Szpiedzy PRL-u

Na książkę skusiłem się po popołudniowym programie TVP prowadzonym przez Agatę Młynarską. Nie zawiodłem się, bo dobrze oddaje ducha czasów PRL-u, czasów trochę takich w zawieszeniu, ale barwnych; które przesycone były ciekawymi ludźmi i miejscówkami. W sumie jest to bardziej zbiór luźno związanych anegdot takich artystów jak: Stachura, Hłasko, Maklakiewicz, Himilsbach, Cybulski, Osiecka, Tyrmand, Polański, Komeda, Skrzynecki i wielu innych; nie zapominając o miejscach jak SPATIF czy Piwnica Pod Baranami. Człowiek tęskni za czymś z tamtych czasów niezależnie od tego czy miał z nimi bezpośrednią styczność. Niby z jednej strony cenzura, wpływ ZSRR, alkohol; ale z drugiej jakby zupełnie nieodziedziczona i rzadziej spotykana dezynwoltura nie będąca zaraz tam złamaniem jakiegoś niepisanego tabu, tylko naturalnym sposobem bycia - wyrazem wolności. Niezależnie od tego książka pozwala poczuć co w kulturze piszczało, jaki był klimat i dzięki niej można połknąć bakcyla; sięgnąć po dziełka Hłaski lub Tyrmanda, czy niewymienionych tu jeszcze Nowakowskiego, Kieślowskiego, Kisielewskiego. Co w przypadku zwłaszcza trzech pierwszych w większej mierze już uczyniłem. Jeśli ktoś szuka bardziej szczegółowych biografii z dogłębnym research'em to tak średnio polecam; ale jeśli ktoś chce zaczerpnąć tego niepodrabialnego klimatu gdzie sztuka mieszała się z życiem w sposób nieodzowny i niewymuszony, a przy okazji dowiedzieć się czym i jak żyły ulice, i bohemy dwóch najbardziej (choć głównie Warszawy) miast w niby to PRL-owskiej szarzyźnie, wtedy warto sięgnąć.

Do kupna tej książki skusiła mnie znajdująca się na okładce rekomendacja Władysława Bartoszewskiego, którego bardzo cenię. Jest tam napisane: "Pasjonująca lektura o kondycji naszych sąsiadów Niemców w XX wieku ,(...)a przede wszystkim o niepojętej wręcz drodze, jaką wybrało (...) wielu z nich(...) " . Fritz Haber - profesor chemii żydowskiego pochodzenia, laureat Nagrody Nobla. Wynalazł proces syntezy amoniaku, jakże ważny przy produkcji nawozów sztucznych, co pozwoliło uratować świąt przed głodem. Ale jest przede wszystkim zbrodniarzem, wynalazcą gazu bojowego - chloru, za pomocą którego, na jego rozkaz już w 1915 roku pod Ypres jednocześnie uśmiercono 10 tysięcy osób. Wynalazł również cyjanowodór, czyli Cyklon B, którym zabijano tysiące ludzi m.in. w Auschwitz. Johann Reichhart - kat, który podczas swojej "kariery" wykonał 3165 egzekucji, pracę kata zaczął w 1924r. na zlecenie niemieckiego ministerstwa sprawiedliwości, podczas II wojny światowej ma zlecenie nazistów. To on za pomocą gilotyny wykonał wyrok śmierci na rodzeństwie Scholl, współzałożycielami antynazistowskiej Białej Róży. Karierę kata zakończył w służbie amerykańskiej, dokonując egzekucji na nazistach w procesach norymberskich. Znajdują się tu również m.in. historie: ostatniego cesarza Wilhelma II; zbrodniarza Amona Gőtha- komendanta obozu koncentracyjnego w Płaszowie; antropolożki rasowej Evy Justin; wybitnego dyrygenta Herberta von Karajana (członka NSDAP); feldmarszałka Friedricha Paulusa (dowódcy armii niemieckiej pod Stalingradem); Wernhera von Brauna (członka SS) współtwórcy niszczycielskiego pocisku V-2, a po wojnie czołowego twórcy programów kosmicznych USA; Nie wymieniam wszystkich, bo mam nadzieję, że rozbudziłam Państwa ciekawość i sięgnięcie sami po tę książkę.

