Twoje sekrety

Może i wątek romantyczny w tej skaizce wydaje się nudny ale pod koniec....wszystko się zmienia. Książka opisuje bardzo trudną walkę którą toczyła główna bohaterka. Walkę z chorobą. Może i sam wątek choroby i walki z nią nie należy do najczęściej wybieranych i myślę że jest to jeden z najwieszksych atutów tej książki. Pozycją ta jest tak cudownie napisana ze nawet nie da się tego opisać. Od połowy książki można było wywnioskować kim tak naprawdę byli William ale mimo to zakończenia naprawdę mnie zszokowało. Bardzo ale to bardzo polecam każdemu.

'- Niech więc noc będzie dobra i cicha. Lub brutalna i gwałtowna. Niech przychodzi, straszy i grzmi. Niech robi, co chce, i próbuje z całych sił . Ale niech wie, że my się z nią już nie pogodzimy. Że nigdy więcej nie wejdziemy w nią bez walki. Nie wejdziemy bez siebie. Tylko razem. -'

Ostatnio coraz częściej sięgam po luźne obyczajowe romanse i w przypadku ”Ill be there for you” się nie zawiodłam, chociaż mam kilka uwag 😅 Z tych pozytywnych podobał mi się humor, wątek Moo i wsparcie przyjaciół oraz niecodzienna rodzinka z wujkami i dziadkami, a także niespodzianka urodzinowa. Z minusów... Główna bohaterka momentami zachowuje się dziecinnie, non stop krzyczy i się unosi, zamiast porozmawiać... scena pod koniec książki, kierująca bohaterów do tzw. ”sceny łóżkowej” jest ciężka. Dziewczyna zachowuje się jakby ją wyciągnęli spod kamienia w tym temacie. Wątek ”mafijny” jest do przemilczenia, jest tam zdecydowanie zbędny, a jeśli już ma tam być to zdecydowanie powinien zostać lepiej przedstawiony. Książka przez 3/4 książki narracyjnie i jeśli chodzi o tempo jest okej, natomiast ostatnie chyba 30 stron zawiera wydarzenia, które zostały opisane po łebkach, zwłaszcza scena z Masonem, który rzekomo policzył się z ”mafizami” i nie będą już dręczyli Chana... tak samo napisanie ”oświadczyłem się, był ślub... 10 lat później, mamy córkę”. Koniec. Dosłownie jeszcze pod koniec miałam nadzieję na 2 część, a tutaj w ciągu 30 stron nadzieja umarła.

Świetna książka. Duży plus za ostrzeżenie oraz słowniczek pojęć na początku, to naprawdę ułatwia wejście w historię. Fabuła jest dobrze poprowadzona, a relacje i emocje bohaterów wypadają wiarygodnie i angażująco. Na szczególne wyróżnienie zasługują sceny erotyczne napisane bez sztuczności, naturalnie oddają emocje i napięcie między postaciami. Zdecydowanie polecam.

„Napisz mnie po swojemu” to emocjonalny rollercoaster, który rozrywa serce na kawałki, by po chwili skleić je czystą nadzieją. Tillie Cole z niezwykłą delikatnością pokazuje, że nawet w cieniu nieuleczalnej choroby i uciekającego czasu można odnaleźć miłość, która nadaje sens każdej sekundzie. To piękna, choć bolesna lekcja czerpania z życia pełnymi garściami – przygotujcie zapas chusteczek, bo ta historia o walce i stracie zostanie z Wami na bardzo długo.

W sumie całkiem dobrze sie czytało, nie jest to jakaś lektura wysokich lotów ale żeby się zrelaksowac jak najbardziej. Na plus sam język autorki, czytało się płynnie i przyjemnie, rozdziały tez miały idealna długość. Główna bohaterka nieco irytująca ale w granicach normy. Najbardziej denerwuje mnie w tego typu książkach to ze czemu Ci faceci są zawsze obrzydliwie bogaci przy tak małym nakładzie wysiłku, no bo halo co robi własciwie Mike? xD nie mamy jakoś jasne napisane oprócz tego, że mu się fartnęło. I zawsze główna bohaterka to taka dama w opałach. I on na nią czeka wstrzemięźliwie całe swoje życie i nie jest w stanie spojrzec na inną. Trochę to niezdrowe i mało realne, patrzę z przymrużeniem oka, ale może ja nie jestem niezaprzeczalną romatyczką, życie skutecznie mnie uziemiło xD.

