Trochę się zgubiłam

Petra to książka, która otworzyła mi oczy na wiele problemów z jakimi wiąże się trud istnienia. Odpowiedź na pytanie kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, zostaje nam w bardzo dosadny sposób przekazane w owej książce . Uświadamia nam, że musimy być gotowi na zmiany i nieobliczalną naturę egzystencji. Ukazuję problem bycia wykluczonym, niechcianym i odrzuconym. Petra pokazuje nam jak być twardym i nie poddawać się trudnością losu. Jest to nauka, która nieraz może nam się przydać w życiu.

Wielu rodziców w swoim życiu doświadczyło pewnej ciekawej sytuacji. Nadchodzi wieczór, kąpiemy swoje dziecko, dajemy kolację, czytamy bajkę, śpiewamy kołysankę, całujemy w czółko i kładziemy spać. W tej lub innej kolejności. Po dłuższej chwili uciekamy z pokoju śpiącego dziecka, by z ulgą, po ciężkim dniu odetchnąć i samemu zrelaksować się, wykąpać się, obejrzeć coś i pójść spać. Jednak spryt i wrażliwość naszych dzieci są większe, niż sobie wyobrażamy. Nieraz nie spodziewamy się, kiedy drzwi do pokoju malucha się otworzą, a zza nich wyjrzy jego głowa, na podłodze będzie słychać ciche "tup, tup, tup", a pod kołdrę dorosłych wkradną się zimne stopy naszej latorośli. Pewnie bylibyśmy nieugięci, gdyby nie te słodkie słowa "czy mogę dzisiaj spać z wami?". Dobranoc, gorylku autorstwa Peggy Rathmann to bardzo podobna historia. Krótka, przepięknie ilustrowana bajka ma miejsce w ogrodzie zoologicznym, a jej głównymi bohaterem jest tytułowy gorylek - malutki, kochający psoty zwierzak. Historia opowiada właśnie o jednej z nich. Zbliża się wieczór, ZOO zostaje zamknięte, a dozorca, zanim uda się do swojego domu, sprawdza wszystkie zagrody i żegna się ze zwierzętami. W pewnym momencie, kiedy dozorca mija klatkę goryla, ten wykrada mu klucze zza paska, wychodzi ze swojej klatki i po kryjomu otwiera wszystkie zagrody, które mija gorylek skradający się za dozorcą. Tym sposobem za dozorcą tworzy się korowód, o którym człowiek nie ma zielonego pojęcia i dociera z nim aż do swojej sypialni. Rozbiera się, kładzie do łóżka i praktycznie od razu zasypia. Jego żona życzy mu dobrej nocy. I tutaj dzieje się coś niesamowitego, a mianowicie - wszystkie zwierzęta po kolei odpowiadają żonie dozorcy. Kobieta nie ukrywa swojego zdziwienia, jednak postanawia stawić czoła wyzwaniu i odprowadza wędrujące zwierzęta do ich zagród. Dobranoc, gorylku to bardzo zaskakująca, zabawna i ciepła opowieść, którą można różnorako interpretować. Z jednej strony jest to analogia do naszych dzieci, które również wędrują ze swoich łóżek do łóżek rodziców, a rodzice, zmęczeni, odprowadzają swoje latorośle z powrotem. Z drugiej strony książeczka pokazuje, że zwierzęta również potrzebują bliskości, czują tak samo jak ludzie i tak samo chcą być traktowane, z miłością i czułością. Na szczególną uwagę w tej książeczce zasługują ilustracje. Są nieziemskie. Wypełniają całą kartonową książeczkę, od prawej do lewej, od dołu do góry. Po otworzeniu pierwszej strony czytelnika uderza feeria barw i tak aż do ostatniej strony. Szczerze powiedziawszy, przy tych ilustracjach można spędzić długie godziny, odnajdując wciąż nowe, coraz ciekawsze elementy, które nie sposób zauważyć przy pierwszym rzucie oka. Dużym atutem historii autorstwa Peggy Rathmann jest mała, właściwie śladowa ilość tekstu. Dzięki temu historię gorylka można opowiadać tysiąc razy na tysiąc różnych sposobów, a książeczka nie znudzi się po dwóch wieczornych czytaniach. Rodzic może pobudzić swoją wyobraźnię i dziecka, wymyślając coraz to nowe opowieści, na długo zapadające w pamięć. Dobranoc, gorylku to doskonała pozycja dla rocznej córki, którą fascynują cudownie kolorowe ilustracje, ale myślę, że sprawdzi się także kiedy podrośnie i sama będzie mogła dopowiedzieć sobie historię do obrazków. Serdecznie polecamy Dobranoc, gorylku od Peggy Rathmann i wydawnictwa Dwie Siostry!

