Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

Name: Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej
Rating: 7,0 (287 reviews)
Author: Szymon Opryszek
ISBN: 9788324036110

Okładka książki Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej autora Maria Hawranek, Szymon Opryszek, 9788324036110

Okładka książki Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

Szymon Opryszek, Maria Hawranek

7,0 / 10

287 ocen

72 opinii

Znak Literanova

Wydawnictwo: Znak Literanova reportaż

288 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Data wydania:: 2016-02-29
Data 1. wyd. pol.:: 2016-02-29
Liczba stron:: 288
Czas czytania: 4 godz. 48 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324036110

Tańczymy już tylko w Zaduszki to mozaikowy portret innej, mniej znanej Ameryki, którą tworzą małe społeczności egzystujące na peryferiach świata i czasu.

Ameryka Łacińska opisywana jest za pomocą trzech oczywistych przymiotników. Niebezpieczny, egzotyczny, biedny rejon świata. A przecież to rzeczywistość złożona i zaskakująca kulturową różnorodnością, wymykająca się stereotypom.

„Z premedytacją zatrzymywaliśmy się w miejscach, które w ogóle nie kojarzą się z Ameryką Łacińską. U boliwijskich menonitów, którzy z wyboru obywają się bez prądu i innych zdobyczy cywilizacji. U Kolumbijczyków, którzy tłoczą się na najgęściej zaludnionej wyspie świata. U ostatniego lodziarza w Ekwadorze, którego ojciec wypowiedział wojnę lodówkom. U nielegalnych górników, którzy szukają nadziei w błotach tropikalnych lasów”.

Średnia ocen

7,0 / 10

72 opinii 287 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

"Tańczymy już tylko w Zaduszki" to zbiór piętnastu reportaży z Kolumbii, Peru, Meksyku, Ekwadoru, Boliwii, Wenezueli i Paragwaju. Autorzy opisują w nich mało znane i rzadko odwiedzane przez turystów miejsca, pokazując z bliska życie zwyczajnych ludzi, ich problemy, marzenia, trudną codzienność, niejednokrotnie pozbawioną nadziei i perspektyw, a także piękną, lecz i groźną przyrodę. Obraz Ameryki Łacińskiej, jaki wyłania się z tego zbioru, jest przytłaczający, przygnębiający, ale nie brak tu i tekstów z elementami humoru, ironii i autoironii. Dzięki Marii Hawranek i Szymonowi Opryszkowi poznajemy m.in. mieszkańców miasta, w którym niemal połowa mieszkańców dotknięta jest Alzheimerem, zapadając na tę chorobę już po czterdziestce; inną ciekawostką jest wioska słynąca z długowieczności mieszkańców, jednak skazana na wymarcie z powodu emigracji młodych pokoleń. Ciekawymi bohaterami są np. były sąsiad G.G. Marqueza, szamanka stawiająca diagnozy i lecząca... świnką morską, młoda policjantka pochodząca z przestępczego środowiska, kobiety z patriarchalnej osady, poszukiwacze złota, odcinający się od świata zewnętrznego mennonici czy założyciele pierwszej niemieckiej kolonii w Paragwaju. Atutem reportaży jest pokazywanie egzotycznego dla nas świata przez pryzmat ludzi. To właśnie na nich, ich życiu, tradycjach i historii skupiają się reporterzy, pozostawiając sobie rolę bacznych obserwatorów, ewentualnie komentatorów. Nie kreują się na wielkich eksploratorów i odkrywców jak robi to np. Jacek Pałkiewicz. Ich teksty napisane są ciekawie, przekonująco i z klasą, za co należy się wysoka ocena.

