Strażnik domu Momochi 13

Sympatyczna ładnie narysowana nowa wersja opowieści o Śnieżce, która musi uciekać przed grożącym jej niebezpieczeństwem... chociaż nie ze strony macochy tylko zepsutego arystokraty. Choć ten tomik mangi spodobał mi się, to jednak mnie nie oczarował. Nie wiem czy zabiorę się za kolejne tomiki.

Kiri Wazawa korzysta ze sprytnego zabiegu, gdzie wraz z jednym z bohaterów poznajemy świat i reguły panujące w mandze. Ashiya jest kompletnie zielony w sprawach demonów, egzorcyzmów i wszystkich reguł panujących w tej profesji. Chłopak musi się przystosować do tego wszystkiego. Po części jest to efekt długu, a po części nastolatek zafascynował się wszystkim, co go otacza i chce pomagać komu może. Mamy więc fajną motywację bohatera i świetną okazję do poznawania reguł tytuły w bardzo naturalny sposób. Ashiya nie jest obeznany w tych wszystkich sprawach i popełnia błędy, co jest okazją do lekcji na temat prawidłowego postępowania.

Manga skupia się na perypetiach pary bohaterów. Ashiya jest wprowadzany do różnych zagadnień a temat demonów i dziwnych stworzeń przez Abeno, który jest mistrzem w tym fachu. Tak się złożyło, że dwójka uczęszcza do tej samej klasy w liceum, więc chłopaki mają też odrobinę perypetii szkolnych. Z tym, ze tutaj w tle są nadprzyrodzone stworzenia i masa nietuzinkowych osobników. Schemat trzech pierwszych tomów mangi Posępny Mononokean wprowadza nas w funkcjonowanie egzorcysty i to jak wyglądają typowe sprawy, jakimi zajmuje się Abeno. Mykiem jest tutaj, to, że bohaterowie nie wykonują egzorcyzmów dla ludzi, tylko dla demonów. Para załatwia przeróżne sprawy dla potworów, po to by żyło im się lepiej lub mogły wrócić do swojego wymiaru i żyć tam w spokoju. Jest to bardzo ciekawy pomysł sprawiający, że to, co wydaje się z początku potworami, jest bardzo ludzkie. Dzięki temu świat mangi wydaje się jeszcze bardziej magiczny, a sprawy, z którymi muszą się uporać młodzi bohaterowie, są nietuzinkowe i ciekawe.

Kreska jeszcze lekko niezdarna ale daje to lekki klimacik który wtapia się ładnie w klimat mangi. Większość dobrze skadrowana, sceny które mają być dynamiczne są bardzo dynamiczne. Rysowniczka potrafi ładnie dobierać dynamizm kadrów w zależności od powagi sceny czy jej chaotyczności. Sama historia na początku nie przedstawia sobą nic zbyt ciekawego, później zaczyna się trochę rozkręcać ale jest bardzo przewidywalna. Na koniec otrzymujemy lekkie pomieszanie z poplątaniem które jak dla mnie jest zakończeniem bez zakończenia o_O Czytałam w prawdzie tylko jedną książkę Murakamiego, będącą zbiorem dziwnych opowiadań ale czytając tą mangę trochę skojarzyła mi się z klimatem wspomnianego autora. Jeżeli więc lubisz Mukaramizmy, może i ten tytuł przypadnie Tobie do gustu :)

