Trzynastolatki

Jeśli po zakończeniu ,,Pamiętnika Jedynaczki”, pomyśleliście, że życie Pauliny stanie się spokojne, to byliście w błędzie. Mama dziewczyny wciąż nie może znaleźć pracy, rodzina znów zaczyna coś ukrywać. Paulina spotyka się z Maćkiem, synem pani Abramskiej, ale chłopak też nie mówi jej wszystkiego. Problemy nie omijają też Beaty, której chłopak również nie jest z nią do końca szczery, oraz Iwona, która zakochała się w nowym nauczycielu matematyki. Nie czytałam ,,Sekretu Dzikiego” jako dziecko, więc to było moje pierwsze spotkanie z tą książką. Podobnie jak pierwsza część, jest napisana w prosty i przyjemny sposób, nie brak tu humoru, życiowych mądrości i poruszania codziennych problemów takich jak bezrobocie jednego z rodziców czy niesympatyczni ludzie z klasy. Hanna Kowalska – Pamięta zwraca uwagę na to jak ważna jest przyjaźń oraz rodzina. Paulina jest jedynaczką, więc tym bardziej lgnie do swoich dwóch przyjaciółek – Iwony i Beaty. Dziewczyny zawsze się wspierają i pomagają sobie w każdej sytuacji, traktują się wyrozumiale, nawet gdy nie zgadzają się ze sobą. Paulina ma małą rodzinę z którą nie zawsze potrafi się dogadać, ale bardzo silna więź łączy ją z ciocią Małgosią. Autorka pokazuje również ciepłe relacje nastolatki z rodzicami. Mimo, że nie zawsze jest kolorowo, obie strony starają się, by ich rodzina była dobra i kochająca. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tą książkę w tym samym wieku, co pierwszą część, również byłabym nią zachwycona. Chyba jednak nie jestem już grupą docelową dla ,,Sekretu Dzikiego”, no i nie mam już sentymentu z dzieciństwa jak w przypadku ,,Pamiętnika Jedynaczki”. Tajemnice bohaterów nie wydawały mi się już takie ekscytujące, sekrety cioci Małgosi i Maćka odgadłam dość szybko. Niektóre kwestie nie zostały dokładnie wyjaśnione bądź stało to się zbyt szybko i to też mi się nie podobało – to jest książka dla dzieci. Kowalska – Pamięta skupiła się tu bardzo na wątkach miłosnych, co nie do końca było dobre, ponieważ ucierpiały na tym inne kwestie, no i bardzo młodzi bohaterowie chwilami wydawali się bawić w dorosłych. Oceniam ,,Sekret Dzikiego” na siedem gwiazdek, ponieważ niższa ocena byłaby niesprawiedliwa. Nie jestem już grupą docelową tej książki i to oczywiście, że nie spodobała mi się tak jak osobom młodszym. Dla dzieci i wczesnych nastolatków to naprawdę dobra propozycja, ponieważ nie porusza zbyt trudnych tematów, bohaterowie są sympatyczni, a książka ma wyraźny morał i pokazuje dobre wzorce, nie będąc moralizatorską. ,, Wiesz, czasami, nie zawsze, ale czasami… Trzeba komuś zaufać(…) Nie pytać o nic, po prostu zaufać. I to tylko tyle.”

Zabawna. Dla mnie nowe spojrzenie na bycie jedynakiem. Nie rozumiem, skąd te głupio niskie noty - książka jest naprawdę dobra, zabawna, napisana niezłym, młodzieżowym językiem. I jest umiejscowiona w ABSOLUTNIE ZŁEJ KATEGORII. To POWIEŚĆ dla MŁODZIEŻY, a nie literatura dziecięca 🙄

Pierwszy z trzech tomów popularnej angielskiej autorki Rosie Rushton, piszącej głównie dla dziewczyn. Historie z życia czterech czternastoletnich przyjaciółek, ich kłopoty: z rodzicami, ze sobą, z własnym wyglądem, że światem, no i najważniejsze z chłopcami. Mądra, fajna książka, w której nastolatki odnajdą wiele z własnych problemów, przemyśleń i radości. Jakoś trzeba przecież przejść przez życie, prawda? Duże szanse, że okaże się ono wcale nie takie straszne, jak by się mogło wydawać, jeśli tylko będzie wiadomo, z której strony je ugryźć... Książke mimo objętości bardzo szybko się czyta, perypetie 4 przyjaciółek wciągają i nie sposób sie oderwać. Jak dla mnie super. Polecam wszystkim nastolatkom.

