Tylko martwi nie kłamią

Prawie 700 stron świetnie napisanego polskiego kryminału. Jakże dobrze mi się to czytało! Warszawa, zmęczony życiem policjant, któremu przydzielają jako partnerkę przeniesioną z Wrocławia tajemniczą Adę. Początkowo ich współpraca nie układa się dobrze, ale zabójstwo młodej dziewczyny i coraz bardziej skomplikowane tropy robią z nich duet idealny. I ja ten duet bardzo polubiłam. A intryga też jest zacna: czeczeńscy uchodźcy, tajemniczy ruch religijny, niepozornie wyglądające zniknięcie innej młodej dziewczyny. I choć zakończenie mnie nie zaskoczyło (ale to już kolejny raz tak mam, to po prostu wina tego, że ja za dużo przeczytałam w życiu kryminałów), to czytałam cały czas z zaciekawiam i bardzo bym chciała, żeby powstała kontynuacja. A jeśli tak się nie stanie, to chociaż ekranizacja, bo postać Ady aż się prosi o to, aby stała się też filmową (lub serialową) bohaterką. Super inteligentna książka, czytajcie. Szkoda, że przeszła trochę bez echa na naszym rynku wydawniczym.

Historia jest dość zgrabna. Na warszawskim Bródnie stoi blok. Wprawdzie jest tam kilka ale ten jest szczególny. Bo jest nawiedzony. Duchy szukają pomsty na lokatorach, którzy zostają uwięzieni. Bohaterowie są bardzo tacy prawdziwi ze swoimi przywarami. Jeden to alkoholik chociaż nie do końca zdegenerowany. Mamy też zbuntowanego nastolatka oraz młode małżeństwo z niewielkiego miasteczka. W sumie mojego miasteczka. Czyta się dobrze. Miłoszewski buduje napięcie niemal od samego początku. Niektóre wątki może nie do końca trzymają się kupy ale w ogólnym rozrachunku podobało się mi.

To książka faktu, w której profiler kryminalny Bogdan Lach wraz z Katarzyną Bondą analizuje prawdziwe sprawy kryminalne i pokazuje, jak działają śledczy, by rozwiązać najtrudniejsze z nich. Autor obala mit „zbrodni doskonałej”, tłumacząc krok po kroku, jak słabo zabezpieczone dowody czy błędy prowadzą do wykrycia sprawców. Czyta się ją jak fascynujący przewodnik po pracy profilera – jest wiele szczegółów, a język jest przystępny nawet dla osoby, która nie zna tematu. Polecam!

Skończyłam tę książkę i aż żałowałam, że to już koniec. Naprawdę dawno nic mnie tak nie wciągnęło. Historia momentami jest mocna, trochę mroczna, ale właśnie przez to trudno się od niej oderwać. Najbardziej zaskoczyło mnie to połączenie kryminału z wątkiem parapsychologicznym. Zwykle podchodzę do takich rzeczy z dystansem, ale tutaj wszystko świetnie zagrało i nadało całej historii wyjątkowego klimatu. To taki detal, który sprawia, że ta opowieść zostaje w głowie na dłużej. I powiem szczerze, wciąż trudno mi uwierzyć, że autorką jest Polka. Naprawdę ogromny szacunek dla pani Bondy, bo stworzyła coś, co czyta się jednym tchem. Ode mnie maksymalna liczba gwiazdek. Szkoda tylko, że nie można dać jeszcze więcej.

