Świat miniony

Fabuła / Zwroty Akcji 6/10 Bohaterowie 6/10 Świat Przedstawiony 5/10 (niby fajny, ale po prostu ściągnięty z czego popadnie, głównie Diuny i Wh40k) Narracja / Styl / Humor 5/10 Przesłanie / Problematyka 7/10 Klimat / Subiektywne odczucia 5/10 PODSUMOWUJĄC: ledwie wyciągnięte 6/10 Takie trochę cztery książki, upchnięte w jedną i zarazem przegadane: 1. Pierwsze 200 stron - słaby fanfik do Diuny. Do wycięcia bez strat 2. Ok 100 kolejnych - klasyczny "sierota na ulicach" plot. Do wycięcia bez strat 3. Niecałe 100 - Gladiator. W sumie mogłoby zostać, ale napisane było po łepkach 4. Druga połowa - faktyczna zapowiadana powieść per se. Całkiem niezła. Może nawet zachęciłaby mnie do kontynuacji gdyby nie to, że a) nienawidzę głównego bohatera b) zespoilerowałam sobie przedostatnią część i już wiem jak rozwiązany zostanie wątek moralnej niejednoznaczności (spoiler: nie będzie jej) i "The Quiet". No dzięki, ale nie. Jak będę chciała sobie poczytać "Paradise Lost" to sięgnę po oryginał Miltona. Albo po raz kolejny przeczytam "Silmarillion". Z innych uwag (a.k.a. moje sfrustrowane komentarze pisane w czasie czytania/słuchania) - Czyta się to jak fanfik do Diuny minus jej ciekawy arabski klimat i postaci drugoplanowe: czy dokładnie te rzeczy które czyniły ją strawną. Jeszcze zobaczymy jak będzie z intrygami politycznymi, może chociaż te będą na poziomie wyższym niż Diunowe przedszkole.. - Haha. Intrygi... jakie intrygi? Ojciec bohatera, rzekomy sprytny polityk wydaje się być bardzo zdesperowany by paść paść ofiarą inkwizycji. Wzbudź w swoim synu bezkresną nienawiść, po czym poślij go na nauki do instytucji która trzyma większość wszechświata za j*ja. Co może pójść nie tak xDD Największy plot twist, to że posiadający dziedziczkę hrabia planetarny planuje zrobić to, co na jego miejscu zrobiłby każdy inny arystokrata o tytule dziedzicznym. -*Surprised Pikachu Face* (ku ogromnemu zaskoczeniu i zgorszeniu głównego bohatera, który wychował się na dworze) Główny bohater, w wieku 19-21 lat, rzekomo doskonale wykształcony i utalentowany ("") w retoryce, zachowuje się jak nabuzowany nastolatek i nie potrafi przeprowadzić najbardziej podstawowej negocjacji w sytuacji posiadania ogromnego assetu nad pozostałymi partiami. W porównaniu z nim byłabym bogiem retoryki. A jestem w tym koszmarna. - Główny bohater to dureń z ledwie rozwiniętym kręgosłupem moralnym (znaczy: na papierze go ma. W praktyce nie. [Tzn. Ja nie jestem lepsza, true. Ale w tym przypadku autor starał się sugerować że bohater jest szlachetny blabla. Wyszedł zamiast tego na hipokrytę xD]). I tak, ja wiem, pisałam się na to, zostałam ostrzeżona że typ będzie antagonistą. Ale liczyłam na postać w stylu Emhyra var Emreisa, Kelsiera, albo Anomandera Rake'a, a dostałam Anakina Skywalkera :( - Ten pretensjonalny język... ughhh... te aforyzmy ni przypiął ni przyłatał. Typ chyba pomylił powieściopisarstwo z pisaniem akademickim. Nikt mu profesury nie wręczy za ilość ready-made złotych myśli do cytowania xD No i mamy takie kwiatki jak: "I could be called many things, but left-handed wasn't one of them" czy coś takiego. W środku walki. Nie, tu nie było żadnej większej głębi, po prostu informacja dla czytelnika że bohater jest praworęczny. I to ciągłe złe stosowanie imiesłowu teraźniejszego... bolało - Po Diunowatym początku, uniwersum schodzi mocniej w stronę Warhammera 40k. Mam wrażenie, że autor chciał napisać książkę w uniwersum, ale GW go nie wzięło. Zastanawiam się tylko w którym tomie robotycznie-nieumarli "The Quiet" zaczną się budzić. Bo na bank będą robotycznie-nieumarli biorąc pod uwagę ilość "inspiracji" autora jak dotąd (spoiler. Nie będą. Nie ma co liczyć) xD Na koniec: jest przynajmniej jeden plus. Wiem żeby nie oczekiwać dużo od "Imienia Wiatru", jeśli je w ogóle przeczytam, biorąc pod uwagę że sporo osób twierdzi że są bardzo podobne. Czyżby kolejna grafomania wynoszona pod niebiosa? A tymczasem takie perełki jak "Trylogia o Skrytobójcy" Hobb wciąż są ledwie kojarzone :/

