Tajemnica Vivaldiego

Sama nie wiem co myśleć. Niby jest akcja al jednak się dłuży. Niby ciekawy wątek a jednak za jakiś czas nie wiem o co chodzi... i jakie jest rozwiązanie zagadki. Przeczytałam do końca ale raczej z obowiązku, bo nie lubię zostawiać niedokończonych opowiesci

powieść dla miłośników historii, tajemnic, książek z tajemnicą. Książka zachwyca piękną okładką. Godna uwagi jest również jej treść. Młoda prawniczka po zmarłym dawno wujku dziedziczy obraz. Odczytanie testamentu ma miejsce w Hiszpanii, dokąd przyjeżdża. Spotyka dawnych znajomych: energiczną żonę wuja, jej syna, Oriola (kiedyś się w nim podkochiwała) i jego kuzyna. Młodzi rozpoczynają śledztwo w sprawie pierścienia, jaki otrzymała bohaterka. Okazuje się bowiem, że należał on do templariusza i pokazuje on swojemu właścicielowi wydarzenia sprzed wielu wieków. Wspaniała opowieść, polecam.

Jak miałbym oceniać książkę, to przyznałbym jej różne punkty. Najwięcej dałbym za fabułę książki. Bardzo zgrabnie przeprowadzona opowieść przeplatająca losy bohaterów w świecie współczesnym i średniowiecznym Francji. W powieści (jeden z głównych wątków) opisyno dość dokładnie i brutalnie przebieg krucjat, inkwizycję przeprowadzonych na ludziach przez Kościół. Ta część historii, o ktorej nie można zapominać, a która jest zamiatana pod dywan w ramach poprawności politycznej czy układów, bo kiedy mówi sie o zbrodniach wojennych, o tyle milczy się o zbrodniach kościoła. W książce jest dużo postaci, niekiedy wymienianych ciurkiem i tu nie sposób ich zapamiętać. Występują także dość licznie francusko brzmiące nazwy krain geograficznych, ulic, miejsc. Z niewiedzy lingwistycznej czytanie ich sprawia troche trudnosci. Jest również dużo zwrotów w języku francuskim i oksytanskim, niestety chaotycznie tłumaczonych lub nie. O co chodzi? Jest np. w dialogu zwrot francuski/oksytanski, a jego tłumaczenie jest tuż po nim (niewiedząc czy to jest właśnie to tłumaczenie czy nie) lub opatrzony gwiazdką i na dole przetłumaczony lub znajduje się na końcu książki w słowniku wyrazów oksytanskich lub w ogóle nie istnieje (najczesciej osłuchane wyrazy w jezyku francuskim). Bardzo zamieszane, a można było wybrać klasyczny sposób odnośników. Za tłumaczenie należy się najmniej punktów. Zabrakło mi opisów francuskich pejzaży, przyrody, miejsc. Trochę ich było, ale raczej tak wymieniane po przecinku. Dziwne zakończenie powieści, nie tego się spodziewałem, ale w końcu główny wątek poszukiwania graala i jego mocy jest zachowany. Ogólnie polecam przeczytać książkę.

Fantastyczna wielowątkowa książka pełna opowiesci o podzialach społecznych, wykluczeniach i odważnej interpretacji odwiecznej walki złeg że "złem". Akcje osadzone w wydarzeniach historycznych i bogatych opisach zmieniającej się architektury Barcelony.

Czy ja wiem? "Bractwo świętego całunu" to niby dobra powieść quasi-historyczna w tym znaczeniu "historyczna" w jakim można traktować powieści Dana Browna, a więc z przymrużeniem oka. Pisząc wprost - niegłupie, sympatyczne czytadło. Wydane na początku XX wieku powieści Dana Browna, najpierw "Anioły i demony", potem "Kod Leonarda da Vinci" wzmogły modę na takie powieści, związane po trosze z historią Kościoła Rzymskiego, po trosze z historią sztuki. I najwyraźniej w tę modę usiłowała się wpisać komercyjnie dziennikarka z Hiszpanii Julia Navarro. A że obdarzona dużym talentem narracyjnym i wymyśliła ładną opowiastkę o rzekomej historii całunu turyńskiego, to napisał powieść. Oczywiście, te trochę horrorkowate, trochę banalne historie ze stowarzyszeniem uciętych języków mogłaby sobie darować, ale to także danina modzie. Bo sporo powieści sensacyjnych sprzedaje się dobrze właśnie dzięki tym "krwistym" wstawkom.

