Syndrom ratownika. Jak zadbać o siebie, gdy pomaga się innym

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.

Kompendium wiedzy o toksycznych typach. Dobrym dopełnieniem był dla mnie "Pamiętnik narcyza", stanowiący przedłużenie jednego z rozdziałów. W poszczególnych częściach autorka opisuje czynniki w wyniku których relacjach z innymi odczuwamy cierpienie. Podpowiada, jak zachowywać się gdy ktoś nas porzuca. Należy wyrazić wdzięczność, wykrzyczeć, ze się akceptuje taki obrót spraw. Wlicza osoby toksyczne, albo takie, ktore do nas nie pasują i lepiej żeby odpuścić sobie takie relacje, albo postacie destrukcyjne. W książce przedstawione są m.in typy borderline, narcyzi, antyspołeczne. Przypadki niektórych jej pacjentów najlepiej uświadamiają metody i machinacje tych toksycznych typów. Autorka podsyła rozwiązania jak sobie poradzić po związku z takimi typami. Filozofia kocham siebie, zdrowe dbanie o swoje ciało i formę fizyczna.

Może z literackiego punktu widzenia nie jest to perła, jednak jako poradnik sprawdza się bardzo dobrze - otula jak ciepły kocyk. Mój egzemplarz miałam wypożyczony z biblioteki i czytałam go w lekkim pośpiechu, jednak mam wrażenie, że jest to książka którą warto mieć na domowej półce i przypominać sobie zawarte w niej treści od czasu do czasu.

Czytałam ją równocześnie z 'Przyszło nam tu żyć' (zbiorem reportaży z Rosji). I jaka to była dobra odmiana! I nie wartościuje. Chodzi raczej o łapanie oddechu, zaglądanie w głąb siebie i swoich potrzeb, smutków, pragnień. Bycie dla siebie dobrym, czułym. To praktyczna książka, nie poradnik lecz przewodnik. Wyruszamy w podróż przez własny mrok, samotność i lęk, uczymy się jak nie uciekać od ludzi i budować zdrowe relacje. Napisana w nurcie behawioralno-poznawczym, ale z otwartością na inne formy terapii. Zawiera bardzo dużo zadań, które pomagają w pracy nad sobą, szukaniu przyczyn osamotnienia, walce z lękiem. Dla mnie najważniejsze rozdziały to ten związany z lękiem (eksperyment ekspozycyjny - codzienna ekspozycja na lęk jako sposób jego oswojenia i działania mimo lęku), o empatii emocjonalnej i poznawczej oraz na temat konfliktów. Ale w zasadzie wszystkio było tu ważne. Jedyny mały problem książki to drobne błędy i niedociągnięcia redakcyjne.

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Lekka i dobrze się czyta/słucha, jak poradnik 🙂. Dla kogoś kto czytał już inne naukowe pozycje dotyczące tej tematyki raczej nic odkrywczego tu nie znajdzie, ale warto zrobić sobie powtórkę 🙂. Kilka rzeczy utkwiło mi w pamięci i będę je stosował. Na minus - przepisy kulinarne.

Książka ciekawa, opisująca różne modele bycia singlem (nie wiedziałam, że takie modele istnieją). Autor wyjaśnia nie tylko jak to jest być singlem itd., ale również wyjaśnia plusy i minusy jeśli chodzi o kwestie podatkowe, prawne itp. W komentarzach czytelnicy zarzucają, że autor nie ma na względzie prokreacji, która umacnia emerytury i wydaje mi się, że te osoby nie zrozumiały tej książki. Jak ja miałabym rodzić dziecko tylko dlatego, żeby były emerytury to poczułabym się jak inkubator. Polecam do tej książki podejść z rezerwą, dystansem, poczuciem humoru i zrozumieniem, że to nie w singlach czy solistach jest problem a z systemem, który ukształtował w nas pewne zachowania, oczekiwania i utarte ścieżki względem społeczeństwa.

