Świat bez końca

Książka wbrew pozorom spokojna, mniej wzbudza emocje niż np. Egipcjanin Sinuhe, do którego oprócz wydawnictwa zauważam sporo podobieństw; między innymi w tempie, tematyce i poziomie skomplikowania historii. Na pochwałę zasługuje, świetnie poprowadzony wątek religijny. Zakończenie, - pomimo iż w rzeczywistości podobne zwieńczenie życiorysu jest bardzo powszechne - jest dość oryginalne dla tego rodzaju powieści, co przypadło mi do gustu.

W Hiszpanii, w drugiej połowie XVI wieku Maurowie - potomkowie muzułmańskich mieszkańców Półwyspu Iberyjskiego, stają się prześladowaną mniejszością. Katolicka Hiszpania, nie okazując im litości, zmusza ich do tego, aby wyrzekli się własnej wiary, ograniczając im przy tym prawa i traktuje z pogardą. Hernando Ruiz, będący owocem gwałtu muzułmanki przez chrześcijańskiego księdza, od początku skazany jest na odrzucenie zarówno przez muzułmańską, jak i chrześcijańską społeczność. Pewnego dnia zakochuje się w młodziutkiej Fatimie, jednak los po raz kolejny stawia przed nim kolejne wyzwania, ponieważ dziewczyna zostaje zmuszona do poślubienia jego okrutnego ojczyma, Brahima. Powieść ukazuje nie tylko losy głównego bohatera, ale też szeroki obraz społeczeństwa tamtych czasów. Plusem książki są niezwykle barwne i wierne historycznie opisy realiów XVI-wiecznej Hiszpanii począwszy od konfliktów religijnych i politycznych, aż po skomplikowane relacje społeczne. "Ręka Fatimy" to poruszająca powieść o wykluczeniu, wytrwałości, a także walce o własne miejsce w świecie.

To pierwsza moja książka z gatunku powieści historycznych. I może dlatego tak bardzo mi się podobało! Pierwszy rozdział był brutalny. Potem akcja nie była szybka ani dynamiczna, jednak w tym tkwi piękno. "Katedra w Barcelonie" wywołała u mnie coś, co już rzadko która książka potrafi. Emocje. Niesprawiedliwość, przemoc, bieda, niewolnictwo. To wszystko było czymś kompletnie innym, ponieważ jest na faktach autentycznych, a nie jak w gatunku fantasy, w jakim normalnie się lubuję. Autor starał się jak najlepiej odzwierciedlić dawne czasy. To, że kobiety były przedstawione w taki a nie inny sposób nie oznacza, że autor sam tak o nich myśli. A jednak obrazuje jak daleko zaszliśmy jako społeczeństwo.

Moja opinia dotyczy 3 części słuchowiska FILARY ZIEMI. Akcja dzieje się w XII wieku w Anglii. Pierwsza trochę mnie zawiodła nawet nudziła momentami (Tom Budowniczy był beznadziejny) ale druga i trzecia została przeze mnie pochłonięta. Co tam się działo! Walka o władzę, walko o wpływy, walko o kasę, walka o miłość, a w tle budowa monumentalnej Katedry w Kingsbridge. Znakomite role aktorskie, np: Narrator - Krzysztof Gosztyła (rewelka) Przeor Philip - Piotr Cyrwus (genialnie) Ellen - Katarzyna Herman Tom Budowniczy - Michał Żurawski Aliena - Lidia Sadowa Jack - Paweł Krucz i wielu innych oraz wspaniała oprawa dźwiękowa

Bardzo ciekawa i wciągająca powieść historyczna, której akcja toczy się na przełomie XV i XVI wieku w Hiszpanii. Opowiada ona o prześladowani Żydów, relikwiach, płatnerstwie i medycynie, a to wszystko na przykładzie losów głównego bohatera - ukrywającego się Żyda.