Aoi odwzajemnia uczucia Himari, jednak ich sielankowa miłość zostaje brutalnie przerwana. Dziewczyna z każdą następną nocą, ma coraz bardziej realistyczne i mroczniejsze sny dotyczące domu, w którym żyją. Jak się okazuje, dom skrywa więcej tajemnic, niż mogła się tego spodziewać. W posiadłości pojawia się czarny Nue - poprzednik Aoi. Jednak problemem jest to, że dwóch Nue nie może istnieć. Aoi traci swoje moce. Dodatkowo przyjaciel Aoiego z lat młodości, zapadł w dziwny sen, z którego nie może się obudzić i przeżywa cały czas ten sam dzień w szkole. Jak poradzi sobie z całą sytuacją Aoi? Czy Himari znajdzie sposób by odzyskać władzę nad posiadłością? Mam wrażenie, że autor mangi wkłada w każdy następny tom oraz więcej akcji i wątków, które wręcz brutalnie nas wciągają i nie pozwalają wrócić do rzeczywistości, kiedy nadchodzi koniec. Nie można powiedzieć, że bohaterowie kompletnie się nie zmieniają - byłoby to kłamstwo. Po każdej historii, w którą zostali wplątani, ich charakter i sposób życia się zmienia. Mam wrażenie, że najlepiej widać tym razem po chłopaku - na początku miałam wrażenie, że była to postać bez charakteru, teraz widzę, że z każdą kontynuacją dowiaduje się czegoś nowego o nim. Co więcej, to w jaki sposób uświadamia sobie, kim się staje - bezcenne. Kreska nie zmienia się - dalej jest na bardzo wysokim poziomie. Postacie są pięknie narysowane. Jeżeli coś lub ktos ma wyglądać strasznie, tajemniczo, słodko albo dziwnie - tak właśnie jest! Czasami żałuję, że właśnie TEN komiks nie jest kolorowy. Dodatkowym plusem są dialogi i relację między bohaterami. Ich zabawne odzywki i niespodziewane zwroty akcji - czyli to co Bukku uwielbia!Jednak najbardziej boję się tego, że zakończenie całej sagi będzie banalne i zepsuje całą tą otoczkę i magię. Na razie nie wiem co z następnym tomem, bo zakończenie 12 części jest tak mocne, że sama nie wiem co z tym zrobi autorka mangi. Nie pozostaje mi nic innego jak śledzić jej twittera i czekać na zapowiedź Polskiego wydawnictwa Waneko. Czy polecam? Pewnie że tak. Magia, miłość, przystojne demony, piękna kreska i wiele wiele więcej. To obowiązkowa pozycja dla mangowców shoujo, ale również dla tych, co poszukują ciekawego komiksu, który porusza dużą ilość wątków w tym historię różnych bohaterów, które nie zawsze kończą się pozytywnie.

