Tyberiusz. Cesarstwo nad przepaścią

To opowieść, która wciąga nie tylko jako biografia, ale także jako barwny portret epoki i kobiety wyprzedzającej swoje czasy. Autor z dużą wrażliwością przybliżył obraz sławnej aktorki, pokazując nie tylko jej sceniczną i filmową charyzmę, lecz także prawdziwą naturę – pełną sprzeczności, pasji i wewnętrznej siły. Dzięki temu bohaterka przestaje być ikoną, a staje się człowiekiem z krwi i kości, funkcjonującym w świecie pełnym blasku, ale i cieni. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki przedstawiono realia, w których żyła. Czytelnik dostaje wgląd zarówno w europejskie początki kariery, jak i w wielki świat Hollywood – pełen przepychu, ambicji oraz znanych postaci, które pojawiały się na jej drodze. Te spotkania i relacje nadają książce dodatkowej głębi i sprawiają, że czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Autor wyraźnie akcentuje siłę charakteru bohaterki oraz jej przebojowość. Była kobietą odważną, świadomą swoich przekonań i gotową ich bronić, nawet wtedy, gdy wiązało się to z ryzykiem. Jej zdecydowana postawa wobec faszyzmu i sprzeciw wobec totalitaryzmu pokazują ją jako osobę nie tylko utalentowaną artystycznie, ale również moralnie niezłomną. Całość czyta się bardzo przyjemnie – narracja jest płynna, a biograficzne fakty podane w sposób przystępny i angażujący. To ciekawa, inspirująca biografia, która pozwala lepiej zrozumieć zarówno samą bohaterkę, jak i świat, w którym przyszło jej żyć i walczyć o własne wartości.

„ Pieniądze, wpływy i nakazy ludzkie zawsze przemawiały głośniej aniżeli Bóg i sumienie.” (str.10) Poznajemy dalsze losy Alienor koronowanej wraz z mężem Henrykiem II na królową i króla Anglii. Początkowo pod swoją nieobecność król pozwalał Alienor rządzić Anglią, lecz zawsze miał swoich ludzi wokół niej. Jednak z czasem uznał że jej głównym zajęciem powinno być rodzenie i wychowanie potomków. Z czasem traktował żonę jak klacz rozpłodową. W ciągu 9 lat siedem razy była w ciąży i rodziła , ale to nie był koniec. Dopiero kiedy podczas kolejnego porodu jest życie zawisło na włosku powiedziała dosyć. Alienor na każdym kroku musiała być czujna, bo mąż był człowiekiem porywczym, o nieobliczalnym zachowaniu i uwzględniał zdanie żony kiedy było mu wygodnie. Królowa była sprytną, mądrą osobą, posiadała dużą wiedzę i wiedziała jak podejść męża. Czasem zmieniał zdanie, lecz najczęściej stawiał na swoim, co nie zawsze było korzystne dla jego panowania. Jednym z przykładów może być mianowanie swojego kanclerza Tomasza Becketa na arcybiskupa Canterbery. Mimo, że żona przekonywał go żeby tego nie robił. A że Tomasz był człowiekiem chciwym, otaczającym się bogactwem i splendorem szybko pokazał na co go stać i między panami rozgorzała wojna i nigdy nie doszli do porozumienia. Z czasem między małżonkami zaczęło się dziać coraz gorzej, dlatego z ulgą przyjmowali rozłąkę. Henryk rzadko bywał w domu. Albo walczył podporządkowując sobie kolejne terytoria, albo zażywał rozrywki polując. Alienor zaś rodziła kolejne dzieci i wychowywała te które były już na świecie. Bardzo kochała swoje dzieci. Coraz częściej była odsuwana od władzy, lub decyzje podejmowano za jej plecami. Różnica wieku między małżonkami z czasem stawał się coraz bardziej widoczna. Henryk zaspokajał swoje potrzeby seksualne z licznymi kochankami i nawet się z tym nie krył. Od żony wymagał bezwzględnego posłuszeństwa i nie wtrącania się do spraw królestwa. Decydował o losie swoich poddanych nie bacząc na to jak ich unieszczęśliwia. Rzadko zmieniał swoje zdanie. Losy dzieci królewskich były przesądzone już w kołysce. Nastoletnie dziewczynki wychodziły za mąż czasem za dużo starszych od siebie. Liczyły się względy strategiczne, majątek i pozycja kandydata na męża. To samo tyczyło chłopców. Dzieci pary królewskiej powoli opuszczały dwór, wypełniając wolę ojca, który zaplanował im przyszłość. Mimo iż Alienor była królową Anglii, księżną Normandii i hrabiną Anjou. Te tytuły z czasem miały coraz bardziej pusty wydźwięk, bo król izolował ją od wszystkiego. Kiedy jej drogi z mężem prawie się rozeszły doradzała swoim dzieciom szczególnie synom, którym nie podobała się polityka uprawiana przez ojca i zaczęli się buntować. Król nieustannie kontrolował poczynania swoich synów i żony i ograniczał ich wpływy. Wszędzie miał swoich szpiegów. Alienor przebyła długą drogę pełną poświęceń i wyrzeczeń, cierpienia i bólu, a w zamian otrzymała tak niewiele. Król w końcu w zdradziecki sposób odebrał jej ukochaną Akwitanię, tę niewielką cząstkę władzy którą miała. Samotna, opuszczona przez bliskich, zdradzona przez męża, uwięziona czekała co przyniesie jej przyszłość. A że była silną osobowością na pewno sobie poradzi. O tym dowiem się z trzeciej części sagi. Zarówno pierwsza jak i druga część bardzo mi się podobała. Podziwiałam Alienor, która nie miała szczęśliwego życia. Dwa jej małżeństwa były nieudane. I mimo początkowej fascynacji i pożądaniu kończyły się nienawiścią obojga małżonków. Fakt faktem że zarówno Ludwik jak i Henryk bardzo się zmienili z czasem na niekorzyść.

