Stulecie trucicieli

Życiem naszym rządzą stereotypy. Pokutuje w nas utwierdzany przez lata pogląd ,iż historia człowieka , jego rozwój i człowieczeństwo rozpoczyna się wraz z chrześcijaństwem i wkroczeniem Kościoła, jego uczonych mnichów oraz przede wszystkim ideologii jedynie słusznej miłości bliźniego. Wcześniej człowiek co najwyżej mógł kopać w ziemi kością z biodra bawołu i dziwić się ,że ktoś obok niego umiera z niewiadomych przyczyn. Philippe Charlier , znakomity francuski patolog detektyw w krótkich esejach – obrazach przedstawia nam wyniki badań przypadków , do których oceny został wezwany. Są wśród nich i efekty obdukcji szczątków zmarłych z czasów prehistorycznych jak i znanych nam z historii postaci historycznych jak Robespierre , Agnieszka Sorel , Ryszard Lwie Serce czy Joanna D’arc i jej rzekome szczątki pieczołowicie przechowywane w formie relikwii. Obrazki utrwalone nam przez filmy w typie „ Walka o ogień” pokazują dość prymitywne klany ludzi usuwające ze swoich gron istoty np. słabsze, zdeformowane i chore. Patolog wyraźnie wskazuje ,że nawet w takich społecznościach udawało się przetrwać i przeżyć osobnikom po np. trepanacji ( udanej) czaszki! Żyły i cieszyły się opieką osoby z zespołem Downa! Czy deformacjami kończyn. Czyż nie zmienia to naszej optyki ? Ciekawe wnioski wysuwa tez patolog na podstawie badanych nekropolii różnych izolowanych i zamkniętych społeczności – np. wyspiarskich , zdziesiątkowanych przez np. epidemię świnki czy ospy. Wiele dla mnie osobiście ciekawych informacji wyniosłam z przeczytania analizy badań kości oraz maski pośmiertnej Robespierra- wyniki podzieliły Francuzów z których część zarzuciła autorowi celowe podkreślenie brzydoty Wielkiego Nieprzekupnego z powodów ideologicznych ( brzydota charakteru wyrysowana na twarzy ) – a przecież istniejące pomniki i wizerunki tego nie pokazują. Dla patologa choroba sarkoidalna jednak była wyraźna i niezaprzeczalnie odciskająca zmiany na twarzy polityka. Lektura znakomita. Czyta się jednym tchem. Bez zbędnych upiększeń- czyste badanie, argumenty , wnioski.

"Dym..." to "Sztywniak" ery mediów społecznościowych. Chyba z korzyścią dla książki Roach. Persona autorki i osobista perspektywa twórczyni kanału "Ask a Mortician" trzymają się w cuglach i nie irytują za bardzo, a czasem, w połączeniu z ironicznym dystansem potrafią być przejmujące (opis zdarzenia z centrum handlowego). Tłumaczeniu przydałyby się poprawki, a książce porządniejsza redakcja merytoryczna ("The Loved One" Evelyn Waugh nie jest wierszem i nawet okazała się po polsku - taki babol w kontekście tematu książki to jednak wstyd). Choć to może wydać się oczywiste w książce o pracy w krematorium - uwaga na triggery. Szczególnie uwrażliwiam na nie rodziców. Nie mniej: warto.

Językowo świetna, czyta się bez najmniejszego problemu, każda zagadka kryminalna jest opisana z wielu punktów widzenia i zapewnia szerokie rozeznanie w każdej sprawie. Moim zdaniem książka jest niedostatecznie długa, niektóre sprawy zostały potraktowane pokrótce, a niektóre są zupełnie nieciekawe, ale podejrzewam że to kwestia gustu. Sprawy są z szerokiego zakresu przedmiotowego - od napadów rabunkowych po seryjne morderstwa i gwałty. Cieszy mnie, że autor nie skupia się wyłącznie na najbardziej szokujących i obrazoburczych sprawach i znajduje czas na dygresje dotyczące przebiegu śledztwa, stosowaniu technik kryminalistycznych, społecznego odbioru i realiów systemu.