"Figura na planszy" to pierwszy tom dylogii Figury, autorstwa Pauliny Stróżańskiej, będący jednocześnie debiutem pisarki. Przyznaję, że świadomie czekałam, aż emocje po premierze opadną i zachęcona wszystkimi pozytywnymi opiniami sięgnęłam po książkę. Miałam naprawdę spore oczekiwania i muszę stwierdzić, że powieść Pauliny sprostała im wszystkim! Hudson Perth jest córką hrabiego, przyszłą księżną Albetii i... ofiarą przemocy, zarówno fizycznej, jak i psychicznej. Gdy pewnego dnia ułożona i pokorna kobieta zyskuje iskrę odwagi, by uciec, trafia na Masona Mead'a - dla jednych anioła, dla innych demona w ludzkiej skórze. Różni ich absolutnie wszystko. Łączy los i przypadek. Dawno nie czytałam romansu z takim ładunkiem emocjonalnym. I nie chodzi tutaj tylko o relację głównych bohaterów, ale o ich przeżycia, traumy i lęki. Uważam, że to właśnie umiejętne wykreowanie historii postaci i pieczołowicie budowane napięcie sprawiają, że od tej ksiązki nie sposób się oderwać. Bardzo podobał mi się również pomysł na całą fabułę i fakt, że kluczowy - przynajmniej w moim przekonaniu - zwrot akcji totalnie mnie zaskoczył. Nie do końca zżyłam się z bohaterami, ale to po prostu nie są typy osób, z którymi czuję pewną więź. Nie znaczy to jednak, że jest to wada tej opowieści, po prostu niektóre zachowania i reakcje były dla mnie nielogiczne i niezrozumiałe, choć wpisywały się w zamysł całej koncepcji. Zdecydowanie polecam, jeśli szukacie emocji, powieści w stylu royal i dobrych dialogów z nutą humoru. Z niecierpliwością czekam na moment, kiedy poznam dalsze losy Hudson oraz Masona!

"Jesteś moim jutrem" to książka napawająca nadzieją, wywołuje tę jedną iskierkę, która nie pozwala zapomnieć o fabule. Wywołuje uśmiech, ale i sprawia, że niejednokrotnie szklą się oczy. Niewinna historia dwojga młodych ludzi, których ścieżki zostają ze sobą połączone na hallowenowej imprezie. Win i Bo jako osoby dotknięte niepełnosprawnością są przykładem tego, iż pomimo choroby wciąż mają prawo być szczęśliwi, w pełni cieszyć się życiem i realizować swoje cele. Ich życie to jedna długa lista wątpliwości, rozterek, komplikacji. Jednakże życie daje im "szansę", która ukazuje fakt, że człowiek niepełnosprawny nie różni się niczym jeśli chodzi o marzenia, pragnienia, potrzeby czy uczucia. Wręcz śmiem twierdzić, że zarówno Win jak i Bo potrafili kochać bardziej, chcieć bardziej. Każdy życiowy aspekt to dar. Choroba nie wyklucza. Sprawia, że czasami najprostsza czynność to sukces, powód do dumy. Nie zdajemy sobie sprawy z tego jak bogaci jesteśmy. Zdrowie nie ma metki z ceną... "Jesteś moim jutrem" to piękna historia o miłości... Najczęściej spotykane jest takowe stwierdzenie, jednakże nie ma innych słów, aby podsumować tę książkę. Jako czytelnicy jesteśmy świadkami prawdziwych uczuć, od kiełkowania do pełnego rozkwitu. Niespieszna obyczajówka, którą miło wspominam. A tytuł kocham!

