To, co warto wiedzieć, wiem od swojego kota

Edward Gorey?? Któż to taki?? - pytałam, gdy książka wpadła w moje łapki. Widząc formę, w jakiej jest napisana postanowiłam od razu zabrać się za czytanie, oglądanie tego cuda i .... jestem oczarowana potwornością tej książeczki, jej nonsensem, absurdalnością i brutalnością, a utwór „Cmentarzyk” utwierdził mnie w przekonaniu, że ocena jaką wystawiam tej książce jest w pełni zasłużoną:)

Małe arcydzieło. Ten tomik podoba mi się nawet bardziej niż wydany u nas poprzednio "Osobliwy gość". Może tamten miał więcej wdzięku, był bardziej dowcipny i w dodatku wierszem, ale odnoszę wrażenie, że ten wybór jest o wiele bardziej wyrafinowany i subtelny, znacznie straszniejszy i mocniej purnonsensowy. I o to chodzi!

Nie mam złudzeń, by ta pozycja odwiodła któregoś z mordercow Braci Mniejszych od ich zabójczych zabaw. Do tego trzeba mieć wrażliwość na "ochronę życia" (każdego życia, proszę polujących księży!) i choć trochę sumienia. Oraz podstawową kulturę, bo przeciętny myśliwy to w tym sensie raczej prosty człeczyna, niezaleznie od formalnie zajmowanej pozycji społecznej....

Urocza i niezwykle klimatyczna opowiastka o złodziejce książek i księgarzu. Na długo pozostanie w moim sercu. Otuliła mnie jak ciepły kocyk i uprzyjemniła deszczowy, czerwcowy wieczór. Nie przeczytałabym tę książeczki, gdyby nie randka w ciemno w księgarni Tak Czytam. Polecam serdecznie, można natrafić na perełki, jak ta tutaj.

Szczeniaki Sylwii Siedleckiej to miniaturowe błyskotki. Ruchome obrazki, w których autorka zostawia mnóstwo przestrzeni dla wyobraźni czytelnika. W tym wypadku nie istnieje pytanie “co autor ma na myśli”, tylko raczej – skończyłeś,to teraz wymyślaj sam co chcesz? Co dalej? Co mogło doprowadzić do danej sytuacji? Gdzie to w ogóle się dzieje. [...] całość: http://www.speculatio.pl/szczeniaki/

"Wyznanie" to podróż do krainy dzieciństwa, początkowo jeszcze nieskażonego wiedzą o złym świecie, ale w pewnym momencie naznaczonego ważną informacją o przeszłości rodziny i własnym pochodzeniu. Książka składa się z krótkich rozdziałów, które stanowią nostalgiczne, czasem liryczne i magiczne szkice na temat własnych przeżyć i obserwacji narratora, jego bliskich, kolegów z podwórka, sąsiadów... Dużo tu emocji, chociaż autor nimi nie epatuje. Opisuje uczucia dyskretnie, z wyczuciem, niejednokrotnie z dystansem, jaki daje spojrzenie na dzieciństwo z perspektywy dorosłego człowieka. Czasem jednak doznania są bardzo silne, np. wówczas, gdy narrator słyszy do siostry ważne wyznanie. Całość napisana jest prostym językiem, ale niepozbawionym literackich cech. Co zatem sprawiło, że dałam książce tylko ocenę dobrą? Otóż zapis wspomnień wydał mi się nieco chaotyczny. I nie chodzi tu o to, że nie stanowią one linearnej akcji. Mam jakiś dziwny niedosyt i wrażenie, jakby poszczególne części były pisane oddzielnie, a potem przypadkowo złożone w całość. Ale może to tylko moje wrażenie?... Na pewno książkę polecam, ale tym, którzy szukają w literaturze nie tylko szaleńczo pędzącej akcji i nafaszerowanej sensacją fabuły. Tu nie ma na to miejsca.

