Szkoła piękności w Kabulu. Za zasłoną afgańskiej kobiety

Minaret to historia o kobiecie która z wyższej pozycji zostaje pokojówka. Jej marzenia o miłości się nie spełniają. Ukojenie przynosi jej Religia. W jej życiu pojawia się młody chłopak, syn jej pracodawczyni. Zakochują się w sobie ale miłość nie jest im pisana...

Ciekawa książka o losach afgańskiej rodziny żyjącej pod rządami Talibów. Historia pokazuje, że nie tylko kobiety ale i mężczyźni byli ciemiężeni i odebrano wszystkim nie tylko marzenia ale i podstawowe prawa człowieka. Na minus brak chronologii i dość spory chaos, autorka dała wrażenie, jakby chciała upchnąć na 200 stronach absolutnie wszystko.

.Ledwie Kamila Sidiqi ukończyła studia i zdobyła dyplom nauczycielki, świat wokół niej gwałtownie się zmienił. W Kabulu władzę przejęli talibowie, którzy narzucili drakońskie zasady ograniczające wolność kobiet. Zakazano im pracy poza domem, opuszczania mieszkań bez towarzystwa męskiego opiekuna, a życie w przestrzeni publicznej stało się dla nich niemal niemożliwe. W tych trudnych realiach, Kamila, będąca jedną z rodziny z jedenaściorga dzieci swoich rodziców, musiała znaleźć sposób na wsparcie bliskich. Postanowiła nauczyć się szyć, korzystając z pomocy starszej siostry, i wkrótce rozpoczęła działalność krawiecką. Początkowo realizowała niewielkie zamówienia, ale jej determinacja i umiejętności przyciągnęły kolejne kobiety, które również szukały możliwości zarobku. Tak narodziła się w jej domu szwalnia, która z czasem stała się źródłem utrzymania dla wielu rodzin. Praca nie była łatwa – talibowie często odcinali dostęp do prądu, co zmuszało kobiety do szycia ręcznego, a ciągła obawa przed wykryciem przez władze wymagała zachowania najwyższej ostrożności. Historia Kamili to opowieść o sile, odwadze i przedsiębiorczości w świecie pełnym ograniczeń i przemocy. To także obraz kobiet, które mimo represji potrafiły stworzyć coś niezwykłego – nie tylko zapewniły przetrwanie swoim rodzinom, ale i dały nadzieję całej społeczności. Po upadku reżimu talibów Kamila stała się inspiracją dla wielu, angażując się w działalność społeczną i rozwijając swoje przedsiębiorstwo. Gayle Tzemach Lemmon w swojej książce opisuje nie tylko losy Kamili, ale i szerzej – rolę kobiet w strefach konfliktu. Podkreśla ich zaradność, determinację i umiejętność przekształcania najtrudniejszych wyzwań w szanse na lepsze życie. "Kobiety z Kabulu" to lektura pełna uznania dla zwyczajnych bohaterek, które swoją codzienną walką zmieniają świat.

biorac do reki myslałam ze ksiązka z cyklu "mężczyzna i jego harem"...zaskakujący zwrot ksiązka o czasach wojny i rządach Hussajna naprawde wciągająca otwierająca oczy na swiat i zapoznająca z...tamtymi czasami. czlowiiek ma inne spojrzenie na swiat. niejednokrotnie poleciała mi lezka... polecam naprawde warta poznania historia...

Niesamowicie prawdziwa książka, choć data tak odległa. Pesymistyczne od początku życie Shirin-Gol wystawiło tą bohaterkę na trud życia. Najpierw wejście wojsk Rosyjskich, później wojna domowa zmusiły ją do ucieczki wraz z mężem i dziećmi. Trafiają po długiej tułaczce do Pakistanu, tam choć witani z otwartymi ramionami wkrótce traktowani jak intruzi. Całe życie Shirin-Gol to problemy {w tym gwałt } tułaczka i zmarnowanie. Prawdziwa historia, która w tym roku zatoczyła koło. Talibowie wrócili i wrócił też strach.

Książka, którą warto przeczytać. Opowiada o tym jak żyją bogate kobiety w Arabii Saudyjskiej. Z pozoru życie cudowne, beztroskie i ociekające diamentami i złotem, a faktycznie okupione zniewoleniem kobiet i brakiem jakichkolwiek praw. Dla osób, które znają temat nie ma tu zbyt wiele odkrywczego.