„Till the Last Breath” to historia, która zabiera czytelnika w głąb skutej lodem Alaski — miejsca dzikiego, nieprzystępnego, a zarazem fascynującego. W tym mroźnym krajobrazie rozgrywa się opowieść o przetrwaniu, traumie i zakazanej bliskości, która wymyka się prostym definicjom. To książka, w której chłód otoczenia odbija się w emocjach bohaterów, a cisza śnieżnej pustki staje się tłem dla najbardziej skrajnych ludzkich doświadczeń. Lucille i Thoren to postacie, które spotykają się w okolicznościach dalekich od codzienności. Oboje niosą ze sobą przeszłość pełną bólu, nieufności i sekretów, a ich relacja — rodząca się na granicy potrzeby bezpieczeństwa i lęku — ma w sobie coś niepokojąco magnetycznego. Autorka nie romantyzuje ich więzi, raczej pokazuje ją jako zderzenie dwóch światów, w których każdy gest ma znaczenie, a emocje często przybierają formę cichej walki o przetrwanie. Narracja prowadzona jest z dużą dbałością o atmosferę i detale. Opisy natury są gęste, niemal filmowe — czuć mróz, słyszy się skrzypienie śniegu pod stopami. Alaska staje się symbolem samotności i wewnętrznego zamrożenia, które bohaterowie próbują stopniowo przełamać. Autorka porusza przy tym tematy trudne: przemoc, utratę, poczucie winy i potrzebę przebaczenia. To właśnie one budują emocjonalny ciężar tej historii, czyniąc ją bardziej opowieścią o granicach człowieczeństwa niż klasycznym romansem. „Till the Last Breath” balansuje na styku gatunków — łączy elementy dark romance, thrillera psychologicznego i dramatu obyczajowego. Tempo fabuły zmienia się: momenty intensywne przeplatają się z chwilami ciszy, w których liczy się przede wszystkim introspekcja i emocje postaci. Warto docenić także sposób, w jaki autorka kreśli sylwetki bohaterów — są pełni sprzeczności, co sprawia, że ich decyzje trudno jednoznacznie ocenić. To nie jest książka lekka ani oczywista. Z pewnością poruszy tych, którzy cenią historie z pogranicza światła i mroku, gdzie moralność bywa nieostra, a uczucia nie mieszczą się w prostych kategoriach dobra i zła. Dla kogo jest ta książka? „Till the Last Breath” polecam osobom, które lubią emocjonalne, mroczne fabuły z dobrze zarysowanym tłem i skomplikowanymi bohaterami. To propozycja dla czytelników poszukujących historii intensywnych, niosących w sobie niepokój i refleksję. Jeśli cenicie książki, po których trudno od razu wrócić do codzienności — ta pozycja może okazać się właśnie taka.

Przede wszystkim, jestem pod ogromnym wrażeniem postaci Olivera. Stworzenie takiego bohatera i poprowadzenie go przez całą historię było z pewnością nie lada wyzwaniem. Jego historia, jego zmagania z przystosowaniem się do życia w społeczeństwie... Czytało się to niesamowicie. Zmagania Olivera i Syd z ich uczuciami były naprawdę emocjonujące. Historia pełna niespodzianek trzymała mnie w napięciu, chwytała za serducho. Naprawdę świetna książka. Wyjątkowa.

📖 Cloven Jedersafe Jeśli myślicie, że to będzie książka „do relaksu”, muszę Was uprzedzić. Cloven nie idzie w tę stronę. To historia, która szybko zaczyna wywoływać ból, niepokój, ciekawość i trudne do nazwania przyciąganie jednocześnie. Spokojnie, bez krzyku, ale bardzo konsekwentnie. I zanim się zorientujecie, jesteście wciągnięci emocjonalnie. 🖤 To nie jest romans w lekkim, przyjemnym sensie. To książka, która wchodzi pod skórę, momentami uwiera i zostawia po sobie nie ulgę, a raczej gorzką refleksję i myśli krążące w głowie jeszcze długo po zamknięciu ostatniej strony. 📖 Poznajecie Maxa i Elodie, ludzi połączonych dzieciństwem i uczuciem, które nigdy nie zostało domknięte. Kiedy Elodie wyjechała, Max został sam, nie tylko z tęsknotą, ale też z chorobą, która od dawna rządzi jego codziennością. Schizofrenia nie jest tu ozdobnikiem ani tanim chwytem fabularnym, lecz realnym ciężarem wpływającym na relacje, decyzje i sposób postrzegania świata. 🧠 Powrót Elodie, już jako narzeczonej innego mężczyzny, działa jak otwarcie starej rany. Wracają żal, frustracja i to bolesne pytanie „co by było, gdyby?”. Najbardziej wciągające w Cloven nie jest jednak samo spotkanie dawnych bliskich, ale to, jak bardzo są już innymi ludźmi. 💔 Max jest postacią trudną, momentami męczącą, ale wiarygodną. To nie jest „ładna” wersja chorego bohatera z romantycznej historii, tylko ktoś, kto codziennie walczy o utrzymanie kontroli nad własnym życiem. Elodie z kolei nie została wybielona. Bywa egoistyczna, zagubiona i niesprawiedliwa, co tylko potęguje napięcie między nimi. 🌪️ Relacja tej dwójki jest duszna i pełna niedopowiedzeń. To nie jest miłość, która koi i daje poczucie bezpieczeństwa. To uczucie, które boli, bo nigdy nie zostało domknięte w zdrowy sposób. 🥀 Na duży plus zasługuje sposób, w jaki Jedersafe pokazuje chorobę psychiczną, bez romantyzowania i upraszczania. Cloven nie jest idealne, ale jest emocjonalnie uczciwe. I właśnie dlatego działa, bo nie daje łatwej pociechy, tylko zostawia z niepokojem i refleksją, że czasem samo uczucie nie wystarcza. ✨ Jeśli lubicie romanse skupione na psychice bohaterów, a nie tylko na pytaniu „czy będą razem”, ta książka ma dużą szansę Was poruszyć. Nawet jeśli po drodze trochę zaboli. 🖤📚 #cloven #jedersafe #romanspsychologiczny #secondchanceromance #czytambopolskie

