Strażnik domu Momochi 1

re-read Bardzo dobra jednotomówka. Pamiętam, że gdy czytałam ją lata temu, nie za bardzo wiedziałam, o co w niej właściwie chodzi. Ale teraz mi się spodobała. Fabuła składa się z kilku różnych opowieści z wspólnym tematem i niektórymi bohaterami. Powtarza się przede wszystkim Kuroe, który poluje na demony. Styl graficzny ładny.

Piękna kreska, która szczególnie pięknie wygląda w finałowych rysunkach każdego z opowiadań. Wszystkie opowiadania oprócz tytułowego mi się podobały, jednak nie jest to nic specjalnego co koniecznie trzeba przeczytać; jednak polecam jako miły dodatek na jesienne wieczory.

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

DOM PEŁEN TAJEMNIC Pierwszy tom „Strażnika domu Momochi” okazał się całkiem niezłą rozrywką. Jeszcze nie wykorzystująca potencjału, ale na tyle udaną, bym miał ochotę na więcej. I oto wracam z recenzją drogiego tomu. Poziom co prawda nadal jest podobny, ale znaczy to jedno: że bawię się dobrze, chociaż nadal to seria bardziej dla płci pięknej, niż facetów. Zanim przejdę do konkretów, kilka słów o treści. Główną bohaterką jest szesnastoletnia Himari Momochi, sierota, która w testamencie dostaje rodzinną posiadłość. Wybiera się więc na miejsce, w końcu każda niezależna kobieta powinna być panią na swoich włościach, a ona właśnie jest niezależna, ale kiedy tylko pyta o drogę, ludzie reagują paniką i krzyczą, że dom wręcz roi się od demonów, a każdy, kto wejdzie na jego teren bez pozwolenia, stanie się ofiarą klątwy. Niezrażona Himari dociera na miejsce by odkryć nie tylko, że posiadłość jest w ruinie i znajduje się na granicy światów, ale także, że zamieszkują ją pewni osobliwi lokatorzy. Co więcej jednym z nich jest chłopak, który stał Talizmanem i potrafi przybrać postać Nue, ale za to nie może opuścić domostwa… Całość recenzji na moim blogu: https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2020/02/straznik-domu-momochi-2-aya-shouoto.html

Czy ja mam pisać znów tą samą opinię? Ta manga nic się nie zmienia.... W CIĄŻ JEST WSPANIAŁA!! Wreszcie wyczekiwane "pikantne" sceny ;3 i rozwój akcji. Szkoda, że to już koniec... Naprawdę. Bardzo się przywiązałem do tej serii. Cóż, nic więcej nie powiem, bo brak mi słów na ten diament. Po prostu polecam i zaliczam to na must have. Pozdrowionka <3 PS. A starszy i większy Endo w ciele człowieka jest taki hot 0.0