Po raz kolejny przekonałam się, że nie potrafią mnie urzec książki pisane przez osoby, które nie są pisarzami. Nie pomaga nawet autentyczność przeżyć. Słaby warsztat pisarski niestety zbyt mi przeszkadza w odbiorze. Pojawiają się w trakcie czytania momenty zachwytu, ale częściej towarzyszyło mi rozczarowanie. Ilona Maria Hilliges - Niemka, która zauroczona Nigeryjczykiem, wyszła za niego, urodziła mu dwoje dzieci, dała się wplątać w handel samochodami pomiędzy Niemcami i Nigerią, popadła z tego powodu w długi, odbiła się od bariery afrykańskiej biurokracji. Historia jakich wiele, która powiela znane schematy. Jednak Afryka również ją zafascynowała swoim klimatem, przyrodą, kulturą, różnorodnością. Do tego stopnia, że zamieszkała w niej na kilka lat. Z jej osobistych przeżyć i doświadczeń powstała właśnie ta powieść. Wydaje mi się, że „Biała czarownica” miała swój potencjał, ale jakoś niezbyt do mnie trafiła. Po części dlatego, że trudno mi było zrozumieć wybory i decyzje autorki. A już część dotycząca czarnej magii to zupełnie nie moja bajka. Może musiałabym to przeżyć na własnej skórze, skoro uległa jej pragmatyczna Niemka. Dla mnie największa zaleta książki zawiera się w reporterskich wręcz opisach samej Afryki – jej krajobrazów, kultury, mieszkańców. W jej odmienności i egzotyce, w smutnych kontrastach. Autorka zwraca uwagę na niszczenie przyrody, walki klanów, powszechną korupcję, zderzenie plemiennych obyczajów i tradycji z postępującą nowoczesnością. Tę różnorodność autorka pokazała naprawdę dobrze i choćby z tego względu jednak warto przeczytać tę książkę.

Czytałam tę książkę dawno, byłam w liceum w pierwszej lub drugiej klasie. Jest to książka dobra, nie za ciężka. Taka, którą przeczyta się w parę dni. Mimo, że nie jest powieścią wybitną i są lepsze pozycje niż ta, mogę szczerze ją polecić tym, którzy interesują się losami kobiet na Bliskim Wschodzie. Daję ją na półkę posiadam, choć jest ona na mojej liście do sprzedania i pewnie za niedługo trafi na półki antykwariatu :)

Możnaby było mieć wiele zastrzeżeń co do stylu pisania Autorki, lecz nie mnie to oceniać. Pisanie o tak niewyobrażalnie trudnych przeżyciach i przeżywanie ich od nowa, na pewno bardzo boli i nie jest łatwe. Najważniejsze, że autorka zechciała podzielić się swą historią i tym samym pozostawić przestrogę dla innych.

(#planetaksiążek) Mój pierwszy projektowy wybór z Arabii Saudyjskiej już na starcie nie miał łatwo – przyznaję, że kiczowata okładka, tytuł i obwolutowe rekomendacje (sugerujące arabską odpowiedź na „Seks w wielkim mieście”) nie brzmiały zachęcająco i przystępowałem do lektury tyleż z zaciekawieniem (bo niewiele podobnych rzeczy w życiu czytałem), co pełen obaw. Na szczęście już od pierwszych stron dałem się wciągnąć w tę zwariowaną historię czterech przyjaciółek z wyższej klasy, bo choć autorka nie stroni od typowo zachodnich chwytów narracyjnych i fabularnych, których ucieleśnieniem zdaje się być wspomniany wcześniej serial, to robi to w brawurowy sposób, a zdecydowanie największym atutem książki jest znakomicie zarysowane lokalne tło – i to na tak wielu poziomach, że dostajemy kompleksową panoramę współczesnej Arabii Saudyjskiej. „Dziewczyny z Rijadu” to bowiem zdecydowanie największy literacki hit z tego kraju – i nie mam wątpliwości, że świetnie opowiedziana historia ma na to wielki wpływ. Choć sam koncept konstrukcyjny – w formie nowoczesnej powieści epistolarnej (listy zastępują tu maile pisane do... czytelników powieści!) - jest dość karkołomny, to as-Sani uzyskuje dzięki temu efekt serialowej dramaturgii, a obok odautorskiej narracji dostajemy jeszcze komentarze od czytelników, w których wyrażają swoje pochlebne lub krytyczne opinie na temat samej książki. Bo choć nie dostajemy tu bezpardonowej krytyki surowych obyczajów saudyjskich, to punkt widzenia autorki i jej bohaterek jest jednak na wskroś nowoczesny i walczą o swoje miejsce w skrajnie patriarchalnym świecie. Zachodniego czytelnika może co prawda dziwić to, że as-Sani nie jest tak zdecydowana w potępianiu różnych godzących w wolność kobiet zasad jak inne współczesne saudyjskie autorki, to oddać trzeba, że portretuje współczesną Arabię Saudyjską w sposób porywający. Znajdziemy w powieści zarówno cytaty z klasycznej poezji i Koranu, jak i hity muzyki współczesnej, tradycyjne zwyczaje, ale i rozrywki nowoczesnych Saudyjek, obrazki z zagranicznych wojaży naszych bohaterek i codzienną perspektywę życia w kraju, który przeraża, ale i fascynuje.