Zgłoś

8235

3785

Oceny książki Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

Średnia ocen

7,0 / 10

287 ocen

Twoja ocena

0 / 10

12 ocen

14 ocen

77 ocen

94 ocen

62 ocen

16 ocen

10 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

903

333

momarta

03.01.2025

6 / 10

Na półkach: ,

Dość dawno już wydany (w roku 2016) zbiór reportaży z Ameryki Łacińskiej, po który nie sięgnęłabym gdyby nie książka Miriam Toews „Głosy kobiet”, oparta o historię masowych gwałtów na kobietach z jednej ze wspólnot menonickich z Boliwii. Jeden z reportaży Hawranek i Opryszka („Zgniłe jabłka”) poświęcony jest właśnie temu zdarzeniu (a właściwie szeregowi zdarzeń, bo koszmar kobiet trwał długo, a niewykluczone, że trwa nadal).
Odrębnych historii w tej książce (liczącej niecałe trzysta stron) jest piętnaście, łącznie z ośmiu krajów (Kolumbia, Peru, Meksyk, Ekwador, Boliwia, Wenezuela, Brazylia i Paragwaj). Spory rozrzut geograficzny; duży (by nie napisać: olbrzymi) jest także rozstrzał tematyczny: od bardzo na czasie (w związku z netflixową ekranizacją „Stu lat samotności”) reportażu o Macondo, przez straszno-śmieszną historię o leczeniu przy pomocy świnek morskich, do tragedii górników pracujących w kopalniach złota w Peru (coś jak historie o wydobywaniu kobaltu w Demokratycznej Republice Konga). Niektóre reportaże są bardziej historyczne (wspomniana już historia o Marquezie i jego Macondo czy opowieść o siostrze Fryderyka Nietzschego, która wraz z mężem próbowała założyć w Paragwaju niemiecką, „czystą” etnicznie kolonię), inne – społeczne (historia o kobiecej wiosce w Kolumbii czy o ostatnim pracującym w Boliwii dostarczycielu lodu z lodowca, przeciwniku lodówek).
Jak w każdym przypadku zbiorów tego rodzaju problemem jest nadmiar. Hasło „Ameryka Łacińska” jest trochę zbyt pojemne, by stworzyć spójną, zapadającą w pamięć opowieść. Ok, dla polskich czytelników, z których jakieś 99% nigdy nie było w Ameryce Południowej, może być to po prostu kilkanaście egzotycznych opowieści o odległych krajach. Nieco dzikich i dziwnych. Dobrze się to czyta – autorzy dobrze opanowali chwyty (nie używam tego słowa w znaczeniu pejoratywnym) służące zaciekawieniu czytelnika. Mam jednak wątpliwości, czy po tej lekturze faktycznie zostaje coś w głowie. Sama czytałam przez ponad tydzień, na raty i teraz gdy to piszę, a minął kolejny tydzień od zakończenia lektury, pamiętam niewiele (poza historią o gwałtach w Boliwii, ale ona bazuje głównie na źródłach, do których sama dotarłam już wcześniej, a więc, które już wcześniej poznałam).
Myślę, że błędem byłoby traktowanie tego zbioru jako narzędzia do poznawania poszczególnych krajów Ameryki Łacińskiej. To raczej wariacje na ich temat, pokazujące tylko pewien wycinek ich rzeczywistości. Ciekawe na pewno; niekoniecznie zmieniające cokolwiek w głowie.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

763 użytkowników ma tytuł Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej na półkach głównych

Chcę przeczytać 410
Przeczytane 346
Teraz czytam 7

141 użytkowników ma tytuł Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej na półkach dodatkowych

Posiadam 94
Reportaż 15
Podróżnicze 8
Literatura faktu 7
Ulubione 6
Ameryka Łacińska 6
2018 5

Tagi i tematy do książki Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

reportaż Ameryka Łacińska Kolumbia Peru Meksyk Ekwador Boliwia Wenezuela Paragwaj podróże literatura podróżnicza literatura faktu

Inne książki autora

Więcej

7,2

Woda. Historia pewnego porwania Szymon Opryszek

7,6

Śledztwo Pisma. Sezon 4 Maria Hawranek, Szymon Opryszek

więcej

Szymon Opryszek

Niezależny reporter, absolwent Polskiej Szkoły Reportażu. Współpracuje m.in. z „Dużym Formatem”, „Tygodnikiem Powszechnym” i „Podróżami”. Pracował w Afryce, na Kaukazie, a od 2014 roku skupia się na Ameryce Łacińskiej. Finalista Konkursu Stypendialnego im. Ryszarda Kapuścińskiego Fundacji Herodot (2017). Wspólnie z Marią Hawranek wydał książkę Tańczymy już tylko w Zaduszki (2016). Razem byli też nominowani do stypendium dziennikarskiego przyznawanego przez jury Nagrody „Newsweeka” im. Teresy Torańskiej (2015).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan

Dariusz Rosiak

Niezwykle ciekawe reportaże z regionu, gdzie narodziło się chrześcijaństwo i tam też się w pierwszej kolejności rozwijało. Obecnie można powiedzieć, że egzystuje, a gdzieniegdzie nawet dogorywa. Oczywiście chodzi o kościoły obrządków wschodnich – prawosławnych bądź monofizyckich oraz maronitów. Praktycznie tylko w Stambule autor ma kontakt z przedstawicielami zachodniej gałęzi chrześcijaństwa – ewangelikalnymi protestantami, z tym że jest to grupa konwertytów, a nie potomkowie dawnych wyznawców wiary w Chrystusa jako zbawiciela. Autor opisuje bowiem dzisiejsze losy chrześcijan na terenie Turcji (odrębnie Stambuł i interior), Iraku, Libanu oraz Izraela (w tym Zachodniego Brzegu, czyli autonomii palestyńskiej). Ale podróż zaczyna się … w Szwecji, gdzie mieszkają Asyryjczycy, czy jak chcą inni Aramejczycy – wschodni chrześcijanie przybyli tam z Kurdystanu, o których pisał też Karl-Markus Gauß w jednym z reportaży wydanych w książce „Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie”. Z kolei William Dalrymple określał w książce „Ze świętej góry” ich jako „suriani”. Dariusz Rosiak rozmawia z przedstawicielami lokalnych społeczności, jeśli się da to nawet z duchownymi, ale nie tylko. Opisy tego co widzi i przeżywa uzupełnia własną wiedzą, nie wybiera się bowiem w podróż reporterską bez wymaganego przygotowania. Niewątpliwie najciekawszy rozdział traktuje o egipskich koptach, wśród których spotkamy nawet … naszego rodaka. Zupełnie nieznany u nas odłam chrześcijaństwa, z pewnymi specyficznymi zwyczajami (z których jeden by się w Polsce podobał, ale drugi za nic by nie przeszedł) i wielką historią, naznaczona jednak ciągłymi prześladowaniami – obecnie nie ze strony państwa, lecz islamskich fanatyków. I właśnie islam, szczególnie w radykalnej wersji jest jednym ze źródeł zagrożeń dla chrześcijan na Bliskim Wschodzie, wszędzie stanowiących mniejszość. W każdym z państw (może poza formalnie Turcją) muzułmańska większość wywiera na mniejszości wpływ nie tylko faktycznie, ale i prawnie. Drugie zagrożenie to bieda, będąca przyczyną emigracji a przez to osłabienia lokalnych społeczności chrześcijańskich. Ale i te wspólnoty są niejednorodne. Arabscy chrześcijanie w Izraelu sprzyjają Palestyńczykom i opozycji w Syrii oraz Iraku. Dla ich braci w wierze z tych krajów niedemokratyczne reżimy stanowiły ochronę przed radykalnymi muzułmanami. Natomiast w Libanie maronici walczyli między sobą i byli w taktycznym sojuszu z szyickim hezbollahem przeciwko sunnickiemu ISIS. Bardzo ciekawa książka, która pokazuje chrześcijan żyjących w naprawdę wrogim środowisku, którzy za swą wiarę płacę nierzadko najwyższą cenę.

Aguirre

ocenił na 8 2 lata temu

Szkielet białego słonia

Iza Klementowska

Zdecydowanie polecam. Kompendium wiedzy o kolonialnej Portugalii w formie reportażu. Merytorycznie: rzeczowy zbiór informacji na temat Mozambiku. Klementowska skupia się nie tylko na obiektywnych faktach -- opisuje także "vibe", który napotyka w kraju. Eteryczne zjawisko, ciężkie w przekazie, ale dla mnie to podstawa każdego dzieła dziennikarskiego. Forma: trąci wannabe Kapuścińskim, irytują fragmenty epickie. Rozumiem zamysł, wykonanie gorsze.

Kreciasty

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Przez morze. Z Syryjczykami do Europy

Wolfgang Bauer

Ten krótki reportaż to tak naprawdę apel do osób, które są przeciwne przyjmowaniu uchodźców z Afryki i Bliskiego Wschodu w Europie. Autor zarysowuje genezę konfliktów m. in. w Syrii i przedstawia dramatyczną sytuację osób, które decydują się na ucieczkę - wraz z grupką Syryjczyków próbuje znaleźć przemytników i przedostać się przez morze do Europy. To nie jest obiektywny reportaż, bo autor poznał uciekających, ich rodziny, wraz z nimi przeżywał kolejne porażki, oszustwa i więzienie. W opisie ich przeprawy jest pełno emocji - strachu, smutku, rezygnacji. I pokazuje to ogrom dramatu osób, które decydują się na ucieczkę, godząc się, że mogą tej podróży nie przeżyć. Według mnie - warto poświęcić te 2-3 godziny, żeby przeżyć tę podróż wraz z nimi.

