Tajemnica białego kota. Baśnie o kotach z całego świata.

To jest wiersz. Złożony ze zdań i rysunków, ale wiersz. Jeden. Otwarty, tzn. nie do końca jasny, dopuszczający własne rozumienie i własne przeżywanie czytelników, a zatem dobry wiersz. "To, co niewidziane, stało się widoczne". "To, co zapomniane, powraca w pamięci." Przeczytam i pokażę moim dzieciom.

Wyzwanie LC 2021 - czerwiec "przeczytam książkę z ilustracjami lub zdjęciami" Ksiązka to zbiór krótko, ale konkretnie wyjaśnionych rzadkich zawodów. Wyprowadzaczka koni, kanalarz, a jak nazywa się lekarz drzew? Brzmi ciekawie prawda? Jednak mam problem z oceną. Największy minus za czcionkę stylizowaną na ręczne pismo, często litery są mocno udziwnione, co dorosłemu sprawia problem z przeczytaniem, a dla dziecka momentami jest nimożliwe, przez co zniechęca do czytania. Drugi minus to już kwestia artystyczna, dla mnie ilustracje są słabe, udziwnione, nieatrakcyjne. Znam serię Mamoko, ale co innego stworki, a co innego sylwetki ludzi. I to są dwa największe minusy za które zabieram punkty w ocenie. Plusy: +Ciekawe zestawienie zawodów. Przedstawianie ich naprzemiennie w roli kobiecej i męskiej. Jednym słowem każdy zawód jest zrównany płciowo, co dla mnie ma duże znaczenie. +słowo obcojęzyczne jest podane w oryginalnej pisowni i fonetyce, co wzbogaca zasób słów dziecka.

Alternatywne wersje 4 baśni z kanonu literatury dziecięcej. Nie wiem też dla kogo ta pozycja została napisana. Bo dla dzieci na pewno nie. Wersje nie oszałamiają - no, może z wyjątkiem wersji bajki tytułowej. Tu fantazja autora hula, że hej. Ilustracje także są niepowalające. Może po prostu styl opatrzony... Wydanie na grubszym papierze kredowym też jakoś niespecjalnie super. Więc ogólnie jakoś tak poniżej oczekiwań. Ale i tak nie oddam, bo powyżej normy rynkowej.

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

Znakomita pozycja. Plakaty autorstwa wybitnych polskich plakacistów reprezentujących złote lata Polskiej Szkoły Plakatu zostały zebrane i zestawione w zabawną narrację. Wszystkie plakaty powstały do tematu "cyrk", wiele z nich stanowi dziś obiekty kolekcjonerskie czy muzealne. Maciej Byliniak, redaktor w wydawnictwie Dwie Siostry ułożył krótkie wierszyki, zgrabnie bawiąc się językiem. A Grażka Lange dała typografii właściwy ciężar. Pozycja dla dużych i małych, również jako prezent dla zagranicznych przyjaciół zakochanych w polskim plakacie.

Książeczka przede wszystkim przyciąga wyglądem okładki - zdecydowanie wyróżnia się na tle innych. Ciekawe dla dziecka są elementy szukania, odsłaniania, pojedyncze japońskie słówka i świecąca w ciemności strona :-) Prosty język, spokojnie może dziecko samodzielnie czytać. Oliwia poleca ;-)

Książka nie dla każdego. Choć przyznaję, że mnie i mojego syna bawi. Może uznać ją za kontrowersyjną, niesmaczną... Weźcie oddech (byle nie za głęboki ;p). Publikacja dotyczy kupy, czyli tego co zdarza się zrobić każdemu z nas w zaciszu toalety. Niestety krecikowi, ktoś narobił na głowę. Jest oburzony. Kto by nie był? Wychodzi spod ziemi by znaleźć winowajcę. Niestety jest krótkowidzem, co nie ułatwia śledztwa. Zaczepia róże zwierzęta i zadaje im to samo pytanie - Czy to Ty narobiłeś mi na głowę? Gdy już traci nadzieję na rozwiązanie zagadki, niespodziewanie otrzymuje pomoc. Książeczka ma prosty tekst, frazy się powtarzają. Występują w niej "odgłosy" wyskakującej na świat kupy. Brak tu wulgarności. Ilustracje są jasne i czytelne. Publikacja pokazuje nam bogaty świat zwierzęcej kupy. Ale także uczy szacunku do innych.