Książka ma mało w sobie z typowego science-fiction, stanowi raczej umysłowy eksperyment społeczny: co się stanie jeśli przekażemy władzę dzieciom? Nie zdradzę oczywiście wyniku tego literackiego badania, powiem tylko, że jest to pozycja warta przeczytania, pokazuje bowiem prawdziwą naturę ludzką - dzieci i ich dorośli opiekunowie są bardzo podobni do siebie i to podobieństwo czasami przybiera groteskową, a czasami makabryczną formę.

Bardzo dobry kawałek opowieści detektywistycznej stającej się opowieścią science fiction, filozoficzną, a na koniec jeszcze raz detektywistyczną. Świetna konstrukcja, dobrze napisani bohaterowie. Jak to u Croucha - science fiction wystarczająco dobre żeby się bawić, przy czym lepiej nie zastanawiać się za mocno nad samym motywem, żeby nie widzieć za dobrze dziur;) Ale jeżeli się zawiesi swój sceptycyzm odnośnie kilku rzeczy, to książka świetna, polecam. Chyba lepsza nawet niż Ciemna Materia.

Długo zbierałam się, by napisać cokolwiek o tej książce i wciąż nie do końca mam ułożoną jakąś opinię, ale spróbuję. "Do błyskawicy podobne" jest napisane tak bardzo w moim guście, że nie wiem, czy da się bardziej. Pani Ado, kocham panią. Rozumiem, że może nie podejść wszystkim, ale ja i moja BFF Ada jesteśmy historyczkami i zbiór źródeł historycznych, które udają powieść, to coś, co do nas trafia.

Druga część cyklu, co jest odrobinę mylące, bo to żadna kontynuacja czy odrębna historia. "Proxima" i "Ultima" to jedna fabuła sztucznie podzielona na pół. Robienie sobie przerwy czytelniczej między tomami jest raczej niewskazane. Można o drugim tomie powiedzieć w zasadzie wszystko to, co o pierwszym, plus że jest jeszcze bardziej "baxterowaty". "Proxima" to taki spokojny zaczątek, w "Ultimie" autor luzuje cugle, puszcza hamulce i rozkręca się po swojemu. Mnóstwo rozmaitej astrofizyki (podanej bardzo wiarygodnie, choć gdyby przysiąść, to z pewnością niejedno można by autorowi wypomnieć), daleko posunięty posthumanizm, epicki rozmach, żonglowanie galaktykami, równoległymi wszechświatami, eonami, rasami trwającymi miliardy lat, itp. Ale też mamy zwyczajne historie przygodowe, zwyczajnych ludzi, choć bywa dziwne jak szlag. Warsztatowo bez zaskoczeń. Typowy Baxter, rzemieślniczo sprawny, ale bez artyzmu, specjalnych subtelności czy finezji. To cieśla, nie rzeźbiarz. Nie wiem czy to zamierzony żart, ale autor przez dwa tomy zbiera drużynę po różnych wszechświatach, by ją na koniec zabić, bo skończył się czas. Znaczy nie, że wydawca go pogania, tylko, że w ogóle, skończył się czas we wszystkich wszechświatach i jest definitywny koniec rzeczywistości. Jeśli mu to wyszło bo wyszło, no to wyszło, ale jeśli to dowcip na 1200 stron, to cofam to o braku finezji. 7,5/10

Zamiast dynamicznej akcji dostajemy bardziej stonowane, polityczne science fiction, oparte na intrygach i relacjach. I właśnie w tym tkwi jej siła ,historia rozwija się spokojniej, ale potrafi wciągnąć i zainteresować To bardzo dobrze zapowiadająca się opowieść w tym nurcie, która ma potencjał na coś większego.

