The Innocent

Kouki Kuwabara, kamerzysta lokalnej telewizji kablowej, planuje złapać na gorącym uczynku kogoś, kto szpera w śmieciach, a potem nęka pewną kobietę, widza jego stacji. Jak na złość nie znajduje przy kubłach ze śmieciami poza urżniętym w sztok młodym mężczyzną. Niestety po nie do końca miłej wymianie słów dochodzi do szarpaniny i jego sprzęt zostaje uszkodzony. Rano okazuje się, że młodzik nic nie pamięta. Co gorsza nie ma też grosza przy duszy, a do rodzinnego domu nie zamierza wracać, by nie sprawiać tam więcej problemów. Koukiemu żal chłopaka, pozwala więc wydobrzeć mu u siebie w domu – wszak nie ma w nim nic, co mógłby ukraść – i nawet zatrudnia w kablówce, by ten odpracował swoje winy. Powoli między tymi dwoma dochodzi do czegoś więcej niż tylko dzieleniu tego samego lokum. Więcej na: https://www.monime.pl/liberty-liberty/

Lubię, kiedy Japończycy zabierają się za tematykę chrześcijańską, zawsze wychodzą z tego szalone historie. Dobra rozrywka, jeszcze nie spotkałam się z wykorzystaniem stygmatów w fantastyce. Chętnie przeczytam kolejny tom, trzymam kciuki za więcej aniołów i demonów.

Cukierkowa opowieść o chłopczyku zakochującym się w innym chłopaku. Manga była ok, nawet mnie nie wkurzała (nie należę do fanek gatunku), ale bohater który nie ma poczucia własnej tożsamości ani wartości nie jest w stanie wzbudzić we mnie głębszych pozytywnych uczuć. Manga zainteresowała mnie tak naprawdę dopiero pod koniec - kiedy doszłam do dodatkowych opowiadań. Jedno z nich - "moja pierwsza miłość" podobało mi się bardziej niż cała reszta, nakarmiłam nim moją żądzę dramy i pragnienie nieszczęśliwych miłości, ehehe. Nad drugim opowiadaniem nie warto się wg mnie zatrzymywać. Ogólnie - na plus - ładna okładka, biały papier, ciekawy pomysł z onomatopejami (pozostawione oryginalne i tuż obok małą czcionką polskie tłumaczenie), miłe czytadełko na chwilkę. Na minus - niektóre wypowiedzi w chmurkach mają cienie. Raz do góry, raz na dół, i nie wszystkie - bez żadnego klucza. Denerwowała mnie ta niespójność.

TAJEMNICZA WYSPA Temat kryjącej w sobie wiele tajemnic wyspy nie jest żadnym novum. Posługiwał się nim już Juliusz Verne, największą sławę zdobył jednak chyba przy okazji serialu „Lost – Zagubieni”, a w komiksach doczekał się między innymi ciekawej interpretacji Marka Millara w „Jupiter’s Legacy”, a także bardziej klasycznych przygodach Tintina czy rodzimych Kajtka i Koka. Na japońską interpretację liczyłem więc bardzo, bo i temat dobry, i twórcy z tego kraju udowodnili już nieraz jak można wykorzystać podobne schematy. „Drug-on” może nie sprostał wszystkim pokładanym w nim oczekiwaniom, jednak to wciąż naprawdę dobra i ciekawa manga, łącząca w sobie miejskie legendy, gotycki horror i elementy znane z klasycznych baśni. Dragon’s Beak to wyspa, o której krąży wiele legend. Nikt nie może się na nią dostać, a jedyna droga prowadząca na nią, most, nie dość, że odgrodzona jest zamkniętą bramą, to jeszcze przejścia strzegą ciągłe warty policjantów. Młodzi ludzie z okolicy chcą się tam jednak dostać, bo podobno marzenie tego, kto dotrze do znajdującego się na wyspie źródła, zostanie spełnione niezależnie od tego, jak by ono nie brzmiało. Sława, miłość, pieniądze, władza… Trójce nastolatków udaje się tam to zrobić, jednak to, co spotykają na miejscu nie jest wcale tym, na co liczyli. „Czym do licha jest ta wyspa?”, tylko takie pytanie ciśnie im się na usta. Dziwne stworzenia, jeszcze dziwniejsi „ludzie” - Takerzy, którzy z nimi walczą… Z wyspy powraca tylko jeden z nastolatków. Dziesięć lat później wciąż jednak nie może zapomnieć o tym, co przeżył na Dragon’s Beak. Pracując jako reporter chętnie przyjrzałby się tajemniczemu miejscu z bliska, jednak nikt nie chce mu na to pozwolić. Spotkanie Takerów po latach niewiele może tu zmienić. A może jednak? Kim oni właściwie są i czym tak naprawdę jest wyspa? Chociaż to, co napisałem powyżej o treści tomiku brzmi w miarę spójnie, jego fabuła już aż tak spójna nie jest. Wątek przewodni i główni bohaterowie zmieniają się płynnie, tajemnica częściowo zostaje wyjaśniona dość szybko, zaraz potem pojawiają się kolejne pytania i postacie, jednak autorka nie do końca nad wszystkim panuje. Oczywiście czyta się to lekko i przyjemnie, ale nic poza tym. Najciekawszym elementem „Drug-on” (tytuł kojarzący się z narkotykami nie jest przypadkowy, jednak wątek ten jest tutaj niemal nieobecny) pozostaje początek i klimat legendy miejskiej. Kiedy akcja przenosi się na wyspę akcja zaczyna przypominać horror w realiach superhero, a przynajmniej fantasy. Takerzy władają mocą, właściwie konkretnymi żywiołami, walczą z pewnymi istotami (kim one są zdradzi Wam już sama manga) i to właściwie tyle. Czasem zdarzają się smaczki, bardzo miłe detale (baśniowe, wiktoriańskie), więcej jest jednak walk i dynamicznego tasowania bohaterami. Znakomicie wypadają natomiast rysunki. Niby lekkie, ale niestroniące od czerni, trochę jakby inspirowane „X” grupy Clamp, kadry z ciągniętym przez konie powozem przypomniały mi natomiast oglądane w dzieciństwie anime (niestety nie pamiętam już co to było). Jako całość „Drug-on” wypada przyjemnie, choć nie jest to do końca spełniona manga. Recenzja opublikowana na moim blogu http://ksiazkarnia.blog.pl/2017/04/07/drug-on-1-misaki-saito/