Na uwagę zasługują tu przede wszystkim ilustracje, które są ramą i tłem dla każdej ze stron książki. Słowa są jedynie dodatkiem. Nie mi oceniać jakość rysunków – dla mnie są czytelne i świetnie uzupełniają cały klimat tej publikacji. Co jeszcze? Dzięki niej budzimy zainteresowanie w naszych młodych czytelnikach. Niejednokrotnie było tak, że po przeczytaniu/zobaczeniu rozdziału, przenosiłyśmy się przed laptopa, aby pooglądać jak wyglądają wspomniane dzieła na realnych zdjęciach. Takie rzeczy zapadają w pamięć. I kto wie, może i wyrabiają niebanalny gust?

Po pozytywnym odbiorze lektury „Królewny z wieży” postanowiliśmy z żoną zapoznać się z kolejną książką Przemysława Wechterowicza, tym razem tworzoną we współpracy z Aleksandrą Woldańską jako ilustratorką. Podobnie jak w poprzedniej naszej przygodzie z dziełami tego autora, tak i w „Mrówce wychodzącej za mąż” mamy wykorzystany schemat kandydatów na męża. Tam byli nimi rycerze, tu są zwierzęta pracownicy. O rękę mrówki starać się będą żołnierz, makler giełdowy, właściciel sklepu, marynarz, muzyk, ochroniarz, pracownik pralni i sportowcy – bokser oraz skoczek w dal. Trudny to wybór i bohaterka ma tego pełną świadomość. Jak tu wybrać tego jedynego skoro zestaw jest tak różnorodny? Z jednym życie będzie dostatnie, z drugim emocjonujące, z trzecim przeżyte w podróży a jeszcze z innymi monotonne, rodzinne czy o dużym prestiżu społecznym. I tak mrówka myśli, co i rusz dostrzega siebie w nowej roli aż tu nagle przychodzi hydraulik i wszystkie rozważania szlag trafił. Mrówka doznała olśnienia, między nią a mrówkojadem hydraulikiem przebiegła niewidzialna nić porozumienia, coś zaiskrzyło. Już wie że to ten jedyny i na całe życie. Nie ma znaczenia, że to tylko hydraulik. To bardzo znamienne, że wybrankiem uczynił Wechterowicz właśnie mrówkojada – prawdopodobnego wroga naszej bohaterki. Z bajki płyną piękne lekcje dla dzieci – nie operuj pozorami, miłość kpi sobie z rozsądku, nie pieniądze i sława są najważniejsze. Tak mało treści, a tyle mądrych rzeczy w nich zawartych. Nie sposób nie napisać o oprawie graficznej. Przede wszystkim bardzo wytrzymała okładka, wszystko w dużym formacie aby łatwo było przyswoić, rysunki doskonale uzupełniają treść, a nawet nadają jej dodatkowych znaczeń. Piękne wydanie. Polecam tę książkę, na pewno spodoba się dzieciom, chociaż raczej tym nieco starszym, które nie wiedzą jeszcze co w życiu jest najważniejsze. Jest ona na pewno mniej zabawna niż „Królewna z wieży”, jest w niej mniej treści i autor porzucił zabawę słowną, na rzecz wartości. Dzięki temu trafia do innego typu odbiorców.

Bardzo wartościowa książka. Dzięki niej dzieci poznają historię naszej pięknej stolicy od praczasów, przez kolejne wieki aż do współczesności. Książka zawiera na całych stronach piękne ilustracje, obrazujące życie mieszkańców Warszawy w najważniejszych dla miasta wydarzeniach.