Kiedy zakończyłam ostatnio czytaną książkę, odetchnęłam z ulgą. Manga jest dla mnie odskocznią pomiędzy jedną książką a drugą. Za pomocą komiksów, mogę się zresetować i mieć jeszcze więcej siły na następne książki. Dlatego też sięgnęłam po 3 i 4 tom „Strażnik Domu Momochi ". Jak zwykle, nie zawiodłam się a wręcz dowiedziałam się jeszcze więcej o demonach i ich historii. Do domu Himari Momochi wpraszają się znajomi ze szkoły, chcąc się przekonać, czy legendy mówiące o tym, że dom jest opętany to prawda czy kłamstwo. Dodatkowo dziewczyna zauważa, że coś z grupą znajomych jest nie tak. Czy zło, które wprosiło się do domu, zagraża jego mieszkańcom? Jak zareagują na to uczniowie? Czy ktoś chce zabić Nue? To, co bardzo mi się podoba, to fakt, że w tych tomach widać zmianę w zachowaniu bohaterki. Stała się bardziej odważna, myśląca logicznie i pomocna. Dodatkowo uczucie, które kwitnie między bohaterami.. jest tak słodko i niewinnie ukazane, że jestem pod wrażeniem. Nie za bardzo lubię takie miłostki, ale w mandze na dodatek, że kompletnie mi to nie przeszkadza, to jeszcze bardzo się podoba. Może to z powodu zbliżających się świąt albo po prostu się starzeje. Co do Nue - spokojny i opanowany jak zwykle. Mam wrażenie, że powoli zmienia się przy Himari. Dla mnie to są same plusy komiksu. Jedyny malutki minus, jaki znalazłam, to sposób, w jaki walczy. Nie znajdziemy tutaj walk z rodem z Dragon Ball. Są krótkie, w większości bez krwi i agresji. Czasami chciałabym, by był bardziej dziki, walczył z pazurem i z iskrą w oku. Jednak nie wszystko można mieć. Nie będę wymieniać wam, jakie demony spotkacie w tych częściach. Chce, byście sami to odkryli. Jedno co powiem, to to, że każdy z nich ma swoją indywidualną historię, która barwi komiks i zachęca nas do sięgnięcia po mitologię Japońską. Świat wykreowany przez Aya Shouoto jest niesamowity. Z jednej strony taki realny, zwyczajny a z drugiej, skrywające się demony i złe duchy z najgorszych naszych koszmarów. Czy zachęcam? Jak zwykle, do mangi ZAWSZE będę zachęcać i raczej nigdy się to nie zmieni. Świetna odskocznia od życia codziennego, czy od samych książek. Nie ważne ile masz lat „Strażnik domu Momochi” wciąga i młodszych i starszych, swoją kreską, historią, bohaterami i poczuciem humoru. Nie pozostaje nic innego jak chwycić za tomiki i czytać, czytać i jeszcze raz czytać..

Trzecia część za nami, tomik troszkę leszy od drugiego. Żywsza akcja, choć pewne momenty rozczarowujące, ogólnie w mangach tego typu zawsze za wcześnie dzieją się pewne rzeczy, ale tak czy siak mamy początek miłości dwóch głównych bohaterów. Można by pomyśleć nawet, że na trzecim tomiku można by zakończyć serię, jednak nie, przed dwójką bohaterów jeszcze wiele nowych wyzwań, a szczególnie jeśli chodzi o ich związek. Zobaczymy co przyniesie tomik czwarty.

Drugi tom troszkę gorszy jakością od pierwszego. Mamy delikatny krok naprzód w relacji dwóch głównych bohaterów oraz w wyborze ścieżki kariery głównego bohatera, jednak wszystko dzieje się powolutku, a problemy głównego bohatera są wyjątkowo dziecinne, gdzie sam często lubi nazywać innych dziecinnymi. Mam nadzieję, że następny tomik przyniesie więcej radości.

