nie ułatwiają odbioru. Zmuszony do emigracji człowiek jest w tragicznym położeniu. Grupa bohaterów stara się wesprzeć nawzajem w tym trudnym losie. Czyta się ciężko i na zasadzie "syty głodnego nie zrozumie". Dla konesera.

Peter Ackroyd zabiera nas w podróż pełną kontrastów. Pokazuje fascynujące głębiny miasta – brud i nędzę, lęki, potwory, zagrożenia, ale też piękno, tajemnice, a nawet bezpieczne schronienie – Londyn podziemny. Stąpając po londyńskich chodnikach, zaaferowani niezliczonymi atrakcjami, które miasto oferuje na powierzchni, nie zaprzątamy sobie zbytnio głowy tym, co kryje się kilka lub kilkadziesiąt metrów pod nami. Nawet schodząc do podziemnych korytarzy metra, dopasowując się do rytmu tłumu spieszącego na pociąg, nie myślimy o tym, że wkraczamy do mrocznego świata. Londyn podziemny to swego rodzaju replika znanego nam miasta. Jego negatyw – ciemna strona, której nikt dobrze nie poznał. Nieznany świat Pod ziemią są wielkie place i ulice będące odbiciem tych nad nimi. Ale jest też wiele porzuconych, zapomnianych przejść i ślepych tuneli. Słynny plan londyńskiego metra, widoczny na stacjach i milionach pamiątkowych gadżetów, nie oddaje jego prawdziwej gmatwaniny. Stworzony w 1931 r. i na bieżąco aktualizowany o nowe linie i stacje rysunek jest tak uproszczony, że i podróż staje się dziecinnie prosta. Ale ta mapa to dzieło bliższe sztuce abstrakcyjnej niż kartografii. Oczywiście ze względów bezpieczeństwa dokładne mapy podziemnego świata (który nie ogranicza się do tuneli metra) nie mogą być upublicznione. Ale czy w ogóle istnieją? Po lekturze tej książki nabierzecie budzącej niepokój pewności, że nie. Londyn podziemny skrywa wiele tajemnic, które wychodzą na jaw w najmniej spodziewanych momentach i miejscach. Londyn podziemny, czyli niespodzianki, odkrycia, żywioły Autor zaczyna podziemną wędrówkę od opowiadania o przypadkowych odkryciach archeologicznych i makabrycznych znaleziskach (jak wydobyta z Tamizy po 1700 latach głowa cesarza Hadriana). Później ramy opowieści wyznaczają ukryte rzeki, źródła i studnie, które są swego rodzaju łącznikiem między światem podziemnym i naziemnym. Wiele uwagi poświęca najpotężniejszej z pogrzebanych rzek Londynu – Fleet. Niegdyś pływały po niej statki transportujące m.in. materiały budowlane (np. kamienie do budowy katedry św. Pawła), zboże i wino. Później została zamurowana i tylko czasami daje o sobie znać. A wyłowione z niej przedmioty wiele mówią o historii miasta. Rzeka „przechowała historię w płynie”, zwłaszcza tę zbrodniczą. Dalej jest jeszcze ciemniej. Autor „wkracza” do londyńskiej kanalizacji, do „jądra ciemności”. Zapewniam, że dużo stracicie pomijając ten rozdział. Po chwili wytchnienia przy opisie podziemnych wodociągów, kabli i światłowodów zaczyna się najciekawsza część książki. To historia ludzi „urodzonych do kopania tuneli”. Byli tacy, którzy ograniczali się do drążenia ich pod swoimi majątkami. Ale znalazł się też jeden człowiek kret, Marc Isamabard Brunel, który wymarzył sobie tunel pod Tamizą. Jego fantazja w połączeniu z obserwacją sposobu pracy skorupiaka zwanego świdrakiem okrętowym to początek londyńskiego metra. Tę historię (od świdraka po współczesność) świetnie się czyta i warto ją znać. A po lekturze podróż podziemną koleją nigdy już nie będzie taka sama. Londyn podziemny to książka dla… …tych, którzy o Londynie wiedzą