Typowy przykład literatury Sci-Fi, pomysł na fabułę generalnie oryginalny, ale mnie osobiście ani nie wciągnęła fabuła, ani nie przekonał sposób narracji, do tego kilka absurdalnych sytuacji w fabule, które jeszcze bardziej sceptycznie mnie do niej nastawiły. Historia mocno pocięta z pominięciem dużych okresów życia bohaterów, rozumiem że zabieg zamierzony, żeby sztucznie nie wydłużać książki, ale przez to i przez pomieszanie kilku wątków fabularnych ciężko było zżyć się z bohaterami, miałem wyraźne odczucie bycia oderwanym od opowiadanej historii, w żaden sposób nie czułem że w niej uczestniczę. Raczej nie jest to pozycja, którą bym polecał, chyba że dla fanów gatunku.

Choć początek był najlepszy, tak mimo wszystko końcówka nie była zła. Cała seria dość sprawnie utrzymywała poziom. Ostatnia część nie będzie moją ulubioną, ale cieszę się z przeczytania wszystkich trzech i wciąż pozostaje przy twierdzeniu, że jest to naprawdę dobra seria sci fi. Lekka, z humorem ale i faktyczną nauką, choć oczywiście tylko do pewnego stopnia. Był tu pomysł, solidne wykonanie i fajni bohaterowie. Naprawdę będę ją miło wspominać.

9,5/10 za trzymajace w napieciu i dosc niespodziewane zakonczenie ALE 4/10 za styl. Ksiazke czyta sie bardzo ciezko. Opisy sa nuzace a przemyslenia bohaterow sie powtarzaja. Czesc wydarzen nie jest do konca jasna, co stanowi zasadniczo atut tej ksiazki, jednak nie wszystko co sie pojawilo bylo... Potrzebne. Mysle ze ta opowiesc bylaby dobrym serialem, gdzie wydarza sie kilka rzeczy po drodze, jest cel, moment kulminacyjny i koniec. Jednak jako ksiazka, wydarzenia "po drodze" zdawaly sie lekko zbyteczne, jakby ktos probowal napisac ksiazke dluzsza niz ciekawsza. Wszystkie watki ladnie laczyly sie w spojna calosc, wiec nie byl to taki zly zabieg, jednak nie zmniejsza to zmeczenia czytaniem. Troche frustrujaca byla zmiana narracji w rozdzialach - raz pierwszoosobowa, raz trzecioosobowa. Ciezko przywyknac, mysle ze lepsza opcja bylaby tutaj narracja pierwszoosobowa przez cala ksiazke, skoro rozdzialy sa i tak podzielone na punkty widzenia roznych bohaterow.

„Wzlot i upadek D.O.D.O.” („The Rise and Fall od D.O.D.O.”) Neala Stephensona i Nicole Galland, przełożył Wojciech M. Próchniewicz, Wydawnictwo Mag 2018, nie potrafię ominąć namiotów z tanimi książkami. To urocza i gruba książka z przesympatycznymi bohaterami opowiadająca o magii, jej końcu i początku. Bardzo ładnie łączy magię z najnowszymi technologiami, daje satyryczny obraz państwowych i wojskowych tajnych struktur, do tego świetne wstawki z przeszłości w związku z podróżami w czasie. Wada: strasznie długa. Męczyłam ją od maja!