Po przeczytaniu pierwszej części to była dla mnie pozycja obowiązkowa. Jak pierwsza część opowiadała o powstaniu Trupiej Farmy i eksperymentów na niej prowadzonych w oparciu o trudności pojawiające się w śledztwach, tak tutaj mamy wprowadzane nowe możliwości techniczne do antropologi sądowej jak np. badania DNA, programy do identyfikacji, tworzenie modeli, wykorzystanie sonarów i wiele ciekawych rozwiązań technicznych jakie pojawiały się na przestrzeni lat. Jak sama nazwa wskazuje Pan Bass opisuje najciekawsze, czasami dziwne przypadki ze swojej bogatej kariery antropologa sądowego. Będziemy mogli zobaczyć jak niektóre sprawy ciągną się na przestrzeni lat i są odnawiane z uwagi na pojawiające się nowe rozwiązania techniczne. Mamy tutaj również odniesienia do popularnego serialu CSI gdzie tam rozwiązanie sprawy trwa "45minut". Bass co podkreśla wielokrotnie, w życiu antropologa sądowego trzeba się uzbroić w cierpliwość i tutaj rozwiązanie zagadki nie trwa tyle co serial telewizyjny. Jako fanka książek kryminalnych nie raz czytałam w nich o Trupiej Farmie. Świetnie, że powstała książka dokumentująca w tak ciekawy sposób zarówno jej powstanie, rozwój oraz badania jakie przyczyniły się do ewolucji antropologii sądowej.

Starożytny Egipt, Asyria i Babilon, Sumer, Indie, Chiny, Meksyk i Peru. Mierzenie tętna, asfalt zamiast gipsu, ciekawy sposób na rozpoznanie płci przyszłego dziecka. Stosowanie pijawek. Protezy kończyn, sekcje, chirurgia - w tym odtwórcza. Nici chirurgiczne z konopi, łyka, włosia i ścięgien zwierząt. Posługiwanie się też bengalskimi mrówkami. Kwas mrówkowy jako środek bakteriobójczy. Cesarskie cięcie. Określanie płci dziecka ciężarnej kobiety na podstawie jej pulsu. Akupunktura, Rtęć przy leczeniu wrzodów. Leki odurzające, tabaka i lecznicza rola tytoniu - to w Meksyku. Koka i pocieranie ciała chorego świnką morską w celach wróżebnych - to Peru. Trepanacje etc. bardzo ciekawy wgląd.

119/2024 Świetna rozrywka! Doskonałe połączenie popularno-naukowej konwencji z humorystyczną narracją :) Zorientowawszy się już na początku w zamiarach Autorów – wyobrażałem sobie w toku dalszej lektury, iż treści te podaje mi Robert Górski z Kabaretu Moralnego Niepokoju. Ot, taki program „Galileo” czy „Sonda”, ale prowadzony na wesoło, z przymrużeniem oka. :) Jednak ta publikacja to nie tylko i nie przede wszystkim humor. Da się tu znaleźć rozdziały poświęcone całkiem poważnym i ciekawym zagadnieniom. Wspólnym mianownikiem jest oczywiście motyw tanatyczny, ale Autorzy często zapuszczają się w naukowe rejony dotyczące anatomii, biologii, fizjologii, oczywiście fizyki oraz chemii, czy astronomii. Ten zakres naukowy jest o wiele większy, do tego stopnia, że sporo z tych treści to rozważania mocno abstrakcyjne, w zasadzie czysto teoretyczne, próbujące odpowiedzieć na pytanie: „co by było gdyby?”. I te rozdziały abstrakcyjne są najsłabszą częścią tego wydawnictwa. Przypominam sobie, że kiedym pacholęciem był – dostałem książkę poświęconą zagadkom w formie dziecięcych pytań i dorosłych odpowiedzi, np. dlaczego niebo w dzień jest niebieskie a wieczorem czerwone? Ile waży Ziemia? Jak długo trwałaby podróż na Księżyc pociągiem? „Już nie żyjesz” jest dla mnie swoistą kontynuacją tamtej dziecięcej przygody. I przyznam – bawiłem się przy tej lekturze wyśmienicie :) Czego i Wam życzę.