„Q. Ponadczasowa historia miłosna” ‒ Evan Mandery, to książka, w której ponadczasowe zmagania pisarza z piórem i samym sobą, autor opisuje w niebanalny sposób, wręcz fascynująco odmienny. Jeśli ktoś sięgając po książkę pomyśli, że to romansidło będzie w błędzie, bo ukazane uczucie do kobiety jest głębokim i bardzo trudnym powodem poszukiwania najlepszego czasu dla związku, który z góry skazany jest na nieistnienie? Owładnięty miłością do Q. pisarz marzy o kobiecie swojego życia i spełnieniu się w roli autora, dlatego ulega wskazówkom swojego przyszłego ja, ale dokąd zaprowadzą go porady starszej wersji siebie dowiecie się z powieści. Książka pomimo iluzji monotonii i nudy ma wielki potencjał, dawkę subtelnie zauważalnego humoru, ale tylko dlatego, żeby osobowość pisarza wydała się bardziej autentyczna. Opowieść wciąga, pomimo wszystko, i czytając kartka po kartce łaknie się zgłębienia dalszego ciągu. Kiedy nadszedł moment zakończenia, uśmiechnęłam się, ale nie dlatego, że książka została przeczytana, ale dlatego, że ta autentycznie mądra pozycja, napisana w szalony sposób, potrafiła wzruszyć i poruszyć głęboko.

Czasem idę do biblioteki i najzwyczajniej w świecie przeglądam sobie książki, ot tak nie szukając niczego konkretnego. Uwielbiam takie "wypady" do biblioteki, bo zawsze coś znajdę ciekawego. Tym razem znalazłam "Udręki pewnej kasjerki". Ta cieniutka książka jest do przeczytania właściwie w jeden, dwa wieczory. To zebrane zapiski z bloga, którego prowadziła sama Autorka. A dotyczą one pracy kasjerki, głównie w supermarketach. Może to nie jest literatura wysokich lotów, ale ja też nie lubię takich określeń. Ja bardziej ujęłabym to jako lekturę dość specyficzną, ale jednak wartą przynajmniej zerknięcia na nią na chwilkę. Przede wszystkim, aby spojrzeć na ten temat z innej niż dotychczas perspektywy. Zawsze bowiem idziemy do sklepu i nie zastanawiamy się kto siedzi po drugiej stronie, często nawet możemy nie zobaczyć, że to też drugi człowiek, który jest zmęczony, może źle się czuć lub chociażby nie ma przysłowiowego humoru. Wiele osób idąc na zakupy do sklepu najzwyczajniej w świecie traktuje kasjerkę jak automat. Czy nie słyszeliście chociażby raz pytania: "czy jest pani otwarta?" Totalnie bezosobowo. A niejednokrotnie ta kasjerka to wykształcona, inteligentna osoba, a teraz zmuszona do wykonywania pracy za naprawdę marne (powiedziałabym nawet żenujące) grosze. A pomimo to, że codziennie spotyka się z wieloma mało grzecznymi klientami, ona musi i ma obowiązek zawsze ładnie się uśmiechać i grzecznie odpowiadać na wszystkie, nawet najgłupsze pytania. Do tego wielu z ludzi (a spotkałam się już z tym nie raz, nawet na swojej własnej skórze) ma głupi zwyczaj klasyfikowania ludzi poprzez pryzmat wykonywanego przez nich zajęcia i wykonywanej pracy. A przecież każdy z nas jest takim samym człowiekiem, czuje i myśli niezależnie od tego gdzie pracuje. To, że wykonuje mniej intratne czy prestiżowe zajęcie niż inni, nie oznacza, że jestem gorszym człowiekiem.

David Gilmour, autor piętnastu książek, z których tylko jedna została przetłumaczona na język polski a jest nią przedstawiony Klub Filmowy (The Film Club). Książka ukazała się w serii "Bliżej siebie" wydawnictwa Dobra Literatura. Gilmour jest także laureatem Nagrody Generalnego Gubernatora w kategorii anglojęzyczna fikcja za rok 2005. Ponadto Gilmour jest dziennikarzem, krytykiem literackim oraz gospodarzem show: "Gilmour on the Arts", nadawanym w CBC, mający obecnie 68 lat (urodzony 22 grudnia 1949 roku). W książce "Klub filmowy" Gilmour przedstawia swoją historię oraz swojego syna Jessego, który w wieku 16 lat, chce porzucić szkołę. Ojciec daje mu szansę na dokonanie tego, jednak pod pewnymi warunkami: "0 narkotyków, 3 filmy tygodniowo". Filmy były wybierane przez Davida i mamy tu ogromny przekrój światowej filmografii. David nie wybiera tylko hitów, ale także kiczowate filmy czy też bardzo niszowe. Klub filmowy jest pretekstem do dyskusji o życiu, o marzeniach, o kobietach i wielu, wielu innych. Po pewnym czasie dorosły już Jesse zaczyna iść własną drogą i podejmuje decyzje, które zaskoczą także Davida. Jaka ona jest dowiecie się po lekturze "Klubu filmowego". Dla mnie książka była w zasadzie ciekawa. Najbardziej podobały mi się dyskusje o filmach. Dzięki tej książce można usłyszeć o wielu filmach, o których często się nie mówi na forum publicznym. Książka chwilami jest irytująca, tak samo jak irytujący chwilami są David I Jesse. Książkę czytałem przez 10 dni, w ciągu 5 posiedzeń, co daje 44 strony na posiedzenie oraz 22 strony na dzień. Nie jest to najlepszy wynik, ale także nie najgorszym. Ocena: 7/10 https://www.facebook.com/czytamnatronie