Skrzaty stały się od dawna czymś więcej niż folklorystycznym produktem ludzkich fantazji. Choć są małego wzrostu, nietrudno je przegapić. Przedostały się do przestrzeni rozrywkowej, buszują jeszcze w niektórych ogródkach, natykamy się na nie w miejskich obszarach, a czasami ozdabiają także wnętrze naszego domu. Skrzaty są miłe dla oka i cieszą się ogólną sympatią. Może zabrzmi to śmiesznie albo nawet niedorzecznie, ale sama nie miałabym nic przeciwko, gdyby istniały na świecie takie skrzaty. Niezależnie od tego całego wiążącego się z nimi magicznego kramu, podoba mi się ten eksperyment myślowy, że gdzieś w ukryciu żyją miniaturowe wersje ludzi. Wygląda na to, że Wil Huygen kierował się podobnymi zamiłowaniami w trakcie pisania swojej książki. W jaki sposób przedstawił skrzaty? Posiłkował się przede wszystkim ogólną wiedzą, którą znamy z wierzeń ludowych, ale też dorzucił kilka ciekawych informacji od siebie. Wykazał się pewną wyobraźnią, gdy opisywał skrzacią fizjologię, ich kulturę czy życie codzienne. Interesujące były też próby dostosowania tych miniaturowych istot do tego ogromnego otoczenia oraz ich symbioza z naturą. Spodobała mi się też ta niby realistyczna narracja, w której ukazano skrzaty jako realne stworzenia, które żyją gdzieś wśród nas. Autor „rozbija” w pomysłowy sposób wszelkie argumenty, które negują istnienie małych ludzi w czerwonych czapeczkach. Ukazuje je jako istoty, które opanowały tak perfekcyjnie sztukę kamuflażu i tropienia, że nie w sposób je odnaleźć. Od razu skojarzyło mi się to z popularnym paradoksem Schrödingera i powiedzeniem, że jeśli coś jest logiczne, to nie musi być zawsze prawdziwe. Jednak te skrzacie historie nie byłyby w połowie takie interesujące, gdyby nie piękne ilustracje Riena Poortvlieta. Ten holenderski artysta uchodził nie tylko za utalentowanego samouka, ale także za „rysunkowego gawędziarza”. Jednak nie zasłynął jedynie z ilustrowania skrzatów. Jego specjalnością były przede wszystkim leśne pejzaże i dzikie zwierzęta. Szczególnie zainteresowanie wzbudzają jego jesienne i zimowe motywy. Muszę przyznać, że bardzo umiejętnie wkomponował w te naturalistyczne obrazy małe skrzaty z ich szpiczastymi czapeczkami. Nie każdy potrafiłby to uczynić w tak swobodny sposób. Artysta i autor dobrze się ze sobą dobrali i stworzyli razem fantastyczną książkę, która zainteresuje zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Po książkę duetu Modiano i Sempe, zaliczaną do literatury dziecięcej, sięgnęłam z uwagi na tytuł: "Katarzyna". Jest dość niepozorna, ale urzekły mnie cudowne ilustracje człowieka, który swoją kreską powołał do literackiego życia postać Mikołajka. Katarzyna mieszka w Nowym Jorku, gdzie prowadzi szkołę tańca. Wspomina czasy, kiedy jako mała dziewczynka mieszkała z ojcem w Paryżu i tęskniła za mamą Amerykanką. Nosiła okulary, chodziła na lekcje baletu i... marzyła. Ojciec Kasi zajmuje się transportem i wciąż próbuje się wybić. Życiowy nieudacznik ciągle czeka na swoją wielką szansę, natomiast dla Kasi jest czułym ojcem, który musi zastąpić dziewczynce również matkę i pokazać jej świat. Krótka opowiastka skupia się na wadze wspomnień. Katarzyna z odrobiną nostalgii wraca myślami do czasu, w którym mogła po prostu zdjąć okulary i zatopić się w marzeniach. Cztery punkty na sześć, bo ogólnie jest to historia trochę depresyjna, nie jestem przekonana czy odpowiednia dla młodszych czytelników. Chociaż możliwe, że w zależności od wieku, każdy odbierze tę opowieść na innym poziomie zrozumienia.