Zabójstwa w imię honoru i godności biednych, bezbronnych dziewczyn przez członków ich rodzin w Turcji. Los tych dziewczyn całkowicie zależny od krążących o nich plotkach. Tragedie tych rodzin : dziewczyny w grobach a ich zabójcy w więzieniu. Opinia publiczna, ludzka zawiść, tradycyjne wartości, zwyczaje i wybranek serca w społeczeństwie muzułmańskim to mieszanka wybuchowa. Sprawowanie nadzoru nad kobietami i stanie na staży wartości godności i cnoty to męskie wyobrażenie utrwalone w tej kulturze. Kto jest prawdziwym mordercą - honor.

Współczesna histora desperackiej potrzeby uczucia. Bardzo smutna i poruszająca. Pokazuje jak bardzo powinniśmy być wdzięczni, że urodziliśmy się w takim kraju, gdzie aby okazać i dostać czyjąś miłość nie musimy szukać jej u przedstawicieli tej samej płci, gdyż życie kobiet ,tak bardzo bliskich a zarazem najbardziej niedostępnych, zaczyna się i kończy w domu. W całej powieści przeszkadzała mi tylko dość sztuczna narracja, jednak pod koniec już przestałam na nią zwracać uwagę skupiając się całkowicie na wydźwięku fabuły. Polecam zainteresowanym życiem w Arabii Saudyjskiej (dla odmiany) z męskiego punktu widzenia.

Faktycznie to historia jak z bajki... Młoda hiszpanka z biednej rodziny wypatrzona przez bogatego hinduskiego władcę - jej życie zmienia się diametralnie. Lecz mimo otoczenia luksusem i dostępem do wszystkiego czego zapragnie, nie zawsze jest jej łatwo. Historia warta przeczytania, zwłaszcza, że wydarzyła się naprawdę 🙂

Bardzo wciągająca historia. Los głównej bohaterki zmieniał się jak w kalejdoskopie. Z księżniczki stała się więźniem. Każdy dzień był walką o życie swoje i bliskich. Głód, chłód,upał, ciężkie decyzje, a w tle świadomość, że to nie jest fikcja literacka, pozwala pochłonąć książkę w szybkim tempie i z wypiekami na twarzy.

Nura Abdi popełniła największą zbrodnię. Urodziła się dziewczynką w miejscu, w którym znaczy mniej niż zwierzę. Jej opis życia, które faktycznie jest udziałem setek tysięcy kobiet, sprawia że na nowo doceniamy świat, w którym taką książkę mamy okazję przeczytać, a nie napisać.