miserycardia

oceniła na 8 2 lata temu

Zielone migdały, czyli po co światu Kurdowie

Paweł Smoleński

Kurdowie – naród, którego liczebność szacuje się na ponad 25 mln, a który to naród nie ma swojego państwa – zawsze mnie interesowało, dlaczego tak jest? To spowodowało, że postanowiłem sięgnąć po książkę na ten temat, już parę lat temu wpadła mi w oko z powodu pozytywnych opinii (jednak nakład był już wyprzedany – teraz pojawiło się drugie wydanie) książka Pawła Smoleńskiego, Wydawnictw Czarne, zarówno renoma autora jak świetne reportaże tego wydawnictwa gwarantowały jakość i nie zawiodłem się. Autor wybrał się do Kurdystanu pierwszy raz w roku 2005, w książce opisuje relację z rozmów z różnymi ciekawymi osobami, na temat Kurdów, w dalszej części książki, powraca w te same miejsca 10 lat później, wskazuje co się zmieniło przez tą dekadę, a co nie zmieniło się wcale. Poza tymi bezpośrednimi rozmowami, Paweł Smoleński przybliża nam również historię Kurdów, dramatyczną historię pełną wzlotów i upadków, w dążeniu do niepodległości, w dążeniu do wywalczenia sobie choćby cząstki autonomii. Dowiemy się z książki również o wewnętrznym konflikcie, o sojuszach, o balansowaniu na krawędzi, aby przetrwać, jest to książka o naprawdę niezwykłym i walecznym narodzie – gorąco polecam. https://www.instagram.com/p/DTFyhJ_DJzj/?img_index=1

Kamil

ocenił na 8 3 miesiące temu

Indonezja itd. Studium nieprawdopodobnego narodu

Elizabeth Pisani

Moje pierwsze spotkanie z tym krajem i od razu tak bardzo całościowe. Ale uwaga, ta książka nie jest przewodnikiem turystycznym. Nie znajdziemy tam opisu pięknych plaż, luksusowych hoteli, wspaniałych ośrodków wypoczynkowych, centrum handlowych pełnych drogich sklepów, czy obrazu życia klasy wyższej. To wręcz monumentalna praca ukazująca ten kraj oczami brytyjskiej reporterki Reutera, spisana w czasie kilku jej podróży po praktycznie całym kraju. A jest po czym jeździć. Obszarowo to dwunaste państwo świata, czwarte pod względem liczby mieszkańców (c.a. 250 mln), złożone z prawie 13.500 wysp, z czego połowa jest niezamieszkana, zlepek mnóstwa kultur i subkultur, prawdziwy tygiel językowy, religijny i obyczajowy, kraj przemocy i korupcji (często wręcz tak powszechnej, że prawie zalegalizowanej), ciągnący się na przestrzeni pięciu tysięcy kilometrów (obrazowo to odległość jak z Londynu do Teheranu). Nie da się w paru zdaniach opisać wielowątkowości tej pracy, bo powstała z kilkunastoletnich doświadczeń Autorki, jej spotkań, rozmów i praktycznych zdarzeń, często nieprzyjemnych czy odrażających. Mamy też tło historyczne, od czasów kolonialnych (Holenderskie Indie Wschodnie), poprze rządy Sukarno i potem Suharto, opis przemian i cywilizowania się kraju na różnych płaszczyznach, tak społecznych jak i gospodarczych, w wymiarze globalnym i tym całkiem przyziemnym, społeczności regionalnych miast i wsi. Jest jedno stwierdzenie zawarte przy końcu książki, które stanowi pewno podsumowanie drogi jaką ten kraj przeszedł, i chyba nadal przechodzi: " Żaden inny naród nie zjednoczył tak dużej odmienności w ogólnie pokojową całość w mniej niż siedemdziesiąt lat". Pozycję gorąco polecam, tym bardziej że to państwo chyba słabo znane w Polsce (no może poza wyspą Bali, ale to taki deser bez dań głównych). Może stanowić inspirację to osobistej eksploracji, choć to wymaga czasu i pieniędzy (nie wiem czego bardziej). Serdecznie pozdrawiam

Michał Kozaczewski

ocenił na 6 16 dni temu

Święta ziemia. Opowieści z Izraela i Palestyny

Marcin Gutowski

Powiedzieć, że Jerozolima to miasto kontrastów, to jakby nic nie powiedzieć. Stare zatargi, nowe wojny, które wybuchają i będą nadal wybuchać. I miliony ludzi, którzy tworzą to miasto, żyją w nim, niektórzy egzystują, ale nie potrafią się ze sobą od wieków dogadać. Niezwykle przejmujące historie ludzi kontrastów. Niby jeden kraj, a każdy z zamieszkujących go mieszkańców ma albo swoją Palestynę, albo swój Izrael, w zależności od wyznania i kultury w jakiej zostali wychowani. Początek niesamowicie wciągający i poruszający, jednak od połowy książka straciła odrobinę na swojej niezwykłości, stąd zamiast ośmiu gwiazdek daje siedem.