Ken Follett po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem w tym, co robi najlepiej. To, co zawsze imponuje mi u Folletta, to jego niesamowita umiejętność konstruowania fabuły. Wszystko jest tu precyzyjnie zaplanowane, a mechanizm wielkiej historii zazębia się z prywatnym życiem bohaterów bez żadnych zgrzytów. Mocnym punktem książki jest dla mnie ciekawe przeplatanie losów postaci. To, jak Follett łączy walijskiego górnika, angielskiego hrabiego, rosyjskich braci i amerykańskiego dyplomatę w jedną, spójną opowieść, zasługuje na uznanie. Muszę jednak przyznać, że stawiając tę pozycję obok kultowych „Filarów Ziemi”, „Upadek gigantów” wypada w moich oczach nieco mniej fascynująco. Tamta historia miała w sobie pewien surowy magnetyzm i emocjonalny ciężar, którego tutaj chwilami mi brakowało. Może to kwestia epoki, a może rozmachu, ale podróż przez strony tej powieści momentami bardzo się dłużyła. Bywały fragmenty, gdzie polityczne debaty i opisy działań wojennych nieco przytłaczały dynamikę akcji, sprawiając, że lektura stawała się nużąca. Podsumowując: to kawał solidnej literatury historycznej. Na pewno sięgnę po kolejny tom trylogii bo jestem ciekaw, jak potoczą się losy tych rodzin. Jednak po tak obszernej lekturze potrzebuję chwili oddechu – kolejna część musi chwilę poczekać na półce.

Żona Martiego Ruth umiera przy porodzie. Załamany śmiercią ukochanej oraz dziecka przestaje interesować się swoją córką Martą i ucieka w wir pracy. Kiedy dziewczynka dorasta oddaje ją pod opiekę hrabiny Almondis. Okazuje się bowiem, że piraci porwali jeden z jego statków i uprowadzili dowodzącego nim Jofrego. Chcąc odzyskać łódź oraz odbić przyjaciela z niewoli, Marti decyduje się wydać korsarzom wojnę. Tymczasem Marta zakochuje się z wzajemnością w przebywającym na dworze Bertranie z Cardony. Hrabina Almondis obawia się, że po śmierci jej męża władzę w Barcelonie obejmie jego syn z poprzedniego małżeństwa Pedro Ramon. Pragnie bowiem tego, żeby nowym hrabią został syn Ramon. Jednocześnie jej drugi syn Berenguer zawiązuje sojusz ze zgłaszającym pretensje do tronu Pedro Ramonem. Oboje dążą do wywołania buntu w mieście. Wspólnie z dawnymi oraz nowymi wrogami Martiego planują zemścić się na nim oraz jego rodzinie "Morze ognia" to bardzo udana i pełna zwrotów akcji kontynuacja "Władcy Barcelony". Obok znanych z poprzedniego tomu postaci, pojawiają się nowi bohaterowie. Do pierwszych z nich powraca burzliwa przeszłość. Inni zaś chcąc poznać tajemnice swoich najbliższych, zanurzają się w historii. Bohaterowie zostają ponownie wciągnięci w świat krwawych intryg oraz walki o władzę. Starają się jednak bronić siebie oraz swoich najbliższych. Inni zaś pragną zemsty i zaszczytów. Gotowi są dopuścić się największych podłości, by zrealizować swoje cele. Oba tomy losów Martiego i jego najbliższych są przepełnione emocjami. Przyciągają średniowiecznym klimatem oraz sprawnie poprowadzoną narracją. Warto zainteresować się tą serią.

