Trzy psy przyszły

Kolejna pozycja z ciekawą i nietypową kreską. Do tego wierszowana i pomagająca poznać ciało. Bardzo angażująca książka dla najmłodszych, można czytać sekwencjami i wracać do tych ulubionych tysiące razy. U moich dzieci furorę zrobiło oczywiście słowo "pupa". Książka jest napisana w sposób nieoczywisty, który zmusza do spojrzenia na nasze części ciała nieszablonowo i odkrywać świat z perspektywy dziecka.

Natalia Usenko jest znaną autorką książek dla dzieci a wiersze jej mamy, Danuty Wawiłow, znane są starszemu pokoleniu. "Kot, który patrzył na księżyc" to magiczny świat: kamienice prowadzą nocne rozmowy, słoneczko szaleje od świtu do zmroku, węgorze uwielbiają szarlotkę, król jada żaby po szkocku i zupę brzozową, a w kinie straszy popcornowy potwór. Ciepłe wierszyki idealne na chłodne jesienne wieczory.

Prosta historia o tym, jak tata postanawia pokazać synowi "wszechświat" w postaci znanej od dawna łąki. Tzn. tacie chodzi o rzeczywisty kosmos nad łąką, ale zanim do tego dochodzą, chłopak w bardzo wzruszający sposób dziwuje się nad ślimakiem z wszechświata i trawą... A potem dzieje się coś co całkiem wytrąca tatę z wszechświatowych rozmyślań, za to bardzo bawi synka... A całkiem najważniejsza w tej książce jest oczywiście sama wyprawa Tylko -z-Tatą, w jakiejś Ważnej Sprawie. Idą sobie tylko we dwóch, mają swoje sprawy, tata poświęca czas synowi. Ideał. stasiekpoleca.blogspot.com

To chyba najprawdziwsza książka jaką ostatnio czytałam. Te dialogi, te ilustracje - bałagan w mieszkaniu, załamka rodziców, spryt niemowlaka - najprawdziwsze na świecie!. Ta książka zawsze poprawia mi humor i śmieję się do łez z dialogów i obrazków. Super :) Polecam!

Nie urzekła mnie aż tak mocno jak „Prezenty Astona”, ale również była świetna. Przygody Astona mają w sobie coś takiego, że dzieciaki słuchają i wpatrują się w książeczkę z prawdziwym zainteresowaniem. Książka opowiada o szczeniaku Astonie, który pewnego chłodnego i wietrznego jesiennego dnia, podczas spaceru, napotyka na swojej drodze kamień, któremu jest zimno i który jest samotny. Co zrobić? Najlepiej zabrać go do domu i zapewnić mu ciepło i opiekę. A co jeśli podczas kolejnych spacerów znajdziemy jeszcze więcej samotnych kamieni? I co na to rodzice? Fajna i klimatyczna historia, którą warto poznać. Pomysłowość Astona jest po prostu obłędna. Cieszę się, że trafiłam na te książeczki i polecam każdemu.

Świetna zabawa dla dorosłych i dla dzieci. Językowe wygibasy, dykcyjne wyzwania nie lada, którym sprostać trudno niezmiernie. A przy tym zabawa przednia, bo wierszowane trzeszczyki zapewniają wybuchy niekontrolowanej wesołości. Jak tu się nie uśmiechać, czytając o szympansie, który suszy szarawary, o łosiach w Łasku, o puszczyku w puszczy, któremu puch się łuszczy ;) Wspaniała zabawa w zasupływanie języka.