"Dziwne przypadki ludzkiego mózgu" Sama Keana to bardzo dobra książka popularnonaukowa, z którą można rozpocząć swoją przygodę z neurobiologią. Autor bardzo przystępnie opisuje ustalenia wielu pokoleń naukowców i stosuje do tego język prosty, pozbawiony hermetycznej terminologii. Dodatkową zaletą recenzowanej pozycji jest bardzo narracyjny sposób przedstawiania treści, ponieważ każdy rozdział zaczyna się od studium przypadku osoby, która cierpiała na konkretne neurologiczne schorzenie wynikające przeważnie z nabytego uszkodzenia mózgu. Sam Kean każdy taki przypadek osadza w historycznym kontekście, co jest bardzo cenne, ponieważ oprócz przyswajania sobie informacji dotyczących budowy i funkcjonowania mózgu dowiadujemy się o wielu ciekawych postaciach z przeszłych wieków i epok. Książkę czyta się trochę jak dobry kryminał, ponieważ: - mamy ofiary, których mózgi nie funkcjonują prawidłowo; - mamy detektywów, w tej roli głównie występują lekarze i/lub chirurdzy próbujący ustalić jaki konkretny obszar mózgu został uszkodzony (chociaż autor opisuje również wyjątkowo nieetycznych badaczy, którzy bardziej nadawaliby się do roli przestępców niż bohaterów); - mamy wreszcie winowajcę, czyli uraz, uszkodzenie, albo defekt konkretnej części danego mózgu. Taki sposób prowadzenia narracji jest niezwykle atrakcyjny i sprawia, że wiedzę przyswajamy mimowolnie i bez wysiłku. Sam Kean nie spieszy się z przekazaniem jak największej liczby informacji, które mogłyby nas przytłoczyć, za to stara się przede wszystkim ciekawie i zajmująco pisać i jak najbardziej ta niełatwa sztuka mu się udaje. Oprócz powieści detektywistycznej „Dziwne przypadki ludzkiego mózgu” sprawdzają się również bardzo dobrze w roli kroniki naukowo-historycznej, która opisuje stopniowy rozwój i kumulację wiedzy neurobiologicznej. Jest to cenne, ponieważ taka forma pozwala nam po kolei uporządkować sobie wszystkie informacje od tych najbardziej podstawowych po coraz bardziej wyspecjalizowane. Przykładowo pewien tragiczny wypadek Króla Francji Henryka II podczas Turnieju Rycerskiego pozwolił ustalić w XVI wieku (przynajmniej w pewnych kręgach), że mózg każdej osoby może zostać uszkodzony nawet wtedy, gdy czaszka pozostała nienaruszona. Dowiemy się także o konflikcie między uczonymi wyznającymi teorię retikularną (według której wszystkie neurony zawsze działają jednocześnie) a zwolennikami doktryny neuronalnej, w której neurony są od siebie oddzielone i potrafią funkcjonować autonomicznie. To tylko dwa przykłady, ale cała książka jest poświęcona wielu bardzo interesującym zagadnieniom dochodzenia do tego jak pewne mechanizmy neurobiologiczne rzeczywiście funkcjonują. Lektura „Dziwnych przypadków ludzkiego mózgu” to także wspaniała lekcja pokory. Większości z nas wydaje się, że jesteśmy Panami i Paniami własnego ciała, a nasza osobowość to coś więcej niż tylko działanie mózgu i dzięki sile woli albo mocnym przekonaniom potrafimy wpływać może nie na wszystkie, ale przynajmniej na wiele naszych cielesnych lub umysłowych mechanizmów. Opisane w tej książce uszkodzenia neuronalne potrafią jednak nieodwracalnie zniszczyć lub wyjątkowo utrudnić ludzkie życie. Czasami są nawet w stanie doprowadzić do zmiany osobowości. Najsłynniejszym takim przypadkiem był żyjący w XIX wieku Phineas Gage, którego metamorfoza charakteru wywołana była przez uszkodzenie metalowym prętem przedniej części płatów czołowych. Ciekawostką, którą się dowiedziałem z tej książki, była informacja, że przez jakiś czas po wypadku Gage występował w muzeum P.T. Barnuma w Nowym Jorku. Dla fanów i fanek musicali to nazwisko może wydawać się znajome, ponieważ Barnum jest głównym bohaterem filmu „Król Rozrywki” z 2017 roku, a zagrany został przez Hugh Jackmana. Natomiast jeżeli chodzi o przykłady takich uszkodzeń, przez które zwykłe funkcjonowanie jest już praktycznie niemożliwie, przy zachowaniu nienaruszonej osobowości, to wyjątkowo smutnym przypadkiem nieodwracalnej zmiany percepcji wzrokowej jest historia pewnej czterdziestoletniej kobiety ze Szwajcarii, która po przebytym udarze przestała rejestrować ruch z powodu częściowego zniszczenia płata ciemieniowego. Nagle jej postrzeganie świata zaczęło przypominać serię zdjęć wyświetlanych jeden po drugim lub oglądania animacji poklatkowej, w której pojedyncze klatki byłyby wyświetlane w tak wolnym tempie, że percepcja ruchu nie byłaby możliwa. Za to osoby cierpiące na zespół Capgrasa są przekonane, że ich bliscy zostali porwani i podmienieni przez sobowtóry lub klony. Chociaż takie uszkodzenie mózgu dla niektórych może początkowo wydawać się zabawne, zdecydowanie takie nie jest. Wręcz przeciwnie jest to wyjątkowo tragiczny los nie tylko dla ofiary, ale również dla jej bliskich. W tym momencie pragnę zaznaczyć, że w książce znajdziemy dużo więcej ciekawych przypadków tego typu, które podczas lektury autentycznie napawają grozą. Po przeczytaniu tej pozycji czułem wdzięczność do Losu, że przynajmniej na razie udało mi się w życiu uniknąć tych najstraszniejszych uszkodzeń mojego mózgu. "Dziwne przypadki ludzkiego mózgu" z czystym sumieniem mogę polecić wszystkim zainteresowanym, aczkolwiek według mnie najbardziej na lekturze skorzystają te osoby, które bardzo ciekawi jak działa mózg, ale jest to dla nich tematyka zupełnie obca i nieznana. Dla całej reszty też jest to świetna lektura, która wzbogaci wiedzę o nieznane do tej pory niuanse lub ciekawostki, albo pomoże przypomnieć sobie lub uporządkować posiadane informacje. Jestem przekonany, że każda jednostka, która po nią sięgnie znajdzie przynajmniej jeden opisany przez autora przypadek, który ją zainteresuje. Przede wszystkim uzyskamy z tej książki potwierdzoną naukowo wiedzę na temat budowy i funkcjonowania mózgu. Należy przy tym pamiętać, że neurobiologia jest dyscypliną naukową, która bada jeden z najbardziej skomplikowanych i złożonych struktur we Wszechświecie. Na odkrycie wszystkich tajemnic, jakie skrywa ten organ w naszych głowach musimy jeszcze poczekać. Być może pełni wiedzy dotyczącej jego budowy i funkcjonowania nigdy nie osiągniemy. Na pewno na ten moment nierozwiązane pozostaje następujące zagadnienie na ile my kontrolujemy nasz mózg, a na ile jest to jedynie złudzenie i to mózg narzuca nam nasze pragnienia, marzenia i zachowania.