Jest taki zakazany gaz bojowy, nielegalnie testowany przez Irak, o którym czytałam bodajże w "Komandosie" Richarda Marcinki (ale głowy nie dam sobie uciąć za to skojarzenie), a który przepięknie pachnie fiołkami. Im bardziej i głębiej człowiek nim oddycha (a wdycha go z przyjemnością), tym szybciej wprowadza truciznę do organizmu. Zanim się zorientuje – umiera. Ta książka ma jego właściwości, odbierając podstępnie chęć życia. Proces obumierania zaczyna się już od okładki. Przepięknej kolorystycznie, tajemniczej samotnością wyeksponowanych rekwizytów, zapowiadających niespodziankę oczekiwanego show. Byłam już wstępnie pozytywnie nastawiona, by po zajrzeniu za okładkę wpaść w zauroczenie obrazem rodziny nieprzeciętnej, wyjątkowej, fascynującej, wolnej wolnością nieograniczoną, jaką obdarzała ją tworzona przez nich sztuka. Byłam wniebowzięta, a tekst podstępnie wciągał i kazał się zachłystywać kolejnymi zdaniami! Bo robili to, co ja uwielbiam robić, skrępowana gorsetem norm społecznych, na mniejszą skalę – obserwować reakcję ludzi w sytuacjach niecodziennych, niestandardowych, zaskakujących i wybiegających poza utarte tory dziania się. Rodzina Fangów, w której prym wiodło małżeństwo Caleba i Camille, posiadające dwójkę dzieci – Annie i Bustera, posunęła się o krok dalej, a może nawet o całą milę – wymyślali, przygotowywali, aranżowali i realizowali „sztukę publicznych wystąpień”, „choreografię spontaniczności” czy „potęgowanie prawdziwego życia”, jak je nazywali sami. Dla mnie po prostu organizowali prowokacyjne happeningi, bulwersujące opinię publiczną, która wbrew własnej woli była włączana w przedstawienia. A mimo to, wiele osób chciało należeć do tej ekscentrycznej rodziny. Chociażby Bonnie, która została zatrudniona do opieki nad rodzeństwem Fangów, mająca nadzieję na zostanie jej kolejnym członkiem i na mnóstwo dobrej zabawy, jak mawiała pani Fang. Na wiele emocji podczas publicznych oświadczyn w samolocie, trzydziestego któregoś z kolei ślubu, kazirodczego pocałunku rodzeństwa Fang w szkolnym przedstawieniu, pozorowanej kradzieży słodyczy w supermarkecie, udziału przebranego Bustera w wyborach Małej Miss i podczas wielu, wielu innych przedstawień zapadających w pamięć. Nieprzewidywalnych i nieskrępowanych pomysłów realizowanych z pasją przez ich autorów, wywołujących skrajne emocje, częściej negatywne niż pozytywne, u przypadkowych obserwatorów, z których opresji rodzina zawsze wychodziła cało, śpiewając na koniec wspólnie z dziećmi – "To smutny świat, chce cię pogrzebać. Zabij rodziców, wiesz, że tak trzeba". Omg – przełknęłam ślinę i po raz pierwszy poczułam, że przyjemnie się czyta, aż za bardzo przyjemnie, ale czy, aby na pewno, po takim tekście i komunikacie automatycznej sekretarki w telefonie – "Umarliśmy. Po sygnale zostaw wiadomość, a nasze duchy oddzwonią". – nadal byłam bezkrytycznie zafascynowana tą rodziną? Toż to głośne przyzwolenie na brak barier nie tylko w sztuce, ale i w wychowaniu. Jednocześnie dowód na to, że posiadanie dzieci nie zabija sztuki, że można ją tworzyć, czyniąc z nich element A i B, jak nazywano rodzeństwo, że to świetne uzupełnienie całości o następne składowe wywołujące kolejne, nowe, ciekawe, a przede wszystkim szokujące interakcje w tłumie. Przecież można przywiązać Bustera do latarni, uwięzić w pułapce na niedźwiedzie, postawić naprzeciw wielkiego psa i jest fun! Już nie chciałam mieć rodzica, dla którego sztuka była najważniejsza, warta "każdego poświecenia i bólu. Jeśli trzeba skrzywdzić kogoś w jej imię, nie należy się wahać. Jeśli tylko efekt okaże się wystarczająco piękny, dziwny i zapadający w pamięć, poświecenie się nie liczy. Sztuka jest tego warta". Sztuka, którą może i dzieci nie zabijają, ale ona zabija dzieci. To wtedy zaczęłam zauważać i bliżej przyglądać się symptomom jej szkodliwego wpływu na Annie i Bustera. Na brak u nich poczucia bezpieczeństwa, wieczny chaos, niepokój wywołany niemożnością przewidzenia zdarzeń, stres przed konsekwencjami publicznych wystąpień, brak możliwości odmowy udziału, płynną tożsamość w odgrywanych rolach i poczucie, "że dorastanie w rodzinie Fangów i bycie marionetką swoich rodziców to jest największe życiowe doświadczenie". Powoli ten ekstremalny tryb myślenia i działania tej wyjątkowej rodziny zaczął mnie dusić, obezwładniać, wpychać w niepewność, kruszyć skałę moich filozoficznych fundamentów, przenosząc brak stałości w jego przeżywaniu na mój realny świat. Zaczęło się robić niebezpiecznie, skoro przyczepiły się do mnie ostrzegawcze słowa znanego utworu Edwarda Stachury – „życie to nie teatr”, a my nie jesteśmy w nim bezwolnymi pacynkami. Dokładnie tak musieli się w końcu poczuć Annie i Buster, skoro w ostatnim akcie rozpaczy ratowania siebie od zagubienia w rzeczywistości, uciekli od rodziców, próbując już indywidualnie zbudować własną tożsamość od podstaw. To ich zmagania z psychicznym dziedzictwem domu rodzinnego, opowiadane naprzemiennie, z licznymi retrospekcjami opisującymi artystyczne dokonania rodziny, były kanwą fabuły powieści. Historią podstępnie sączącą w mój umysł niczym wspomniany wcześniej gaz bojowy, truciznę bezsensu życia. Okładka przestała już mnie zachwycać kolorystyką. Poczułam jej psychodeliczne zimno z trupim odcieniem i niepewność przeznaczenia widniejących na niej przedmiotów z oczekiwaniem na przedstawienie podszytym delikatnie lękiem. Bo tak naprawdę sztuka i pasja jej realizacji była tylko pretekstem do opowiedzenia mi o poszukiwaniu sensu życia, który jest bardzo indywidualny, osobny dla każdego z ludzi. Nie można żyć bez niego lub żyć sensem cudzym. Wśród bohaterów powieści miał go tylko Caleb, który niczym tajfun wciągał w swój chaos innych. To dlatego tę książkę można odebrać w dwojaki sposób – pogrążyć się w jeszcze większej beznadziei życia lub, wprost przeciwnie, zobaczyć wskazówkę do odszukania drogi wyjścia z niej. Wszystko zależy od tego, w jakim stanie ducha będzie czytelnik. Dla mnie to przykład książki, która w bardzo ciekawy i udany sposób pokazała literacką kompilację trzech dziedzin – sztuki, pedagogiki i filozofii egzystencjalizmu na deskach teatru życia. naostrzuksiazki.pl