„Trzynastolatki 2” to kolejny tom opowieści Kate Andrews o Alex, Sky, Carrie, Samie i Jordanie. Tym razem rok szkolny już trwa i znów obfituje w przygody. Jak to jest, kiedy mama wybiera nam znajomych? Carrie właśnie się o tym przekonała… Jej mama za wszelką cenę pragnie, aby zaprzyjaźniła się z Mel, jedną z trzech Amiszonek. Obie są tym faktem „zachwycone”. Jak sobie z tym poradzą? Jordan od dziecka uwielbia koszykówkę, jednak wcześniej nie chciał być w drużynie, aby nie porównywano go do braci. Teraz, kiedy jego bracia są już w liceum, ma pełne pole do popisu, ale jego pobyt w drużynie koszykarskiej nie potrwa długo… Jednak największe wrażenie wywarły na mnie przeżycia Alex, dlatego myślę, że każdy powinien się o nich przekonać sam! ;) Moim zdaniem warto najpierw przeczytać pierwszą część, aby poznać bohaterów „Trzynastolatek”. Książka bardzo mi się podoba i cieszę się, że mogę czytać dalsze tomy tej ciekawej serii. Michalina

Kolejna część perypetii czwórki przyjaciółek. Tym razem mają one i wiele więcej kłopotów i zmartwień i nic nie układa się tak jakby chciały. Ta część jest troszkę naciągana bo nagle wszystkie sie rozstaja i cierpią wiec książka nie wywołuje uśmiechu na twarzy. Mimo to latwo i przyjemnie się czyta choć trochę doluje. Polecam i zabieram się za kolejną część; )

O ile pamiętam, gdy wiele lat temu czytałam "Trzynastolatki", ta część wydała mi się najlepsza ze wszystkich - wówczas przeczytanych - trzech. Być może tym, co wywindowało w górę moją opinię, była historia Sama i wyborów do samorządu. W przeciwieństwie do historyjek kręcących się jedynie wokół "X jest przyjacielem Y, ale za pięć minut już nie", tutaj dostajemy jakiś ciekawszy i całkiem fajnie rozwinięty motyw.

To jest jedna z piękniejszych książek dla dziec i - no nie wiem od lat 8 jak oczytane - do 105! Przeczytałam z trzema córkami a teraz z synem lat 9 czytam. Bałam się że jako chłopak nie zapali miłością, bo bohaterkami są cztery siostry...Ale zapalił. Bowiem dziewczyny grają w piłkę, mają kolegów, sąsiadów. Oj cudo to jest. Taka trochę amerykańska Musierowicz, bo nawet tata też łaciną (tą prawdziwą) rzuca co i raz! Polecam gorąco!

Czytałam to dawno temu, sama będąc nastolatką, ale pamiętam, że bardzo ujęła mnie dojrzałość tej książki. Główna bohaterka to odpowiedzialna młoda kobietka, która równie odpowiedzialnie podchodzi do kolejnych zadań, jakie się przed nią ujawniają. To nie jest żadna przesłodzona, cukierkowa opowiastka, tylko całkiem wartościowa historyjka. To na pewno jedna z tych książek, które z czystym sumieniem można dać dorastającej córce.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Świetna książka dla młodych i odważnych dziewcząt. Czytałam ją 10 lat temu i nadal pamięta, co u mnie raczej się nie zdarza. Wciągająca, dość realistyczna jak na "nastolatkowe lekturki". Z chęcią obejrzałabym ekranizację. Obie części bardzo dobre.

Trzecia, po Szkole dla blondynek i Brunetki kontratakują, zabawna i wciągająca opowieść o przygodach Annisy. Annisa odniosła już w nowej szkole kilka ważnych sukcesów: poradziła sobie z panującą tu niechęcią do brunetek, zdobyła wymarzonego chłopaka i razem ze swoją drużyną cheerleaderek wygrała zawody krajowe. Teraz jednak czeka ją zupełnie nowe wyzwanie: cheerleaderki stały się koedukacyjne! I jej chłopak został przyjęty do drużyny! z początku pomysł wydaje się jej świetny, lecz z czasem walka płci zaczyna zagrażać nie tylko drużynie, ale i związkowi Annisy i Daniela... Ciekawa, ale nie tak, że biegnę żeby przeczytać.

Książka kierowana jest do nastolatków, mimo to przeczytałam ją z niekłamaną przyjemnością, mile zaskoczona pomysłami na rozwój fabuły. Przyznam, że zaczynając czytać, brałam do rąk książkę, która miała mnie przenieść do świata dziecięcych fantazji i pozwolić odpocząć od rzeczywistości, tymczasem dostałam coś więcej - poczułam i dreszcz grozy, gdy wczułam się w skórę głównej bohaterki, a jej perypetie, mimo małych niedociągnięć w niektórych wątkach, sprawiły, że nie oderwałam się od lektury dopóki nie doczytałam jej do końca. Polecam, nie tylko nastolatkom!