Jak ktoś interesuje się najnowszą historią Polski, to polecam. Temat formowania się służb po upadku komunizmu jest ciekawie przedstawiony z perspektywy czterech osób, którzy formowali te służby. Szczególne polecam ze względu na autora, bo facet wybitnie kształtuje pytania, również w wywiadach radiowych.

Historia ruchu robotniczego początku XX wieku na ziemiach polskich kojarzy mi się z nudnymi opisami powstających partii, ich rozłamami i przywódcami. W czasie mojej edukacji temat traktowałam jak zło konieczne i omijałam go konsekwentnie. Książka Wojciecha Lady bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Sposób ujęcia tematu zaintrygował mnie na tyle mocno, że pochłonęłam ponad 650 stron w dwa wieczory. Wcześniej nie zdawałam sobie sprawy z tego jak prężnie działały Oddziały Bojowe PPS-u, że skala ich aktywności była tak znaczna i że na ich funkcjonowanie mieli znaczący wpływ ludzie, którzy rządzili Polską po 1918 roku. Czy byli kiedyś terrorystami? Nie do wiary, a jednak .... działalność, którą wówczas kreowali i nadzorowali, według dzisiejszych standardów, tak można by nazwać. Autor nie rozwodzi się nad doktrynami partyjnymi, skupia się na przedstawieniu walki z caratem, który był uosobieiem ucisku narodowego , ale też bezpardonowo zwalczał robotników upominających się o godziwą płacę i ludzkie traktowanie. Wojciech Lada opisuje działalność szkoły kształcącej przyszłych zamachowców, produkcję i przemyt broni oraz ładunków wybuchowych, przedstawia przebieg udanego zamachu na cara Mikołaja II, spektakularne akcje wymierzone w carskich notabli, napady na pociągi, dyliżanse pocztowe, sklepy monopolowe itp. Razem z bohaterami tych historii odwiedzamy ich domy, kryjówki na wsi, przeprawiamy się nielegalnie przez Przemszę do Galicji, ukrywamy się w Londynie, uciekamy do USA, poznajemy krętą drogę przemytu zakazanej literatury wiodącą z Londynu przez Szwecję i Finlandię do Rosji. Wszystkie te historie są doskonale udokumentowane. Wojciech Lada nie zapomina też o niebagatelnej roli kobiet w organizacji ich mrówczej pracy i brawurowych zamachach na gubernatora warszawskiego gen. Gieorgija Skałona. Bardzo zainteresowały mnie informacje nt. niezwykle prężie funkcjonującej i rozbudowanej siatki przemytniczej działającej pomiędzy Kongresówką i Galicją. W tekście pojawia się nawet nazwa miejscowości, która jest obecnie dzielnicą mojego rodzinnego miasta. Przemycano tamtędy ludzi ściganych przez aparat carski, broń, amunicję i ulotki. Przemytnicy przekupywali rosyjską straż graniczną, a austriaccy pogranicznicy przymykali oko na ten proceder. Polecam wszystkim tę książkę, jeśli interesujecie się historią, będzie to dla was fascynująca lektura. Tym bardziej, że autor wie o czym pisze, książka zaopatrzona jest w zdjęcia archiwalne, obszerną bibliografię i indeks osób.