W drugim tomie atmosfera się zagęszcza. Jest więcej akcji, ale też dużo wspomnień i objaśniania świata przedstawionego oraz historii świętej wojny. Ciekawa fabuła, tylko momentami trzeba się mocniej skupić. Świetna estetyka - pistolety, miecze, krzyże i pióra - czego chcieć więcej. Chętnie poznam ciąg dalszy.

Prawdopodobnie książka ta nie jest "rewelacyjna", ale zdecydowanie ma coś w sobie i jako drugi tom moim zdaniem sprawdza się naprawdę dobrze. Zacznę od strony graficznej. Kreska mangi jest ładna, ale raczej przeciętna. Natomiast ogromnym plusem były dla mnie ilustracje nawiązujące do "Alicji w Krainie Czarów", i tym samym imienia głównej bohaterki ( w szczególności ta rozpoczynająca rozdział 9). Takie elementy naprawdę mnie urzekają. Fabuła płynnie posuwa się dalej, jednocześnie zaciekawiając. W tym tomie czytelnik dostaje wyjaśnienie paru ważnych, logicznie uzasadnionych aspektów, co jednak nie zaburza świetnej atmosfery tajemnicy, zachęcaj do sięgnięcia po następne tomy. Dodając do tego uroczych bohaterów, których można polubić, dostajemy przyjemną kontynuację historii i rozrywkę na jeden wieczór. Podsumowując, manga nie jest niczym unikalnym czy zachwycającym, ale mimo to godnym szczerego polecenia. Na pewno przeczytam także następne tomy, a po dwóch pierwszych myślę, że cała seria ma zadatki na coś jeszcze lepszego i pełna nadziei wyczekuję dalszej lektury.

Stara miłość nie rdzewieje. Pierwszy raz czytałam KeepOut kiedy ledwo się ukazał, w 2012 czy 2013 roku. I już wtedy mnie ten tytuł zauroczył. Wczoraj zrobiłam rereeding i znów jestem zachwycona. Ciepła, sympatyczna historia ochroniarza i zakochanego w nim klienta. Bez pretensji do bycia wielkim dziełem, bez zbytniego zadęcia, bez patologii i bez wielkich dramatów. Postacie urocze i przemiłe, kreska śliczna choć widać już po niej wiek, humor nie wymuszony i autentycznie zabawny. Można się wzruszyć, można uśmiechnąć, a całość idealna na odprężenie po ciężkim dniu. Szczerze polecam.

niezobowiązujące i ładne. moja pierwsza w życiu manga, nie wiem, czy zainteresowała mnie na tyle, żeby czytać kolejne części, ale mi się podobało. na koniec dnia bawiłem się przy tym dobrze, plot co prawda trochę sklejony na ślinę, ale postacie bardzo na plus