Krąży w świecie bajek sporo O tym, skąd się dzieci biorą, Lecz, kochani, bądźmy szczerzy, Kto w bociany dzisiaj wierzy? Mamo, tato, skąd się biorą dzieci? W życiu dziecka wcześniej czy później przychodzi moment, kiedy zaczyna być ciekawe tego, skąd się wzięło na świecie i oczywiście biegnie wtedy do rodziców. Nawet przez myśl mu nie przejdzie, że swoim pytaniem może zadać im nie lada kłopot. Bo jak tu małemu przedszkolakowi wytłumaczyć akt poczęcia tak, aby nie opowiadać bajek, ale żeby nie powiedzieć też za wiele? Ano tak, jak zrobił to Marcin Brykczyński w swojej książeczce Skąd się biorą dzieci? Delikatnie, prosto i bez owijania w bawełnę. Cieszę się ogromnie, że ta pozycja wpadła w moje ręce, ponieważ byłam przygotowana na trudną rozmowę z moim synem, a co najważniejsze wcale się jej nie bałam. Zawsze myślałam, że dzieci zaczynają pytać o takie rzeczy w wieku szkolnym. Byłam więc w szoku, kiedy mój trzyletni syn prosto z mostu wyparował z pytaniem: Mamo, jak się robi dzieci? Musiałam uciec z pokoju, żeby nie wybuchnąć śmiechem. Pytanie zapożyczył sobie z Mikołajka Gościnnego i Sempégo, to wiem na pewno. Sam nie zadałby go w takiej formie. Pytanie jednak padło i dzięki tej książeczce nie miałam problemu, żeby wybrnąć z sytuacji. Pan Brykczyński uświadamia dzieci w sposób niezwykle delikatny i subtelny. Myślę, że sama nigdy nie znalazłabym piękniejszych słów, aby opowiedzieć tę historię starą jak świat. Nie ma tu miejsca na bajki o bocianach. Jest tylko naukowa prawda, przekazana literacko i z wyczuciem. Wszystko zaczyna się od tego, że gdzieś, kiedyś tato spotyka mamę i te dwie osobne dotąd istoty już nie chcą żyć oddzielnie. Garną się do siebie, przytulają o każdej porze dnia i nocy, bo wtedy jest im najprzyjemniej. Zbiera was przerażenie? Całkiem niepotrzebnie. To, co następuje między rodzicami za zamkniętymi drzwiami sypialni autor ubrał w cudownie proste słowa, które wyjaśniają wszystko: Z taty rój nasionek rączych Mknie z jajeczkiem się połączyć, Które w mamie czeka skrycie, Żeby zacząć nowe życie. Potem jest coraz ciekawiej. Mamusia zachodzi w ciążę i ma brzuszek niczym księżyc w pełni. W końcu, po dziewięciu miesiącach rodzi się dzidziuś, dla którego mama jest wszystkim. Mądry i przemyślany tekst, oszczędny w słowach, ale jakże trafnie użytych. Wisienką na torcie są świetne ilustracje Iwony Całej, idealnie współgrające z tym, co chciał przekazać M. Brykczyński. Całość niezwykle smaczna dla oka i duszy. Jest prosto, prawdziwie i z humorem. Mój Tymek słuchał z zapartym tchem, a potem zadawał jeszcze wiele pytań. Rozmawiało nam się świetnie i książeczka jak najbardziej spełniła swój cel. To oczywiście pierwszy etap takiej edukacji i wiem, że przyjdzie czas na bardziej szczegółowe wyjaśnienia. Podstawy jednaj mamy już solidne i to jest najważniejsze. Tak to wszystko się zaczyna, rosną dzieci i rodzina… I tak dziać się będzie dalej, Byle wszyscy się kochali. Tymi słowami zakończył autor, a że to piękne słowa ja również pozwoliłam je sobie zacytować Polecam ogromnie!!! * Wszystkie cytaty pochodzą z: Marcin Brykczyński, Skąd się biorą dzieci, Łódź 2012, s. 3,8 i 21

Czterdzieści siedem razy. Mój trzylatek pokochał tę książkę od pierwszego czytania i przez 3 tygodnie okresu wypożyczenia "Co?" z biblioteki przeczytaliśmy ją 47 razy. Bo to krótka, śmieszna i niesamowicie fajnie narysowana pozycja. Daje też przestrzeń do wrzasków przy czytaniu i urzeka świetną kolorystyką. No i babcia w finale zostaje przechytrzona, co też zapewne zadecydowało o dużej popularności u mego najmłodszego...

Zbiór przepięknych, przyrodniczych właściwie, wierszyków dla dzieci. Cały zbiorek jest bardzo poetycki, ilustracje dość oszczędne, ale wymowne. Autorzy prowadzą nas przez wszystkie pory roku, oddając bardzo plastycznie emocje przypisane każdej z nich. Rytm i melodia wspaniale się toczą. Książeczka doskonale nadaje się do rozwijania u dzieci poczucia piękna i zmysłu estetycznego.