Sięgając po tę pozycję spodziewałam się trochę czegoś innego, ale zupełnie nie jestem zawiedziona. Szukałam czegoś co w ciekawy sposób wprowadzi mnie trochę w tematy antropologii sądowej - i rzeczywiście tak było, ale w dużej mierze to historie z życia antropologa sądowego, opisy wielkich tragedii i identyfikacji ich ofiar oraz opis sposobu, w jaki antropolodzy mogą żyć normalnie, obcując codziennie ze śmiercią. Brzmi ciężko, ale jest napisane tak lekko i z dozą dobrze wysmakowanego humoru, że byłam w szoku, że coś tak ciężkiego może się tak dobrze czytać!

Tą książka jest wybitna. Jeżeli ktoś czytał książki o polskiej grupie śledczych z archiwum X którzy rozwiązują sprawy zabójstw sprzed wielu lat to tutaj mamy coś podobnego. Podobnego ale według mnie bardziej makabrycznego. Wielbiciele kryminałów oraz literatury true Crime również będą wynagrodzeni jeżeli tylko sięgną po tą książkę. Sposób w jaki jest napisana sprawia że ciężko się od niej oderwać a każdy przypadek ciekawszy od poprzedniego. Bez wątpienia ośrodek naukowy Billa Bassa przyczynił się do schwytania wielu morderców co ma wielki wpływ na bezpieczeństwo innych obywateli.