Nie zmieniłabym ani jednego zdania, słowa, przecinka, co w moim przypadku oznacza naprawdę dużo. Odrzućcie uprzedzenia, skupcie się na historii, warsztacie pisarskim, klimacie... Namiętnie pragnę dalszych powieści tej autorki. Ona rozkręca się z każdą kolejną książką, wręcz rozkwita, żadne tematy jej niestraszne. Dla mnie ewenement w dobie mrozów i innych wyrobników piszących na akord. Na pewno przeczytam jeszcze nie raz

Znam już Huberta, ale z racji tego że tę przygodę zaczęłam od 5 tomu, to chciałam wrócić do początków. I szczerze mówiąc, gdyby nie to że już darzę go sympatią, to nie wiem czy po tym tomie byśmy się polubili.... Sprawa ciekawa, wciągająca, ale jakieś to wszystko pomieszane, zagmatwane. A do tego to zakończenie?????? wtf

„Pływak” to powieść, która od pierwszych stron wciąga w gęsty klimat napięcia i tajemnic. Historia jest pełna nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają w niepewności i sprawiają, że trudno przewidzieć, co wydarzy się dalej. Podoba mi się, jak Joakim Zander łączy wątek sensacyjny z realistycznym, psychologicznym portretem bohaterów - ich lęki, motywacje i wewnętrzne konflikty sprawiają, że historia staje się prawdziwa i wciągająca. Narracja jest dynamiczna, a napięcie rośnie z każdą stroną, co sprawia, że czyta się ją z przyspieszonym biciem serca. To thriller, który fascynuje, wciąga i zostaje w pamięci długo po odłożeniu książki.

Ostrożnie z tą książką, bo proza Miloszewskiego wciąga i przesłania świat. Zagarnięta z półki dla zmęczenia oczu przed spaniem w sobotę, no i poszło. Zjadła mi ostatecznie całą niedzielę. W sumie reread tej pozycji, bo pierwszy raz czytałem tą pozycję wiele lat temu, na fali popularności związanej z premierą filmu opartego na drugiej części. To tyle odnośnie osobistych wrzutek. Szacki na Mazu..., na Warmii, w mieście jedenastu jezior. Szeryf z wielkiego miasta na prowincji. Mnóstwo ogranych motywów zgrabnie połączonych w całość. Nie nudzi, to można powiedzieć od razu. Do tego, pomimo słonecznej niedzieli kiedy czytałem tą książkę, autor swoją narracją skutecznie potrafił mnie przenieść do burej końcówki listopada. Oprócz burej końcówki listopada, również temat przemocy domowej sprawia że książka potrafi ważyć więcej. Brrrr. Teraz myślę o również o filmie Smarzowskiego, o przemocy domowej, i ogólnie ciężkie ale naturalne połączenie. Chciałoby się pomyśleć że film inspirowany książką. Niestety obie pozycje najbardziej są zainspirowane prawdziwym życiem. I na koniec bon mot z przemocy Szackiego: Nie czyńcie zła.

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

Po przeczytaniu „Motylka” Katarzyny Puzyńskiej mam dość mieszane odczucia. To książka, która ma potencjał i momentami naprawdę wciąga, ale nie do końca wykorzystuje swoje możliwości. Na pewno wyróżnia się klimat – jest duszny, chwilami niepokojący i dobrze buduje tło dla całej historii. Czułam, że autorka wie, jaki nastrój chce osiągnąć i konsekwentnie go utrzymuje. Niestety, nie zawsze szło za tym odpowiednie tempo. Momentami miałam wrażenie, że książka jest zbyt rozbudowana – pojawia się sporo opisów i dłuższych fragmentów, które niekoniecznie wnoszą coś istotnego, a raczej spowalniają całość. Przez to zdarzało mi się tracić zaangażowanie i odkładać lekturę na później. Styl autorki jest poprawny i dopracowany, ale nie na tyle wyrazisty, żeby całkowicie mnie pochłonąć. Zabrakło mi też większego napięcia emocjonalnego – czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę przeżywam tę historię, a nie tylko ją śledzę. Podsumowując, to książka, która ma swoje mocne strony, ale pozostawia pewien niedosyt. Dla mnie była raczej przeciętnym doświadczeniem – nie żałuję przeczytania, ale też nie czuję potrzeby, by do niej wracać.