Książkę tę mam na liście “do przeczytania” od zawsze, a zabieram się do niej jak do jeża, bo jakoś kojarzy mi się z “Faraonem”. I nie wiem co miałbym do tej ostatniej mieć, bo monument filmowy Kawalerowicza nawet mi się kiedyś jakoś podobał, a oryginału Prusa przecież nie czytałem. Odwagi więc! No więc, czy trzeba było bać się powieści Waltariego? O czym jest opowieść Egipcjanina Sihnue? Jest z pewnością opowieścią o tamtych czasach, czy raczej o naszym wyobrażeniu o tamtym Egipcie; o państwie, które czasy największej świetności ma już zdaje się za sobą, a obecnie toczone jest problemami zewnętrznymi (jak konieczność toczenia większych i mniejszych wojen z mniej lub bardziej wrogimi i agresywnymi sąsiadami) oraz wewnętrznymi (jak spiski, walka o władzę czy słabości opisywanych faraonów). W takich to czasach dzieje się opowieść Sinuhe, którego to zmienność losów i niestałość szczęścia zdaje się znamienna dla epoki. A podana jest w księgach - godnie jak u jakiego Herodota czy innego Tukidydesa. W prostym odczytaniu jest więc o ludzkim losie jako swoistym wahadle, którego ruchy są jak zyskiwanie i tracenie bogactwa, szczęście i rozpacz po nim następująca, miłość i utraty kolejnych obiektów miłości. A wydarzenia te cykliczne jak Nil wylewający i ustępujący na przemian. Może to rytmiczność rzeki wydarzenia te kreuje i napędza? Jest też - głębiej sięgając w znaczenia książki - o postprawdzie, którą tworzy się od zawsze zwalając pomniki przeszłych władców, albo skuwając podpisy na marmurowych popiersiach po to tylko, by wykuć tam imiona własnych przodków. O niezmienności wydarzeń, gdzie “nil novi sub sole”, jak miano stwierdzić za lat tysiąc i stwierdzać do dziś - przez kolejne dwa milenia. Choć inni powiadają, że właśnie “nic dwa razy się nie zdarza”... Mamy opowieść o sektach kapłańskich uzurpujących sobie prawo do władzy - nie tylko nad “rzędami dusz”, ale i nad - o zgrozo - boskim faraonem. Dziel i rządź, wychowuj młodzież i opychaj się mięsem zwierząt ofiarnych! Nie jest to jakoś znajoma narracja? W ogóle i w ten sposób można spojrzeć na tę książkę z szerszej perspektywy; w rzeczywistości jest ona - podaną pod starożytnym płaszczem (tuniką może?) - opowieścią o nas samych, nawet tych współczesnych, bowiem człowiek nie tak znów bardzo zmienił się przez kilka tysiącleci spisanych o nim opowieści; nie myli się inny wielki Klasyk mówiąc “przeszłość jest to dziś, tylko cokolwiek dalej”. Życiowa droga Sinuhe pozwala nam spenetrować granice znanego wówczas świata: Egipt, Syrię, Kretę, Jerozolimę, Teby i Babilon, kraj Hatti. Poznajemy różnice kulturowe, religijne, społeczne, a pamiętać należy, że rzetelną wiedzę o tym, co jest w innych krainach szło wóczas poznawać z opowieści podróżników lub własnoocznych obserwacji podczas własnych perygrynacji. A poza tym, czy jest to opowieść przekazująca nam prawdę historyczną? Jakoś wydaje się, że raczej dzieło historyzujące, choć nie aspirujące do ściśle naukowej dokładności w oddaniu realiów opisanego świata. Prosto pisana linijna opowieść, choć od początku zdajemy sobie sprawę, że to rodzaj wspomnień, relacjonowanych z perspektywy docierania do kresu. Bez zbędnych ozdobników, choć i sama historia życia Sinuhe jest ciekawa i interesująco tu podana. Może tylko nieco zbyt rozwlekle? Nie bez znaczenia jest powieściowy humor. Może nie samej tytułowej postaci, bo ta akurat przymiotu tego jest niemal całkowicie pozbawiona. Ale nie brak jej już jego słudze - Kaptahowi, u którego przebiegłość łączy się z prostotą, a naiwność z logicznym rozumowaniem. Duet ten nie może nie przypominać pewnego zmyślnego szlachcica z Manczy i Sanczo Pansa - jego wiernego sługi. To mocna figura tej powieści. Prawda nie tylko z tej powieści: religia to zło, fanatyzm religijny - zło jeszcze większe, sekty zaś kapłanów (różnych zresztą kultów) - zło w stopniu najwyższym… Łatwo tworzy się też nowych bogów, choć trudno doń przekonuje lud, z umysłami już zatrutymi poprzednimi bóstwami. Audiobook świetnie zrealizowany i przeczytany (Marcin Popczyński), co znacząco podnosi wartość lektury, ale staram się oceniać tak, jakbym sam czytał z papieru… Po zakończeniu książki nie mam wrażenia, że oto spotkałem się z arcydziełem, ale czasu spędzonego na wysłuchaniu opowieści Sinuhe za stracony nie uważam - wprost przeciwnie. Choć mój stosunek do dzieła faluje od wzmagającego się zainteresowania do irytacji; trudno mi utrzymać jednolite zainteresowanie dość nierówną opowieścią. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z pisarstwem Miki Waltariego (doskonały “Obcy przyszedł na farmę”) i wcale nie wykluczam jeszcze sięgnięcia po coś więcej jednego z najbardziej znanych fińskich pisarzy.