W tej książce jest wszystko, czego spodziewałam się po książce z różową okładką i jabłkiem w kształcie serca - bogaty i przystojny on, ambitna i piękna ona, bez sensu problem, który nie pozwala im być razem i szczęśliwe zakończenie. Idealna pozycja na przerywnik pomiędzy cięższymi lekturami albo odmóżdżacz na lato

No dobra, ta część to zupełnie osobna historia. Nie mówię że słaba, ale nieco gorsza od ostatniej części... Jest to bardziej powieść młodzieżowa, więc trzeba pamiętać o tym. Z poprzednich części poznaliśmy Rhysa ze wspomnień, ale dopiero teraz widzimy że to do czego doszło było na prawdę totalnym pechem i rozumiemy dlaczego Ryan się załamał. Polecam w celu uzupełnienia historii...

Skłamię, jeżeli powiem, że pierwszy raz miałam styczność z fabułą osadzoną w kowbojskich/ranczerskich klimatach, chociaż tutaj nawet nie do końca tak było, bo nasz główny love interest tym typem bohatera do końca nie był. Przede wszystkim - uwielbiam styl pisania autorki. Naprawdę da się wczuć w opowiadaną historię, być jej częścią, czuć emocje bohaterów. Co i rusz zaskakiwała mnie lekkość opisów, nawet tych, które poruszały głębsze i trudniejsze tematy, dlatego też chciałam zacząć od pozytywów, ponieważ to jest najważniejsza moim zdaniem kwestia, aby książkę czytało się przyjemnie, a nie żeby się z nią męczyć przez kilka dni albo rezygnować w trakcie czytania. Kolejne plusy: nie poznajemy głównego męskiego bohatera od razu, musimy troszkę poczekać, poczuć tę nutkę zniecierpliwienia, kim on jest, kiedy się pojawi. Pierwsze zbliżenie głównych bohaterów również następuje dopiero po wyznaniu przez nich uczuć - podoba mi się to, że keks nie jest na pierwszym planie i nie jest jedynym, do czego dążymy w romansie, a autorka pozwala, aby relacja się rozwijała. Podoba mi się wątek kamieni, tarota i tej całej otoczki. Czy w to wierzę? Nie, choć chyba bym chciała. Ale podoba mi się poruszenie tego wątku w sposób niewyśmiewający i, jakby nie patrzeć, trochę kontrowersyjny, który wielu osobom mógłby się nie spodobać. Aaaaaale nie byłabym sobą, gdybym nie miała kilku uwag (skoro do pierwszego tomu również taką listę sporządziłam, chociaż tych uwag mam zdecydowanie mniej niż przy „Maskach”): 1. Choć długość książki bardzo mi odpowiadała - pozwoliła na zagłębienie się w historię, opisaniu elementów, które tę fabułę budowały bez latania po nich jak po łebkach - to jednak nie mogę powiedzieć, że cała akcja trzymała mnie w napięciu. Fragmenty od napadu w autobusie aż do momentu, gdy Ethan postanowił pomóc Chloe w rozwiązaniu sprawy, z którą tu przyjechała, troszeczkę mnie zmęczyły. Miały być podwaliną do dalszych wydarzeń, rozumiem to, ale nie do końca mnie usatysfakcjonowały. 2. Skoro mowa o głównym celu wyprawy Chloe do Teksasu - mam wrażenie, że zapomina o nim po napadzie w autobusie, coś tam gdzieś o nim wspomniała, a głównym wątkiem staje się remont domu i opieka nad kociakami. To też rozumiem, bo gdyby miała siedzieć i czekać jak na zbawienie, to nie byłoby czego czytać, chociaż naprawdę liczyłam na więcej opisów ze śledztwa. 3. Ostatecznie samo rozwiązanie tego wątku również mnie trochę zawiodło, poszło zbyt szybko. Spotkania z iloma… dwoma, trzema osobami i już trafiła do źródła (chociaż nawet nie ona osobiście to uczyniła) i przy okazji wszyscy od razu byli mili i chętnie odpowiadali? Poza tym… czy Sorcha nie wspomniała, że brat Jamesa przejął gospodarstwo (a jak rozumiem to gospodarstwo nie było w Teksasie tylko „na miejscu”)? Czy nie byłoby prościej od niego zacząć? Poszukiwania zaczęła od uczelni i wszyscy od razu jej chętnie udzielali pomocy, oczywiście trafiła również na wnuczkę koleżanki Jamesa… trochę zbyt to naciągnięte jak dla mnie, chociaż podkreślę, iż wątek poszukiwań bardzo mnie zainteresował. Mam również mocny zgrzyt z faktem, że Chloe w zasadzie była pierwszą lepszą osobą z ulicy, która sobie weszła do archiwów. Nie wydaje mi się, aby uczelnie tak łatwo udostępniały dane swoich studentów osobom, które chociażby nie podają uzasadnienia (samo powiedzenie, że kogoś się szuka, to trochę za mało), ponieważ nie zostało powiedziane (albo przegapiłam), że Chloe kontaktowała się wcześniej z uczelnią w tej sprawie. No i formalnie nie była rodziną. No chyba, że imię, nazwisko i kierunek studiów to można pozyskać, wchodząc tak o z ulicy, to ok, nie czepiam się już. 4. Na uczelniach chyba nie ma nauczycieli, jak to zostało wspomniane w którymś fragmencie. 