Na książkę trafiłam przez przypadek w bibliotece, więc postanowiłam wrócić do czasów wspomnień z dzieciństwa ... Premiera była już dość dawno, ale to przecież nie przeszkadza w jej przeczytaniu. Może dzięki tej recenzji ktoś też po nią sięgnie ... Napisana w duecie, więc i ten aspekt przykuwa uwagę, bo ciekawi ile dany autor wniósł od siebie w stworzenie tej opowieści i czy się we wszystkim zgadzali ... Mimo, że jest to reportaż, to dobrze się czytało. Krótkie fragmenty tekstu, każdy zatytułowany, więc od razu wiemy o czym będzie. Jest też kilka zdjęć z tamtych lat. Osobiście dla mnie jedno z tych zdjęć obudziło wspomnienia, gdyż moja młodsza siostra miała taki wózek i te pewne zakupy, kolejki a potem dumny spacer ... Dobrze oddane tytułowe absurdy, które wzbudzają wspomnienia, może nostalgię, ale też i dla mojego pokolenia można dowiedzieć się czegoś nowego. Nieraz człowiek się uśmiechnie i zdziwi, że tak było ... I się żyło ... Czyta się dość szybko, z ciekawością. Myślę, że to taka poprzednia rzeczywistość ukazana trochę od tzw kuchni i warta poznania, tym bardziej, że ostatnio często wraca się do tamtych czasów. Są w "modzie" :)

Przyznam się ze wstydem, iż książka „Zawód: szpieg. Rozmowy z Aleksandrem Makowskim”, będąca wywiadem rzeką przeprowadzonym z wymienionym w tytule oficerem polskich służb przez Pawła Reszkę i Michała Majewskiego, zdrowo się u mnie przeleżała. Z tego co pamiętam, trafiła do mnie w jednym z pakietów (nagród) z Instytutu Książki. Wciąż brak mi czasu nawet na planowane lektury, więc wylądowała w jednej z toreb z tym, co na później. A później to o niej zapomniałem. Na szczęście podczas porządków w garażu zwróciła moją uwagę. Na szczęście. Rozpocząłem lekturę z nadzieją, lecz nieśmiałą. W końcu tych książek pisanych przez „byłych oficerów służb” mamy ostatnio zatrzęsienie i różnie to z nimi bywa. Od początku wciągnął mnie rytm pytanie-odpowiedź, który nadaje dziełu odpowiednią dynamikę. Krótkie, konkretne pytania i takie same odpowiedzi. Wbrew temu, czego się spodziewałem, rzecz nie traktuje tylko o Polsce i naszej historii (to koloryt kontrwywiadu), ale i (a może przede wszystkim) o zagranicy. Zresztą oba wątki się łączą niczym dwie strony tej samej monety i są równie interesujące. Nie będę streszczał ani omawiał – wymienię tylko hasłowo szczególiki, które wyjątkowo utkwiły mi w pamięci: - migawka o upadku Sajgonu (szkoda, że taka krótka) - sytuacja wywiadów w Austrii - Afganistan i Bin Laden - dużo interesujących rzeczy o USA Z ciekawostek – zagadka: ile lat pracuje się na emeryturę w ONZ? Kto zgadnie :) Pytania czasami się ślizgają po temacie, a Makowski czasami krótko je ucina. Widać, że z wywiadu nigdy się nie odchodzi. Mimo tego książka bardziej niż ciekawostkami przemawia nie tylko wspomnieniami Makowskiego, lecz i konkretną wiedzą historyczną rozmówców, ukazywanym tłem, związkami między faktami, datami, osobami i motywami. Pojedyncze źródło jest jak wąska wiązka latarki oświetlającą coś w nocy, ale to dzieło jest taką kolejną latarką, która doświetla obraz jawiący się na podstawie innych publikacji o tej tematyce, wydobywa z mroku szczegóły, nadaje obrazowi głębię. Poziom rozmowy jest bardzo wysoki, zarówno merytorycznie, jak i stylu. Szkoda tylko, że przy fragmencie o Wałęsie zabrakło puenty, iż dla Polski nie jest ważne, co robił przed, tylko co robił po. Lektura nie jest wesoła. Skoro nawet wywiad takiego siermiężnego i ubogiego państwa jak PRL był w stanie zrobić agenta z premiera w zasadzie wrogiego rządu, to co mogą mocarstwa? Po lekturze tym bardziej się dziwię tym publicznym debatom o agenturalnej, lub nie, przeszłości różnych osób. Niech się tym zajmują historycy, ale my i media? Skoro Kowalskiego oceniamy nie po deklaracjach, a po czynach (nie jest porządny ten, kto kradnie, choćby się kreował na świętego), to dlaczego nie stosujemy normalnych kryteriów wobec polityków i innych znanych ludzi? Skoro nie wiemy, czy ktoś jest agentem, to zamiast nad tym dyskutować, może przyjrzyjmy się jego działaniom? Co robi, na czyją korzyść i na czyją szkodę? Sądźmy po czynach, a nie po deklaracjach... Rozumie się samo przez się, że pewne pytania i pewne odpowiedzi paść nie mogły, ale mądrej głowie dość po słowie, więc dzieło niesie sporą wiedzę dla zainteresowanych tematyką nie tylko służb, ale w ogóle polityką i historią, można powiedzieć, że samą rzeczywistością. Tym bardziej, że jak to się mówi, kultura korporacyjna raczej się nie zmienia, więc to, czego się dowiadujemy o przeszłości, wiele nam mówi o teraźniejszości i przyszłości służb, polityki i innych „korporacji”. To niestety też nie rysuje optymistycznego obrazu… Reasumując – pozycja wyjątkowo interesująca, chyba dla każdego, kto choć trochę czasem zastanawia się nad polityką i historią, krajową i międzynarodową. Gorąco polecam źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Maluch jest jednym z symboli powojennej Polski. Bardzo dobrze się stało, że powstała na jego temat książka. Czyta się ją trochę jak historyczną (choć autor nie zasypuje faktami), trochę jak sensacyjną (choć autor za sensacją nie goni). Lektura warta uwagi nie tylko dla fascynatów motoryzacji.