Świetna pigułka wiedzy dla osób, które mogą potrzebować pomocy ze zdrowiem psychicznym. Pomocy dla siebie lub kogoś bliskiego. Marta Sak wyjaśnia czym zajmują się psycholodzy, psychiatrzy, psychoterapeuci i inni specjaliści z nimi współpracujący. Po czym poznać dobrego, a po czym kiepskiego psychoterapeutę. Czym różni się psychoedukacja od pomocy psychologicznej, psychoterapii czy interwencji kryzysowej. Jakie są nurty w psychoterapii i czego można po nich oczekiwać. Kiedy warto sięgnąć po leki psychiatryczne. Co można uzyskać prywatnie, a co na NFZ. Wreszcie jakie są alternatywy, gdy czekać na termin nie można. Wszystko to autorka opisuje jasno i skrupulatnie, a także empatycznie wobec czytelnika. Co być może popchnie osoby niezdecydowane do działania. (Odjęłam jedną gwiazdkę za kilka stron na notatki czytelnika, bo szczerze wątpię, by było trzeba poświęcać aż tyle papieru).

Bardzo mi się podobało. Rzeczowo zebrane i opisane różne badania, wyciągnięte konkretne informacje z publikacji naukowych. Do tego książka napisana bardzo przyjaźnie dla osób nie związanych z medycyną. Dowiedziałem się paru ciekawych rzeczy. Gorąco polecam.

Dziś przychodzę do Was z recenzja książki która wielu z Was na pewno się przyda a wydawnictwo @wydawnictwootwarte potrafi zaskoczyć mega pozytywnie. Jak przestać zadowalać innych Książka o nas samych, o przebodzcowanych, zmęczonych, odizolowanych, wyczerpqnych i można tak wymieniać bez końca. Nie macie wrażenia, że bierzecie na swoje barki ponad miarę tego co jesteście w stanie znieść? Czasami chcecie usiąść spokojnie a jednak nadmiar obowiązków i rzeczy odkladanych rosną w przyspieszonym tempie i zamiast wypoczynku jest jeszcze więcej stresu niż jesteśmy w stanie ogarnąć. Praca, dom, rodzina, czasami problemy zdrowotne, natłok dnia codziennego to wszystko powoduje, że chcecie gdzieś się oddalić by choć na chwilę nadmierna troska zeszła z Waszych barków. Jak nauczyć się dbać przede wszystkim o siebie by problemy nasze czy innych nie spowodowały wypalenia? W książce znajdziecie wiele cennych wskazówek, by nauczyć się mówić nie. By w końcu uwolnić się od trosk innych, którzy obarczaja nas swoimi problemami, że aż w końcu zapominamy o sobie. To książka dla każdego, kto chce wyjść z doczepionych schematów bo tak "musi być", dla tych co chcą uciec od musimu tolerancji toksyków "bo to rodzina", nie musicie ogarniać wszystkiego co Wam na siłę ktoś wciska "bo tak trzeba" Czas zawalczyć o siebie dla Siebie 🌞

Może oceniłabym na "8" gdyby autor nie skupiał się głównie na problemach "pierwszego świata" (przepełniona skrzynka mailowa, brak weny twórczej, impreza urodzinowa dla dziecka itp.). Momentami były przebłyski szerszego postrzegania problemów, ale trochę było tego za mało. Chociaż przyznaję, że hasło "WRZUĆ NA LUZ" spuszcza pozytywnie powietrze.

Książka dla osób, które zaczynają medytować lub zaczynają interesować się tematem. Niestety, pomimo obecności opisów ćwiczeń po każdym rozdziale, książka sprawia wrażenie dość ogólnej i płytkiej. Jedna z wielu tego typu książek o medytacji i mindfulness. Niczym się nie wyróżnia mimo, że autor jest rzeczywiście mnichem buddyjskim.