Pomidorka

oceniła na 7 1 rok temu

Ciemność

Héctor Tobar

Kiedy wydarzyła się katastrofa w kopalni San José i 33 górników zostało uwięzionych głęboko pod ziemią, byłam wtedy u progu wyjazdu na studia do Szwecji i tyle działo się w moim życiu, że wydarzeń w Chile nie śledziłam. Wiedziałam, że górnicy przeżyli i po kilku tygodniach udało się ich wydostać na powierzchnię, ale szczegóły wydarzeń były mi obce. Z ciekawością więc sięgnęłam po "Ciemność" Tobara - dziennikarza, któremu grupa ocalonych powierzyła całą swoją nieopowiedzianą wcześniej historię. Jak przebiegała akcja ratunkowa, to można było śledzić w mediach, ale jak wyglądało życie uwięzionych górników przez ponad 2 miesiące spędzone pod ziemią? Tu wiele informacji było jeszcze tajemnicą i Tobar powoli, rozmawiając z górnikami i ich bliskimi, wydobywał wszystko na światło dzienne. Akcja reportażu toczy się chronologicznie, zaczynając się w dzień katastrofy. Autor opowiada, jak górnicy żegnali się z rodzinami, wychodząc do pracy, jak wyglądał początek zmiany, a potem nagłe zawalenie się w kopalni. Powoli gasnące światła, stanowczo za mało jedzenia, brudna woda, gorąco i wilgoć, 33 mężczyzn i ta niepewność, czy ktoś w ogóle wie, że oni przeżyli, czy ktoś spróbuje ich uratować...? Równolegle Tobar opowiada o mobilizacji bliskich górników, zaangażowaniu się polityków, rozpoczęciu akcji poszukiwawczej. Jeśli nie zna się szczegółów katastrofy i późniejszej misji ratunkowej, to reportaż się naprawdę pochłania, a jego bohaterowie to postacie z krwi i kości, ze swoimi słabościami i mocnymi stronami. Miewałam czasem poczucie, że niektóre rozdziały są nieco przegadane, nie do końca też do mnie trafiło, jak autor opisywał późniejsze wydarzenia, życie ocalonych po wydostaniu ich na powierzchnię, choć rozumiem, że chciał w ten sposób zamknąć całą historię. "Ciemność" to bardzo szczegółowy reportaż, opisujący krok po kroku wydarzenia w kopalni San José i niektórych ta drobiazgowość Tobara może męczyć. Dla mnie była to dobra książka i wartościowa lektura, którą szczerze polecam :).

Gabi Zet

ocenił na 7 1 rok temu

Ulica mnie woła. Życiorysy z Limy

Beata Szady

Książkę przeczytałem w wieku 13/14 lat. Była jedną z książek wypożyczonych przeze mnie w tamtym okresie z miejscowej biblioteki. Zostałem nią kompletnie zaskoczony, była punktem zwrotnym w moim życiu, pokazała mi naprawdę wiele. Oblicza innego kraju, innej kultury odmiennego życia, życia które mógłby mieć każdy z nas. Właśnie to w tej książce mnie poruszyło. Polecam.

Bartłomiej Pabich

ocenił na 10 4 dni temu

Englebert z rwandyjskich wzgórz

Jean Hatzfeld

Ludobójstwa w Rwandzie jest mało obecne w świadomości Polaków. Ja pierwszy raz zetknąłem się z tym dramatem oglądając film "Hotel Rwanda". Książka to reportaż, historia życia jednego z ocalałych. Opowieść o zabitej społeczności zniszczonej rodzinie i o człowieku który przeżył i musi stawić czoła rzeczywistości po. Straszna opowieść o dekompozycji ludzkiej osobowości, opowieść o braku sensu, opowieść o trwaniu po końcu świata.

Kamil Zinczuk

ocenił na 6 2 miesiące temu

Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Wacław Radziwinowicz

Kolejna rzecz z cyklu na czasie tj Rosja oczami reportera Wyborczej który spędził tam szmat czasu. To w zasadzie zestaw bardzo krótkich lub szalenie krótkich opowieści, nasyconych cierpkim humorem. W jednym zestawie sporo informacji wciąż się powtarza, ale mimo wszystko Autor pokazuje nam Rosję "od kuchni" i jest to ciekawa próba przybliżenia nam tego, jak działa Rosja, a raczej działała w latach 2010-2016 - do czasu wydalenia Autora (W ramach kontrsankcji). Dziś ten kraj jest jeszcze bardziej ponury niż był ledwie kilka lat temu, choć groteski rodem z Barei nadal tam zapewne pełno.

Petroniusz

ocenił na 8 3 lata temu

Chłopczyce z Kabulu. Za kulisami buntu obyczajowego w Afganistanie

Jenny Nordberg

Sytuacja kobiet w Afganistanie jest nie do wyobrażenia przez mieszkańców współczesnej cywilizacji. Jak to możliwe, że świat zatrzymał się prawie 1000 lat temu? Żeby tylko strój, który ogranicza strefę kobiety! Wszystko jest przeciwko i niczego nie wolno. Może nielegalne ,,chłopczyce" i ich trochę od pozostałych mądrzejsi ojcowie dadzą radę zacząć burzyć mur? Warto przeczytać, choć dla mnie miejscami przegadane.