„Prawda często jest nieprawdopodobna. To ją nawet wyróżnia.” Bardzo spodobała mi się twórczość Davida Lagercrantza, książki jego pióra, które dotychczas poznałam, sprawiły wiele przyjemności czytelniczej („Człowiek, który wyszedł z mroku”, „Memoria”, „Post mortem”). Z kolei, po odbyciu przygody czytelniczej z „Co nas nie zabije”, czwartego tomu niesamowitej serii „Millennium” ("Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Zamek z piasku, który runął"), stwierdziłam, że wybór pisarza na kontynuatora serii, okazał się strzałem w dziesiątkę. Udało mu się wpasować nie tylko w profile postaci wykreowane przez Stiega Larssona, konsekwencje scenariusza zdarzeń, sensacyjny klimat, ale też w przesłania płynące z fabuły i styl narracji, chociaż w tym ostatnim w naturalny sposób przemyca też coś od siebie. Powieść trzymała w napięciu, nie tak bardzo jak u Larssona, ale na wysokim poziomie. Wiele się działo od strony dziennikarskiego śledztwa, państwowych agencji, informatycznych przełomów, spiskowych teorii, biznesowych zależności, hakerskiej aktywności, osobistej zemsty i bezwzględnych zabójstw. Okazało się, że można jednocześnie kochać swoją pracę i się jej bać, zwłaszcza jeśli wejdzie się w sferę sztucznej inteligencji, a tym bardziej superinteligencji. Jako, że studiowałam cybernetykę, chętnie wnikałam w zagadnienia sieci neuronowych, entuzjastycznie przyjęłam wstawki o technologicznej osobliwości, hipotetycznym momencie w rozwoju cywilizacji, ogromnym ryzyku dla ludzkości, jeśli nawet nie zagładzie, to kolosalnych zmian gatunku ludzkiego, szykującym się nowym porządku inteligencji i egzystencji. Mogłam śmiało sparafrazować myśl ten, kto nadzoruje naród, w końcu sam znajdzie się pod nadzorem w myśl: ten, kto nadzoruje AI, w końcu sam znajdzie się pod jej nadzorem. Przychylnie przyjęłam pojawienie się postaci z autystycznymi cechami, ejdetyczną pamięcią i ponadprzeciętną umiejętnością dostrzegania szczegółów, owocującymi zadziwiającymi zdolnościami matematycznymi i trójwymiarową perfekcją rysunku. Przedstawienie innej niż zazwyczaj formy wybitnego geniuszu, tym razem z zaburzeniami, mocno ograniczonymi możliwościami poznawczymi, przybliżało do zrozumienia niesamowitych efektów funkcjonowania mózgów sawantów. bookendorfina.pl

Książka, która zaskoczyła mnie swoją głębią i nieoczywistością. Autorka stworzyła wielowarstwową powieść, łączącą elementy kryminału, thrillera psychologicznego i romansu. Bohaterka, Joanna, to postać pełna sprzeczności, której losy śledzi się z zapartym tchem. Narracja prowadzona z jej perspektywy sprawia, że emocje i napięcie są odczuwalne na każdym kroku.