5. Ach ta ciotka Sorcha, osoba, która wszystko wie, wszystko wyczuwa na kilometr, ma nosa do wszystkiego. Z jednej strony chciałoby się mieć taką osobę przy sobie, a z drugiej… trochę to typowe dla romansów, że jest osoba, „przed którą nic się nie ukryje”. W „Maskach” taką osobą była matka Sawyera, ciekawe kto będzie w trzecim tomie. 6. Chloe wspomina o swoim niedoszłym narzeczonym jak o dwóch różnych osobach: że bardzo ją kochał, a ona tego nie odwzajemniała, czym go bardzo zraniła, a potem że w sumie to bardziej mu zależało na jej nogach obejmujących jego biodra, na jej ładnej buzi w towarzystwie kolegów, bo był takim dobrze zapowiadającym się dziennikarzem, a tak naprawdę to nie interesował się jej uczuciami. To jak to w końcu z nim jest? To wygląda tak, jakby autorka chciała dopasować typa pod jakąś tezę, ale w międzyczasie pisania książki wizja na niego po prostu się zmieniała. 7. Skąd miała klucze do swojego mieszkania po powrocie do Londynu, skoro została okradziona? Chyba, że tego akurat nie miała w swoim plecaku, to zwracam honor. 8. Skąd matka Ethana miałaby mieć adres Chloe, jeżeli ta od momentu powrotu do Londynu nie utrzymywała kontaktu z nikim z Teksasu?! Nie zostało nam powiedziane, że komuś podawała swój adres. Prędzej Sierra by mogła cokolwiek wiedzieć, ale przecież na jej wiadomości też nie odpisywała. PS Na miejscu Sierry chybabym nakopała do d… nawrzeszczałabym na Chloe, że przez tyle czasu nie dawała jej znaku życia, że zupełnie się odcięła i nie wybaczyłabym jej tak łatwo, gdyby jak nigdy nic zjawiła się pod moimi drzwiami. A ponoć Chloe była jej taka wdzięczna za pomoc po napadzie… 9. Co robił Ethan w łazience akurat w momencie, gdy Chloe miała atak paniki? Tak o się zrespił? Nie wytłumaczył nam się z tego. Jego obecność na tym koncercie była trochę taka randomowa. Należał kiedyś do tego zespołu, czy każdy sobie mógł wejść i pograć? Nie dowiemy się więcej tego. Ethan zagrał na gitarze podczas całej książki... dwa razy. 10. James i Sorcha zbyt łatwo zrezygnowali z kontaktu do siebie, ograniczając się tylko do listów i to, że te listy do wysłania i otrzymane zawsze była w stanie przejąć tylko jedna osoba, że choć raz James nie trafił osobiście na tego przeklętego listonosza. Wszystkiego już nie wypisuje, bo to drobnostki, jak np. to, że Sierra ma zbyt idealnie życie, zbyt idealny dom. Inne miałam wyobrażenie o Chloe z I tomu niż to przedstawione w II tomie. W „Zwierciadłach” bardziej przypominała Poppy z „Masek”. Szkoda, że historię Ethana poznajemy w zasadzie na sam koniec książki, a odkąd go poznaliśmy do momentu ucieczki Chloe do Londynu wiemy o nim, że: chodzi pochmurny całymi dniami i ciska piorunami, gra na gitarze, rzuca dwuznaczne teksty do Chloe. Niewiele więcej o nim wiemy, poza również tym, że jest dziwny w swoim zachowaniu. Z jednej strony od razu jest negatywnie nastawiony do Chloe, ale dosłownie za chwilę staje się jej bohaterem i nie chce, aby kiedykolwiek więcej cierpiała, a potem zaraz znowu staje się niedostępny. No nie wiem, trochę zabrakło mi między nimi rozbudowanych momentów, gdy się poznawali, zanim stwierdzili, że nie są sobie obojętni, mieli na to więcej czasu, choć książka się na tym mocniej nie skupiała. Ja po prostu lubię widzieć, że bohaterowie faktycznie się w sobie zakochują, że ten "konflikt" między nimi powoli jest zastępowany innymi uczuciami i się na siebie otwierają, a nie lubię, gdy jest mi to deklarowane. Finalnie i tak książka bardzo mi się podobała :)