już prawie wszystko. Odkrywa wiele smaczków, wskazuje niepozorne, ale ciekawe miejsca, które łatwo przeoczyć. Czasami ich położenie wskazuje tylko metalowa tablica na chodniku lub np. rosnące w tym miejscu drzewo. Książka nie jest typowym turystycznym przewodnikiem, ale może nim być dla tych, którzy lubią zwiedzanie według jakiegoś klucza (innego niż „top 10 atrakcji, które musisz zobaczyć”). To coś dla uważnych obserwatorów, którzy nie podążają za tłumem. Ale nawet oni nie zobaczą wszystkich opisanych tu miejsc – można je „zwiedzać” wyłącznie na papierze, bo przestały istnieć lub wejścia do nich zostały zamknięte. Ackroyd przytacza zabawną historię o tym, jak wyglądało to w przypadku bunkrów i tuneli ciągnących się pomiędzy Covent Garden a Trafalgar Square. W latach 70. pewien dziennikarz, Duncan Campbell, nie zatrzymywany przez nikogo, kilkakrotnie schodził 30 metrów pod ziemię i eksplorował te podziemia… jeżdżąc na rowerze. Wejścia zostały zabezpieczone, dopiero gdy opisał swoje wycieczki na łamach gazety. Czy warto ją przeczytać? Przeczytaj ciąg dalszy recenzji: https://wypadwswiat.pl/londyn-podziemny/

„Agrigento” to porywająca powieść nie tylko o Sycylii. Fascynujące jest w niej to, że przeszłość, teraźniejszość i przyszłość niejako się przenikają. Nie dzieje się to w żaden magiczny sposób. Wystarczy, że główny bohater, Anchite, lekarz w starszym wieku, pasjonuje się historią, delektuje się pięknem krajobrazu czy starożytnych ruin, czyta dzieła, które powstały wieki temu. I co więcej, wciela w życie myśli starożytnych filozofów o świecie, ludziach, upływającym czasie itp. Mieszka on na południu Sycylii w Agrigento, starożytnym Akragas. A książka jest nie tylko o Sycylii, bo każdy przecież może, tak jak i ten lekarz żyć, czerpiąc z tego dziedzictwa, które zostawili nam przodkowie, którzy mieszkali tam, gdzie my. „Agrigento” inspiruje czytelnika do tego, aby zaczął fascynować się historią miejsc, w których żyje. Europejska Nagroda Literacka z 2011r. jest bez cienia wątpliwości zasłużona. A porównanie różnych refleksji bohaterów książki i cytowanych myśli starożytnego filozofa Empedoklesa, wskazuje na to, że różnice nie są znaczne. Empedokles mówił: „Strzeżcie się nikczemności. Bowiem wzburzeni wielką nikczemnością, nigdy nie uwolnicie serca od smutnego cierpienia.” Współczesny Ruggero mówił językiem mniej wyszukanym, zapis jego myśli brzmi nawet nieco grafomańsko. Ale jego spostrzeżenia też są godne uwagi , np. „Szczęśliwy jest ten, co żyje w zgodzie ze sobą, z własnym charakterem, i doświadcza smutków i trosk, a nie od nich ucieka”. całość https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2019/09/kostas-hatziantoniou-agrigento.html

Dzięki niezwykłości pióra Antonio Garrido, „Człowiek, który czytał umarłych“, zaskakuje, onieśmiela, wzrusza od pierwszej, aż do ostatniej strony. Autor z niezwykłą przenikliwością opowiedział losy Ci, którego pierwowzorem był Song Ci, chiński lekarz sądowy żyjący na przełomie XII i XIII wieku. Prekursor medycyny sądowej, stąd w dużej mierze tytuł książki, „Człowiek, który czytał umarłych“. Losy młodego mężczyzny splatają się z losami cesarstwa, a dobro jedynej, żyjącej siostry czasem trzeba postawić nad wszystko inne. Ci przez jakiś czas żył i uczył się w stolicy Chin Lin’anie, jednak surowy nad wyraz kanon żałoby po śmierci bliskich sprawia, że zmuszony zostaje do powrotu do rodzinnej wsi, gdzie nie czeka go żadna przyszłość poza pracą na polu starszego brata. Znalezione na tym samym polu ciało zamordowanego sąsiada na zawsze odmieni jego życie i dotrze tam, gdzie nigdy nawet nie zdawał sobie sprawy, że będzie mu dane. W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek

Autor ma dużą zdolność malowania słowami - miejsca i krajobrazy można sobie wyobrazić bez większych trudności nawet nie sprawdzając zdjęć w Internecie. Więc pomimo ponad 500 stron, czyta się szybko. Wyraziste postacie, trochę historii w sumie mało znanego regionu świata. Dla mnie jednak jest to książka przede wszystkim o męskiej hipokryzji, która definiuje działania bohaterów i ich oceny. Kobiety opisywane i traktowane jako przedmioty, głównie męskiego pożądania, lub bezwolne istoty służące do rodzenia dzieci i wyglądania ładnie dla reprezentowania męża. Więc, jako kobiecie fragmentami bardzo źle mi się czytało, mając na uwadze, że historia opowiada o czasach nie tak bardzo odległych. I ta okropna okładka, jak z taniego romansidła. Niby nie ocenia się książki po okładce, ale jak kilka razy tłumaczyłam się znajomym, że nie przerzuciłam się na czytanie erotyków i że to powieść znanego brazylijskiego prozaika, obłożyłam ją papierem do pakowania prezentów. Zdecydowanie nie popisał się ten, kto ją zaprojektował.

powieściowa wersja "Niewygodnej historii hiszpańskiej wojny domowej" tego samego autora. Chyba lepsza. "Niewygodna historia..." jako zbiór esejów o tamtej wojnie cierpiała przez swoją pikarejską konwencję (tam zamiast mulnika jest dwu ludowych mędrków, Bernardo i Anselmo), właściwie dyskwalifikującą książkę jako pracę historiograficzną. Zbyt subiektywna na pracę historyczną, zbyt naukawa na literaturę piękną. Tutaj autor mógł sobie spokojnie tą pikarejską konwencję rozwinąć w formule powieściowej. Na szczęście zna granice i nie ześlizguje się w skatologię tego zboka Celi, chociaż literacko sporo mu do niego brakuje. Politycznie nie tyle wyważona, ile raczej na granicy cynizmu i dezynwoltury (ale chyba jej nie przekracza). Dawne czasy (rok 2003), w dzisiejszej opanowanej przez fanatyczne sekciarstwo Hiszpanii książka i autor zostaliby zmiażdżeni. Momentami dość zabawna, choć jednak w większości przypadków ten humor taki raczej niewysokich lotów. Film nakręcony na podstawie powieści bardzo marny, gorszy niż książka (fatalna obsada, teatralnie zagrane)

Bardzo wartościowa powieść, i to z gatunku tych, które pomagają zrozumieć, jak żyć i czym jest szczęście. Temat w dzisiejszych czasach bardzo niemodny, trudno czytelnika zainteresować takimi fundamentalnymi pytaniami. Toteż jest, a jakże, intryga w gruncie rzeczy detektywistyczna. Pracownik wydawnictwa poszukuje autora bestselleru, który jednak do tej pory był całkowicie anonimowy, nie wiadomo, jak się nazywa, gdzie mieszka czy pisze dalszy ciąg sagi, nic. W tym celu wyjeżdża do małej woski w Pirenejach, przepytuje, szuka ludzi o sześciu palcach, podgląda przez okno, naraża się na drwiny, kopniaki, obraża się na niego żona. Wreszcie główny wątek rozwiązuje się niejako przypadkowo. Mimo wszystko uważam, że intryga tytułowa, stanowiąca oś kompozycyjną, jest w gruncie rzeczy drugoplanowa, a odnalezienie autora sagi pozostaje ważne jedynie dla właściciela wydawnictwa, bo nawet nie dla głównego bohatera, Davida. Perypetie z poszukiwaniem