Przełom XV i XVI w Włochy, Leonardo da Vinci, Machiavelli, rodzina Borgiów, Medyceusze, intrygi, zbrodnie, a przede wszystkim mistrzowski styl pisarki sprawiły, że "Pieczęć Medyceuszy " to jedna z lepszych książek jakie czytałam. Majstersztyk. Nic dodać nic ująć. Polecam.

Dla miłośników powieści o szybkiej akcji, w których wydarzenia pędzą z szybkością pociągu Maglev (nieważne o ich spójność), trup ściele się gęsto jak pod Verdun, a główny bohater w międzyczasie kilkakrotnie ratuje świat i przesypia się z kilkoma tuzinami omdlewająco uwodzicielskich kobieta, książka Wallase'a może wydać się za gruba, za nudna i za mądra. Rzeczywiście, przyznaję, że ze szczegółami teologicznymi i archeologicznymi autor może troche przesadził, a część z nich jest ewidentnie zbędna, co powoduje, że lektura jest nieco ciężkawa. Niemniej, na mój gust, powieść jest rewelacyjnie dobra. Po pierwsze, dlatego że na długo przed Danem Brownem Irving Wallace wniósł temat "brakującej" (czy zagubionej) piątej Ewangelii. Zrobił to ze znawstwem i pracowitością, ponieważ zebranie i przedstawienie takiej wiedzy i informacji wymaga zaiście benedyktyńskiej cierpliwości. Po drugie, intryga, głównie intelektualna, teologiczna, jest świetnie skonstruowana, logicznie poukładana. Puenta-zakończenie powtarza wprawdzie typowe amerykańskie rozwiązanie z happy endem, lecz przesłanie (fiasko walki bohatera o ujawnienie prawdy o sfałszowanej ewangelii) nie jest banalnie optymistyczne, a bardziej ze znakiem zapytania. A to w książkach tego typu lubię.

Książka jest w porządku i dobrze się ją czytało. Opisana historia jest ciekawa, można się sporo dowiedzieć. Ciekawostki zawarte w książce faktycznie trochę przypominają styl Dana Browna, czytelnik momentami gubi się w tych kopalniach mądrości. Czuć, że autorzy się napracowali i bardzo doceniam ich wysiłek. Nie podobały mi się (jak zwykle) filozoficzne gadki i rozkminy głównego bohatera. To było strasznie nudne.