Książki Pana Gortnera nie nudzą. Czytając dokładnie wsiąka się w otaczającą nas historię i bohaterów. "Księżniczka Watykanu" to powieść o Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI. Od samego początku postać ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Inteligencja i przenikliwość od najmłodszych lat. A jednak mimo swoich przeczuć nie udało jej się do końca uwolnić od toksycznej rodziny i intryg Watykanu - papieża. Przepych Watykanu, władza i niekończące się intrygi to właśnie życie młodziutkiej Lukrecji. Tyle ile ta młoda kobieta przeszła w swoim życiu mogłoby wręcz wydawać się niemożliwe.

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Ciekawy sposób przedstawienia historii – jesteśmy oprowadzani po Wiecznym Mieście, godzina po godzinie, od rana do wieczora. Odwiedzamy domy bogaczy oraz ciasne mieszkania biedoty w czynszowych kamienicach, zaglądamy do sklepów, term, świątyń, a nawet... miejskich szaletów. Niejako w przerwach między zwiedzaniem wplatane są sekcje z ciekawostkami. Autor oferuje nam wycieczkę pełną niemal namacalnych szczegółów, opartą na znaleziskach archeologicznych - zapiskach, mozaikach, ruinach, słowem - śladach życia codziennego sprzed wieków.

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, krwawe spiski, intrygi poganiane innymi intrygami itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Błogosławieni niech będą solidni rzemieślnicy, albowiem dzieła ich częstokroć do większej ludzkiej szczęśliwości przyczyniają się, niźli prace natchnieniem boskim obdarzonych artystów. Może jestem niesprawiedliwy w swym osądzie twórczości pana Harrisa, ale jak dla mnie to właśnie taka perfekcyjna, rzemieślnicza robota i w 'Cyceronie' te moje płytkie przemyślenia potwierdza. Wszystko się tu zgadza, wpisuje w zasady, ale brakuje szaleństwa. Zdania i rozdziały mają idealną długość, zapewniającą utrzymanie czytelnika w napięciu i uwadze. Postacie są dobrze zarysowane, łatwo je zapamiętać i mimo ich mnogości raczej nie zapomina się kto jest kim. Wątek się klei, jest logiczny, chronologiczny, gdzie trzeba trzyma w napięciu. Jednocześnie nie sposób nie podziwiać, ile historycznego riserczu musiał autor, no dobra raczej autor i jego pomocnicy, wykonać przy tej książce. Więc tak, to solidna powieść historyczna, na pewno więcej niż czytadło, powiedzmy, że czytadło ambitniejsze, które jest trochę jak zupa pomidorowa, właściwie każdemu będzie mniej lub bardziej smakować. I bardzo dobrze.