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

Właśnie skończyłam czytać. Pozostaję w jakimś rodzaju zawiedzenia. I wewnętrznej niezgodzie, że w obliczu czyjejś osobistej drogi do śmierci to właśnie to uczucie wybija się u mnie jako wiodące. Czyżbym była aż tak nieempatyczna? Spodziewałam się uniwersalnej instrukcji umierania dla każdego, a dostałam opis odchodzenia bardzo indywidualnego i niepowtarzalnego. No cóż — gdy przyjdzie czas na mnie, będę musiała w sobie samej znaleźć tę ostatnią ścieżkę. A autor miał święte prawo umierać tak, jak żył: na pełnej… petardzie, w centrum zainteresowania, publikując swoje przemyślenia.

Mężczyzna jako dr Jekyll i mr Hyde- skoro Pani Aga (no i wyedukowane przez nią kobiety) potrafią spełniać sprzeczne oczekiwania i przełączać się jak robot kuchenny na różne tryby, tak i prosty chłop z Parczewa ma byc romantyczny i poukładany, spokojny i zwariowany. No bo zdaniem autorów typowy mężczyzna jest wiecznie nakręconym przemocowym świrem. W skrócie- aby odnieść sukces zawodowy trzeba być ch*em, ale wtedy trzeba przekazać stanowisko jakiejś kobiecie-oczywiście po konsultacji z żoną, która zgodzi się na ograniczenie swoich potrzeb.

Książka podzielona jest na 5 części, każda ma swoją kategorię i opisywane jest 99 rzeczy które warto odpuści, zmienić, aby żyło nam się lepiej. Wskazówki uczą nas jak przestać się przejmować rzeczami, na które nie mamy wpływu i jak akceptować zmiany oraz jak żyć spokojniej. Są to, krótkie rozważania, autor nie zagłębia się w nie bardziej, są opisywane ogólnikowo, dlatego dla, niektórych może być to na minus. Książka jest lekka, łatwo się czyta i jest dla osób, które nadmiernie się przejmują, wszystko kwestionują i szukają równowagi w życiu, lecz przyznam, że jakoś bardzo nie zmienia naszego sposobu myślenia.

Książka kupiona zdecydowanie za sprawą sympatii do poprzednich autorskich wydań aniżeli za sprawą merytoryki i przekonujących wartości wynikających z treści. Książka to zbiór autorskich przemyśleń w formie cytatów i krótkich psychologiczno — filozoficznych przemyśleń ułożonych w zgrabną, acz merytoryczną i wartościową formę nieco przypominającą wiersz. I tak naprawdę te teksty są nieco inaczej słownie ubarwione, ale finalnie i tak odcieniem są do siebie zbliżone. Niemniej, nadal książka pozostaje w kategorii poradnika psychologicznego. Autorka zachęca do porzucenia oczekiwań oraz biernego stania w miejscu na rzecz pełnego zaangażowania się w proces samorozwoju i pozwolenia na swobodne i wyzwalające stawanie się na nowo sobą, na osobę, którą pragniemy być, bez zakładania masek, bez udawania. Nad tym procesem uzdrowienia potrzebne jest rozliczenie się z przeszłością i nieutożsamianie się z dawno podjętymi decyzjami. Przeszłość tworzy to, kim dzisiaj jesteśmy, ale nas nie definiuje, bardziej uzupełnia i domyka tożsamość, wzbogaca o doświadczenie. Bierność i pozwalanie na działanie sił zewnętrznych, na tak zwany los nie przybliży człowieka do ozdrowienia. Szczęście samo nie przyjdzie, zresztą jest ono ulotne, krótkotrwałe. Satysfakcja nad samorozwojem przynosi niepomierne korzyści, niemniej, warunek jest jeden i prosty, trzeba chcieć i naprawdę trzeba działać. Nikt nie mówi o kulisach tej drogi uzdrowienia, ile za tą pracą chowa się przykrości, niemiłych rozliczeń, rozstań, trudnych emocji, uczuć, a nawet łez. Niemniej, podobno warto ;) Miły i krótki poradnik psychologiczny ubrany w nieco poetycką formę.