Ciekawa, choć nierówna książka. Troche faktycznej historii szkoły a raczej jej powstania. Troche wywiadów, ale nie zawsze wnoszą one coś ciekawego (np. Zacharski, który do tej szkoły nie uczęszczał, opowiada głównie o rzeczach, które już opisał w swojej pierwszej książce). Na koniec jakby fabularyzowane opowiadanie mające przedstawić działalność nielegała. Nie ma w nim nic złego, ale gdy ktoś sięga po książkę o szkole w Starych Kiejkutach, to raczej ma już pojęcie o działaniu wywiadu, w tym o nielegałach. W końcu nie wiadomo o czym ma być ta książka i dla kogo. Ani historia szkoły, ani polskiego wywiadu ani książka sensacyjna o życiu szpiegów.

Jest scena w "Psach", gdzie Franz i cała reszta palą teczki. Nagle jedna z aktówek ucieka od ogniska. Znajdują się tam raporty o księdzu i skradzionych naczyniach liturgicznych. Autor opisuje głównie zabójstwa księży, jak i innych, wysoko postawionych osób. Wątek generała "Waltera" również się przewinął, mimo że głównie opisywane są lata 80 i 90. Z racji źródeł, które jeszcze się ostały (czytaj: nie zostały spalone) i nowych procesów sądowych, np. IPN. To, co jest dość niepokojące to, że część tych morderstw była całkiem niedawno, jakieś 30, czy tam 25 lat temu. To nie wiele. Cześć z nich została wykonana profesjonalnie, np. bito tak, żeby nie było śladów. Ludzie, którzy to robili, jeszcze żyją i na skutek polityki, mają się dobrze.

O aferze z Amber Gold każdy słyszał. Tysiące oszukanych ludzi. Książka skupia się przede wszystkim na niej. Ukazuje powiązania, machlojki i trudności z dostępem do dokumentów. Kittel przeprowadził żmudne śledztwo próbując poznać chociaż część prawdy. Porusza też temat mafii ze Stogów oraz nieco zapomnianą już aferę z Multikasą. Temat jest ciekawy ale całość jest chaotyczna, przez co nieco ciężko się czytało. Ale mimo wszystko ciekawa lektura.