Wróciłam do wakacyjnych przygód, z ciekawości, jak je teraz przyjmę. Książka jest zdecydowanie dla nastolatków, ale potrafi zaciekawić. Jedynym niedociągnięciem jest scena, kiedy to złodziejaszki zapraszają dziewczyny na lot balonem wypełnionym kradzionymi łupami. Niewybaczalne ;) Poza tym zgrabnie skonstruowana akcja i można podsunąć starszym dzieciom do przeczytania.

Laura przyjaźni się z bogatymi dziewczynami ze swojej szkoły, mimo że znacznie się od nich różni: jest inteligentna i ma talent - projektuje i szyje sobie ubrania. Z kolei jej przyjaciółki interesuje tylko jedno - impreza z okazji ich szesnastych urodzin. Mają na tym punkcie obsesję. Każda chce zorganizować niezapomniane przyjęcie, które przyćmi przyjęcia koleżanek. Nawet jeśli po kwiaty trzeba będzie polecieć prywatnym odrzutowcem do Holandii...

Pamiętnik Cathy to pierwszy tom serii spisanej przez Seana Stewarta, kolejnej historii z gatunku „young adult paranormal”. Spośród podobnych tytułów ta wyróżnia się nietypową formą – jest to pamiętnik ozdobiony licznymi lustracjami i dopiskami na marginesach. W dodatku do książki dołączono garść drobiazgów związanych z serią, takich jak chusteczka z odciskiem ust, jakieś dokumenty czy zdjęcie tajemniczego małżeństwa. To dowody, które zebrała bohaterka podczas swojego śledztwa. Kim jest owa Cathy? Zwykłą nastolatką rodem z USA, która niedawno została rzucona przez starszego od siebie chłopaka, Victora. Zaskoczyło ją to o tyle, że kompletnie się tego nie spodziewała i nie rozumie, dlaczego gość nagle zerwał kontakt. Postanawia się więc temu bliżej przyjrzeć, przeprowadzić prywatne śledztwo, które odpowie jej na kilka pytań. Ot, na przykład kim tak naprawdę jest Victor? Dlaczego ją rzucił? Jaką tajemnicę skrywa? A skrywa, i to taką niesamowitą, rodem z powieści science-fiction. W książce pojawi się też chińska mafia, olbrzymia fortuna, wreszcie dobra przyjaciółka, która od czasu do czasu będzie wspierać Cathy w jej działaniach (i przy okazji próbować przemówić jej do rozumu). Pamiętnik Cathy obfituje więc w zwroty akcji, nietypowe sytuacje oraz zabawne dialogi. To jednak z tych książek, które są naprawdę śmieszne, lekko napisane i okraszone sporą ilością nietypowych sytuacji. Sama historia jest przyzwoita, choć dość typowa dla powieści YA. Niezwykła forma graficzna robi jednak swoje. Co prawda „dowody” niewiele wnoszą do opowieści i nie straci wiele ktoś, kto zdecyduje się na ebook, ale podnoszą atrakcyjność lektury. Ot, taki fajny detal, podobnie jak owe dopiski i ozdoby pojawiające się na każdej stronie. Na pewno nietypowa rzecz, która dzięki formie zapada w pamięć. Szkoda, że kolejnych tomów nie wydano w Polsce. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Całkiem niezła, ale po opisie spodziewałam się czegoś lepszego... Średniej długości, akcja toczy się szybko, ale poczułam jakiś taki niedosyt. Mimo to polecam tak dla osób w moim wieku - 14 lat. Fajnie się czyta :) A w Kubie po prostu się zakochałam, nie wiem nawet, dlaczego :D

Amor Korzonek ma uratować świat! Niby zwykła przeprowadzka, a ile tajemnic! oraz nadzwyczaj błyskotliwa nowa koleżanka Kuna. Czyżby we współczesnym świecie istniały jeszcze smoki? Pełna przygód i niesamowitej fantazji książka, która wciągnie i zachęci do czytania jeszcze wiele dzieci. Moja córka z niecierpliwością czekała na kolejny wieczór, kolejny rozdział i nigdy na jednym nie kończyłyśmy. Tak wielka tajemnica do rozwikłania wciągnęła nawet mnie.

Nowa komórka wnosi w życie Hanny wiele zamieszania. Po szkolnej imprezie Hanna zaczyna otrzymywać telefony i SMS-y od tajemniczego wielbiciela. Czyżby to był ekscytujący początek wielkiej miłości? Książka o nastolatkach dla nastolatków. Miłosne perypetie nastoletniej Hanny i jej przyjaciółek, Mili i Katii. Kto jest tajemniczym wielbicielem Hanny? Pewny siebie Mark, nieśmiały Tobias, a może przystojny Branko? Polecam głównie młodszym czytelniczkom.