Wspaniała katedra św Michała wyrasta ze skalistej wysepki na Mont-Saint-Michel u wybrzeży Francji. W X wieku mieściło się tam opactwo benedyktynów . Nie było to tak święte miejsce, jak mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, ponieważ i mnisi byli w posiadaniu mrocznych sekretów, które uśpione spały kamiennym snem przez ponad tysiąc lat. Zdążyła przez ten czas uformować się przejmująca legenda o sile wiary, nadziei i miłości. Mnich Roman właśnie tam poznał i jednocześnie zakochał się w celtyckiej znachorce Mojrze. Z racji tego, że dziewczyna była chrześcijanką lecz nie wyparła się korzeni swych przodków, Roman zapragnął ją nawrócić głosząc słowo Boże. Nie dopuszczał do siebie uczucia jakie zaczęło się w nim rodzić, nigdy wcześniej nie mając doświadczeń z kobietami nie wiedział czym jest bliskość. Wiedział o tym, że gdyby nie ona, jego by tutaj nie było. Uzdrawiaczka uratowała mnichowi życie opiekując się nim i lecząc ziołami. Był w kiepskim stanie, lecz jej oddanie i miłość jaką obdarzyła chorego przyczyniły się do jego uzdrowienia. Niestety, potajemne spotkania Romana i Mojry mające na celu zgłębianie tajników religijnych bardzo szybko zostały wykryte, a ozdrowienie Romana uznane zostało za akt heretyczny. Nieszczęsna Mojra spłonęła na stosie, lecz przed śmiercią podzieliła się z mnichem tajemnicą świętej góry. W 1063 roku w niewyjaśnionych okolicznościach zginęło tu kilku mnichów. Mający wpływy mnich Roman, którego głównym celem było wzniesienie bazyliki na skale , nieoczekiwanie dokonuje zmian w planach architektonicznych. Co takiego wyjawiła mnichowi kobieta? czy ta informacja rzeczywiście okaże się warta świeczki? Tysiąc lat później w XX wieku, młodą archeolog, Johannę, znawczynię sztuki romańskiej, nawiedzają przerażające wizje mające związek z historią opactwa. Towarzyszy im bezgłowy mnich, który za każdym razem jako przewodnik przeprowadza kobietę przez mrożące krew w żyłach wydarzenia, wypowiadając słowa " trzeba przekopać ziemię, by osiągnąć niebo". Związana z wizjami od dziecka i popadłszy w obsesję na punkcie bezgłowego mnicha i legendy o opactwie, mająca możliwości Johanna, postanawia dociec prawdy i uwolnić siebie oraz znękaną duszę od wiecznych cierpień. Podczas wykopalisk archeologicznych prowadzonych na wyspie ma miejsce seria podejrzanych zdarzeń, wyraźnie zakorzenionych w przeszłości katedry. W opactwie znowu zaczynają umierać ludzie. Johanna, im głębiej drąży w podwalinach skalnych tym bardziej ślepa jest na to co dzieje się dookoła. Nie zdaje sobie bowiem sprawy, że ściąga na siebie i swoich bliskich śmiertelne niebezpieczeństwo. Wspaniała była to uczta. Powieść przeczytałam jednym tchem. Nie sądziłam, że tak niesamowicie mnie zaciekawi. Niebanalność zdarzeń, wszechobecny namacalny wręcz mistycyzm przeważył szalę zauroczenia. Zakazana miłość, potęga wiary, tajemnice mające początek w czasach wikingów, szalenie mnie uwiodły. Dzięki świetnemu warsztatowi pisarskiemu autorów mogłam przeżywać te wszystkie wydarzenia razem z bohaterami. Historia do której z pewnością powrócę jeszcze nie jeden raz, gwarantuję i gorąco polecam.

Przez większą część książki akcja toczy się dwa tysiące lat p.n.e - w czasach Abrahama oraz tuż przed zaatakowaniem Iraku przez USA w 2003 roku, kiedy to grupa archeologów próbuje odnaleźć Glinianą Biblię. Akcja toczy się powoli, z mnóstwem postaci i szczegółowych opisów - w sam raz na leniwe popołudnia i wieczory z książką. W drugiej połowie książki rozpoczyna się jednak trzecia czasoprzestrzeń - obóz koncentracyjny pod koniec II wojny światowej. Sporo stron opuściłam w tym momencie - autorka z tym samym spokojem i szczegółowością opisywała okrucieństwa dziejące się w obozie. Książka ciekawa, trzy wątki zamykają się w jedną całość. Pozwala spojrzeć z innej perspektywy na narodziny zła, na okrucieństwo, zemstę i miłość.

Legenda, mit czy prawda? W każdym pokoleniu żyje podobno 36 sprawiedliwych. Tajemnicza sekta działająca od wieków próbuje ich unicestwić. Są już blisko, bo obecnie udało im się zgładzić 33. Intrygująca legenda o lamed wownikach - jeśli ktoś lubi takie historie, to polecam.

Obraz świętego, dobrego i miłosiernego oblicza Kościoła Katolickiego, czyli Święta Inkwizycja w całej okazałości. Fanom tego typu wątków polecam cykl 4 książek pani Anny Karbownik pt. "Czarna legenda". Sama fabuła "Inkwizytora" całkiem ciekawa, ale główny bohater jest trochę irytujący. Momentami niesmacznie wulgarna. Zakończenie mnie rozczarowało.