joola Sobczak

ocenił na 7 3 miesiące temu

Szwedzi. Ciepło na Północy

Katarzyna Molęda

To, co niewątpliwie wyróżnia tę książkę, to język, jakim została napisana – bardzo przystępny, miejscami potoczny, chwilami nawet gawędziarski, a na pewno barwny. Książka stanowi raczej opis społeczno-obyczajowy życia w Szwecji, pełen przeróżnych ciekawostek i luźnych anegdot. Autorka obala wiele mitów, które są dość popularne, gdy myśli się o Szwedach i ich rzekomo sztywnej etykiecie społecznej. Przedstawia ich jako osoby otwarte, spokojne, życzliwe, chętne do pomocy innym, ale też bardzo ufne i oczekujące zaufania, które jest dla nich czymś naturalnym i oczywistym. Zaskoczył mnie szczególnie opis szwedzkiego systemu mieszkaniowego – miałem świadomość, że na Zachodzie Europy ludzie mają luźniejszy stosunek do prawa własności niż choćby w Polsce, natomiast skala wynajmowanych mieszkań i lokali komunalnych w Szwecji jest naprawdę imponująca. Wartością tej książki jest na pewno fakt, że została napisana przez praktykującą Szwedkę, ale jednak Polkę – autorka przez wiele lat mieszkała w tym kraju, więc mogła poznać go i ludzi w różnych sytuacjach oraz kontekstach. Dzięki temu dostajemy z pierwszej ręki opisy funkcjonowania relacji społecznych, tego, jak Szwedzi pracują, ich podejścia do egalitaryzmu, a także ciekawostki związane ze zwyczajami domowymi. Książka jest naprawdę lekka i powierzchowna, ale autorka, choć nie jest rodowitą Szwedką, potrafiła w tym kraju dostrzec rzeczy, które dla Szwedów są zupełnie naturalne, a dla niej – jako osoby z zewnątrz – stanowiły zasadę kontrastu i pozwoliły wychwycić to, co w tym kraju jest osobliwe.

Arek

ocenił na 6 2 miesiące temu

Wykluczeni

Artur Domosławski

Reportaz, który powinna przeczytać każda dorosła osoba żyjąca w miejscu niedotkniętym wojną, ubóstwem, niebezpieczeństwem, skrajnymi nierównościami. Domosławski otwiera oczy, uświadamia, jest niesamowicie zaangażowany. Książkę czyta się trudno, ze względu na temat, ale zdecydowanie warto.

Magdalena Stęchły

ocenił na 9 3 miesiące temu

Sowietstany. Podróż po Turkmenistanie, Kazachstanie, Tadżykistanie, Kirgistanie i Uzbekistanie

Erika Fatland

W zasadzie co my Europejczycy wiemy o Azji Środkowej? Kraje byłego Związku Radzieckiego takie jak Kazachstan, Uzbekistan i inne Stany kojarzą nam się głównie z przynależnością do tegoż Związku a o nich samych wiemy tak naprawdę niewiele. Dzięki tej książce poznajemy każdy z tych krajów, jego bogatą historię (która sięga czasów Aleksandra Macedońskiego) i niezwykłą kulturę. Kraje te wydają nam się egzotyczne. A jednocześnie, dzięki licznym podróżom autorki, mamy do czynienia z ludźmi, którzy bardzo często żyją w trudnych (i dla nas niewyobrażalnych) warunkach. Często na pustyniach. Często w ogromnym ubóstwie i naprawdę ciężko uwierzyć, że to jest XXI wiek, bowiem dla nich czas się zatrzymał (w wieku XIX). Rządzącym żyje się o niebo lepiej, są bogaci, budują pałace a tymczasem zwykli ludzie mieszkają w jurtach. I niektórzy tylko buntują się a reszta żyje jakby pod dyktando tych dyktatorów. To jest takie dziwne i jednocześnie smutne. Ci ludzie nie mają woli walki. Przeszli spod jednego panowania (Stalina) do kolejnych rządów autorytarnych (swoich prezydentów, którzy są nieusuwalni). Chętnie wybrałbym się w tamte rejony, ale nie wiem, czy zdołałabym znieść to, że obcokrajowców traktuje się podejrzliwie i każdemu turyście przyznaje się osobę, która "czuwa" nad tym aby nie zobaczył zbyt dużo, nie zrobił "podejrzanych'" zdjęć, nie porozmawiał otwarcie z mieszkańcami, nie skrytykował władzy itd. Książka warta aby ją przeczytać i zastanowić się, jak mamy dobrze w tej cywilizowanej Europie.