Książka zrobiła na mnie niezwykłe wrażenie. Sposób opowiadania o zwierzętach zupełnie inny niż kiedykolwiek zdarzyło mi się przeczytać... Dla dzieci myślę 9+ , oryginalne poczucie humoru w opowieściach bardzo przypasowało mnie i córce. Myślę , że z tą książką jest trochę jak z sushi ;) , albo pokochasz po 2-3 opowiadaniach albo odłożysz na półkę i już do niej nie wrócisz . Polecam spróbować!

Rysunki te przypominają mi nie tyle tradycyjne, kronikarskie i historyczne malarstwo Meksyku, którego nie widziałem, co raczej późniejsze freski Diego Ribery w pałacu Corteza w Cuernavaca, które do tego indiańskiego pierwowzoru nawiązują. Tym samym przypomina mi się pod wulkanem Lowry'go... Ribera również w swych freskach przedstawił kronikę traumatycznych wydarzeń - historię ujarzmienia Indian przez konkwistadorów. Tu w tej samej, tradycyjnej formie opowiada się o nielegalnej emigracji do USA. Robi to trochę podobne wrażenie, jak widok geometrycznych karabinów i czołgów jako motywów na tradycyjnie tkanych afgańskich dywanach...

Żeby zrozumieć, trzeba to przeczytać. Bywało że śmiałam się w głos, bywało, że czytałam to samo zdanie dwa razy bo szermierka słowna zaszła za daleko 🤣 poziom humoru i abstrakcji jest wspaniały, a sama abstrakcja paradoksalnie charakteryzuje się logiką i konsekwencją. Jedna z tych książek których się nie zapomina. Zdecydowanie też polecam wydanie z 1984 roku, z ilustracjami jak żadne inne, pięknie komponującymi się z opisanym światem.

Dobra opowieść jest dobra na chorobę i zwiększa odporność - to moja prywatna teoria. "Lądowanie rinowirusów" oprócz tego, że opowiada o tym, co dzieje się w zaatakowanym przez wirusy organizmie, zachęca także do mycia rąk, a to na pewno wpływa na dziecięcą odporność. Historia Kajtka, który się przeziębił, tak jak wiele innych dzieci, to fabularyzowana opowieść o wirusach i układzie odpornościowym. Skojarzenia z "Było sobie życie" są nieuchronne, ale wykonanie całkiem inne, a wirusy Ignacego Czwartosa przypominają stwory z innej planety. Warto! Inna wersja recenzji: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2016/02/21/wirusy-i-limfocyty-czyli-co-sie-dzieje-gdy-dopada-nas-przeziebienie/

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

Bardzo lubię sama oglądać tę książkę, bo jak mało która rozwija wyobraźnię i wytrąca ze schematycznego myślenia. To książka o mapach, ale nie tylko o takich, jakie znamy z atlasów czy globusa. Jest tutaj mapa nieba i mapa metra, mapa wschodnia i zachodnia, mapa z gałązek i z kamyków. To nie jest bardzo łatwa książka, wymaga wysiłku, ale warto go podjąć i dać się wciągnąć w historię o mapach i wędrowanie po mapach. Pisałam o niej także tutaj: http://synkowe-czytanie.blog.onet.pl/2015/02/13/o-wyobrazni-i-wedrowaniu/

Uwaga! Perełka! Książka do przeczytania w pięć minut a ładunek emocjonalny i intelektualny niesie potężny. Temat trudny, temat tabu, tym bardziej w rozmowie z dziećmi. Nie wiem jak działa na dzieci ale mnie ta krótka bajka (właściwie przypowieść) trochę zasmuciła, trochę podniosła na duchu, a też trochę zastanowiła i zmusiła do refleksji. Po prostu piękna. Oszczędna w słowach i obrazach, wręcz minimalistyczna, ale dzięki temu dużo w niej przestrzeni, oddechu, poezji i takiego... spokoju. Proste i mądre dialogi gęsi ze spersonifikowaną śmiercią. Śmiercią która nie straszy. Śmiercią która po prostu jest. Nie jest ani zła, ani dobra, nie obejmuje żadnego stanowiska moralnego. A niebo i piekło? To przede wszystkim wymysły ludzi. Piękny przekaz ciężkiego tematu, bez zbytniego moralizowania i religijnej propagandy, a mimo tego wymowa tej książki wydaje mi się bardzo duchowa.