Książka bardzo ciekawa, ale naiwnością jest bezkrytyczna wiara w jej rzetelność. Na omawiany tytuł należy patrzeć przez pryzmat autorów, którzy to na pewno nieskazitelnymi osobami nie są, a taki obraz starają się na każdej jednej stronie stworzyć. Niemniej z pewnością wiele informacji jest wartościowych, a przy tym książkę czyta się lekko i przyjemnie.

To książka w formie wywiadu. To historia Turowskiego, który w 2010 roku jako ambasador tytularnym w Moskwie na lotnisku w Smoleńsku miał witać prezydenta Kaczyńskiego. Jednak dużo wcześniej, bo w czasach PRL-u był oficerem wywiadu tzw. nielegałem i jako jezuita pracował w Radiu Watykan. Inwigilował środowisko papieża Polaka, a później we Francji rozpracowywał Polską emigrację. Jest to interesująca lektura, choćby dlatego, iż ukazuje życie ów szpiega, porusza wiele ciekawych wątków i ukazuje pracę polskiego wywiadu.

Ciekawa książka o tematyce szpiegowskiej. Świetny wstęp lekko uchylający rąbek szpiegowskiego rzemiosła. Następnie sylwetki kilku wybranych szpiegów oraz kulisy operacji "żelazo". A na sam koniec... zabrakło mi jakiegoś większego podsumowania bo to książkowe ma jedną stronę. Same rozdziały może nie są za bardzo rozbudowane i szczegółowe ale podstawową ciekawość zaspokajają. Warto było poświęcić czas a jest to moja druga pozycja tego autora zaraz po "Polskich szpiegach". Teraz czekam na "Polskich szpiegów 2". Polecam każdemu fanowi tematyki szpiegowskiej.