Temat "Alicji w Krainie Czarów" interesuje mnie od bardzo dawna, a że mangi też całkiem lubię, to stwierdziłam, że zobaczę, jak prezentuje się to połączenie. Jestem całkiem pozytywnie zaskoczona - po pierwsze dlatego, że tu Alicja nosi imię i nazwisko osoby, na której fikcyjna Alicja była wzorowana. Dziwi (ale jednocześnie fascynuje) mnie świat stworzony w mandze i motywacje bohaterów względem głównej bohaterki. Nie będę zdradzać, ale są one bardzo sprytnie przemyślane i po głębszym zastanowieniu - mają dużo sensu. Jestem ciekawa, gdzie to pójdzie dalej i jak seria się potoczy.

Manga zapowiada bardzo sympatyczną historię :) Głównych bohaterów mamy tu w sumie aż siedmiu choć szoł kradną półdemoniczne dziewczęta. Zostają one przydzielone do trzech ludzkich podporuczników (jednemu trafiają się bliźniaczki), z którymi przyjdzie im współpracować w zwalczeniu rożnego rodzaju demonicznych incydentów. Panowie jak na razie (tom 1 i 2) nie mają za wielkie pola do popisu i wydają się tłem dla bohaterek. Tło to jest przyjemne i wprowadza urozmaicenie jednak ewidentnie to płeć piękna jest tu tą odważniejszą i bardziej waleczną stroną. Główne postacie reprezentują skrajnie różne charaktery i choć z początku się nie dogadują dość szybko znajdują sposoby na wzajemne przetrwanie w swoim towarzystwie. I tu minusik jak dla mnie, bo fajniej byłoby gdyby już tym początkowym relacjom dać trochę więcej czasu na rozwój. Po dwóch tomach czuję się zainteresowana dalszym ciągiem, a że kreska przyjemna, dowcip lekki, będę kontynuować przygodę z tym tytułem.

Kiedyś już czytałem. Czy warto było wracać? Raczej nie, już wtedy było średnie i choć rozumiem kierunek, to teraz nadaje się tylko do jednego – analizy stereotypów i przetwarzania historii. Głupiutka manga, do której bym nie wrócił, gdybym komuś nie wypożyczył i ten też ostatecznie się nią nie znudził… Ostatecznie najśmieszniejsza w niej była formułka na stronie tytułowej, że wszelkie podobieństwa do rzeczywistości są przypadkowe. Komiks czytany dzięki życzliwości Biblioteki na Koszykowej (Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego).

Z jednej strony podoba mi się kierunek, w jakim podąża historia, ale z drugiej czuję się lekko znudzona, a wręcz nawet przygnieciona, powtarzalnością jednego motywu. W t1 miało to sens, ponieważ było nowe i świeże, a tutaj jest już przewidywalne. Niemniej jednak, ma swoje ciemne strony, więc nie jest aż tak źle. Podoba mi się jednak chemia między bohaterami i to, że przeskakujemy między nimi dosyć sprawnie, więc nikt nie jest "porzucony".

Po ciężkim starcie z mangą postanowiłem sięgnąć po coś lżejszego i „Mroczny kamerdyner” okazał się strzałem w tę stronę. Przeczytałem dwa tomy i od razu poczułem, że ta forma zaczyna być dla mnie dużo łatwiejsza w odbiorze. Historia jest prosta, dynamiczna i momentami naprawdę zabawna. Duet młodego arystokraty i jego demonicznego kamerdynera działa świetnie – jest ironia, czarny humor i lekki klimat grozy, ale podany w bardzo przystępnej formie. To zdecydowanie manga młodzieżowa, bardziej na poprawę humoru niż na głębokie rozkminy. Czyta się szybko, bez zmęczenia i bez konieczności ciągłego analizowania kadrów. Jest w porządku i sprawia przyjemność, choć nie ma w sobie nic, co by mnie szczególnie zachwyciło czy porwało na dłużej. Fajna rozrywka na luźny wieczór, ale bez efektu „wow”.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

Ta manga chodziła za mną od dawnych czasów, ciągle gdzieś na nią wpadałam, najpierw online, potem odkryłam, że została wydana w Polsce i zdecydowałam się ją zakupić, po ponownym przeczytaniu okazało się, że nie ma już tej magii zawartej co trzymała dla mnie wcześniej. Czasem niektóre książki wystarczy przeczytać raz i pozostać z tęsknotą, niż czytać ponownie i się rozczarować.