To była jazda bez trzymanki. 10/10 bez cienia wątpliwości. Dawno, ale naprawdę piekielnie dawno nie bawiłam się aż tak dobrze podczas czytania jak przy „Sail Away” #marcleinabobeł . Tutaj wszystko zagrało idealnie: klimat, humor, tempo, dialogi i bohaterowie. Każdy element tej historii pasuje do siebie jak puzzle, tworząc coś absolutnie nie do odłożenia. Historia skupia się na Harper, która na urodziny dostaje od mamy „prezent marzeń”, czyli miesięczny rejs. Brzmi cudownie? No nie do końca, bo szybko okazuje się, że jest to rejs dla singli, którego celem jest znalezienie swojej drugiej połówki. Problem polega na tym, że Harper, potocznie zwana Zołzą, kompletnie nie ma ochoty na związek i absolutnie nie chce w tym cyrku uczestniczyć. Unika ludzi, aktywności i wszelkich prób swatania… przynajmniej do momentu, aż na jej drodze staje Maxwell. Gbur w najczystszej postaci. Do tego dochodzi przegenialna animatorka, kobitka tak pozytywna, szalona i nie do zatrzymania, że Zołza totalnie nie potrafi sobie z nią poradzić. Ta kobieta ma jeden cel: połączyć Zołzę i Gbura, bo według niej ich charaktery idealnie do siebie pasują. I wiecie co? Ona się nie poddaje. A ilość sytuacji, w które wplątuje tę dwójkę, to jest po prostu pogrom. Tu się ciągle coś dzieje. Jest akcja, są nieporozumienia, są dialogi, które rozkładają na łopatki, i masa scen, przy których śmiałam się na głos. Humor jest trafiony w punkt, lekki, ale inteligentny, a relacja między bohaterami rozwija się w sposób naturalny, mimo całego tego szaleństwa wokół. A zakończenie? Rozwala system. Serio. Totalny szok, którego absolutnie się nie spodziewałam i który tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że ta książka zasługuje na najwyższą ocenę. Polecam z całego serducha 🖤 „Sail Away” to książka, którą po prostu trzeba przeczytać – dla śmiechu, dla emocji i dla tej niepowtarzalnej energii, która zostaje z czytelnikiem na długo. @Marcelina Bobeł - autorka

"Poruszająca historia o miłości i stracie." Dlaczego tak zwlekałam z przeczytaniem tej książki? Czemu leżała tak długo na półce i czekała na swoją kolej? Nie umiem tego wyjaśnić... bo jak zaczęłam czytać to totalnie przepadłam. "Cross Roads- nasza szansa" wciąga od pierwszych stron i wprowadza nas w przepiękną, spokojną atmosferę. Przenosimy się na ranczo i poznajemy tutaj Westa i Indya. Ich wspólna historia zaczyna się już od dzieciństwa, spędzali ze sobą wakacje, robili wspólnie samoloty z papieru, a gdy zostali nastolatkami pierwszy raz się pocałowali... Niestety, gdy Indya ma 23 lata ich drogi się rozeszły... Jednak wiele lat później los postanowił znowu ich połączyć. Jak to wszystko się rozwinie? Jak będzie wyglądać teraz ich współpraca oraz relacja? Przyznaje, że ja podczas czytania bawiłam się doskonale. Z wielką ciekawością śledziłam ich przeszłość, ale również teraźniejszość. Bardzo mocno im kibicowałam i obawiałam się jak to wszystko się zakończy. Polubiłam ten klimat rancza, nie zabrakło tutaj również wzruszeń, ale też pikantnych scen. Ja jestem naprawdę zadowolona, że poznałam te historię. To idealna lektura na weekend ! :) Polecam serdecznie! :) Moja ocena to 9/10 We współpracy reklamowej z Wydawnictwem Czwarta Strona !