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/10/manga-tez-ksiazka-niesamowite-opowiesci.html Wiesz, że obok ciebie żyją duchy? „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to dość stara manga. No dobra, pierwsze polskie wydanie jest z 2016 roku, zatem dwuletnia, ale w natłoku mang wydawanych na polskim rynku, ta jest już stara. Sięgnęłam po nią z czystej ciekawości, bo nie miałam jeszcze do czynienia z mangą gatunku horror, kryminał. Tytułowy pan Shiranui to włóczęga, który zwiedza Japonię. Jest stosunkowo niegroźny i wygląda na dość sympatycznego jegomościa, aczkolwiek za każdym razem jak kogoś spotyka prosi go o opowiedzenie historii nawiązującej do folkloru, bądź posłuchanie podobnej, którą on sam opowie. Jest oddanym słuchaczem, a każda kolejna opowieść, czy to przerażająca, czy lekka przynosi mu wielką radość. Manga ta jest jednotomówką, która zawiera w sobie siedem oddzielnych opowieści, niełączących się ze sobą. Jedyne co jest w nich stałe i niezmienne to pan Shiranui, który w każdej z nich bierze udział. Opowiada je, bądź wysłuchuje. W środku tego tomiku można znaleźć najprzeróżniejsze historie, z których każda sięga do korzeni kultury japońskiej. Co ciekawe, w mandze tej mamy uczucie zwątpienia, przerażenia, ale nie ma tutaj żadnej jawnej przemocy. Każda historia wciąga w swój świat i za każdym razem można poczuć dziwne ciarki na plecach, kiedy się ją kończy. Nie da się ukryć, że atmosfera grozy jest tutaj niemalże namacalna, a niepewność w jakiej Kaoru Inai trzyma czytelnika jest niepozorna, ale bardzo odczuwalna. Nie jestem w stanie opisać Wam bohaterów, gdyż ciągle się oni zmieniają, a sam Shiranui jest tutaj mało rozwinięty. Fabuła tej mangi skupia się na opowieściach, które są przekazywane z ust do ust, co też uważam za bardzo ciekawy zabieg. Gdybym miała ocenić bohaterów, to zdecydowanie mogę stwierdzić, że są przekonujący i bardzo szybko można im uwierzyć, we wszystko, co powiedzą. Może i jest to manga na jeden raz, ewentualnie na odświeżanie jej sobie co pięć, czy dziesięć lat, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiło się spod ołówka pani Inai więcej takich opowieści u nas. Schludna i przejrzysta kreska, może nie rozbudza wyobraźni, ale za to nie męczy wzroku i pozwala dokładnie przyjrzeć się demonom, czy innym istotom nadprzyrodzonym. Czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko, aczkolwiek to uważam, za minus, bo manga kończy się zdecydowanie za szybko. „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to manga, która opowiada klasykę w nowoczesnym wydaniu. Historie potrafią zaskoczyć i zszokować, a atmosfera jest pełna napięcia podczas każdej kolejnej przygody. Jest to lekka manga, idealna na szybką podróż do pracy, albo do domu. Jestem też ciekawa, czy jako osoba, która nie przepada za horrorami, podczas czytania tej mangi w nocy odczułabym większy niepokój, niż za dnia, ale raczej długo będę dojrzewać do sięgnięcia po nią właśnie, kiedy niebo jest ciemne. Zatem jeżeli nie masz co ze sobą począć przez godzinkę, albo dwie i chcesz spróbować czegoś nowego, albo poczuć trochę strachu to historia pana Shiranui jest dla ciebie idealnym wyborem.

Tematyka poważna, zwyczajna dziewczyna pada ofiarą hejtu i znęcania się ze strony swoich rówieśników. Wykorzystana i opuszczona przez chłopaka dziewczyna popada w stany depresyjne. Opuszcza zajęcia, zamyka się w sobie. W pewnym momencie znajduje w sobie siłę, co pozwala jej wyjść z depresji. Podobała mi się ta lektura, bohaterka doświadczyła ciężkich przeżyć z którymi musiała zmierzyć się sama. Według mnie były one jednak momentami zbyt brutalne (panda, gumki), brak reakcji ze strony nauczycieli. Musiałem też przestawić się na inne realia, inaczej zachowuje się młodzież japońska, inaczej amerykańska, inczej polska. Inne jest podejście społeczeństwa, inna tolerancja/obojętność wobec pewnych zachowań. Samo poradzenie sobie z problemami też według mnie przyszło zbyt szybko a buntownicze zakończenie, nawet pasujące do młodej bohaterki, mnie nie specjalnie przekonało. Miałem mieszane odczucia ale jestem w stanie przyjąć że dla bohaterki miało duże znaczenie. Vitamin jest dobrym tytułem z prostym morałem i prostą poruszającą historią, miejscami okrutną, temu nie polecałbym jej niedojrzałym czytelnikom.