Bardzo dobra powieść historyczna. To nie jest książka akcji. Dzieje się naprawdę dużo, ale jednak na ponad 600stronach a więc mamy sporo czasu na poznanie całej ,,otoczki". Dla mnie to duży plus. Jest czas poczuć klimat starożytnego Rzymu. I to nie tego najczęściej pokazywanego. Jako, że akcja toczy się jakieś kilkadziesiąt lat przed Narodzeniem Chrystusa-nie mamy tu tak popularnych w książkach traktujących o Rzymie-scen gdzie rozszarpywani na arenach przez dzięki zwierzęta wierni modlą się do Boga i potulnie przyjmują cierpienie. Mamy za to wróżbitów wywodzących się z Piktow. Mamy walecznego Gala i szlachetnego młodzieńca pałającego rządzą zemsty. Mamy postacie historyczne, pokazane od innej strony niż zazwyczaj (Brutus). Mamy dobrze odwzorowaną wyprawę Krasusa, mamy też bardzo ciekawie przedstawione kobiety, które są tu ważnymi postaciami (a przynajmniej jedna). Generalnie to czego tu nie mamy?!? Dzieje się wiele a co najważniejsze jest to przedstawione w ciekawy sposób. Autor ma ewidentnie sporą wiedzę na temat o którym pisze a tam gdzie popuścił wodzy fantazji wprost się do tego przyznaję. Bardzo fajna książka i na pewno sięgnę po kontynuację. Polecam.

Obok Cornwella, Igguldena, Scarrowa, jeden z mistrzów swojego gatunku. Oczywiście opinia subiektywna Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna " ma na celu, przede wszystkim, dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi ", " pozwala oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni", "charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne ". Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM.

Jest sierpień 1346 roku. Ocalały po bitewnej klęsce waleczny Maynard de Rocheblanche wchodzi w posiadanie pewnego pergaminu. Jest wiele osób, które marzą o koronacji na cesarza i usiłuje go zdobyć. Aby bezcenny dokument nie wpadł w niepowołane ręce, Maynard będzie zmuszony uciekać. Ponieważ pierwszy tom nie wyjaśnił zagadki, do ręki trzeba wziąć drugi.

Niemcy, Berlin lata 30-te XX wieku. Następujący upadek państwa, gospodarczy, społeczny a głównie moralny (upadek każdego państwa zaczyna się od upadku jego moralności). Berlin, 5 milionowa stolica kraju jako centrum wszelkiego moralnego brudu, upadku i degeneracji. Osoba Erika Jana Hanussena, magika, kuglarza, okultysty żerującego na ludzkiej głupocie i naiwności, który dochodzi do dużego majątku i szerokich wpływów. Osobnik w pewnym momencie zaczyna postrzegać hitlerowców jako nową siłę, która może dać mu dodatkowy impuls i stanowić katapultę do dalszych sukcesów i bogactwa. Nie ma jednak świadomości z kim poszedł w tango, że hitlerowcy traktują nawet swoich sprzymierzeńców i akolitów, jako instrumenty w osiągnięciu celu. Płaci za to życiem. Bardzo ciekawy aspekt życia ówczesnych Niemiec, zupełnie mi nie znany, cały korowód autentycznych postaci przewijających się przez hitlerowskie Niemcy. Całość ujęta przez urugwajskiego autora w formie relacji hiszpańskiego dziennikarza, mającego relacjonować wydarzenia z Niemiec dla czytelników w Hiszpanii. On sam staje się współpracownikiem tytułowego bohatera, obserwując jego sukcesy i końcowy upadek. Polecam, nietypowa pozycja na rynku pisarskim Pozdrawiam

Jeden z najlepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Kolejne przygody prefekta Katona i centuriona Macro nie zawiodą naszych oczekiwań, książka trzyma równy, wysoki poziom poprzednich. Jak zwykle nasi bohaterowie pakują się w masę kłopotów, mamy tutaj potyczki, krwawe bitwy ale też wątek szpiegowski jest niczego sobie. Simon Scarrow stworzył fajny cykl, który dobrze się czyta. Po przeczytaniu kolejnej książki z cyklu na pewno sięgniemy po następną.

Po "Nowym Jorku" i "Paryżu" przyszła pora na Rosję. Rutherfurd ma swoją sprawdzoną metodą i schemat i konsekwentnie jej się trzyma. Łączy epoki historyczne i kluczowe wydarzenia i tworzy wobec nich fabułę z fikcyjnymi bohaterami. I opisuje kolejne pokolenia, rzucając ich w wir wydarzeń. W przypadku "Rosji" wziął pod uwagę cały potężny kraj, a nie tylko jedno miasto jak w poprzednich przypadkach. Powieść była dość wymagająca, bo można się było trochę pogubić w ilości bohaterów, ale przy systematycznym czytaniu można się w tym odnaleźć i połapać. 8 dni czytania dostarczyło mi porcję bardzo solidnej rozrywki. Nie wykluczam, że za dłuższy czas jeszcze coś przeczytam tego autora.