Książka napisana lekko co jest na pewno plusem tego tytułu. Jeśli ktoś interesuje się takimi tematami to jest w stanie wyciągnąć z tej książki kilka ciekawych informacji. Niestety minusem jest to, że nie są opisane aż tak szczegółowo jak mogłyby być, co moim zdaniem zabiera trochę książkę, gdyż szczegóły w kryminalistyce są najciekawsze. Duży minus także za mylenie kryminologii z kryminalistyką, gdyż są to dwie różne dyscypliny naukowe chociaż obie związane z pracą nad przestępstwami.

Jest to książka z pogranicza literatury faktu i kryminału, w której autorzy — policjanci z krakowskiego Archiwum X oraz dziennikarz — opisują prawdziwe, niewyjaśnione przez lata sprawy kryminalne i kulisy ich rozwiązania. Książka pokazuje metody pracy śledczych, takich jak profilowanie, badania DNA czy analiza dowodów, a także trudne, często makabryczne historie, które doprowadziły do ujęcia sprawców. Ton jest realistyczny i mroczny, ale przystępny — czyta się ją jak dobry reportaż, choć niektóre opisy potrafią wstrząsnąć. Ogólnie to ciekawa i wciągająca lektura dla osób zainteresowanych prawdziwymi kryminalnymi zagadkami i pracą policji.

"Zbrodnia prawie doskonała" to rozmowa- wywiad dotyczący wszelkich aspektów dotyczących zbrodni. Dziennikarka Iwona Schymalla wraz z Moniką Całkiewicz - specjalistką z dziedziny kryminalistyki i prawa karnego, zagłębiają się w meandry zbrodni, rozkładają na czynniki pierwsze świat kryminalistów, adwokatów, prokuratorów, sędziów oraz ofiar najczęściej popełnianych w Polsce przestępstw. Podczas rozmów czytelnik może dowiedzieć się: jakie znaczenie ma informacja?, czym jest modus operandi?, jak ważne są dowody?, a także tego czy istnieją nierozwiązane sprawy? jaką rolę ma do spełnienia profiler? oraz jak ustrzec się przed staniem się ofiarą przestępstwa. Prawdziwa gratka dla fanów kryminałów. Polecam.

Jako felinoterapeutka, behawiorystka zwierząt i totalna kociara posiadająca siedem kotów 🐈🐈🐈🐈🐈🐈🐈 z ogromną ciekawością sięgnęłam po tę książkę. „Zrozumieć kota” to świetne połączenie nauki i praktyki – autor w prosty sposób wyjaśnia zachowania, które na co dzień obserwuję u swoich podopiecznych. To lektura, która nie tylko porządkuje wiedzę, ale też pozwala jeszcze głębiej wczuć się w kocią perspektywę. ⭐ Ocena: 8/10

Zombie czyli żywe trupy to postaci powszechnie występujące w naszej popkulturze- w filmach, książkach, grach. Skąd się jednak wzięły? Na to i inne pytania odpowiada Adam Węgłowski zabierając nas w podróż przez rozmaite kontynenty, kultury i wierzenia. Jak pokazuje historia jest się czego bać a postać zombiaka nie wzięła się z niczego. Na koniec Autor stawia diagnozę czy może sami nie upodabniamy się do żywych trupów poprzez ciągłą pracę i konsumowanie dóbr co jest samonapędzającym się mechanizmem. Książka według mnie jest ciekawa, zawiera liczne ciekawostki historyczne i jeśli fascynuje was zombie jak i cała otoczka wokół nich to sięgnijcie po nią. Na pewno w jakimś stopniu zaspokoi wasz głód wiedzy. Sześć gwiazdek.

Jako behawiorystce i trenerce zwierząt bardzo podobała mi się ta pozycja. Skupiona jest na zachowaniach zwierząt, które są interpretowane na bieżąco przez autorkę, co uważam za duży plus, ponieważ nikt nie zna krowy lepiej niż jej opiekun. Polecam jako lekką lekturę. Nie należy jednak traktować tej książki jako skarbnicy wiedzy na temat krowich zachowań.