Daje 8,5⭐️ To był naprawdę bardzo dobry dark romans którego fabuła wciągnęłam mnie już od pierwszej strony i trzymała w zaciekawieniu do ostatniej :) Autorka zaserwowala nam tu dużo emocji które sprawiły, że non stop się zastanawiałam nad posunięciaki Maxa. W ogółe to bardzo polubiłam tą postać. Ogólnie polecam 😊 Ale wiadomo, że nie musicie mnie słuchać 😅😉

To jedna z najpiękniejszych a zarazem mocno łamiących historii. Jest to historia dwojga ludzi złamanych przez życie. Ona, składająca swoje życie do kupy, po koszmarze, który przeszła 5 lat temu. Koszmarze, który odebrał jej wszystko, wiarę w siebie, strach przed innymi oraz marzenia. On, walczący z trudami zastępowania, młodszej siostrze obojga rodziców, do tego prowadzący własny warsztat i zatrudniający młodych chłopaków, żeby pomóc im znaleźć swoją drogą. Poznają się niespodziewanie, kiedy ona dzwoni pod nr znaleziony na stronie internetowej, bo potrzebuje pomocy z niesprawnym autem. Od tego dni życie Savannah i Huntera zmienia się o 180°. Spędzają ze sobą coraz więcej czasu. może Dzięki Poznaniu chłopaka, dziewczyna zaczyna powoli otwierać się na świat. Postanawia zmienić pracę i po raz pierwszy przełamuje się i wchodzi do wody. Jedna wszystko powoli sie rujnuje, gdy do chodzi do strzelaniny w szkole, w której pracuje Sav i uczy się siostra Huntera, Abby, a sprawca okazju się przyjaciel Abby, Drew. Łamiącym serce momenten jest, kiedy wychodzi na jaw, że oboje spotkali się wcześniej, w wieczór kiedy życie Sav zostało zniszczone. Zdecydowanie kocham tą historię i jej bohaterów. To jak oboje walczą o swoje życie i o siebie jest cudowne. To jak powoli Sav przełamywala się przy Hunterze. A zakończenie....mam nadzieję,że to jest znak, że dostaną swoje szczęśliwe zakończenie i to razem. Zdecydowanie polecam tą książkę 💜

Uwielbiam książki, w których relacja rozwija się naturalnie, nie jest pełna zbędnych dramatów i przede wszystkim charakteryzuje ją szczerość, zrozumienie i szacunek. To wszystko tutaj dostałam. 🥹 Ponadto Cal ląduje na liście książkowych mężów. 📌 Jak na 22-latkę Grace przeżyła wiele. Przed kilkoma latami przeżyła traumatyczne wydarzenie, którego piętno odbija się po dziś dzień. Obecnie studiuje anglistykę marząc o zostaniu pisarką, a po zajęciach dorabia ucząc baletu. Jest spokojna i uparta, drobna i silna, nieufna, ale stara się być otwarta. Wiele zmienia się, gdy pewnego dnia poznaje Cal’a. Osiem lat starszy Cal jest właścicielem studia tatuażu, do którego pewnego dnia przychodzi Grace. Cal ma swoje problemy i zobowiązania. Kiedy jego matka, alkoholiczka, zaniedbuje młodszą córkę, Cal jest w pogotowiu i przejmuje opiekę nad małą zabierając ją do siebie. W głębi duszy czuje, że kiedyś nadejdzie dzień, w którym otrzyma pełną opiekę prawną nad młodszą siostrą, dlatego nie szuka związku, bo chce w pełni skupić się na małej Maddie. Tylko jak tu się skupić na młodszej siostrze, gdy drobna postać Grace tak bardzo mąci w głowie? Postać Cal’a skrada serce od samego początku! Czy ten facet ma jakieś wady? Dajcie mi znać, bo ja się nie doszukałam! To troskliwy, opiekuńczy i mający serce na dłoni mężczyzna. Jednak, by poznać go takiego trzeba dać mu szansę, ponieważ pierwsze wrażenie jest bardzo mylące. Wydziarany, wysoki, a do tego silny budzi postrach. Za to z główną bohaterką miałam pewien problem. Nie potrafiłam zrozumieć zachowania Grace na samym początku. Bo zrozumiałym jest fakt, że po tym, co ją spotkało nie ufa mężczyznom, ale wobec Cal’a jakby to nie obowiązywało. Jej zachowanie totalnie przeczyło temu, co ciągle powtarzała i temu jak dotąd się zachowywała. Ale z drugiej strony rozumiem, że to też był jej sposób na wyjście ze swojej strefy komfortu, bo bardzo starała się być mimo wszystko bardziej otwarta. To sprawiło, że początkowo nie zyskała mojej sympatii, ale później bardzo szybko to nadrobiła! Grace okazała się niesamowitą osobą. Autorka przedstawiła ją tak, że po bliższym poznaniu czuć od niej ciepłe i przyjemne fluidy, dosłownie jak promienie słońca. Co do rozwoju i przebiegu relacji tej dwójki, tak, jak wspominałam wyżej. Dostałam to, czego szukałam. Autorka w fantastyczny sposób rozwinęła wątek najpierw przyjaźni, a później miłości bohaterów. Czytało się to wspaniale. Jest to cudowny przykład dojrzałej relacji osób, które zasługiwały na odrobinę szczęścia w życiu. To wciągająca historia, która budzi do życia dając nadzieję i odwagę. Nadzieję na lepsze jutro i szczęśliwe zakończenie oraz odwagę, by po to szczęście sięgnąć.