To nie jest typowy poradnik z kilkoma trikami na wyciszenie. To książka o tym, czym jest stres, skąd się bierze i dlaczego czasem staje się niszczącym ciężarem, a czasem mobilizującą siłą. Autorka wychodzi od definicji stresu jako automatycznej fizjologicznej odpowiedzi organizmu na sytuację trudną. Podkreśla, że stres to transakcja między wymaganiami środowiska a zasobami jednostki. Nie jest więc tylko „czymś, co nam się przydarza”, ale procesem zależnym od tego, jak zostaliśmy ukształtowani przez życie, od okresu prenatalnego, przez dzieciństwo, aż po dorosłość. Jednym z najciekawszych fragmentów książki są rozdziały dotyczące wczesnych więzi i stylów przywiązania. Kik pokazuje, jak to, w jaki sposób opiekun reaguje na niemowlę – czy dostraja się do jego emocji, czy je ignoruje, czy bywa nieprzewidywalny, czy wręcz zagrażający – zapisuje się w naszym mózgu jako matryca przyszłych reakcji stresowych. Dziecko, które miało bezpieczną bazę w postaci empatycznego opiekuna, w dorosłości szybciej odzyskuje równowagę po kryzysie. Z kolei dzieci z unikowym czy ambiwalentnym stylem więzi uczą się tłumić emocje lub ciągle bić na alarm. Schematy te pozostają w tle przez całe życie. Warto pamiętać, że nasza zdolność radzenia sobie ze stresem zaczyna się kształtować jeszcze przed narodzinami. Jednym z bardziej inspirujących wątków jest opis roli mikrobiomu. Jelita, nazywane „drugim mózgiem”, produkują aż 90% serotoniny, część dopaminy i kwasu aminomasłowego. To oznacza, że nasz nastrój i zdolność do wyciszenia zależą nie tylko od psychiki, ale też od tego, co mamy na talerzu. Dieta bogata w prebiotyki, sen i ruch okazują się sprzymierzeńcami odporności na stres równie ważnymi, jak techniki oddechowe. Warto też zwrócić uwagę na fragmenty dotyczące pamięci i traumy. Stres traumatyczny, zwłaszcza z dzieciństwa, potrafi „przykleić się” do człowieka jak zapach. Jest trwały, nieusuwalny, przywoływany przez bodźce, które z wydarzeniem pozornie nie mają nic wspólnego. To wyjaśnia, dlaczego osoby z PTSD wciąż na nowo przeżywają uraz w postaci flashbacków. Książka nie pozostawia nas jednak w poczuciu bezradności. Obok opisu neurobiologicznych i psychologicznych mechanizmów stresu znajdziemy propozycje pracy z ciałem i psychiką. Ćwiczenia oddechowe, dbanie o higienę snu, wspieranie jelit, świadome przeżywanie emocji. Ważne przesłanie brzmi – stresu nie można wyłączyć, bo jest nam potrzebny. Chodzi raczej o to, byśmy nauczyli się regulować jego intensywność i odróżniać mobilizujący zastrzyk adrenaliny od niszczącego, przewlekłego napięcia. Książka Magdaleny Kik porządkuje wiedzę i pokazuje stres jako zjawisko wielowymiarowe. Stres nie jest wyłącznie chwilową reakcją, ale odbiciem naszej historii, relacji i sposobu, w jaki nauczyliśmy się radzić sobie ze światem.

"Czasem wystarcza już choćby mały impuls, żeby doszło do gruntownych zmian, w innych przypadkach trzeba planować dłuższe eksperymenty i ćwiczenia." I takie propozycje autorka zawarła w punktach, które nazwała"cegiełkami pożądania". Istotnym z punktu widzenia całego poradnika jest też jego kompleksowość. Bo mimo iż to książka pisana przez kobietę i narracja prowadzona jest głównie dla kobiet, to niezapomniano o mężczyznach i rozmowę z nimi prowadzi mężczyzna, co z pewnością i ułatwia i uwiarygadnia książkę.

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.