mamajanka notuje: Danuta Wawiłow - czy ktoś nie zna jej wierszy? Bajkowe, ciepłe, często absurdalne, zawsze niesztampowe -proste wierszyki, które niespodziewanie rozwijają przed dojrzałym czytelnikiem głębię znaczeń. Najbardziej przyciąga w nich chyba nawet nie niezwykła, oryginalna forma, ale to wyjątkowe, pełne zrozumienia spojrzenie na - czasem zabawne, lecz równie często dalekie od beztroski - sprawy świata najmłodszych. Niezwykle rymowanki, "obrazki" ukazujące samą istotę dzieciństwa... Wiele z nich pamiętam sprzed lat, niektóre dopiero odkryłam, kilka właśnie poznaję na nowo dzięki "Wierszykarni" Nie wszystkie lubię - są wśród nich takie, które zupełnie do mnie nie przemawiają, wiele jednak zdecydowanie zasłużyło na drugie (i kolejne) czytanie. Wymagają chwili oderwania od rzeczywistości. Podpowiadają, jak dostrzegać poezję w codzienności i tę niezwykłą pomarańczowość księżyca wśród błękitu nocy. Pięknie obrazują całe spektrum ludzkich emocji - smutek mamy, która ma zmartwienie, strach dziecka, samego w ciemności, radość pana ze złotym parasolem, poczucie niezrozumienia i bunt malucha uciekającego "w świat", smutek, radość, pasję, miłość... Pełno w nich mądrości, ale też czysto dziecięcej fantazji i radości. (...) http://mamajanka.blogspot.com/2016/06/wierszykarnia.html

Pierwsze wydanie książki "Muzykalny słoń" ukazało się w 1965 roku, dziś możemy cieszyć się wznowieniem tego niestarzejącego się klasyka. Radość w tym przypadku to mało powiedziane, to stan euforyczny. Klasyk Wandy Chotomskiej okraszony ilustracjami Julitty Karwowskiej-Wnuczak skradł moje serce. Jest tu dokładnie to czego tego szukam w literaturze dziecięcej: elegancja, niebanalna kreska i mądra nieprzerysowana treść. Historia jest bardzo prosta gdyż oto bardzo uroczy słoń, pewnego dnia postanawia zamienić trąbę na inny instrument. W tym miejscu zaczyna się to co dzieci lubią najbardziej czyli wyliczanie, wymienianie, rozkładanie czynności na czynniki pierwsze. Zjeżdżają się ludzie ciekawymi pojazdami z przeróżnymi instrumentami. W tym miejscu muszę pochwalić autorkę za walory edukacyjne, dziecko poznaje nowe słowa oraz ich znaczenie.Jest to bardzo dobry pretekst do nauki czym jest klarnet, kontrabas, puzon itd. A morał książki jest prosty, współpraca przynosi korzyści. Podsumowując dla mnie bomba a kto się nie skusi ten TRĄBA :)

Kolejna niesztampowa książka dla dzieci wydana przez Krytykę Polityczną. „Mat i świat” uhonorowano prestiżową Nagrodą Literacką - Książka Roku 2015 Polskiej Sekcji IBBY. Oczami pluszowego misia Mata oglądamy nasz współczesny świat. Miś urodził w fabryce zabawek w Chinach. Uszyły go dzieci pracujące w fabryce od 7. rano do 22. Mat jest ekskluzywną zabawką i zostaje wyeksportowany do Europy. Podróże Mata pokazują kontrasty pomiędzy ludźmi na świecie, dotyczące nie tylko nierówności społecznych, zamożności, dostępu do edukacji, ale i różnorodności religijnej. Nie wszystkie opisywane problemy dotyczą polskich dzieci, ale warto o nich mówić. Warto pokazywać naszym dzieciom, że nie wszędzie na świecie jest tak jak tu u nas. „Mat i świat” to ważna lekcja życia i tolerancji.

Kocham, kocham, kocham. Ilustracje są świetne, pełne szczegółów i mega zabawne, ale to te niepozorne wierszyki są potęgą i wznoszą tą publikację wysoooooko. Teksty są wyjątkowe, mega oryginalne, nieoczywiste. Przeczytałam setki wierszyków skierowanych do czytelnika dziecięcego, w tym także i o porach roku, ale nigdy by mi nawet nie przyszło do głowy, że można w ten sposób je przedstawić. Mistrzostwo świata!

Każdy rodzic prędzej, czy później staje przed trudnym zadaniem, nauczenia swojej latorośli korzystania z toalety i rozstania z pieluchą, a później z nocnikiem. Na rynku jest sporo publikacji, które mają to ułatwić, a ta jest bardzo udana. Krótkie i zabawne rymowanki oraz guzik na spłuczce, wydający szumiące dźwięki zachęca młodego człowieka, to oswojenia się z toaletowymi tematami. Dużą zaletą jest też bardzo ciekawa kreska, dzięki której ilustracje bawią i są miłe dla oka. Zdecydowanie polecam zarówno rodzicom, jak i maluchom.