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki. W książce "Cherry girl" znajdziemy motyw różnicy wieku (to ona jest starsza) oraz zakazanej miłości. Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się w zawrotnym tempie. Mi zapoznanie się z losami Pauli zajęło jedno popołudnie. Fabuła została w ciekawy sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie zostali w barwny i wielowymiarowy sposób wykreowani. To postaci, które nie są krystaliczne, mają swoje wady i zalety, pewien bagaż doświadczeń, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić w niektórych przypadkach podzielając podobne troski i dylematy moralne. Historia została przedstawiona z perspektywy głównej bohaterki, co pozwoliło mi lepiej ją poznać, dowiedzieć się co czuje, myśli, z czym się zmaga każdego dnia, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć jej postępowanie oraz decyzję. Trochę żałuję, że autorka nie pokusiła się zaprezentowanie także punktu widzenia Daniela, bo byłam szalenie ciekawa co w niektórych momentach siedziało w jego głowie. Paula w zasadzie od początku zaskarbiła sobie moją sympatię, chociaż nie ukrywam, że czasami jej zachowanie działało mi troszkę na nerwy i o dziwo mowa głównie o tym dotyczącym jej interakcji z byłym mężem, który okropnie mi irytował i był idealnym przykładem pełnego toksyczności faceta, który uważa się za lepszego od innych. To co na pewno tutaj mi się spodobała to przemiana jak stopniowo zachodziła w Pauli, jak w końcu zaczęła dostrzegać niezdrowe zachowania byłego męża, zaczęła przeciwstawiać się Tomaszowi i w końcu odkryła, że nawet bez niego jest wartościową, pewna siebie kobietą. Istotną rolę oczywiście odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania, w tym dobrym, ale i gorszym znaczeniu także, do życia głównej bohaterki, dostarczając zarówno jej jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa właśnie o Tomaszu, znajomych tej dwójki, przyjaciółce Pauli, ale oczywiście także o Danielu. Jeśli chodzi o wątek romantyczny to został on w ciekawy sposób poprowadzony, od samego początku dało się wyczuć pomiędzy Paulą i Danielem wyraźne napięcie, które z każdym kolejnym spotkaniem tylko przybierało na sile. W sumie nawet nie odczułam tej różnicy wieku między bohaterami. Podobały mi się ich potyczki słowne, które wywoływały często uśmiech na mojej twarzy, ale również budowały całą atmosferę pomiędzy tą dwójką. Nie brakuje tutaj oczywiście scen pełnych namiętności i pożądania, które zostały opisane ze smakiem. Autorka w swojej powieści porusza kilka ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa głównie o toksycznej relacji z byłym mężem, tłamszeniu drugiego człowieka, trudnych relacjach rodzinnych i międzyludzkich, zawiedzionym zaufaniu, przekroczeniu pewnych granic, braku doceniania siebie. Chociaż nie było tutaj niespodziewanych zwrotów akcji, a większość wątków udało mi się przewidzieć, to miło spędziłam czas z tą książką i na pewno w przyszłości ponownie sięgnę po historię spod pióra autorki.