260314 audio G8. Ciekawa fabuła, postaci i piękny język - czyli wszystko czego powieści potrzeba. Na początku miałem problem z połapaniem się kto jest kim, ale później już było dobrze. Moja ulubiona postać (pewnie większości czytelników) to May-May. Na minus końcówka - w stosunku do wcześniejszych wydarzeń i ich opisu za szybko się dzieje. Miałem wrażenie, że autor postanowił w pewnym momencie, iż kończy książkę i dość szybko to "załatwił".

Ostatni tom seri azjatyckiej. Złego słowa nie powiem, bo to dalej jeden z moich ulubionych pisarzy. Polecam, chociażby jako podsumowanie poprzednich tomów. Oj, dzieje się, 1979 r. w Iranie, Pahlawi, Chomeini, walki wywiadów i tradycyjnie: miłość, zdrady, przyjaźń, nienawiść, nawet tortury i co tam jeszcze chcesz. POLECAM, autor to niekwestionowany SUPER MISTRZ gatunku.

Wiele fajnych, barwnych bohaterów. Ludzie zarzucają ze było ich za wielu ale niektórzy pojawiali się jednorazowo i można było wyczuć że nie są to imiona warte uwagi więc je ignorowałam i nie popsuło mi to niczego. Cały czas miałam wrażenie że ta 2 część jest bardziej fikcyjna i zmyślona niż bardziej autentyczna pierwsza. Nie weszłam w ten świat tak jak przy pierwszej części. Pomijałam czasem treści. Te dysputy filozoficzne mędrców to przekartkowałam. Niektóre za to rozdziały były bardzo wciągające. Ogólnie się nieźle czytało.

Muszę przyznać, że pani Cherezińska pozamiatała zakończeniem cyklu. I chociaż w teorii fakty historyczne były mi znane, to jednak opisy bitew, zasadzek, intryg, miarkowane czytelnikowi, wciągające go kawałek po kawałku, otaczającego go jak krwawa mgła, stanowią z goła doświadczenie innego rodzaju. Dodatkowy ukłon za ogrom bohaterów, ich różnorodność, kompletną historię, portret psychologiczny.

Książka często porównywana do " Katedry w Barcelonie " I. Falconesa. XI wieczna Barcelona, opisy średniowiecznego miasta i różnych warstw społecznych, dworskie intrygi polityczne, naturalnie wątek miłosny. Kariera głównego bohatera, w stylu amerykańskim. Solidna saga powieściowa z wartką pełną zwrotów akcją, przystępnie spisaną i wciągającą ( prawie ) od pierwszej strony. POLECAM !!!

Czytałam ją na wakacjach, pół roku temu. Lubię opowieści o Hiszpanii, to zasługa Zafona, dlatego po nią sięgnęłam. Trochę denerwowało mnie prowadzenie za rękę Guillermo przez ciotki.... Ciekawa opowieść. Trudno było mi się z nią rozstać. Zakończenie bardzo mnie wzruszyło.

Akcja pędzi na złamanie karku, co nie pozwala nam dostatecznie wsiąknąć w świat przedstawiony. Postacie, poza świetnie "napisanymi" (to życie pisze najlepsze scenariusze, hehe) głównymi bohaterami, nie zapadają w pamięć, bo poznajemy jedynie ich działania, ale nie charaktery. Przydałoby się wyważyć tempo, poświęcić więcej czasu wrogom rodziny, i byłby cycuś glancuś. Pozostaje niedosyt...