autora „Spirali”, ukazane są w sposób nader humorystyczny, wręcz burleskowy. Ważne jest, najważniejsze, by odnaleźć swoją ścieżkę w życiu, która doprowadzi nas do szczęścia. Ścieżkę często po spirali (może stąd taki tytuł?) Do tego służą, zdawałoby się, poboczne wątki sekretarki Elsy czy narkomana Fran. Powiązane są one jednak lekturą tytułowej sagi „Spirala”. Książka w jakimś sensie naprowadza czytelników na właściwa drogę, pozwala im pogodzić się z życiem, zerwać z tym, co nas krępuje i kieruje ku zatraceniu. Porzucona Elsa znajduje partnera, Fran zdobywa się na trudna decyzję, Juan porzuca dołującą pracę na rzecz takiej, o której podświadomie marzył, Martha radzi sobie ze swoją introwertycznością i brakiem wiary w siebie. Wreszcie David, po całym szeregu zabawnych i wzruszających wydarzeń wraca do żony, bogatszy w swego rodzaju mądrość życiową. Życie w wielkim mieście a życie w małej wiosce, gdzie wszyscy się znają i wszyscy się lubią. Życie a śmierć i pogodzenie się z nią. Życie na tle przyrody, której w mieście rozpaczliwie brakuje. Kariera a szczęście. To podstawowa tematyka powieści, która czasami wydaje się zbyt oczywista i łopatologiczna, ale w gruncie rzeczy czyta się o tym z przyjemnością, a czasem ze wzruszeniem. Mówimy „powieść”, ale ja mam dla tego tekstu bardziej trafne określenie: przypowieść. Przypowieść to przekaz pewnych prawd i mądrości życiowych, dla ułatwienia odbioru ubrany w historyjkę z zakończeniem ilustrującym te prawdy. Z morałem. A kto jest autorem sagi „Spirala”? Przeczytajcie, a w końcu się dowiecie.

Międzywojenny Dublin, pełen podziałów i uprzedzeń. Międzywojenny Gdańsk pełen obaw i nienawiści. Polityka, kościół, miłość, ciąża i trudne wybory w przededniu wyborów, w których zwycięstwo odniosła partia Hitlera. Opowieść coraz bardziej aktualna i coraz straszniejsza, jeśli zdamy sobie sprawę z jej konsekwencji. W Dublinie znika kobieta, o której wiadomo, że była w ciąży. Dziecko nie było planowane, ojciec nie miał aspiracji do zakładania rodziny (z bardzo oczywistych powodów), pozostawił więc dziewczynę samą, z problemem, z dylematem moralnym i wyrzutami sumienia. Na poszukiwanie kobiety rusza jej przyjaciółka, Żydówka, której czasy i sytuacja polityczna utrudniają działanie jak to tylko możliwe. Znajduje wsparcie i pomoc w Stefanie, policjancie uwikłanemu we własny proces o odzyskanie syna z rąk teściów, po śmierci jego małżonki. Warstwą główną książki miał zdaje się być wątek kryminalny, który prowadzi do rozwiązania zagadki morderstwa młodego chłopaka, ale moim zdaniem ten element nie udał się wcale i zupełnie nie zdał egzaminu. W dodatku rozwiązanie nie przynosi sprawiedliwości, a przynajmniej nie w klasycznym rozumieniu. Ciekawie wędruje się po obu miastach z bohaterami, autor dobrze oddał klimat i geografię tych miejsc. Szczególnie podobała mi się historia Wolnego Miasta Gdańsk, które w tej powieści zdawało się czekać, aż będzie mogło zostać wcielone do Rzeszy. Russel dobrze opowiedział o tych miastach łącząc ich historię dwoma traktatami, które miały dać im autonomię, a spowodowały, że stały się zakładnikami tych ustaleń. Mocne główne postacie, za którymi chce się podążać, chociaż dość schematyczne, to wiarygodne, biorąc pod uwagę okres w historii. Rozumiałam ich strach, ich pobudki, ich kodeks moralny. Kibicowałam im. Jednak w samej fabule coś szwankuje, nie