Czyta się to wspaniale, wartka akcja i przygody legionistów w Brytanii, wątek militarno-przygodowy miesza się ze szpiegowskim. Jedyne zastrzeżenie jakie mam to fakt, że ta część (jak i kilka innych) nie zapada na dłużej w pamięci. Ale cóż tak to już bywa z seriami. Mimo wszystko polecam!

,,Przyszłość należy do tych, którzy wierzą w piękno swoich marzeń” Eleonor Roosevelt mówiła. Mamy tu historię Hatszepsut, młodej kobiety, córki Faraonów, która wręcz byłaby idealnym władcą Egiptu, gdyby nie fakt, że jest kobietą. Pytanie: A co to przeszkadza? Księżniczka żyła w świecie zdominowanym przez mężczyzn, ale okoliczność sprawiła, że dopięła swego i nie musiała nikogo mordować. Podoba mi się w tej powieści to, że jest oparta na faktach, księżniczka Hatszepsut jest autentyczna. Jej historia wskazuje, że można być dobrym Faraonem, niezależnie od płci. Także w każdej epoce byli ludzie przychylni władcom oraz tacy, którzy spiskują. Nawet z najbliższego otoczenia. Szkoda trochę tych ludzi, którzy umierają, bo według spiskowców mogliby zagrozić ich interesom. Księżniczka była idealna, potem, jako kobieta faraon także. Rządziła światową potęgą, opiekowała się państwem, wszystko za sprawą boga Amona, którego córką była księżniczka. Nie podoba mi się, że mimo tylu zasług dla Egiptu i zasłynęła swoimi wybitnymi rządami, została wymazana z kart przez swojego następcę Totmesa III. Hatszepsut dało się polubić, ona nie wyciągała ręki do władzy, nie spiskowała przeciwko komuś, nie zdobyła władzy siłą. Została wybrana przez Bogów. Jak na powieść historyczną jest wciągająca, i ileż można ciekawych rzeczy się dowiedzieć?

ciekawy zbiór wiedzy szczególnie dla tych, którzy z okresem średniowiecza nie mieli wcześniej głębszego związku autorzy dokładają starań, aby mimo przekazu wielu informacji czytelnik wciąż odczuwał zaangażowanie tekstem, pomagają tu często humorystyczne wstawki z przeszłości ogólnie rzecz biorąc - bardzo przyjemna lektura

Autor w bardzo przystępnej i ciekawej formie ,wykazując się również poczuciem humoru (jak np. w tym fragmencie " o Władywoju wiadomo niewiele, przetrwała jednak taka notatka współczesnego mu kronikarza:" Z życia jego przytoczę tylko rys niewiarygodny i nienadający się zgoła do naśladowania przez żadnego chrześcijanina, a mianowicie , że nie nie mógł on wytrzymać nawet jednej godziny bez picia" )przedstawia podboje pierwszego króla Polski , który był nie tylko wielkim władcą, ale przede wszystkim niezłomnym wojownikiem oraz strategiem. Książka pokazuje skąd wywodzą się nasze Polaków korzenie, w innym świetle pokazuje naszą historię niż tę którą poznaliśmy na szkolnych lekcjach historii - co ważne w sposób ciekawy ."Narodziny potęgi" czyta się jak powieść , jest w niej przygoda, miłość , przymierza a także intrygi. Zachęca do poznawania historii i zagłębiania się w nią . Jak chyba powiedział Cyceron „Historia est magistra vitae” (Historia jest nauczycielką życia), więc warto ją poznawać. Książka idealna na prezent szczególnie dla mężczyzn (dużo tu bitew, krwi i rzezi) jak również młodych chłopaków.