Błogosławieni niech będą solidni rzemieślnicy, albowiem dzieła ich częstokroć do większej ludzkiej szczęśliwości przyczyniają się, niźli prace natchnieniem boskim obdarzonych artystów. Może jestem niesprawiedliwy w swym osądzie twórczości pana Harrisa, ale jak dla mnie to właśnie taka perfekcyjna, rzemieślnicza robota i w 'Cyceronie' te moje płytkie przemyślenia potwierdza. Wszystko się tu zgadza, wpisuje w zasady, ale brakuje szaleństwa. Zdania i rozdziały mają idealną długość, zapewniającą utrzymanie czytelnika w napięciu i uwadze. Postacie są dobrze zarysowane, łatwo je zapamiętać i mimo ich mnogości raczej nie zapomina się kto jest kim. Wątek się klei, jest logiczny, chronologiczny, gdzie trzeba trzyma w napięciu. Jednocześnie nie sposób nie podziwiać, ile historycznego riserczu musiał autor, no dobra raczej autor i jego pomocnicy, wykonać przy tej książce. Więc tak, to solidna powieść historyczna, na pewno więcej niż czytadło, powiedzmy, że czytadło ambitniejsze, które jest trochę jak zupa pomidorowa, właściwie każdemu będzie mniej lub bardziej smakować. I bardzo dobrze.

Korona śniegu… co za książka. Naprawdę ciężko mi ją jednoznacznie ocenić. Z jednej strony, genialnie napisana: dynamiczna akcja, świetny humor, a z drugiej bardzo mocne, momentami wręcz brutalne opisy walk, krwi i zabijania. Na początku miałam spory problem z odnalezieniem się wśród bohaterów - kto jest kim, z jakiego rodu pochodzi… łatwo się pogubić. Dopiero kiedy zaczęłam to wszystko ogarniać, lepiej ich poznawać i rozróżniać, książka nabrała dla mnie zupełnie nowego wymiaru. Zaczęłam się do nich przywiązywać i naprawdę ich polubiłam. Jest bardzo długa, ale paradoksalnie kiedy się kończyła, zrobiło mi się po prostu smutno, że to już koniec. Mała rada, warto sobie gdzieś rozpisać bohaterów 😉 Ale zdecydowanie nie polecam zaglądać do Wikipedii i sprawdzać kto kiedy umiera… to totalnie psuje przyjemność z czytania 🙂

Normalnie bym powiedział, że mało realistyczna. Ale niestety pracowałem dla wojska i widziałem tam naocznie skrajne i chore absurdy w rzeczywistości. Wojsko w Polsce w mojej ocenie jest przeżarte miernotami i upolitycznieniem koteryjnym. Nepotyzm i absurdy na każdym kroku. Na pewno więc to co w książce, staje się bardzo prawdopodobne mimo fikcji literackiej.

Cała dylogia jest rewelacyjna.Osoba cesarza Klaudiusza była przez bardzo długi czas była zapomniana, a dzięki powieści Roberta Gravesa powrócił na karty historii zupełnie zasłużenie. Autor w świetnym stylu pseudoautobiografii ukazuje losy dynastii julisjko-klaudyjskiej. Bardzo podobała mi się narracja z perspektywy samego Klaudiusza. Postaci w powieścii są wyraziste, plastyczne, bardzo ludzkie. Jednocześnie jest to doskonała rozprawa o metodach prowadzenia polityki, a także o złośliwości losu.

Fascynująca, egzotyczna opowieść o zupełnie innym świecie Indii i Afganistanu, ludziach, miejscach, obyczajach. O bogactwie świata, jaką jest ta niepowtarzalna różnorodność kultur. Ale ważniejsza jest chyba opowieść o głównym bohaterze, który trochę jak współczesny Hiob traci wszystko i spada na samo dno, by wstać i wszystko odzyskać. Porywająca, choć miejscami nierówna i pod koniec trochę nużąca, niemniej warto. Zdecydowanie.