Ciekawy eksperyment książkowy. Publikacja jest prawie w całości czarna. Jest tu też trochę bieli i szarości. Prosty tekst, w którym ciągle powtarza się słowo "czarny", w połączeniu z ilustracjami wzbudza niepokój i atmosferę oczekiwania na coś nieuniknionego i strasznego. Koniec jest zaskakujący. Myślę, że warto sięgnąć i lekturę potraktować jak eksperyment. I odtrutkę od wielokolorowych rzeczy dla dzieci.

Wrócimy do niej kiedy Zuzka będzie starsza, bo temat poruszany w tej książce jeszcze nie jest dla niej zrozumiały. Książka bez tekstu. Foliowe strony dodają jednak historiom drugiego dna. Kury nie powinny być zamknięte w ciasnej przestrzeni a swobodnie biegać po polu. Skóra zdarta z tygrysa nie powinna leżeć na podłodze w salonie tylko tkwić na szczęśliwym tygrysie siedzącym pod drzewem. Bardzo pouczająca, pomysłowa i odpowiednia dla starszych dzieci. Idealna do rozpoczęcia dyskusji o wielu ważnych tematach.

Ciężko to mówic o czytaniu, bo tekstu tu bardzo mało. Łatwiej będzie ocenić książeczkę za "całokształt". A zatem całokształt super - proste rymy, zaskakujące "ożywanie" stron (ruchoma książeczka). Bardzo przyjemnie, niestety fajne 2-3 razy potem trzeba odłożyć, bo znudzi. Polecam tylko jako wypożyczenie.

Ciekawa, ładnie zilustrowana historia pokazująca, że sposób widzenia świata zależy od patrzącego - szybujący ptak widzi kota inaczej, niż pchła siedząca na kocim grzbiecie, przerażona myszka postrzega go inaczej niż groźny lis. Każdy patrzy inaczej -to prawdziwe odkrycie dla dzieci. Naszym juniorom spodobała się ta historia, szybko trafiła jednak do puli książek "przechodnich", czyli tych, które po przeczytaniu leżakują bezczynnie na półce, a potem dostają drugą szansę u młodszych kuzynów;-)

W książce każdej emocji przypisany jest inny kolor. Forma, w jakiej została wydana (obrazki w 3d) zaciekawi nawet najmłodsze dzieci. Krótkie i zwięzłe opisy ułatwiają maluchowi zrozumienie danej emocji. Używam jej podczas zajęć TUS w przedszkolu i sprawdza się doskonale, szczególnie z filcowymi postaciami z książki. Polecam

Ciekawy pomysł na książkę! Czytając dzieci mogą same decydować jak i o czym czytać na podstawie wskazówek na każdej stronie. Syn był zachwycony tą książką i od razu chciał czytać ponownie, natomiast córce trochę przeszkadzało że nie czytamy po kolei, ale też wybierała wskazówki. Fajna odmiana!

Staliśmy się wraz z dziećmi fanami dwóch pierwszych książeczek Agaty Królak "Robimisie" i "Robimisie", zwłaszcza ta pierwsza skradła serduszka moich dzieciaków. "Czujemisie" ma tłumaczyć dzieciom co to są emocje, i robi to w bardzo banalny sposób dostosowany do najmłodszych. Krótkimi zdaniami przywołuje różne sytuacje i pozwala dzieciom się w nich odnaleźć. Są opisy pozytywne i negatywne, choć miałem poczucie, że tych drugich jest więcej, a to pewnie dlatego, że uczucia pozytywne przeżywa się naturalnie, natomiast te negatywne już trudniej, często są dla dziecka niezrozumiałe i bolesne. Więc myśląc i mówiąc o emocjach zawsze więcej czasu im poświęcamy.  Grafika jest prosta, mi raczej się nie podoba, ale dzieciaki bardzo ją lubią. 