Przepiękna opowieść, zabierająca czytelnika w podróż do Indii połowy XIX wieku. Kto lubi powieści historyczne, egzotyczne klimaty, silne i waleczne kobiety tego „Zbuntowana Królowa” nie zawiedzie. Książka zaczyna się bardzo dramatycznie. W małej wiosce położonej na odludziu, podczas drugiego porodu, umiera młoda kobieta. Osierociła dwie córeczki, ich wychowaniem zajął się ich ojciec oraz babka. W Indiach opisywanego okresu nowo narodzone dziewczynki po urodzeniu były często zabijane, ich utrzymanie i uzbieranie posagu często wykracza poza możliwości finansowe rodziny. Dlatego też, aby zebrać na posag dla młodszej siostry, który umożliwiłby jej wyjście za mąż, Sita – starsza z sióstr długie lata uczy się i ćwiczy sztuki walki, aby zostać durgawasi (członkinią osobistej ochrony królowej Dźhansi -Lakszmi). Choć wydaje się to praktycznie niemożliwe, Sicie udało się pozyskać zaufanie królowej i dostać się pod jej służbę. Jest to ogromne wyróżnienie i zaszczyt dla skromnej dziewczyny z małej wioski. Doskonale wyszkolone durgawasi są bardzo cenione ze względu na zagrażający i coraz bardziej narastający konflikt między Imperium Brytyjskim a Indiami ( właściwie wieloma niezależnymi, drobnymi indyjskimi królestwami). Po przybyciu do pałacu w Dźhansi Sitę zaskakuje piękno i przepych królewskiej rezydencji. Jest oszołomiona barwnymi strojami, klejnotami, a nawet smakami i zapachami potraw. Wszystko jest dla niej nowe, nieznane, niewyobrażalnie piękne. Niemiło zaskoczona jest pałacowymi intrygami, dochodzącymi do jej uszu szokującymi plotkami, nieprzychylnością innych durgawasi co do jej osoby. Stabilne i dostatnie życie u boku królowej Lakszmi przerywa przybycie wojsk brytyjskich do Dźhansi. Władczyni, jak również mieszkańcy królestwa, są zaskoczeni brutalnością i bezwzględnością wojsk angielskich, a te z kolei nie spodziewały się tak silnego oporu i bezkompromisowej walki tubylców o niezależność. Całość powieści jest niezwykle barwna, oczarowuje czytelnika kolorami strojów, zdumiewa wystrojem pałacu, ogrodów pełnych egzotycznych, wonnych kwiatów i spacerujących wokół rezydencji pawi. Michelle Moran pokazuje również ciemną stronę Indii tego okresu. Biedę, głód, dramatyczną sytuację kobiet, bardzo niesprawiedliwy system kastowy, handel ludźmi, mordowanie noworodków płci żeńskiej lub wydawane za mąż kilkuletnich dziewczynek, patriarchalny model rodziny (kobiety nie miały absolutnie żadnych praw). Autorka nie boi się również mówić o barbarzyńskich czynach wojsk Imperium Brytyjskiego – gwałtach, napadach na ludność cywilną, podstępnych działaniach w celu grabieży i zawłaszczenia cudzego mienia. Jest to tematyka bardzo rzadko poruszana w literaturze, niełatwo znaleźć tak dramatyczny opis polityki kolonialnej Imperium Brytyjskiego. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Gorąco polecam

Gra o Tron 🗡️ Po przeczytaniu fascynującej historii narodzin rodu Plantagenetów, poszedłem o krok dalej. "Wojna dwóch róż" to tak naprawdę przedłużenie historii z poprzedniej książki, która ukazuje dalsze dzieje wspomnianego rodu, jego powolny upadek, a także wyłonienie się nowych; Yorków i Lancasterów, którzy to w krwawej wojnie, przez prawie 100 lat, będą walczyć o koronę Anglii. 🗡️ Historia zaczyna się krótko po odebraniu korony przez Lancasterów ostatniemu zubożałemu Plantagenetowi. Po błyskotliwych rządach Henryka IV i Henryka V Lancasterów nadszedł czas chaosu i anarchii, która na prawie cztery dekady sparaliżowała system rządów ówczesnej Anglii. Odebranie korony Ryszardowi II było precedensem który odcisnął swoje piętno na całym w XV wieku w Anglii. Świadomość tego że każdy kto ma w sobie odrobinę królewskiej krwi, może sięgnąć po władzę i koronę, stało się preludium do wojny. 🗡️ Od tego zdarzenia oba silne rody zaczęły prowadzić między sobą krwawą kampanię, co rusz wyrywając sobie koronę z rąk. W całym tym ferworze walki narodził się nowy trzeci ród, Tudorów. Jak wszystkim wiadomo, gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta, w tym przypadku miało odzwierciedlenie w historii. Wojna dwóch róż obfitowała w niezliczone ilości zdrad i knowanie, podobnie zresztą jak za rządów Plantagenetów. Jednak w tym przypadku wśród arystokracji i członków rodziny królewskiej, krwawe żniwa zbierała śmierć. Nikt nie miał skrupułów aby skazywać na śmierć własnych braci i kuzynów, tym bardziej wrogów z drugiego obozu. Po raz kolejny historia pokazała jak żądza władzy potrafi zaświecić w głowie, i do jakiego chaosu takie pragnienie potrafi doprowadzić.