Opinia całości: Po pierwsze wielki plus za kreskę, jest bardzo przyjemna i zakochałam się w designie postaci (WSZYSTKICH). Fabuła pędzi jak szalona, przeczytałam całość w 1,5 dnia, na poważnie (new achievement unlocked). Dawno nie czytałam tak absorbującej emocjonalnie mangi, lub ogólnie książki. Serio, duży plus. Przechodząc dalej, autorka jest świetna! Poza tym, że wywołała u mnie szereg emocji na raz, to jeszcze panowała nad fabułą w ten sposób, że w pewnym momencie myślałam że Suzume (główna bohaterka) dokona zupełnie innego wyboru. Całe szczęście się pomyliłam. Hehe Ogólnie rzecz biorąc moim zdaniem mocna pozycja, przynajmniej do tej pory w porównaniu z tym co przeczytałam. Śmiało mogę zaliczyć ją do top 5. Wiadomo nie jest dla każdego bo to shojo. Ciekawie przedstawia odkrywanie siebie i własnych uczuć

Pomysł z siedemnastymi urodzinami nie jest żadną nowością, przecież ile razy klepane były schematy "w dniu twoich X urodzin", a jednak coś w tym jest. Tylko irytuje mnie brak wyjaśnienia co. Początek to jakieś obrazy ucieczki, wołania, pożar coś, a potem mam kuzynostwo i sielankowy dom. No ale co z tym pożarem? Muszę czekać. Takashi z maminsynka robi się wręcz rozwydrzeńcem, a ciocia /jego matka/ jak pokorna czy tam spokojna była, tak jest. Kuzyni miejscami zachowują się jak na swe młodzieńcze lata, by po chwili rzucić tekstem weterana życia. Finalnie dowiaduje się ciut więcej, ale żeby poznać całość muszę sięgnąć po drugi tom. Wciąż mnie ciekawi, więc... sięgam :D

Przyjaciółki, to jednotomówka od Waneko. Mała dawka szkolnego romansu, która raczej nikomu nie zaszkodzi. Na tych paru stronach mamy dobrze rozpisaną historie i charaktery 4 głównych postaci. Po zastanowieniu się, właściwie nic nie mogę tej pozycji zarzucić. Super historia na jeden wieczór.

Fajna ,lekka ,akurat na jeden raz. W gorszy dzień na pewno poprawi humor choć trochę .Za najlepszą historię uważam oczywiście tą główną ,tytułową oraz Hanako z ławki obok. Nie jest to arcydzieło i oczywiście nie tego się spodziewałam ale mangę śmiało bym poleciła :)

Alicja, czyli młody przystojny mężczyzna w białym garniturze, to 89-ta Alicja w Krainie Czarów. Dziwne? Wcale nie. Alicją może być w zasadzie każdy, kogo nazwie Królik. To on znalazł nieświadomą swego „ja” Alicję, nadał jej imię, zapoznał z regułami gry. Ale ta Alicja nie jest taka jak wszystkie. I nie wiadomo, czy to dlatego, że jest mężczyzną (wszak i Królowa Kier nią jest), czy dlatego, że jest najbardziej podobną do pierwowzoru, Alicji nr 1, podróbką. Więcej na: https://www.monime.pl/are-you-alice-manga/

DIAMENT!! Kolejne cudo Yamamoto <3 Nic tylko chwalić! Akcja jest szybka, lecz dobrze (moim zdaniem) zbalansowana. Czuję co raz więcej emocji a ostatnia scena jest tym co kocham najbardziej *śmiech*. Uwielbiam całą mangę i polecam serdecznie... najlepiej kupić całą serię (3 tomy)! Cóż, kreska przecudowna i jak zawsze umie mnie rozbawić. Uwielbiam i ode mnie 10 ^^