Książka przeczytana w ramach FKK] „Distortion” to już trzecia książka w stworzonym przez autora Świecie Rammy, ale nie trzeba czytać poprzednich historii, żeby ją zrozumieć. Ja nie czytał_m i wszystko było jasne. Jedyne, co tak naprawdę łączy tą powieść z poprzednią, to główny bohater, Markus Trent, który był już centralną postacią w jednej z historii w zbiorze opowiadań „Requiem dla Lalek”. Wszystkie wydarzenia są opowiadane z pierwszej osoby. Mówi on o zbrojnej interwencji/misji stabilizacyjnej przez wojska Rammy w Remarku, tuż po wojnie Remarsko-Gottańskiej. Tak jak inny użytkownik „LubimyCzytać” napisał, na pierwszy plan wysuwają się realia wojny. Widać że autor brał garściami z historii o wojnach na Bliskim Wschodzie, w Iranie i Iraku. W Posłowiu sam autor mówi o tym, ale nawet ktoś z ogólna wiedzą o tych konfliktach od razu załapie nawiązania/inspiracje. Realia żołnierzy w tego typu konfliktach są napisane w taki sposób, że nie są kreowani na żadnych bohaterów, tak jak np.: w filmie „Snajper”, ale jako normalni ludzie z normalnymi problemami. Bród, smród, niedoświadczeni młodzi ludzie, przedwczesna głupia śmierć, wszystko i jeszcze więcej jest tutaj opisane jako coś, co się po prostu dzieje i nie warto tego ukrywać. Kraj Remarku też został ładnie zrealizowany, jako kraj powojenny który próbuje się po niej podnieść, gdzie grupy bojówkowe oraz partyzanci walczą ze sobą oraz przeciwko wojsku Rammy. Trudno powiedzieć czy ich czyny są słuszne, bo powieść nie rozwija na tyle tych wątków żeby odpowiedzieć na to pytanie, ale nie o tym jest ta historia. Pojawia się tutaj też wątek science-fiction ale nie ma on dużego znaczenia przez 3/4 książki. Wszystko zaczyna się od „Ester” i dziwnych zjawisk na pustyni wokół placówki „Distortion”. Kiedy nasza grupa żołnierzy dojeżdża do tego miejsca, to dopiero wtedy ten cały wątek daje o sobie znać w pełnej okazałości, jednak wcześniej autor daje nam małe okruszki związane z tym miejscem i co się tam stało oraz dzieje. Rozwiązane tej, można powiedzieć zagadki, jest całkiem satysfakcjonujące i nie uważam że stracił_m czas czytając tą książkę. Jeśli spodziewaliście się militarnej książki science-fiction z robotami itd., to niestety lub stety musicie się bez tego obejść. „Distortion” jest historią o tym jaka wojna jest bez sensu oraz o brudzie jaki każdy z nas w sobie posiada.

Chyba pierwsza książka jaką czytałem, w której doppelganger jest głównym bohaterem. I wyszła całkiem fajnie. Świetny pomysł na świat - Kultura jest trochę taką Federacją ze Star Treka, ale patrzymy na nią głównie przez pryzmat działań osób (i AI), który interesem zarządzają i zapewniają mu bezpieczeństwo. Ciekawa lektura była.

„Siły rynku” („Market Forces”) Richarda Morgana, przełożył Marek Pawelec, Wydawnictwo Mag 2019, kupione w sklepie z tanimi książkami w Cichocinku… Podobał mi się „Modyfikowany węgiel” (książka i serial), chętnie sięgnęłam po inny tekst autora. No i imię głównego bohatera, robiącego karierę w Inwestycjach Konfliktowych tez mnie zachęciło. To fantastyka o mocnym zacięciu krytycznym w stosunku do świata wielkich firm finansowych, jak gdyby ktoś wyobraził sobie, do jakich absurdalnych dla nas dziś sytuacji może dojść w wyniku w sumie logicznego rozwoju form sprawowania kontroli nad światem i zasad awansu w korporacjach. Cóż, to wszystko jest tu takie SZYBKIE i MORDERCZE. A wiele scen to wprawdzie jeszcze może fantazja, ale jakoś niepojąco bliska. Korporacje finansowe władające światem są tak bliskie plutokracji z „Peryferala” Williama Gibsona. Troszkę mnie Morgan przestraszył czymś, co przyjęłam jako rodzaj przesłania. Czy tylko zabijanie, brutalna przemoc mają szansę na zmianę świata? Przemoc to klęska głównego bohatera czy jego szansa na emancypację? Mam wrażenie, że to trochę wywody maluczkiego, który patrzy na świat i widzi tylko zło i spiski. A, jak pisał Sienkiewicz, wieś nie tylko śmierdzi gnojem, pachnie tez sianem. Czyta się nieźle.

Ta książka to Rewelka Military SF- polecam Dla fanów fantastyki oraz książek militarnych - widać kunszt ex żołnierza. Książka to coś jakby książką wojenna z wymyśloną historią w dalekiej przyszłości- historia ciekawe, akcja i dużo smaczków dla fanów książek militarnych i SF- taki ciekawy mix. Małe zastrzeżenie do tłumaczenia ale czyta się bardzo dobrze.

Ta seria wciąż bardzo mi się podoba. Oczywiście, że do fabuły można się przyczepić gdyby ktoś chciał, ale mi czyta się to świetnie, bardzo szybko i z ciekawością. Bardzo lubię postacie jakie autor tu wykreował oraz fakt, że pojawia się tu dość sporo naukowych wyjaśnień. Jak bardzo poprawne są? Nie mam pojęcia i szczerze mówiąc guzik mnie to obchodzi, póki brzmią dla mnie prawdopodobnie, to mi wystarcza. Fabuła wciąga od początku zarówno w pierwszym jak i w drugim tomie.