Pierwsze wrażenie? Nooo! - Narracja genialna! I te postacie! Jakby żywcem wyrwane z tamtych czasów (czasów przemian ustrojowych)! Soczysty kryminał z wartką akcją. Szkoda, że potem wchodzi wątek à la Dan Brown, która to maniera dawno już mi się przejadła. Na szczęście u Dominika Dána, jak na ten kanon, wyjątkowo dużo realizmu i mało czarów marów. Najsłabszym chyba elementem intrygi w części brownowskiej jest założenie, że da się dziedziczyć tajemnicę (nie jest to zresztą pierwszy autor, który wykorzytał tak idiotyczny pomysł). Nie da się długo dziedziczyć ani tajemnicy, ani inteligencji, ani niczego innego. Zresztą, jak powiedział pewien mądry pisarz - tajemnica jest bezpieczna, gdy z dwóch, którzy ją znają, przynajmniej jeden nie żyje. Bardzo raził leitmotiv z bronią krótką - sorry, ale rewolwer nie wyrzuca łusek przy strzale. Karygodny babol, tym bardziej, że z kontekstu wynika, iż przez całą powieść konsekwentnie zamiast „pistolet” powtarzany jest błędny „rewolwer”. To tak, jakby zamiast słowa „łyżka” używać słowa „widelec” przy opisie wrażeń z degustacji przepysznej zupy. Autora nie podejrzewam, gdyż z zawodu sam jest policjantem kryminalnym. Styl też mógłby być jeszcze lepszy - na przykład „pod rząd” się zdarzyło; w literaturze powinno się takich rzeczy jednak unikać (tu już bez wątpienia zawinił tłumacz). Mimo tych wad, powieści słuchało się (wybrałem bowiem audiobooka) znakomicie. Duża zasługa w tym lektora. Po co robić superprodukcję (słuchowisko) i zatrudniać gromadę lektorów, jeśli wystarczy jeden Stuhr? Mam wrażenie, że to najlepszy polski „czytacz”, choć jest i kilku innych godnych polecenia. Literatura i humor czeski mają u nas wielu wielbicieli, ale okazuje się, że przynajmniej w powieści kryminalnej i Słowacy mają w osobie Diminika Dána godnego przedstawiciela, na którego warto zwrócić czytelniczą uwagę. Polecam gorąco, tym bardziej, iż choć konwencja jest typowa dla kryminału z dodatkiem akcji i sensacji, to obraz służb w trakcie i po przemianach ustrojowych przerażająco da do myślenia tym, którzy jeszcze się nie zastanawiali, czym się zajęli ci wszyscy cwaniacy z tajnych służb komunistycznych, którzy nie zostali wcieleni do nowych formacji. I czym się zajmują nowe służby, od kiedy pod pretekstem walki z terroryzmem postawiono je ponad prawem i wszelką realną kontrolą. Szkoda tylko, że jak to w kraju Zulu-Gula, nic nie może być normalnie, więc nie można poznawać przygód komisarza Krauza jak Bóg i rozsądek przykazał, od pierwszej powieści, gdyż wydawane są w kolejności od czapy. Klucz, którym przy ustalaniu kolejności ukazywania się poszczególnych książek kierował się wydawca, jest tajemnicą, przy której tajemnice Atlantydy, Templariuszy i UFO to pikuś. No, ale to taka nasza krajowa tradycja, która co rusz się gdzieś na rynku wydawniczym objawia. Aha - no i jeszcze jest ekranizacja, też ze Stuhrem, ale jak dotąd nie oglądałem.

Kolejna świetna książka Mariusza Czubaja. Na początek mamy morderstwo znanego polityka. Tajemniczy biznesman wynajmuje głównego bohatera Marcina Hłasko (byłego gliniarza) do odszukania PR-owca Daniela Okońskiego. Tajemnice z przeszłości, sekrety znanych polityków. Marcin Hłasko jest w tej powieści również głównym narratorem, cudownie posługuje się ironią, czasami jest lekko złośliwy i sarkastyczny. Cudownie się to czyta. Na myśl przychodzą mi kryminały Chandlera. Zastanawiam się skąd tak słabe oceny książek Mariusza Czubaja, dla mnie jest pisarzem kryminałów numer 1. I w 2015 książka zdobyła główną nagrodę Wielkiego Kalibru (nagroda na kryminał roku)

„Umarli mają głos” to fascynujące połączenie kryminału, reportażu i psychologicznego portretu śledztwa „od środka”. Książka przenosi czytelnika w świat medycyny sądowej, pokazując, jak z pozoru nieme ciała ofiar potrafią opowiedzieć swoją historię dzięki wiedzy i doświadczeniu biegłego sądowego Jerzego Kaweckiego. Każdy rozdział to oddzielna sprawa – mroczna, intrygująca, a czasem wręcz nieprawdopodobna – przedstawiona z ogromnym szacunkiem do ofiar i pasją do odkrywania prawdy. Dzięki współpracy z Markiem Krajewskim całość czyta się z napięciem i literackim smakiem. Styl jest przystępny, a jednocześnie pełen detali, które sprawiają, że czujemy się niemal jak uczestnicy śledztwa. To książka, która wciąga, zaskakuje i daje do myślenia. Dla fanów kryminałów i prawdziwych historii z dreszczykiem — absolutny must-read!