W wielu muzeach, na przykład w Muzeum Powstania Warszawskiego, jest archiwum tzw. historii mówionej. Wywiady z powstańcami, z uczestnikami walk, z żywymi świadkami historii, która działa się na ich oczach. To najbardziej autentyczne świadectwo tego, jak przebiegały wydarzenia, o których uczymy się w podręcznikach. Relacje są, rzecz jasna, subiektywne, bo przecież nie każdy znał kulisy wydarzeń, nie zawsze autentyczny świadek znał prawdę z odmiennego punktu widzenia. Nie zawsze widział to, co działo się 100 metrów dalej lub za rogiem, nie zawsze wiedział, kto wydał rozkaz, kto zginął, a kto przeżył. Mimo to relacje te to bezcenny materiał dla historyków zajmujących się analizą tych wydarzeń. Wywiad Marata i Wójcika ze Stanisławem Likiernikiem z oczywistych względów można zaliczyć do tego rodzaju relacji. Likiernik to bohater AK, wieloletni żołnierz KEDYWu, uczestnik niezliczonych akcji sabotażowych, uczestnik powstania warszawskiego od początku do końca, świadek wielu wydarzeń znanych z kart opracowań historycznych. A przy tym przeżył, żył jeszcze długo, miał świetną pamięć, opowiadał ze swadą i bogactwem szczegółów. Przy tym poznał Emila Marata i Michała Wójcika i wygląda na to, że nie miał żadnych oporów przed odpowiadaniem na ich często bardzo dociekliwe pytania. Jeśli czegoś nie wiedział lub nie pamiętał, to mówił to bez ogródek. Jeśli o czymś nie chciał mówić, to oświadczał, że nie powie. A w życiu Likiernika było wiele elementów, które u niektórych budzą kontrowersje. Stanisław Likiernik pochodził z rodziny o żydowskich korzeniach, całkowicie zasymilowanej. Do tego stopnia, że jego ojciec był zawodowym żołnierzem, kawalerzystą, oficerem w II Oddziale Sztabu Generalnego, zresztą znakomitym gawędziarzem. Bardzo nietypowa biografia. Sam Stanisław Likiernik należał do harcerstwa. Toteż zdecydowanie odmówił rozmowy o swoim pochodzeniu, o tym, czy spotkał się z przejawami antysemityzmu itp. Jego kuzynem był Roman Mularczyk (Roman Bratny), pisarz, autor niezwykle popularnej powieści „Kolumbowie. Rocznik 20”, w której – opisał wiele faktów z życia kuzyna. A przy tym człowiek, który po wojnie opowiedział się po stronie władzy ludowej i z tego powodu odsądzany był od czci i wiary przez wielu prawdziwych Polaków. Którzy jednak powieść czytali, serial oglądali i używali określenia „pokolenie Kolumbów”, które weszło do języka potocznego. Ot, paradoks. Likiernik stanowczo odmawiał zgody na nazywanie go bohaterem. Przeciwnie, nie znosił bohaterszczyzny, wielkich słów, patosu i zadęcia. Swoje brawurowe akcje, wyrok na banschutzu o pseudonimie Panienka, zdobycie magazynów SS na Stawkach i wiele innych, określał na ogół jako zwykłą sprawę, a czasami jako skrajną głupotę, która tylko przypadkowo skończyła się szczęśliwie. Powstanie warszawskie spędził przez czas dłuższy w szpitalu, kilka razy dotkliwie ranny. Był świadkiem likwidacji szpitali, wybuchu czołgu-pułapki na Starówce przy ul. Kilińskiego, ewakuacji powstańców ze Starówki do Śródmieścia przez Ogród Saski, walk na Czerniakowie…. Jego życiorysu starczyłoby na kilka żyć. A jednocześnie odnosił się bardzo krytycznie do samego powstania, do głupoty i tromtadracji dowództwa, do bezmyślnego szafowania życiem uczestników walk. Brawura Okulickiego, chwiejność Bora-Komorowskiego, narwani i brak kompetencji Chruściela-„Montera” oburzały go do głębi. W powstaniu stracił większość przyjaciół, bardzo dzielnych ludzi, widział straszliwe skutki poniesione przez ludność cywilną. Uważał powstanie za skrajna głupotę, masakrę powstańców, największą klęskę narodową. Podobną ocenę powstania i jego dowódców podzielało wielu innych, z samym generałem Andersem na czele. Jednak na Likiernika spadła za to zmasowana krytyka. Mimo że jako bezpośrednio zainteresowany miał największe prawo do wypowiadania swoich opinii. Jak nikt. Wielu powstańców do końca życia uważało swój udział w walkach za najważniejsze wydarzenie życiowe. Mój ojciec, żołnierz batalionu Gustaw, również. Do końca zycia chodził na spotkania kombatantów, na cmentarz, spotykał się z kolegami i wspominali, wspominali. Ale takich chłopców i dziewczyny Likiernik rozumiał bardzo dobrze: całą okupację szykowali się do walki, chcieli bić Niemca nie patrząc na koszty. Sam bohater jednak brał udział w walce przez poprzednie kilka lat i nie była mu potrzebna taka porcja adrenaliny; tym bardziej mógł na chłodno ocenić sens powstańczego zrywu. I stawiał na zdrowy rozsądek, którego tu zabrakło. Dobrze, że przeżył. Dobrze, że nie zachował swoich wspomnień tylko dla siebie. Jeśli chcecie poznać historię z relacji uczestnika wydarzeń, wywiad z Likiernikiem jest dla Was nieoceniony. Polecam z całego serca!

Ode mnie 7/10. Nie oceniałbym tej książki aż tak surowo jak niektórzy tu obecni, oczywiście Koper to to nie jest, ale czytało mi się bardzo dobrze. Następnym punktem mojego pełnego (w miarę możliwości) poznania osoby Ślepego Maksa będzie z pewnością "Ślepy Maks. Historia prawdziwa" Waldemara Wolańskiego.