Czas to dziwna rzecz. My dorośli dużo o nim mówimy. Znamy się na zegarku i czasie. Ale zawsze gdzieś się spieszymy, bo jesteśmy już spóźnieni. Czas to dziwna rzecz. Gdy chcemy go zatrzymać, to ucieka. Gdy mógłby biec szybciej, wlecze się jak żółw. Czas to dziwna rzecz. Każdy odczuwa go inaczej. Wszystko zależy od nastroju... Dla dzieci super porą na wstawanie jest piąta. Mój syn jest w tym mistrzem. I każdy zaspany rodzic prosi o przysłowiowe 5 minut. Bo to tyle co nic. Ale nie dla dzieci. One potrafią zrobić użytek z każdej minuty. Jeśli chcecie się o tym przekonać, to przeczytajcie książkę. Autorka ukazuje nam w niej jeden (tylko jeden) dzień z życia rodziny lisków. I odkryjcie razem z małymi urwisami tajemnice czasu. Pełna humoru opowieść o czasie. Tym spędzanym w pośpiechu, z nie uwagą, ale także o tym wspólnym celebrowanym. Opowieść o pięciu minutach.

Książka o książkach książkami pisana (naprawdę!). W tej krótkiej, niepozornej książeczce znajdziecie fragmenty 42 kultowych książek dla dzieci, z których większość znacie na pewno. Jest tu i Guliwer, i Pinokio, i Alicja w Krainie Czarów. Większość obrazów w tej książce stanowią słowa ze znanych opowieści. Na nich wędruje mała dziewczynka, którą przeraża świat dorosłych - pełen liczb, w których my, dorośli, zatopiliśmy swoje byty. Po lekturze tej książki zobaczycie, jaką moc mają słowa, które dziecięce głowy przyswoją w ciągu pierwszych lat swojego życia. Jak wiele zależy od słowa, które potrafi kształtować umysły i poszerzać horyzonty. Polecam bardzo!

Książka o akceptowaniu odmienności i o budowaniu relacji w nowym środowisku. W klasie pojawia się nowy uczeń Sam. Patrzymy na niego oczami Archibalda. Widzimy jak nowy jest intrygujący, ale i irytujący; jak jego odmienność może być ciekawa i pokazać nam coś nowego i dodać wartości naszemu życiu. Przyjaźń potrzebuje trochę czasu by rozkwitnąć. Książka może pomóc oswoić się dziecku w nowym miejscu z nowymi ludźmi. A i nam dorosłym też może zwrócić uwagę na dynamikę rodzących się relacji.

Mała małpka chce się trochę usamodzielnić. Postanawia, że wdrapie się na najwyższe drzewo w dżungli. Przecież da radę, jest zwinna i szybka. Ale ktoś się za nią czai, skrada, idzie jej tropem. Widać go na każdej kolejnej stronie opowieści. Ma paseczki i ostre pazury. Czy złapie naszą małpkę? Przepiękne ilustracje przybliżają nam dżunglę i jej mieszkańców. Opowieść pokazuje, że nie ważne czy jest się dużym czy małym można wyznaczać sobie cele. Nawet te wielkie i trudno osiągalne. Wystarczy odkryć w sobie ciekawość świata, śmiałość i chęć działania, a wszystko się uda. Nawet małe cuda.

Fajna pozycja, która w ciekawy sposób opowiada o wyobraźni i czytaniu książek. To krótka opowieść, mająca na celu zachęcić dzieciaki do samodzielnych lektur i pobudzająca ciekawość świata. Ładne rysunki nawiązują niekiedy do znanych pozycji dla najmłodszych i trochę starszych odbiorców.