Pozytywne rozczarowanie. Spodziewałem się popłuczyn po "Imieniu róży", dostałem ucznia, który co prawda nie przerósł mistrza, ale starał się. Największym plusem jest to, czego brakuje większości współczesnych powieści historycznych - całkiem udane oddanie realiów opisywanej epoki. Bohaterowie co do zasady myślą, czują i zachowują się jak mieszkańcy średniowiecznej środkowej Italii. Fabuła również koncentruje się wokół tego, co stanowiło centrum średniowiecznej egzystencji, czyli święci, krucjaty, rywalizacja papiestwa i cesarstwa. Autor wplata sporo autentycznych wątków historycznych, nie boi się również w niehagiograficzny sposób przedstawić wizerunki kilku błogosławionych tamtych czasów. Pierwszą część powieści, statyczną, nieco filozoficzną, wprowadzającą do świata przedstawionego, czytało się bardzo dobrze, autor bardzo się starał oddać nastrój czasów. Zasadniczym minusem jest harlequinowa miłość pomiędzy główną postacią kobiecą, a jedną z dwóch głównych postaci męskich, która nabiera swej wagi w drugiej części powieści. Oczywiście dzięki temu powieść nabiera stosownej dynamiki (w niektórych recenzjach tutaj można przeczytać, że dzięki temu powieść jest lepsza, no cóż, co kto lubi), tyle że traci na tym sporo nastrój epoki. Ktoś napisze, że no przecież Tristan i Izolda to opowieść średniowieczna, a ja odpowiem - niby tak, tylko dzieje tamtych miały wymiar tragiczny, a tragizmu miłości W "Spisku Franciszkanów" nie ma ani krztyny, ten romans zupełnie nie przystaje do realiów średniowiecznych. Niemniej, poza tym nieco żenującym love story, autor odstawił kawał świetnej roboty, "Źródło Mamerkusa" to to nie jest, a i tak "Spisek Franciszkanów" czytało się dobrze. Samego spisku za dużo nie ma, stanowi raczej pretekst do opowiedzenia historii o tamtych czasach, podobnie zresztą jak tytułowe źródło w "Źródle Mamerkusa". I więcej podobieństw widzę właśnie do powieści Leszka Białego, aniżeli marketingowe porównanie do dzieła Umberto Eco.

Badacze twórczości Williama Shakespeare i dramatu elżbietańskiego uważają, że między 1590 a 1612 rokiem napisał on około 38 sztuk teatralnych. Są wśród nich komedie, jak „Sen nocy letniej”; tragedie – „Romeo i Julia”, czy „Makbet” oraz kroniki (historie jak cykle ‘Henryk VI’, czy ‘Henryk VII’). Ale są też takie dzieła które przekraczają granice między gatunkami literackimi, jak „Burza” czy „Zimowa opowieść”. Wśród badaczy twórczości Barda pojawiają się kontrowersyjne głosy czy jest on autorem wszystkich przypisywanych mu dzieł. I właśnie wokół tego rozgrywa się akcja współczesnej powieści sensacyjnej „Szyfr Szekspira”. Główna bohaterka – znawczyni twórczości Barda, wplątuje się w sensacyjne wydarzenia związane z zaginioną sztuką i odkrywa wiele ciekawych i sensacyjnych wydarzeń z życia Szekspira. Zdecydowanie polecam.

Bardzo, bardzo podoba mi się forma tej książki. Opowiadana z pierwszej osoby, wiemy tyle ile sam Don Juan, poznajemy jego przemyślenia i motywy. Czytałem Wielką Księgę Radości i Abrams dał mi się już poznać swoim lekkim piórem, ale nie podejrzewałem go o tak romantyczne podejście do Świata. Wow. Chwilami naprawdę, nader dobrze wciela się w zakochanego w kobietach poetę i romantyka. Naprawdę przyjemnie było wczuć się w klimat tej książki, opisy życia w Sewilli i różne anegdotki dotyczące tamtych czasów objaśniane w przypisach. Ekstra.