Zapraszam na bloga: http://czepiamsieksiazek.pl/ i do lektury całości recenzji [...] Wątek miłosny nie jest w powieści nadrzędny, jednak dla mnie wysuwa się na pierwszy plan. Może taki mam rodzaj percepcji albo wrażliwości, że jeśli pojawia się gdzieś motyw nieszczęśliwego uczucia wszystko inne odbieram przez pryzmat tego właśnie niespełnienia. W powieści Péju młodzieńcze zauroczenie i fascynacja przeradzają się niejako w klątwę, prześladujące przez resztę życia przekleństwo. Uczucie Paula do Clary jest torturą, wykańcza go psychicznie. Mężczyzna przez większość życia szuka zapomnienia i ucieczki. Dwie kobiety życia Paula sportretował Péju na zasadzie bardzo wyrazistego kontrastu. Jeanne – z którą bohater zakłada rodzinę – jest delikatna, ciepła i czuła. To oddana żona, troskliwa matka, z zawodu położna. Clara, jej przeciwieństwo, to egocentryczka o mrocznym wnętrzu, meduza, energetyczny wampir. Twarda i zimna, bez wahania porzuciła dziecko, którego nie udało się wyskrobać. Bohater przez większość życia czuje się jak w potrzasku, labiryncie. Nie potrafi w pełni oddać się Jeannie. Widmo Clary wciąż go prześladuje, jej mrok go pociąga, a (nie)obecność zadręcza. Niby chce, żeby raz na zawsze zniknęła, ale też pragnie, aby się pojawiła i została na dobre. Wraz z jej odejściem życie Paula spowiła pustka. Ogromna czarna dziura, którą oszukuje się, że powoli zapełni. W interesujący sposób zilustrował pisarz akt twórczy. Paul i Clara – oboje w pewnym sensie zostali artystami. Rzeźbienie w wykonaniu głównego bohatera to uwolnienie prymitywnego instynktu niszczenia i kreacja zarazem. To z jednej strony zwierzęce walenie w kamień, kruszenie go i rozbijanie, które ma na celu zająć czymś ciało i umysł, żeby nie myśleć o Clarze. Z drugiej strony to tworzenie z pospolitego kamienia czegoś wartościowego i nieulotnego. Z kolei Clara jako fotograf jest niepokojąco bezwzględna. Przypomina monstrum z obrazu „Nocna mara” Füssliego. To demoniczna kobieta sukkub, która karmi się ludzkim strachem: „Podchodziła z aparatem. Czyhała na pierwszy koszmar, który pojawiał się wkrótce, i na następny […] Siadała na nim okrakiem […] Teraz ona go ostrzeliwała […] Klatka za klatką. Stawała się widmem wroga”. [...]