Jest taki odcinek drogi kolejowej w Anglii prowadzącej do stacji Londyn Paddington, na którym stwierdzono „nieproporcjonalnie wysoki odsetek” ogólnej liczby samobójstw poprzez śmierć pod kołami nadjeżdżającego pociągu, Brytyjek azjatyckiego pochodzenia. Jednak nie sam fakt samobójstw był powodem zainteresowania się tym problemem lokalnych władz, ale jego niekorzystny wpływ na wizerunek kolei państwowych. Takie podejście do problemu nie zdziwiło autorki tej książki. Kobiety, która przyczyną targnięcia się na własne życie tak wielu kobiet, czasami nawet razem z dziećmi, jaką jest wymuszone małżeństwo i zabójstwo honorowe, zajmuje się od lat wraz z założoną przez siebie fundacją Karma Nirvana. Sama będąc ofiarą przemocy ze strony najbliższych, wie jak pomóc kobietom mającym odwagę sprzeciwić się tradycji i źle pojmowanemu honorowi rodziny, pod którymi kryją się tragedie "kobiet faszerowanych narkotykami, bitych, więzionych, gwałconych i terroryzowanych w czterech ścianach rodzinnych domów". Celowo użyłam pojęcia „tradycji”, ponieważ zwyczaj aranżowanych małżeństw i przymuszania do nich nawet dzieci (dotyczy to nawet dwunastolatek) nie ma podłoża religijnego. Jak sama autorka podkreśla, cytując wypowiedź lorda Ahmeda, członka Izby Lordów: "Żadna religia – chrześcijaństwo, judaizm, hinduizm, sikhizm czy islam – nie zezwala na takie praktyki." Przeciwnie, potępia je. Dlatego właśnie należy traktować je tak, jak przemoc w rodzinie i łamanie praw człowieka i dzieci. Anglia dzięki działalności fundacji Karma Nirvana zaczyna powoli rozumieć ten problem właśnie w taki sposób, przyjmując ustawy ułatwiające ściganie tego typu przestępstw, tworząc Jednostkę do spraw Wymuszonych Małżeństw, przeprowadzając szkolenia dla policjantów, do których zgłaszają się kobiety z prośbą o pomoc, tworząc system wsparcia dla ofiar, które uciekły z domu i wreszcie wspierając działalność fundacji autorki. I mimo, że na okładce widnieje takie zdanie: "Otwiera oczy na okropności będące udziałem niektórych kobiet." To do tytułu tej książki, dopisałabym również słowo „i synowie”, ponieważ problem wymuszanych małżeństw i zabójstw honorowych dotyczy również mężczyzn i chłopców. Brytyjski raport rządowy donosi nawet o piętnastu procentach ich udziału w tym zjawisku społecznym. To ważna książka dla nas, Polaków. Ważne doświadczenie, z którym podzieliła się autorka. Jesteśmy krajem otwartym. Coraz więcej wśród nas obcokrajowców. Warto być przygotowanym na tego typu problemy. Warto uczyć się od innych, jak sobie z nimi radzić. Jak reagować, gdy na posterunek policyjny zgłosi się nastolatka mówiąc: Ojciec chce mnie zabić, bo rozmawiałam z kolegą z klasy. Dzisiaj brzmi to komicznie, ale za kilka lat może zabrzmieć bardzo realnie. To dzięki takiej książce, jak ta "coraz więcej osób uświadamia sobie, że wymuszane małżeństwa, przemoc i zabójstwa honorowe zdarzają się nie tylko w odległych, obcych krajach, ale tuż pod ich nosem, w Wielkiej Brytanii, może w sąsiednim domu", a niedługo również w Polsce. Nie unikniemy tego, wiec bądźmy przygotowani. Posłuchajmy uważnie już w tym doświadczonych. http://naostrzuksiazki.pl/

"Za zasłoną strachu" jest pozycją, która męczy psychicznie. Wgłębianie się w świat pełen ustawicznego cierpienia i bólu nie jest łatwe. Do tego dochodzi fakt, że sprawcami wszystkich krzywd głównej bohaterki była jej rodzina. To nieprawdopodobne, że są na świecie miejsca, gdzie bycie Kobietą to przekleństwo. Polecam ze względu na fakt, iż podczas lektury można sobie uświadomić jak ważna jest wolność osobista. Ku przestrodze.

Gorsza od "Minaretu". Chaotyczna z początku, a bohaterka jakaś nieporadna. Potem jest lepiej, książka się rozkręca. Melodyjny język dodaje jej uroku. Historia banalna, ale napisana w pięknym stylu. Bolało mnie jednak, że tak podobna do poprzedniej książki tej autorki, ten sam charakter, ta sama wyraźna tęsknota za krajobrazem z dzieciństwa.

Autobiograficzna opowieść urodzonej w Somalii, holenderskiej imigrantki pokazująca jej drogę od Islamu do ateizmu, od podporządkowania mężczyznom do aktywistki walczącej o prawa muzułmańskich kobiet jako posłanki w parlamencie Holenderskim. Autorka pisze bardzo ciekawie (ale i temat jest fascynujący), prezentując muzułmański świat kobiet w Somalii, Arabii Saudyjskiej, Kenii oraz społeczności imigranckie w Holandii. Autorka twierdzi, że w przeciwieństwie do wielu muzułmańskich kobiet miała szczęście. Los miał znaczenie, ale niewątpliwie autorka aktywnie mu pomogła: jej edukacja i praca w Holandii robi wrażenie. Autorka wini (przede wszystkim) Islam za sytuację kobiet w krajach muzułmańskich. Kultura i tradycja mają znaczenie, ale w/g autorki to Islam utrudnia zmianę. Jest przeciwna źle pojętej tolerancji Islamu przez zachodnie rządy, która sprowadza się do pozostawiania muzułmańskich kobiet bez pomocy i akceptacji ich wyzysku.

Napisana prostym językiem, bardzo ciekawa i świetnie obrazująca rzeczywistość w Afganistanie w trakcie i po okupacji przez Rosjan. Autorka dokładnie opisuje rządy Talibow, które tak dotknęły afgańskich kobiet, ale i całej społeczności. Czytając naprawdę ma się wrażenie, że to kompletnie inny świat, który nam Europejczykom ciężko zrozumieć.