W 1 tomie poznajemy bohaterkę(Akari) , która przenosi się do nowej szkoły podstawowej i poznaję chłopca(Takaki) , który też nie dawno się przeniósł i zaczynają spędzać razem czas , a koledzy z klasy się śmieją , że są parą. I tak mija czas i w pewnym momencie bohaterka znów się przenosi i oboje płaczą , a potem na zakończenie klasy dziewczyna wyjeżdża. Następnie wymieniają listy i czas ciągle mija i okazuję się , że bohater też się przenosi o wiele dalej. I postanawiają się spotkać. Akari ma czekać na peronie , ale gdy Takaki do niej jedzie co chwilę są jakieś postoje z powodu pogody i dociera strasznie późno , ale dziewczyna wciąż czeka i rozmawiają , jedzą , spacerują i w końcu się całują. I podczas pocałunku bohater myśli , że nie uda im się przetrwać i wie , że Akari też o tym wie. A potem zasypiają razem pod kocem i rano bohater odjeżdża. I obiecują sobie , że będą pisać. Następnie mija trochę czasu i poznajemy nastolatkę(Kanae) , która chodzi do szkoły z Takaki i jest w nim zakochana , ale nie potrafi mu tego powiedzieć. Wychodzi też na jaw , że wiadomości między Takaki ,a Akari ustały i na koniec widzimy jak Akari w swojej szkolę ma powodzenie i prosi jednego chłopaka by dał jej chwilę na odpowiedź na jego wyznanie , a potem myśli o Takaki i zastanawia się czy się w kimś zakochał. I myśli też o tym , że to co ich łączyło będzie już tylko pięknym wspomnieniem. I tak kończy się 1 tom. Historia jest w sumie bardzo dobra , ale anime było lepsze. Tutaj miałem wrażenie , że wszystko jest zbyt rozciągnięte i przede wszystkim z mangi płynie taki smutek. Miałem wrażenie , że nie ma tam żadnej radości. Nawet , gdy bohaterowie spotykają się na peronie i niby są szczęśliwi to Ja tam czułem tylko smutek. Co do bohaterów to niby fajni , ale najbardziej polubiłem Kanae i jej było mi najbardziej szkoda. Jest jeszcze jeden tom , który też przeczytam , ale manga nie trafi do moich ulubionych

Trochę nie wiem co myśleć W pewnym monecie miałam ochotę sprzedać tę serię. Nie wiem czemu po prostu mnie do niej nie ciągnie aż tak bardzo. Moim największym problemem jak na razie jest to, że akcja zawszę zaczyna się tak w 1/3 tomu, a początek to takie straszne lanie wody. Przydało by się tam więcej akcji. Za to nie wiem co sądzić o nowym bohaterze który się pojawił, za szybko przeszedł przemianę jak na moje. Kiedyś dozbieram dalej ale mi się nie spieszy.

Dia jest wampirem, który przez całe życie musiał uciekać przed łowcami. W końcu trafia do Japonii, gdzie znajduje schronienie u tajemniczego mężczyzny... Jednak i tu nie ma spokoju, ponieważ już wkrótce pojawia się Kuro - jeden z łowców, z którym Dia zawarł umowę. Jak, myślicie? Uda mu się przed nim uciec? I kto naprawdę jest tym złym? O ja cię! Ta manga to była kwintesencja opowieści o wampirach, ludzie! Sama postać Dii jest totalnie przesłodka, a w tym samym czasie zabójczo niebezpieczna. Manga jest pełna emocji i tajemnicy oraz nagłych zwrotów akcji i... kilku bardzo namiętnych scen narysowanych jednak nie nachalnie, a bardzo uczuciowo. Do tego te dziwne przepychanki między Dią a Kuro i myśl, że coś tu jednak jest na rzeczy... No dobra - fabuła nie jest jakoś super skomplikowana, ale dla mnie wcale taka być nie musiała. Manga jest krótka, czyta się ją na raz, ale pełno tu emocji, pewnej erotyki, która od wieków bije od wampirów. Końcówka jest przecudowna, pełna akcji, a epilog to już taki wyjątkowy smaczek dla czytelnika - zarówno wizualny jak i fabularny. A scena na tylnej okładce to totalne cudo, poruszające pewien temat, nad którym sama się zastanawiałam! 😂 Wampiryzm Dii jest bardzo fajnie przedstawiony, autorka nadała mu wręcz cechy... kota! I to moim zdaniem kapitalny zabieg! Do tego te wszystkie wyrazy dźwiękonaśladowcze, które pojawiają się praktycznie na każdej stronie i są zabawnym dodatkiem uzupełniającym całość. Wiem, że manga nie każdemu przypadnie do gustu. Ale! Jeśli lubicie opowieści o wampirach, jeśli nie boicie się scen seksu i szukacie czegoś z postaciami LGBT - Dia game jest dla Was! 😁