Szara myszka Charlotte Usher czuje się niewidzialna przez całe swoje życie. Nikt nie zna jej imienia (jest przekręcane), nikt nie potrafi powiedzieć jak wygląda, nikt jej nie dostrzega, mimo że stoi obok. Jednak dzięki fascynacji pewnym chłopakiem należącym do elitarnej grupy, chodzącym z najpopularniejszą dziewczyną w szkole, Charlotte opracowuje własny plan stania się sławną. Kiedy sprawy zaczynają przybierać naprawdę dobry obrót, nasza bohaterka dławi się miśkiem żelkiem i umiera. Jednak śmierć jest dopiero początkiem. Początkiem nauki w zaświatowej klasie, w której musi pogodzić się z własną śmiercią i zapomnieć o swoich "życiowych" marzeniach. Ale czy na pewno? Książka pomimo lekkiego stylu, w jakim została napisana porusza naprawdę ważne tematy. Pod płaszczykiem błahych problemów i rozmyśleń "Żelkowej Charlotte" ukazują się takie problemy jak pragnienie akceptacji ze strony grupy rówieśniczej oraz uczucie porażki, kiedy nikt nie dostrzega jej starań. Owszem, pojawiają się tutaj wyświechtane schematy, które autorka zgrabnie przerobiła i wplotła do swojej książki. Jako przykład mogę podać postać Damiena. Kiedy zapoznawałam się z tą historią miałam wrażenie, że mam doczynienia z kalką chłopaka z pierwszego tomu "Pamiętnika księżniczki". Ach, jak miło było się pomylić. Następny jest, jakże przeze mnie ukochany, wątek trójkąta miłosnego. Czyżby znowu jedna dziewczyna miała się motać między dwoma chłopcami? Nie. Tutaj nie dość, że sytuacja jest odwrotna to oraz pewien niewygodny szczegół staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Przyznam, że po raz pierwszy byłam zaciekawiona tego rodzaju wątkiem i aż chciałam wiedzieć co będzie dalej. Największą siłą tej książki jest pomysł. Kto wyobrażał sobie, że po śmierci w młodym wieku będzie musiał chodzić do szkoły dla duchów, żeby nauczyć się pogodzenia ze swoim losem? Chyba nawet w największych koszmarach nikt o tym nie pomyślał. Ile jest książek z takim wątkiem? W sumie nie znam żadnej. Drugą siłą napędową jest dla mnie główna bohaterka. "Żelkowa Charlotte", pomimo swojej pozornej pierdołowatości jest osobą bardzo zawziętą, która dąży do celu niemalże po trupach, przez co ma problem zarówno ze swoim życiem jak i ze swoją śmiercią. Chyba dawno nie spotkałam w książce tak upartej postaci, która wykorzystała by wszystkie możliwości, jakie jej dano. Nawet te "bardzo niebezpieczne". Z tym "bardzo niebezpieczne" miałam spory problem, ponieważ ostateczna metoda Charlotte była opisywana właśnie tak, a nie zdarzyło się nic, co przeszkodziło by głównej bohaterce. Problem mam również z końcówką książki, która nie została dostatecznie rozwinięta. Autorka miała całkiem dobry zamysł rozwiązania wszelkich problemów, po czym chyba uznała, że to nie tak miało wyglądać i skierowała akcję na inne tory. Podsumowując, jest to dobra książka dla nastolatek pragnących oderwać się od schematycznej akcji i kalkowego świata w innych powieściach, jednak nie jest na tyle zaskakująca, żeby zasługiwała na wyższą ocenę. Dla mnie była w sam raz i uważam ją za dobry przerywnik w książkowym kacu.

Książkę kupiła mi kiedyś babcia, pewnie ze względu na to, że główna bohaterka jest moją imienniczką. Okładka wręcz krzyczała do mnie "wczesne lata 2000" (podobny krzyk wydawał opis głównej bohaterki, a raczej jej kreacji, na dyskotece), więc miałam pewne opory przed zabraniem się do czytania. Od razu uderzył mnie język jakim się posługiwała Kaśka - taka gwara szkolna, plus jakieś słówka z magazynów i poradników. Dodatkowo narracja i sposób opisywania rzeczy dawał mi wrażenie, że czytam autentyczny pamiętnik jakiejś gimnazjalistki. Historia była dosyć lekka, czytało się dosyć dobrze i szybko. Jedyne co mi sprawiało problem to wstawki ze Śląskiej gwary, która jest mi obca oraz miejscami miałam wrażenie, że język młodzieżowy typu: "Idę do Starej po hajs" był trochę wymuszony, albo nawet wmuszony do dialogów. Poza tym, nie mam większych zastrzeżeń. Ogólnie książkę można polecić gimnazjalistom (albo w dzisiejszych czasach najstarszym klasom szkoły podstawowej). Dla starszych czytelników... rozterki Kaśki mogą się wydawać lekko przesadzone ;)