Autor przystępnie i rzeczowo rozprawia się z mitami, jakie krążą na temat mózgu. Widać wpływ poprawności politycznej, bo gdy dyskutuje o różnicach między mózgami kobiet i mężczyzn, lawiruje jak może by dowieść, że jak kto chce, może się wyćwiczyć w lepszej orientacji przestrzennej lub w inteligencji emocjonalnej. Niestety migdały czy orzechy nie wpływają na zwiększenie inteligencji i tak naprawdę nie istnieje dieta dla mózgu. Najśmieszniejsze rozdziały to ten o neurobiologach ich zdolnościach czytania w myślach, czy to o używaniu ledwie 10% potencjału naszego mózgu lub zabijaniu przez alkohol czy robienie główek podczas treningów piłkarskich komórek nerwowych mózgu i postępujące w ich następstwie zidiocenie. .Zalecany przez niego sceptycyzm z pewnością trafi do przekonania czytelników. Dobra, interesująca lektura popularyzująca naukę.

Jak sama okładka wskazuje znaleźć można tutaj informacje dotyczące sposobów torturowania i zabijania winnych (ale często i niewinnych) na przestrzeni dziejów. Każdy rozdział to inna tortura lub rodzaj zadawania śmierci, a ich opisy są zaskakująco obrazowe. Nie ukrywam, że “Powiesić, wybebeszyć i poćwiartować” to naprawdę ciekawa pozycja ukazująca okrucieństwo rodzaju ludzkiego, które ciągnie się w zasadzie od zawsze. Zaskakująca jest pomysłowość człowieka i jego ogromna brutalność, która została nieco stłumiona tak naprawdę niedawno (a nie oszukujmy się nadal jest jej pełno w świecie). Normalna osoby nawet się nad tym na co dzień nie zastanawia, nie myśli co ktoś potrafi zrobić bliźniemu w imię prawa, religii, poglądów czy czegokolwiek innego, co wydaje się być ważne. I o ile teraz i te kilkadziesiąt lat wstecz można było liczyć na jakiś osąd przez wymiar prawa, jakieś logiczne podejście do winy lub niewinności, to przed wiekami panowała tak naprawdę całkowita samowolka. Pozwala to też uświadomić w jak na ten moment bezpiecznym kraju żyjemy i że warto o to dbać i walczyć. Książka ma wiele rycin, obrazów i zdjęć, które dodają wiarygodności całej treści, są poparciem dla zebranych tam informacji. Nie są jakieś przerażające, ale pozwalają wejrzeć w historię egzekucji. Wydaje mi się, po tej lekturze, że żadne zwierzę nie jest tak okrutne i pomysłowe w tym okrucieństwie jak człowiek. Książkę polecam, bo czasem dobrze uświadomić sobie i przypomnieć, jak było kiedyś i jaki bywa rodzaj ludzki. Instagram: czaro.marownik

Ciekawy przegląd historyczny ludzkiego podejścia do higieny, pełen anegdotek i cytatów, ale też prób zrozumienia przyczyn zmian. Książka skoncentrowana głównie na Francji i Anglii oraz Ameryce, trochę jest też odniesień do Niemiec czy Włoch, a o Polsce czy też szerzej Europie środkowo-wschodniej prawie nic. Ciekawe, czy nie ma źródeł, czy po prostu nikt tu o tym nie pisze, czy może nic nie było przetłumaczone na angielski i dla autorki nie zaistniało.

Bardzo ciekawa książka, bardzo lubię takie (historia medycyny). Może to prawda, że to bardziej biografia Josepha Listera niż historia medycyny szerzej, ale nie przeszkadzało mi to, jest dobrze napisana i dobrze się czyta/słucha. Jakbym miał podzielić książki na dobrej jakości i kiepskiej, to ta jest raczej tej dobrej ;) Czasami trochę odpływałem myślami (ale to bardziej kwestia innych spraw w moim życiu niż tego, że książka nie dość wciąga ;) ). (czytana/słuchana: 10-11.03.2026) 5-/5 [7/10]

Ciekawa, intrygująca i zadziwiająca lektura o otaczających nas roślinach, z których większość jest trująca i niebezpieczna, a można je znaleźć w lasach, parkach i naszych ogródkach. Przydałaby się taka książka z roślinami europejskimi, bo te prezentowane tutaj, są głównie pochodzenia amerykańskiego z uwagi na autorkę. Aczkolwiek część z nich występuje też u nas i są całkiem popularne: cebulki tulipanów i narcyzów, cisy, czarny bez, datura, wilczomlecze, bluszcze, konwalie, ostróżki, tojady, dicentra, złocienie, zimowity, ciemierniki, wawrzynki, naparstnice , hortensje, lobelie, różaneczniki i azalie. A na końcu zestawienie "trujących" ogrodów wartych odwiedzenia.