umiałam się wciągnąć w tę powieść, chociaż jest naszpikowana ciekawostkami. Ja, miłośniczka kryminału, nie znalazłam frajdy w szukaniu zabójcy. Dużo większą przyjemność miałam z czytania o Dublinie i Gdańsku tamtego okresu, dużo więcej radości dali mi bohaterowie i ich relacje, które tam są dość mocno zaznaczone. Autor próbował chyba za dużo wątków poruszyć w jednej pozycji i niestety z krzywdą dla tych ważnych tematów. Tutaj jest i nazizm, a co za tym idzie podziały na ludzi lepszych i gorszych; i kościół, więc podział religijny w najgorszym wydaniu; i niechcianą ciążę, a z nią problem aborcji, raz że niełatwej, ryzykownej, dwa że zakazanej; i miłość między Katolikiem a Żydówką skomplikowany na tak wielu płaszczyznach, że nawet nie ma co o tym tutaj pisać. Za dużo grzybów w barszcz. Nie kupiłam Stefana-policjanta, ponieważ wolałam go jako ojca walczącego o syna, mężczyznę zakochanego w Susan, trochę narratora powieści. Postać dobrze napisana i do polubienia. Dwie silne kobiety to również mocna strona tej historii, chociaż opowiadają wydarzenia z dwóch perspektyw czasowych to mamy wrażenie, że są w tym razem, widać ich miłość do siebie i czuć wsparcie z obu stron. Całość do przeczytania, ale bez jakichś nadmiernych oczekiwań. Dla kogoś czytającego beletrystykę to rozrywka na chwilę, ale znam lepsze tytuły spełniające tę funkcję.

„Anglicy na pokładzie” to jedna z tych książek, które wciągają od pierwszej strony i nie pozwalają się oderwać aż do samego końca. To prawdziwa perła współczesnej literatury, w której historia, przygoda i doskonałe pióro autora splatają się w zachwycającą całość. To, co najbardziej urzeka w tej powieści, to niezwykły styl narracji – plastyczny, dynamiczny i jednocześnie pełen literackiej finezji. Autor z wyjątkową lekkością prowadzi czytelnika przez meandry fabuły, kreśląc fascynujący świat XIX-wiecznych podróży morskich i wielkich ambicji. Język jest bogaty, ale nieprzytłaczający, co sprawia, że historia pochłania nas bez reszty. Nie sposób też nie docenić wspaniale sportretowanych bohaterów – pełnych życia, autentycznych, wyrazistych. Każda postać, nawet drugoplanowa, została obdarzona unikalnym charakterem, dzięki czemu mamy wrażenie, jakbyśmy sami podróżowali wraz z nimi. Ich losy przejmują i intrygują, a relacje między nimi budują emocjonalne napięcie, które nieustannie napędza akcję. Fabuła książki to prawdziwy majstersztyk – pełna zwrotów akcji, intryg i dramatycznych momentów, które trzymają w napięciu do ostatnich stron. To opowieść nie tylko o wielkiej podróży, ale także o ludzkich ambicjach, marzeniach i walce z przeciwnościami losu. Na uwagę zasługuje również przepięknie przedstawiony kontekst historyczny. Autor z niezwykłą dbałością o detale oddaje realia epoki – zarówno jeśli chodzi o technologię żeglugi, społeczne konwenanse, jak i ducha przygody, który napędzał XIX-wiecznych odkrywców. Nie jest to sucha lekcja historii, lecz pełna emocji podróż w czasie, która pozwala zanurzyć się w tamtym świecie i doświadczyć go niemal na własnej skórze. Podsumowując, „Anglicy na pokładzie” to książka, którą czyta się jednym tchem. To fascynująca opowieść, w której znakomita narracja, doskonale wykreowani bohaterowie i wartka akcja tworzą literacką ucztę dla każdego miłośnika świetnej prozy. Gorąco polecam – to jedna z tych powieści, które na długo zostają w pamięci!