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Mała Inka chciałaby rysować tak pięknie jak jej Starszy Brat. Jest trzy lata młodsza, ale pragnie "dogonić" jego zdolności. Dzieci siedzą wspólnie przy stole. Chłopiec rysuje to, co lubi najbardziej. Zasłania jednak swoją kartę rękami. Inka się waha, nie wie co ma rysować. Nic nie jest dość dobre. Chce podejrzeć pracę Brata. Gdy to się nie udaje idzie szukać inspiracji... Wpada na pewien pomysł - będzie rysować śnieg. Starszy Brat poucza ją - jak korzystać z kredek, pisaków, podpowiada kształt rysunku. Dziewczynka wszystko wie, chce być samodzielna. Zabiera się za pracę, ale wszystko sprzymierza się przeciwko niej. Pisak, kot, a nawet wazon są przeciwko niej. Inka wpada w gniew. Chce, żeby kartka cierpiała jak ona. Nagle Starszy Brat zwraca jej uwagę - pokazuje swój rysunek i płatek śniegu. Dziewczynka jest zachwycona. Nie wierzy, że to jej dzieło. Inka zrobiła coś z niczego. Myślicie, że tak się da? Sprawdźcie. Książka (znów) z Zakamarków w delikatny sposób pokazuje emocje dzieci, ich rywalizację, zazdrość o zdolności, chęć dorównania. Ale znajdziemy tu także miłość między rodzeństwem, proces twórczy - trudny dla dorosłych i dla dzieci. Książka posiada dwie wyklejki - pierwsza to bazgroł, a druga to dzieło pracy twórczej. Idealnie uzupełnia treść książki. Jesteśmy z Młodym nią zachwyceni. Każde z nas na swój sposób.

To kolejna książka, którą z okazji Dnia Dziecka trwającego u mnie przez cały czerwiec, chciałabym Wam polecić. Bardzo króciutka, opowiadająca o jak ważnej istocie_akceptacji uczuć. Mały Taylor postanowił pewnego dnia COŚ zbudować. Jak postanowił, tak też zrobił. Niestety doszło do tragedii, bo budowla zawaliła się... I wtedy chłopcu przyszli z pomocą różni doradcy: 🐥,🐻,🐘,🐍,🦘 a nawet hiena. każdy miał dla niego jakąś radę, każdy chciał Taylorowi powiedzieć, co ma czuć, jak się zachować i co ma zrobić. Ale chłopiec tego nie potrzebował. Doradcy więc sobie poszli. I w tym momencie przykicał 🐰. Królik, który wysłuchał Taylora i jego opowieści o tym, co się wydarzyło, co czuł, co chciał zrobić ... A jak historia się skończyła? Przeczytajcie sami. Natomiast sobie i wam życzę, żeby każdy z nas miał w swoim życiu, obok siebie, chociaż jednego takiego prawdziwego Królika i byśmy również i my byli dla innych takimi 🐰. Książka z którą pracuje z maluchami jeżeli chodzi o emocje, uczucia, ale też polecam ją rodzicom, dorosłym w trakcie prowadzenia warsztatów Szkoły dla Rodziców i Wychowawców. Tak często zapominamy o tym, że tak niewiele potrzeba. Wystarczy po prostu być, bo "czasem uścisk znaczy więcej niż słowa"🫂 Cudowna. Polecam

Bardzo krótka książka skierowana do młodszych dzieci, wielbicieli kotów wszelkiej maści lub miłośników... sera. Tekstu nie ma w niej zbyt wiele. To ilustracje robią w tej pozycji całą robotę. Są kolorowe, urocze i przyciągają wzrok. Muszę przyznać, że ogromnie zaskoczyło mnie zakończenie. Na początku miałam takie: yyy. Potem zaczęłam się śmiać i stwierdziłam: no tak, sprytne!. "Kotki, koty, kocury" to książka na kilka minut. Dla Was może okazać się rozczarowaniem, bo tak naprawdę nie niesie ze sobą żadnego głębszego przesłania ani wiedzy, ale dla Waszych dzieci może okazać się po prostu dobrą rozrywką.

Bardzo nastrojowa książka ... akcja rozgrywa się w nocy, a bohaterami są przede wszystkim małe sowy ... Jak oswoić lęk przed utratą (na szczęście tylko z oczu) mamy? Co zrobić, kiedy minuty dłużą się w nieskończoność? Czy mama na pewno wróci? ... Uff, wszystko kończy się tu dobrze;) Niezwykła książeczka dla młodszych czytelników! Polecam.

Nie gaś ciekawości świata u swoich dzieci, bo to jedna z największych i najpiękniejszych cech jakie mają. Przeurocza książeczka o tym jak ważne jest podróżowanie na koniec świata. Literalnie. Niezależnie od wszystkich i wszystkiego. Niezależnie od przeszkód, tych naprawdę ważnych i tych zupełnie wymyślonych, przez nas samych i ludzi wokół. Tata wyjaśnia synkowi, że żadna przeszkoda nie jest na tyle ważna by porzucić naprawdę ważne marzenia. I każda przeszkoda może być zawsze okazją by odkryć piękno życia, którym żyjemy.