Przed kupieniem przejrzałam na szybko zawartość i bardzo zaintrygowała mnie graficznie. Historie same w sobie również były ciekawe, ale jednak trochę za krótkie. Widziałam duży potencjał w każdej z historyjek i sądzę, że dłuższa forma zrobiłaby im na plus. Gdyby każda z nich została wydana w formie osobnego zeszytu, chętnie bym je przeczytała. Niemniej jednak w tym konkretnym tomie są dobrze skondensowane i dobrze, że zestawiono je wspólnie. Wszystkie tworzą naprawdę intrygujący zbiór, zarówno pod wględem treści, jak i ukazania nietypowych postaci. Jest ludzko, jest potwornie, filozoficznie i pięknie.

Czy to już erotyka, czy jeszcze podteksty? Fabuła się zagęszcza i "wygładza", klocki układanki powoli znajdują swoje miejsce. Oczywiście, jeszcze nic nie wiadomo, ale niepowiązane ze sobą epizody z poprzedniego tomu zostają zgrabnie połączone. Kreska jest śliczna, taka... niedzisiejsza. Podobnie jak humor, typowy dla pierwszej dekady XXI wieku, a pamiętajmy, że manga ta ma już 19 lat. Polecam i z przyjemnością sięgam po kolejne tomy.

[RECENZJA SERII] ❗Tw: morderstwa Sześć osób, z których jedna jest ,,wilkiem" i będzie mordować dopóki nikt nie odkryje, że to ona. Brzmi ciekawie? Niestety tylko brzmi. Pierwsze trzy tomy bardzo mi się podobały, mimo że jakieś wybitne nie były. Po prostu lubię motyw walki o życie i walki z czasem. Nie zastanawiałam się nad tym, kto zabija, rzuciłam tylko, że to może być [nie powiem]. Samo obserwowanie poczynań bohaterów dało mi rozrywkę, jakiej oczekiwałam. Ostatni tom był ogromnym zawodem. Okazało się, że wytypowanie ,,wilka" wcale nie było takie trudne, bo udało mi się to za pierwszym razem. W pierwszym tomie. Tak, przewidziałam połowę rozwiązania już na początku. Ale to nie wszystko, bo przecież ,,wilk" musiał mieć motyw. I motyw był tak absurdalny, tak oderwany od rzeczywistości, i tak zepsuł mi odbiór całej serii, że żałuję, że nie mogę jakoś anulować przeczytania tego. (Dla zainteresowanych na końcu dam spojler) Dużym problemem tej serii jest chaos. Często nie wiedziałam, co się dzieje, dlaczego się rozdzielili albo jak doszli do jakiegoś wniosku. To tak, jakby ktoś w losowych momentach robił krótkie cięcie. Widziałam, że autor/ka(?) ma jeszcze dwie inne serie, których fabuła również polega na grze i które na okładkach też mają postaci z maskami zwierząt, więc na pewno dla porównania przeczytam chociaż jedną. ❗SPOJLER do zakończenia❗ ,,Wilk" zahipnotyzował jednego z graczy, żeby na jakiś określony sygnał kogoś zabijał. Specjalistą od hipnozy nie jestem, ale to raczej nie działa tak, że nagle jest się zdolnym do morderstwa i później się tego nie pamięta. 𝑶𝒄𝒆𝒏𝒂: Tomy 1-4: 4/5⭐ Tom 5: 2/5⭐

Szczęście dla polskiego wydania, że "Hetalię" darzę przeogromnym uczuciem. Do kreski się nie przyczepię - ma to coś; poza tym dopóki wszystko widać, jest dobrze. Boli mnie jedynie sztywne tłumaczenie (oraz chochlik drukarski - ktoś chyba nie zauważył, że zamiast "ś" w słowie "uśmiech" drukuje się kwadrat). Kto wpadł na pomysł, żeby na końcu każdej kwestii Chin dodawać "-aru"? Po polsku nie ma to żadnego sensu, a wystarczyłoby nieco inwencji twórczej, żeby samemu przeprawić kwestie postaci na typowy chiński akcent - w końću Chińcici mówią tak śmieśnie. I tylko za to minus dwie gwiazdki. VEEE!

Tom 2 i 3 Kuroshitsuji koncentruje się na misji, jaką hrabia Ciel otrzymał od królowej. Chłopak udaje się do Londynu wraz ze swym kamerdynerem, by rozwiązać zagadkę brutalnych morderstw prostytutek. Kobiety padają ofiarą Kuby Rozpruwacza i nietypowa para ma schwytać przestępcę i nie dopuścić do większej ilości morderstw. Czy nastolatek wraz z morderczym demonem będą w stanie to zrobić?