Agnieszka

oceniła na 7 10 miesięcy temu

Samobójcy z końca świata

Leila Guerriero

Guerriero poznałem dzięki antologii "Dziobak literatury" gdzie zainteresowała mnie na tyle, żeby sięgnąć po "Nitroglicerynę niepokoju", w której znalazłem tylko jeden tekst wart uwagi/ zapamiętania. W związku z tym "Samobójcy...", którzy trafili do mnie z regału miejskiego nie zawiedli moich oczekiwań. Jest to książka szorstka jak miejsce o którym opowiada. Niemal czuć wiatr z piaskiem uderzający w szyby, drzwi i okiennice. Parada postaci z połamanymi życiorysami. Wachlarz sposobów na przetrwanie. Kulejąca "społeczność". Czy prostytutki, czy świadkowie Jehowy, czy geje, czy ewangelikalni chrześcijanie... wszyscy przegrywają. Nie ma próby pogłębionej diagnozy, nie ma rekomendacji, nie ma recept. Jest solidna fotografia.

Zasada

oceniła na 6 1 miesiąc temu

Egipt: haram halal

Piotr Ibrahim Kalwas

Podobnie jak i inne ksiązki Kalwasa i tą czytało się z przyjemnością. I dobre pióro i ciekawie napisane. Ale po tej książce jeden mam niedosyt, autor ciągle powtarza, że kocha Egipt, kocha tę kulturę. Wierzę mu. Ale w tej książce nie znajdziemy odpowiedzi na pytanie "Dlaczego?". Przeczytałbym o tym.

Tomek Kobyliński

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Przeprawa. Moja podróż do pękniętego serca Syrii

Samar Yazbek

Dość nierówny reportaż. Ukazane wydarzenia z jednej strony dobitnie ukazują piekło wojny oraz walk w kraju. Autorka opisuje w dość prosty sposób rewolucje ludzi pragnących praw i demokracji, która została wykorzystana aby przemienić obszar Syrii w strefę w której o zasięg i władzę walczą różne frakcje. Z drugiej strony forma i styl dziennika są nużące przez co dane wydarzenia wytracają na znaczeniu.

Martinus

ocenił na 6 1 rok temu

Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę

Tony Kososki

Przed pandemią, w czasach gdy jeszcze wszyscy normalnie chodzili do biura i jeszcze nikt nie wpadł na to, że możliwy jest home office właściwie na nieograniczoną skalę, częstym zjawiskiem była ,,korpogłupota", czyli pewne odrealnienie i przesadne koncentrowanie się na zadaniach w biurze, używanie ponglisha (czyli szalonej mieszaniny polskiego i angielskiego) oraz zapominanie, że istnieje jeszcze jakieś życie poza korpo. Wtedy to jeden z moich kolegów wymyślił hasło, które do dziś wisi przy moim kompie i przypomina mi co jest ważne. A brzmi ono ,,Gdy poczujesz zew korpogłupoty to wyjedź w Andy". I w pewien sposób ma to sens. Nie raz czuję chęć by rzucić wszystko i zaszyć się gdzieś na Altiplano, gdzie nie znajdą mnie wszechobecne macki korpo. Cóż, życie w pewnym wieku narzuca pewne ramy i ograniczenia i nie każdy szalony plan można zrealizować ... ale można czytać o tych, którzy takie mieli odwagę takie szalone plany realizować. Tony Kososki (albo właściwie Przemek Śleziak) w 2010 roku zdecydował się spełnić jedno ze swoich marzeń. Najpierw jako wolontariusz wyjechał do Brazylii by pracować przy organizacji finałów Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej. Była to jedna, wyjątkowa okazja, która otworzyła mu drogę do wędrówki po Ameryce Południowej. Zaczął od Rio de Janeiro, gdzie nie tylko pracował jako wolontariusz na stadionie ale także przeżywał wraz z kibicami emocje. Wędrował po teoretycznie niebezpiecznych dzielnicach, wszędzie spotykając się z ludzką życzliwością i niesamowitą uprzejmością. Z Brazylii, praktycznie bez pieniędzy ruszył do Boliwii by potem udać się do Peru i zobaczyć Machu Picchu. Chyba najlepsze z tym zapisie z podróży jest ogromny optymizm i wiara w to, że wszystko jest możliwe. Kososki nie ma wielkich funduszy ale ma plan i pomysł. I właściwie to mu wystarcza. Pełen optymizmu i radości z podróżowania przemierza kolejne kilometry łapiąc pojawiające się okazje i przy okazji głęboko wnikając w społeczności. Na swojej drodze poznaje kulturę, tradycje. Rozmawia z ludźmi i zagląda tam gdzie komercyjny turysta nie trafi. Cały czas szuka także możliwości jak to wszystko zrobić praktycznie nie naruszając skromnych zapasów. Można się pukać w głowę czytając o jego przygodach i pomysłach ale tak właściwie to mu się zazdrości. Zazdrości odwagi, optymizmu, szaleństwa i upartego dążenia do celu. Tam gdzie wielu by się poddało (bo wyobraża sobie ktoś obecnie pisanie pracy inżynierskiej bez komputera, materiałów czy stałego dostępu do internetu) on jednak daje radę. Im bardziej coś nieprawdopodobne, to z pewnością znajdzie na to radę. ,,Nie każdy Brazylijczyk tańczy sambę" to nie tylko kawał niezłej literatury podróżniczej, to przede wszystkim skryte marzenia o szalonej, nieszablonowej przygodzie. Choć przez chwilę można się poczuć jakby samemu się podróżowało i nie ważne, że tak naprawdę siedzę w wygodnym, klimatyzowanym tramwaju w Krakowie. Polecam!