Tym razem Edward Popielski w Darłowie. Jest zdecydowanie mroczniej, bardziej brutalnie, ohydnie, obrzydliwie niż w pozostałych historiach z komisarzem Popielskim. Jednakowoż maestria pisarska pozostaje bez zmian. Z niezwykłym kunsztem Autor opisał czasy PRL-u, (1948r. ), podłość i zwyrodnienie rosyjskich służb, namacalną wręcz atmosferę klaustrofobii. Zło w postaci "trupojada' i zło nikczemnych urzędników NKWD. A w tym wszystkim pytanie: „Czy można dla ocalenia własnego życia zabić niewinnych ludzi?” Porażająca.

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

Bardzo lubię ten klimat małej miejscowości, gdzie niby wszystko wygląda spokojnie, a pod powierzchnią dzieje się naprawdę dużo. Tutaj znowu czuć napięcie i taką atmosferę, że coś zaraz się wydarzy. Tym razem dodatkowo mamy zimowy, świąteczny klimat. Historia kręci się wokół powrotu mordercy po latach, co od razu budzi emocje i strach wśród mieszkańców. To też sprawia, że sprawa jest bardziej osobista dla bohaterów, szczególnie dla Podgórskiego. W końcu miałam okazje poznać jak naprawdę zginął jego ojciec. Podoba mi się w tej serii to, że to nie jest tylko czysty kryminał. Mamy tu też dużo wątków obyczajowych i relacji między bohaterami, co sprawia, że ta historia jest bardziej „żywa”. Momentami może jest tego sporo, ale z drugiej strony dzięki temu bardziej poznaje się tę społeczność. Nie była to książka, od której nie mogłam się oderwać tak jak przy niektórych innych, ale czytało mi się ją dobrze i z ciekawością. Lubię wracać do tych bohaterów i obserwować, jak ich historie się rozwijają. To taka solidna część serii, która utrzymuje poziom i daje przyjemność z czytania.

Kolejna historia z antropologami. To ciekawe, że nadal nie denerwuje mnie sam bohater, ale Pola. Boże jak bardzo jest irytująca i zupełnie nie rozumiem dlaczego Mario ją nadal kocha. Ona jest okropna od samego początku. Dla mnie niestety nie jest to książka kryminalna, bo to że mamy zbrodnię to jeszcze nic nie znaczy. Ganiamy razem z wiecznie pijanym Mariem i nie odkrywamy mordercy tylko na niego wpadamy! Jednak wolę kryminały gdzie próbujemy odkryć z bohaterami mordercę albo próbujemy ukryć zbrodnię. Tutaj tego nie było, choć sama historia nie jest najgorsza.

Choć książkę czytało się szybko, sama fabuła nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Momentami była dla mnie dość przewidywalna, przez co napięcie nie zawsze działało tak, jak powinno. Na duży plus zasługują natomiast opisy uzależnienia od alkoholu. Są na tyle realistyczne i przytłaczające, że sama czułam zmęczenie tym ciągiem i jestem w stanie uwierzyć, że tak właśnie może wyglądać funkcjonowanie osoby uzależnionej. To zdecydowanie najmocniejszy element tej książki. Końcówka trochę mnie zawiodła. Wpisuje się w schemat, w którym sprawca zamiast działać, musi najpierw wygłosić swój "monolog złoczyńcy", wyjaśniając wszystko krok po kroku, co odbiera historii wiarygodność i napięcie. Mimo wszystko jestem pod wrażeniem, że to debiut autorki, nawet jeśli sama historia nie do końca do mnie trafiła.