Bohater książki Roba Scottona „Kotek Splotek” nie chce iść do szkoły. Rano odwleka moment wyjścia, ale mamie sprytnie udaje się rozwiać jego obawy. W klasie zostaje miło przyjęty przez nowych kolegów. I wszystko układa się całkiem dobrze, aż do przerwy na drugie śniadanie. W śniadaniówce Splotka schował się jego przyjaciel Zygmunt, który jest myszką, a koty i myszy... Sami wiecie. „Kotek Splotek” to książka, która bawi przede wszystkim ilustracjami. Znaczy fabuła też jest fajna. Można uznać, że to jedna z tych bajek, która ma za zadnie pokazać, że szkoła wcale nie jest taka straszna, bo bohater zostaje w niej miło przyjęty i pomimo początkowych obaw, wraca zadowolony po pierwszym dniu w szkole. Ale wróćmy do ilustracji, bo to one skradły serca moich dzieci. Te wszystkie puchate i szczerzące się do nas ze stron książki koty. Może to nie są małe dzieła sztuki, jak chociażby ilustracje Beatrix Potter, o której opowiadaniach wam niedawno pisałam, ale... Sztuka sztuką, a kto nigdy nie cytował dialogów z filmu „Chłopaki nie płaczą”, niech „pierwszy rzuci kamień”. Fakty są takie, że takie ilustracje to czysta radość. Dziecko patrzy się na zgraję kotów i śmieje się w głos. Przynajmniej u mnie to tak wyglądało. Szczerze mówiąc obawiałam się, czy któreś się nie posika z tego śmiechu. „Oni to wiedzą, Kocie” - aż mi się ciśnie na usta. To akurat fraza z serialu „13 posterunek”. Ale co wiedzą? Że w szkole można poznać przyjaciół oraz że czytanie książek to dobra zabawa. Takie publikacje, jak „Kotek Splotek” są idealne na poprawę humoru. Nieco szalone, ale to szaleństwo przykuwa uwagę. Prowokuje do skomentowania bajki, do pierwszych literackich dyskusji.

Kolejna z propozycji, które mogę czytać i z dwulatkiem i z pięciolatkiem. Prezentuje ona różne dzieci z całego świata w strojach ludowych oraz ich domy. Mało tu tekstu, ale dużo treści. Dzieci są ubrane w stroje etniczne, a ich domy mogą się znacznie różnić od tych, które znają dzieci. Fajnie, że na końcu jest też mapa i można zobaczyć, w której części globu znajdują się poszczególne państwa.

Po pozytywnym odbiorze lektury „Królewny z wieży” postanowiliśmy z żoną zapoznać się z kolejną książką Przemysława Wechterowicza, tym razem tworzoną we współpracy z Aleksandrą Woldańską jako ilustratorką. Podobnie jak w poprzedniej naszej przygodzie z dziełami tego autora, tak i w „Mrówce wychodzącej za mąż” mamy wykorzystany schemat kandydatów na męża. Tam byli nimi rycerze, tu są zwierzęta pracownicy. O rękę mrówki starać się będą żołnierz, makler giełdowy, właściciel sklepu, marynarz, muzyk, ochroniarz, pracownik pralni i sportowcy – bokser oraz skoczek w dal. Trudny to wybór i bohaterka ma tego pełną świadomość. Jak tu wybrać tego jedynego skoro zestaw jest tak różnorodny? Z jednym życie będzie dostatnie, z drugim emocjonujące, z trzecim przeżyte w podróży a jeszcze z innymi monotonne, rodzinne czy o dużym prestiżu społecznym. I tak mrówka myśli, co i rusz dostrzega siebie w nowej roli aż tu nagle przychodzi hydraulik i wszystkie rozważania szlag trafił. Mrówka doznała olśnienia, między nią a mrówkojadem hydraulikiem przebiegła niewidzialna nić porozumienia, coś zaiskrzyło. Już wie że to ten jedyny i na całe życie. Nie ma znaczenia, że to tylko hydraulik. To bardzo znamienne, że wybrankiem uczynił Wechterowicz właśnie mrówkojada – prawdopodobnego wroga naszej bohaterki. Z bajki płyną piękne lekcje dla dzieci – nie operuj pozorami, miłość kpi sobie z rozsądku, nie pieniądze i sława są najważniejsze. Tak mało treści, a tyle mądrych rzeczy w nich zawartych. Nie sposób nie napisać o oprawie graficznej. Przede wszystkim bardzo wytrzymała okładka, wszystko w dużym formacie aby łatwo było przyswoić, rysunki doskonale uzupełniają treść, a nawet nadają jej dodatkowych znaczeń. Piękne wydanie. Polecam tę książkę, na pewno spodoba się dzieciom, chociaż raczej tym nieco starszym, które nie wiedzą jeszcze co w życiu jest najważniejsze. Jest ona na pewno mniej zabawna niż „Królewna z wieży”, jest w niej mniej treści i autor porzucił zabawę słowną, na rzecz wartości. Dzięki temu trafia do innego typu odbiorców.