deana

oceniła na 7 3 lata temu

Co to jest islam? Książka dla dzieci i dorosłych

Tahar Ben Jelloun

Bardzo ciekawa książka pokazująca w przystępny sposób główne założenia islamu oraz obraz religii mahometańskiej w dzisiejszym świecie. Świetna książka, jednakże jest ogólnie opisana. Rozumiem, że gdyby skupiać się na każdej drobnej rzeczy, to zeszło by z kilka tomów, ale brakowało mi chociaż jakichś przypisów, bibliografii, żeby dowiedzieć się więcej.

Bartek Sobik

ocenił na 8 1 rok temu

Jądro dziwności. Nowa Rosja

Peter Pomerantsev

e book Rosji opisanej w tej książce już nie ma i myślę, że jest to coś co powinno się podkreślić. Nie ma już Rosji z 2010 roku, a ludzie opisani w książce też są już częścią innej rzeczywistości często dalekiej od kraju. Zastanawiałam się dłuższą chwilę co ja właściwie o tej książce myślę. Po pierwsze biorąc pod uwagę całość, to nie jest ona reportażem, a wspomnieniami, co nie musi być wadą, ale warto to wiedzieć, bo właściwie tylko 2 rozdziały w środku są reportażami. Jest dużo prywaty autora, opisów tego jak funkcjonuje (lub jak nie funkcjonuje)rynek medialny w Rosji, jest fenomenalny reportaż o Rusłanie Korszunowej, który jest wstępem do opowieści o działających na pograniczu sekty grupach couchingowych i dla którego to reportażu warto przeczytać tę książkę. Poza standrdową ekscytacją oligarchami jest temat dzikiej deweloperki, są sekty, szamani, guru będący odpowiedzią na biedę, beznadzieję i swoisty problem tożsamościowy jaki dotknął kraj po upadku ZSRR. Mamy Kaszpirowskiego, który ładuje wodę energią przez ekran telewizora, mamy rozwarstwienie społeczne, mamy proces Bierezowskiego z Abramowiczem, drogie restauracje... Nie sposób odmówić autorowi lekkiego pióra, nie sposób odmówić mu tego, że wszystko o czym pisze jest ciekawe, ale dużo tu sensacji, ekscytacji tym co miałkie i mało wejścia w temat głębiej. Świetnie się czyta, ale po pierwsze jest to opis świata, którego już nie ma, a po drugie opis zwyczajnie powierzchowny, łapiący, to co błyszczące.

NiegdyśNatalia

oceniła na 6 6 miesięcy temu

Cytaty z książki Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej

Pomaganie jest jak koszyk z czereśniami. Nie da się wyciągnąć tylko jednej.

Szymon Opryszek Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej Zobacz więcej

Wyprowadzili się jak najdalej od cywilizacji, by uchronić życie kolonii od niemoralnych wpływów wielkiego świata. Motyw to może i szlachetny, ale bazuje na fałszywym założeniu. Przecież grzeszna natura podróżuje razem z człowiekiem.

Wyprowadzili się jak najdalej od cywilizacji, by uchronić życie kolonii od niemoralnych wpływów wielkiego świata. Motyw to może i szlachetny...

Rozwiń

Szymon Opryszek Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej Zobacz więcej

Marquez nazywał Kapuścińskiego Mistrzem. Kiedyś zapytał go, czy dla wzmocnienia efektu literackiego dziennikarz ma prawo namalować łzę w oczach smutnej staruszki, chociaż ta w rzeczywistości jej nie uroniła. Kapuściński odpowiedział, że owszem, taki zabieg jest uzasadniony w celu lepszego oddania atmosfery chwili. - Ty też czasem kłamiesz, prawda, Ryszard? - zapytał z uśmiechem Gabo.

Marquez nazywał Kapuścińskiego Mistrzem. Kiedyś zapytał go, czy dla wzmocnienia efektu literackiego dziennikarz ma prawo namalować łzę w ocz...

Rozwiń

Szymon Opryszek Tańczymy już tylko w Zaduszki. Reportaże z Ameryki Łacińskiej Zobacz więcej

Więcej