Powracać do tytułu po raz drugi, gdy tyle jeszcze niedoczytane jestem gotowy tylko, gdy książka wraca w retrospektywie, intryguje i nie daje o sobie zapomnieć, zostaje w głowie na stałe. Książka jest wywiadem – rzeką dwóch dziennikarzy z Lucjanem Wiśniewskim „Sępem”, żołnierzem Armii Krajowej. Niezwykłość tego zapisu polega na wprowadzeniu nas opowieścią Sępa w tamten czas okupacji, walki o wolność, egzekwowaniu sprawiedliwości, buntu młodości przeciw tyranii, poszukiwaniu przygody i chwały. Oddział o kryptonimie 993/W składa się z bardzo młodych ludzi, nastolatków. Zaczynają swoją „robotę” likwidacji: niemieckich zbrodniarzy, konfidentów, kolaborantów i szmalcowników jako: 17-sto, osiemnastolatkowie. „Delikwentów” likwidują tylko na podstawie sądów AK i wyroków przez te wydanych. Nie analizują, nie oceniają, mają robotę do wykonania. Są dobrze zorganizowani, a każda akcja, głównie na terenie okupowanej Warszawy poprzedzona wywiadem i obserwacją skazanego zdrajcy czy zbrodniarza. Wywiązuje się rywalizacja o lepszą skuteczność oddziału wobec innego o podobnych zadaniach. Młodziki szybko muszą dorosnąć, wziąć odpowiedzialność i nie bać się, wykazać brawurą i niezwykłą odwagą. Członkowie 993/W przyjmują pseudonimy ornitologiczne i stają się ptakami drapieżnymi, że zdrajco zapomnij o bezkarności. Oni po ciebie przyjdą. Sprawiedliwość i nieuchronność kary, pomimo okupacji działa. Młodzi żołnierze – egzekutorzy rzeźbią swe charaktery, dyscyplinują się sami, szybko się uczą współpracy, marzą o odznaczeniach. Młodości wówczas to przypisane. Pomimo ogromnego ryzyka nie ulegają wątpliwościom. Jest wyrok sądu, trzeba go wykonać. Szczegółowy opis uczestnika tych akcji Lucjana Wiśniewskiego „Sęp” wprowadza nas do realiów okupacji. Trzyma w napięciu lepiej niż powieść sensacyjna. Jednak to nie fikcja. Wywiad ten daje czytelnikowi niezwykłą okazję wejścia w tą grupę, śledzić delikwenta ulicami Warszawy, obserwować znaki dawane przez koleżanki - wywiadowczynie oddziału, wejść do lokalu, czy do mieszkania, tramwaju, zachować spokój i uczestniczyć wraz z ptakami w „robocie”, jak nazywają swoje zadania. Książka jest ważnym dokumentem, zapisem chlubnej historii naszego narodu wobec tyrani niemieckiej okupacji. To ważna opowieść świadka tamtych czasów, pokazująca najbardziej wartościowe postawy młodzieńców, którym wolność osobista i kraju najcenniejszą. Polecam przeczytać, choć lektura to nie dla każdego.

Nie mogę obiektywnie ocenić tej książki, dla mnie jest ciekawa,ponieważ dotyczy regionu,w którym mieszkam.Jeden reportaż opowiada o przestępstwie dokonanym w mojej miejscowości, pozostałe sprawy również są mi znane , więc oczywiste jest,że inaczej odbieram UBksiążkę.Czy dla kogoś kto nie zna tych spraw jest wciągająca? - nie wiem, ja przeczytałam ją jednym tchem.