Piękna, tajemnicza i bardzo klimatyczna książka, która pozwala nam się przenieść w dwa równe światy oddzielone ramą czasową ponad stu lat. Poznajemy dwie historie, dwie niezwykłe bohaterki i płyniemy przez pięknie nam obrazujące Francję w różnych czasach opisy, by dotrzeć do łączącego wszystko zakończenia. Rok 2007 – Meredith Martin wybiera się w podróż, by napisać bardzo szczegółową biografię Claude'a Debussy'ego. Przy okazji ma zamiar zbadać swoją własną przeszłość. Poszukując śladów swojej rodziny, natrafia na coraz dziwniejsze zagadki powiązane z niezwykłą talią kart tarota. 1891 r. - Leonie Vernier zostaje uwikłana w tajemnice swojego brata. Razem opuszczają Paryż, by na jakiś czas zamieszkać z ciotką. W czasie zwiedzania terenów posiadłości młoda dziewczyna odkrywa tajemniczy grobowiec. W tej okolicy działy się okropne rzeczy. Czy historia może się powtórzyć? Obie historie czyta się bardzo przyjemnie i obie trzymają w ciągłym napięciu. Opisy pozwalają wczuć się w klimat i główne bohaterki. Pojawia się magia i pytania, czy mamy do czynienia z powieścią fantastyczną, czy w końcu wszystko jakoś logicznie się wyjaśni. Poruszonych jest wiele wątków i tematów zwłaszcza w tej części, która dzieje się dawniej. Mamy wątki romantyczne, motyw zemsty, podążanie za historią, trochę wróżbiarstwa, motywów okultystycznych i muzykę. Momentami miałam wrażenie, że nawet trochę jest wszystkiego za dużo i niektórych książka może po prostu znużyć. Jednak dałam się wciągnąć i przeżywałam każdą chwilę, choć czytałam powoli, dawkując sobie tę opowieść. Może jedynie zakończenie odrobinkę mnie zawiodło. Spodziewałam się mocnego elementu zaskoczenia. Czegoś, co zwieńczy całość wspaniałej treści. Może nie było złe. Zakończenie współczesnej części powieści nawet mi się podobało, jednak w samym motywie fantastycznym wydarzeń z przeszłości dużo mi brakowało. Mimo tego książkę oceniam wysoko i z przyjemnością sięgnę po inne dzieła autorki, szczególnie z serii, do której należy „Grobowiec”, gdyż nie miałam okazji niczego z niej jeszcze przeczytać.

Bardzo dobra lektura. Jeżeli miałbym położyć na półkę to obok Dana Browna . Młoda archeolog Finn próbuje rozwikłać zagadkę Notesu Michała Anioła , a pomaga jej ekscentryczny Valentino. Bardzo zaskakująca i ubrana wiele zdarzeń przyprawia o brak czasu na inne sprawy. Nie można się oderwać od samego początku. Fabuła kręci się wsród marszandów i znanych dzieł sztuki zrabowanych przez nazistów podczas II wojny światowej. Godna uwagi pozycja .

Prawdę mówiąc, była to niesamowicie absurdalna historia, o jakieś 100 stron za długa, aczkolwiek czytało mi się ją płynnie i się wciągnęłam. Samego Drakuli - garstka, a spodziewałabym się go więcej w książce, u której stanowi podstawę. Moja wysoka ocena wynika z tego, że była to czysta rozrywka która umiliła mi czas.

Ciekawa i wciągająca powieść historyczna. Lekki chaos wprowadzały naprzemienne rozdziały napisane z różnych perspektyw, natomiast ogólne wrażenia mam pozytywne. Przyjemnie było się przenieść do XVII-wiecznego miasta i poznawać jego zagadki. Ciekawie jest również przedstawiona społeczność żydowska i jej obyczaje.

Trudno było mi wybrać ocenę. Niezaprzeczalnie książka interesująca,ale mnie , zażartą ateistkę bardzo drażniły ciągle wtrącane kwestie religijne. Bardzo nierówno się czytało . Chwilami akcja wciągała ,a za moment nudne rozważania. Miałam dać siedem gwiazdek,ale Rambo w wykonaniu bohaterki po prostu osłabił mi rękę .