Arthur Miller w każdym opowiadaniu prezentuje innego bohatera i inną historię. We wszystkich jednak przedstawia bohatera w taki sposob, że nie budzi on sympatii. Trudno tu o utożsamienie czytelnika z bohaterami. Doceniam taki styl, ale osobiście go nie kupuję.

Książka będąca na pierwszy rzut oka irytującym zbiorem szowinistycznych twierdzeń i przypowieści, mocno zyskuje końcowym plot twistem. Właściwie, w świetle zakończenia, wypadałoby całość odczytać na nowo, z zupełnie innym nastawieniem. (w warstwie odczytu literalnego jest bowiem rozpraszająco irytująca:). Wątpię jednak, bym zdobyła się kiedykolwiek na poświęcenie jej kolejnej porcji czasu, zabieg zakwalifikować więc można jako ciekawy, aczkolwiek chybiony:P Generalnie biorąc pod uwagę sypiące się szczodrze na jej kartach ciekawostki z dziedzin wszelakich, zakwalifikować można do pożytecznego leasure reading. Nie odradzam.

Być może to jest książka dla dzieci... ale innych dzieci. Ukrytych. Może nawet samotnych. To świat widziany ich oczyma: niezwykły, tajemniczy, dziwny i zagadkowy. Jednak pełen pokrętnej logiki, tej o której nie piszą filozofowie. Świat przedmieść pełnych magii. Nikt się o nią nie potyka, nikt nie natrafia. Ją widzi się stojąc przez chwilę z boku. Kto chociaż raz tak widział świat, już nie będzie mógł widzieć go innym. Shaun Tan daje nam odrobinę wglądu w to jak jego "dziecko" widzi najdalsze przedmieścia. To niezwykle utalentowany artysta, który potrafi uchwycić obrazy i zapisać je, zarysować, namalować w swoich niezwykłych książkach. Je się po prostu kontempluje. Historyjki wydają się absurdalne, pozbawione sensu... symboliczne. Czy to paralele? Czy to wizja trzeciego oka? Patrzenie sercem? Sięga po różne środki wyrazu ni to komiksy, grafiki, obrazy, artykuły w prasie... tak bardzo różnorodne. Nawet spis rzeczy jest niezwykły... to kolekcja znaczków! Najbardziej podobało mi się "w gotowości lecz bez trwogi". Piękne przesłanie pacyfistyczne. Rysuneczki kotów tu i ówdzie. Liryczny "deszcz w oddali", pieskie "CZUWANIE". Piękne opowiedziane i narysowane "Eryk", kończące się zostawioną karteczką "Dziekuję za wspaniałe chwile", pośród ogrodu niby-roślin i niby-kwiatów. Nawet wklejka jest unikatowa i da się czytać/oglądać. To książka do której będę wracać, kiedy zmęczy mnie świat takim jakim chcą go widzieć inni.