Książka ukazuje amerykański mechanizm "walki ze światowym terroryzmem" oraz cynizm rządu - z jednej strony zapewniającego o humanistycznych wartościach, z drugiej łamiącego bez skrupułów prawa człowieka. Analizuje chaos w służbach wywiadowczych i w Pentagonie, polegający na wzajemnym dublowaniu się wielu programów militarno-szpiegowskich, pochłaniających ogromne kwoty z budżetu państwa, pozwalający na wyprowadzanie ogromnych sum z budżetu USA dla "firm outsourcingowych" działających na zlecenie agencji rządowych ("sprywatyzowanie wojny"), wszechogarniającą korupcję i brak kontroli Kongresu nad finansami. Ukazuje cały szereg działań organów administracji celem legalizacji poczynań mających na celu wyeliminowanie wrogów politycznych, które w każdym innym przypadku zostałyby uznane za terrorystyczne (m.in. przedefiniowanie pojęć takich jak "tortury" czy "zamach"). Opisuje stopniowe zacieranie granicy między szpiegiem a żołnierzem, co umożliwiło prowadzenie wojen bez ich formalnego wypowiedzenia, działania militarne pod przykrywką pomocy humanitarnej (jak chociażby wywiad czy pozyskiwanie materiału genetycznego do identyfikacji osób poprzez prowadzenie akcji szczepień przeciwko chorobom zakaźnym, manipulowanie opinią publiczną poprzez promowanie odpowiednich treści w grach komputerowych i portalach społecznościowych. Autor analizuje również "skutki uboczne" likwidacji przywódców Al-Kaidy, jak np. nowe alianse ze "starymi" wrogami USA, co za tym idzie gwałtowną radykalizację świata muzułmańskiego i wzrost jego poparcia dla globalnego dżihadu. Jednym słowem portret amerykańskiego modelu "szerzenia" demokracji we wspołczesnym świecie.

Ciekawa książka. Trafiła w me ręce przypadkiem. Znalazłem ją w Carrefour na półce z tanimi książkami za 9,99 zł. Dla mnie to trzecia książka tego autora, którą przeczytałem. Miałem lekkie obawy bo II Rzeczpospolita nie pociąga mnie tak jak PRL czy II wojna ale książka daje radę. Sławomir Koper przedstawia czytelnikowi sylwetki 7 osób z okresu II Rzeczypospolitej i PRL. Ojca Damazego Macocha z Jasnej Góry (i ta historia jest moim zdaniem najciekawsza), gangsterów Łukasza Siemiątkowskiego alias Tata Tasiemka oraz Józefa Łokietka, kasiarza Stanisława "Szpicbródki" Cichockiego, przemytnika Sergiusza Piaseckiego, oszusta i naciągacza Jerzego "Tulipana" Kalibabki oraz szefa gangu złodziei samochodów Zdzisława Najmrodzkiego (31 sierpnia mija 25 lat od jego tragicznej śmierci). Większość z tych opowiadań jest ciekawie napisana. Mnie najlepiej czytało się pierwszy rozdział o Ojcu Damazym, a najsłabiej o Sergiuszu Piaseckim. Bardzo ciekawych rzeczy można odwiedzić się również w rozdziale o kasiarzach. W przedmowie Pan Sławomir zaznaczył, że celowo pominął morderców, a szkoda. Choć moim zdaniem mordercy z początków XX wieku to ciekawy temat na osobną książkę. Kto wie może Pan Koper pokusi się na taką książkę skoro ma już na koncie książki o szpiegach, zdrajcach, oszustach i kasiarzach. Książka do przeczytania w jeden dzień. Polecam

Powoli staję się fanem Mieśnika. Abstrahując od samych książek i ich tematyki, lubię jego styl. Luźny, zawadiacki, prostolinijny. Nie czuć napinki, ot opowiada co pamięta i dobrze to wszystko układa na stronicach. Zaś co do samej "hieny", pozostał niedosyt, że tak mało i nie weszliśmy głębiej, np. w samą redakcję. Owszem, przewijają się inne "paparuchy", ale autor opisał tylko tych, którzy chyba nie mieli nic przeciwko. Nawet jeśli czytamy o ich seksualnych podbojach. Historie zdarzają się ciekawe (Hojarska) jak i mniej udane. I gdyby tylko książka była grubsza, dorzucono smaczki w postaci relacji z samej redakcji, dałbym większą ocenę. Warto przeczytać.