Mniej obfita w watki niż ,,Problem Trzech Ciał'' braku w porównaniu do problemu mniej spisku i intrygi ale za to dostajemy tajemnice pioruna kulistego której rozwiązywanie jest najlepszym elementem fabuły wraz z konsekwencjami wyjaśnienia tego zjawiska.Warto przeczytać przed ciemnym lasem ponieważ te książki łaczą się przez jednego z bochaterów

Miejscami historia wydawała mi się tutaj nieco rozciągnięta, ale z drugiej strony bardzo ekscytująca. Jest akcja, niespodzianki i dużo napięcia. To bardzo złożona i dobrze przemyślana historia. Napięcie w tej historii wynika ze scen akcji, ale raczej ze złożenia ich w całość, atmosfery podsłuchu, niepewności, nieufności, skradania się i chęci osobistej zemsty na bezdusznych przywódcach Danehofu, zdemaskowania ich zbrodniczych machinacji. Aby to zrobić, Oxen, Franck i Mossmann muszą zacząć w różnych punktach, by pętla zacisnęła się na odpowiedniej szyi. Więcej na: https://konfabula.pl/zamrozone-plomienie-ostatni-tom-trylogii-o-oxenie/

"Poklatkowa rewolucja" to kolejna wizjonerska książka Petera Wattsa z arcyciekawym konceptem międzygwiezdnej podróży członków załogi okrętu Eriophora, których zadaniem jest rozmieszczenie w kosmosie „bramek” - połączonych ze sobą punktów, ułatwiających podróże kosmiczne. Nie byłoby w tym nic niespotykanego, zwłaszcza w obrębie gatunku sci-fi, gdyby nie fakt, że podróż 30-tysięcznej załogi w momencie zawiązania fabuły trwa już kilkadziesiąt milionów lat, a w głowach niektórych pasażerów statku zaczynają kiełkować pytania o kierunek i sens niekończącej się misji. Książka, a raczej jak to określa sam autor nowelka składa się z krótkich rozdziałów, w których śledzimy rozwój fabuły z perspektywy głównej bohaterki o imieniu Sunday, która budzona z kriogenicznego snu częściej niż pozostała część załogi, zdaje się mieć bliższą niż inni relację z pokładowym AI. Czytamy więc o tysiącach/milionach lat fabuły rozproszonych na około 150 stronach i obserwujemy jak niewielka grupa ludzi, łączy ze sobą siły, próbując samodzielnie zadecydować o swojej przyszłości. + 1.koncepcja międzygwiezdnej podróży (miliony lat wędrówki, komory hibernacyjne, cele misji, zachowanie praw fizyki) 2. załoga (elementy ich programowania/szkolenia, własne rozważania i charaktery, różnice zdań co do celów i „marzeń”) 3.AI (wiarygodne, robotyczne, bystre (ale nie boskie), manipulujące otoczeniem, logiczne i działające zgodnie z algorytmami misji) 4. statek (jestem za głupi by ocenić go pod kątem zgodności z nauką, ale sam koncept jest niezwykle ciekawy) 5. klimat, tajemnice, pesymizm, realizm. _ 1. nowelka trochę za krótka by skupić się na rozbudowaniu konceptu 2. miliony lat podróży niewiele zmieniają z perspektywy misji czy technologii 3. naiwność głównej bohaterki w kontakcie z AI 4. drobne wątpliwości dot. możliwości przechytrzenia pokładowego AI. 5. Jak to u Wattsa bywa słownictwo jest hermetyczne i wyspecjalizowane (choć nie jest to poziom Ślepowidzenia), ale mimo to nie przeszkadza to w zrozumieniu tekstu. Podsumowując „Poklatkowa rewolucja” to solidna pozycja hard sci-fi, którą warto znać. Dla fanów Petera Wattsa pozycja obowiązkowa.

Może to dlatego, że przeczytałam trzecią część długo po pierwszych dwóch ale niestety wypada dosyć nudnie. Mało akcji, dużo rozmów i hisorii głównego antagonisty, która nie jest tak wciągająca jak autorowi się wydawało. Warto przeczytać dla dopełnienia trylogii.

Pierwsza część trochę drażniła szczegółowymi opisami i przemyśleniami. Nie wiedzieć dlaczego sięgnęłam po drugą część i naprawdę czytało się bardzo fajnie. Wciągająca historia, no może troszkę irytuje, że każdy wybór i każda decyzja bohatera okazuje się strzałem w dziesiątkę.