Pomiędzy klimatem i stylewm "Sportowego życia" Davida Storey'a, "Uciekaj króliku" Johna Updike'a (drugi królik zupełnie przypadkowo), a "Chaotycznymi aktami bezsensownej przemocy" Jacka Womacka. Anodynowo luzackie, melancholijno-nostalgiczne, bezpretensjonalne i momentami frenetycznie błyskotliwe. Najbardziej w całej książce podobało mi się że Baran francuski (gatunek królika) zabrzmiał dla głównej bohaterki jak miłość.

Miałam wrażenie, jakbym przeniosła się w czasie. Znowu czytałam bajki! Tym razem jednak, w przeciwieństwie do tych z dzieciństwa, nie ograniczam się do rozróżnienia dobra i zła, ale legend, dlaczego dziewczęta miesiączkują czy która z płci osiąga większy popęd seksualny. Styl pisania podobny do baśni braci Grimm i innych, jakie czytałam prawie 20 lat temu, autorka podzieliła historyjki na kontynenty, z których się wywodziły. Ogólnie pomysł ciekawy, ale z góry uprzedzam, że długa przedmowa zniechęca do lektury. Ale warto się przemóc.

Książkę wypożyczyłam córce, gdyż książka jest o nastolatkach, ale forma jej nie podeszła. I faktycznie narracja jest poszarpana, zawiła, od strony dwóch bohaterek, ale da się przyzwyczaić (dorosłemu). Temat dający do myślenia - islamizacja Europy, sytuacja emigrantów islamskich w Europie oraz świeckich Europejczyków poszukujących sensu życia. Pokazano pewne paradoksy, podatność młodego człowieka na indoktrynację, zemstę za bunt.

"Szczęśliwe dni" to nazwa domu starości, ale też i centrum wakacyjnego dla dzieci. A co jest pomiędzy dzieciństwem a starością? Powolne umieranie? Chwileczka tylko? Zapominanie? Teatr? Upadanie? Straszliwy absurd? Czy warto więc się oszukiwać i o cokolwiek zabiegać, czy lepiej wyprzedzając przyszłość, pogodzić się z nieuchronnością tego, co nadejść musi? Wbrew pozorem autor rzuca nam ważne kotwice pozwalające na dostrzeżenie wartości egzystencji. Dzięki nim ciężar życia przechyla szalę wagi na swoją korzyść. Mała i ważna książeczka, napisana pięknym i zwyczajnym językiem, zmusza do rozmowy z autorem, co jest miarą dobrej literatury.

Hmm.od czego by tu zacząć? No więc tak, jak to u mnie z książkami, wyleżała się na półce, dłuuuugo.Jakoś nie po drodze było. I pewnie gdyby nie porządki przedwyprowadzkowe to....Ale do brzegu ;) Na początku miałam naprawdę niezły ubaw, serdecznie się uśmiałam, ale im dalej tym bardziej zaczęło wszystko nabierać dość refleksyjnych kształtów. Obraz człowieka jako zwierzęcia w alternatywnym świecie, gdzie to delfiny wiodą prym. Do tego kryminał. Ale chyba najbardziej poruszające są wątki, dotyczące eutanazji,aborcji, walki o prawa zwierząt a nawet, jak by to dziś ujęto, Lgbt. Miało być czytanie dla rozrywki, coś lekkiego, a tu taka niespodziewana niespodzianka, jak i samo zakończenie :)

Moja opinia o tej książce jest mocno subiektywna - to Grodecka jako pierwsza, wiele lat temu, poprzez swoje publikacje, przekazała mi, wtedy strasznie młodej osobie, że wegetarianizm jest czymś całkowicie normalnym i dość powszechnym. Ze można tak żyć, i niekoniecznie spodziewać się etykiety dziwadła / prawie-denata i innych takich. Oczywiście, z czasem na rynku pojawiło się sporo książek, które temat wegetarianizmu / weganizmu traktowały dużo bardziej kompleksowo. Ale to Grodecka temat oswoiła, proponując jednocześnie dania, które każdy początkujący wegus mógł bez problemu przygotować w swoim domu.