Gdy kilka miesięcy temu zamawiałam komiksy, brakowało mi niewiele do darmowej dostawy – zamiast zaczynać dłuższą serię, uznałam, że równie dobrze mogę przy okazji kupić coś krótkiego, co szybko będzie można przeczytać. Tak w moje ręce trafił „Doctor Mephistopheles”. Manga ta powstała przy współpracy Hideyukiego Kikuchi (znanego przede wszystkim za sprawą „Vampire Hunter D”) oraz rysowniczki Kairi Shimotsuki. Opowieść ta zainspirowana jest postacią Mephisto z powieści „Demon City Shinjuku” autorstwa właśnie Hideyukiego Kikuchi – doczekała się ona nawet wersji animowanej w 1988 roku! Trzęsienie ziemi tworzy wyrwę między Shinjuku i pozostałą częścią Tokio. Na powierzchnię wychodzą demony oraz niespotykane kreatury, których nie można spotkać nigdzie indziej niż w przeklętym mieście. Szczególną sławą cieszy się doktor Mephisto, wedle relacji niektórych mogący uleczyć każde schorzenie. Pewnego razu w progi jego szpitala wkracza wróżbita twierdzący, iż w mieście zgromadzą się Nieśmiertelne Trzewia, mające według legend należeć do samego Boga. Przybysz pragnie wskrzesić nieśmiertelną istotę, co zdecydowanie nie podoba się diabelskiemu lekarzowi. Między Megedem i Mephistophelesem rozpoczyna się wojna, gdy demon wbrew prośbom zaczyna gromadzić pradawne artefakty na własną rękę… Opowieść pierwszego tomu nie jest szczególnie odkrywcza, lecz niewątpliwie miło się ją czyta. Oklepane motywy nie przeszkadzały mi w zaangażowaniu się w lekturę. Elementy grozy pojawiają się tu i ówdzie, niezwykły lekarz przykuwa uwagę swymi poczynaniami. Intryguje także pozbawiony pamięci Soyogi, którego zachowania są nieoczywiste, nieprzewidywalne, wprowadzają wiele chaosu, a także krzyżują plany wszystkich wokół. Wątek Trzewi może być dobrze wykorzystany, choć patrząc na objętość całej serii, nie oczekiwałabym tak naprawdę szczególnie wiele. Ubolewam przy tym odrobinę nad tym, że znalezienie pierwotnej powieści o Shinjuku będzie problematyczne – naprawdę chętnie dowiedziałabym się więcej o tym świecie. Poziom wizualny tej mangi jest… różny. Statyczne sceny prezentują się dobrze, postaci wyglądają charakterystycznie, zgrabnie, intrygująco. Gdy jednak pojawiają się jakiekolwiek sceny pełne dynamiki, walki i pędzącej na oślep akcji – idzie się po prostu zgubić w tym chaosie. Niby się człowiek przygląda, jednak nie sposób stwierdzić, co faktycznie się dzieje, ponad to, że widocznie dzieje się dużo. Dość udanie odwzorowana została anatomia narządów wewnętrznych, choć dostrzegam w niej trochę niekoniecznie udanych zabiegów ilustracyjnych. Ich obecność jednak miewa iście groteskowy wydźwięk, wszak urocza dziewczynka z jelitem grubym w koszyczku to dość nietypowy widok, mogący powodować pewien dyskomfort. „Doctor Mephistopheles 1” udanie wprowadza do niezwykłego świata Shinjuku. Nie stanowi może jakiejś szczególnie wybitnej opowieści, lecz jako krótka rozrywka sprawdza się dobrze. Ode mnie zyskuje ocenę 7/10 – wkrótce zajmę się kolejnymi tomami tej historii, by sprawdzić, czy jako całość również jest warta uwagi.

Manga „Fruits Basket” mnie nie zawiodła. To bardzo przyjemna lektura, która poza ciekawym wątkiem romantycznym ma do zaoferowania również tajemnice do odkrycia. A takie połączenie lubię. Każdy z bohaterów jest interesujący. Dodatkowo pojawia się ktoś, kto wzbudza strach wśród niektórych członków rodziny Soma. Robi się coraz ciekawiej. Drugi tom czytało mi się jeszcze lepiej niż pierwszy. Mam nadzieję, że seria utrzyma obecny poziom. [współpraca recenzencka]

Toru Honda straciła matkę a opiekę nad nią przejął dziadek. Jednak z powodu remontu dziadek poprosił, aby dziewczyna zatrzymała się u jakiejś przyjaciółki na kilka miesięcy. Ona jednak nie chciała nikomu robić kłopotu i postanowiła przeczekać okres remontu pod chmurką w namiocie. Pewnego dnia w trakcie spaceru dziewczyna dotarła w pobliże nieznanego domu. Na jego tarasie zauważyła figurki zwierząt z chińskiego zodiaku. Po chwili pojawił się właściciel domu (Shigure) i wdali się w rozmowę. Okazało się, że w tym domu mieszka też jej kolega z klasy, Yuki Soma, do którego wdycha połowa jej koleżanek. Kiedy Shigure i Yuki poznali historię dziewczyny, zaoferowali jej zakwaterowanie w zamian za pomoc w pracach domowych. Krótko potem próg domu przekroczył kolejny przystojny młodzieniec, Kyo Soma, którego życiowym celem jest pokonanie w walce Yukiego. Zrobił się niezły raban, w wyniku którego Toru przypadkowo przytuliła Kyo. A ten… zmienił się w kota. Okazało się, że nad rodziną Somów ciąży klątwa, a poszczególni jej członkowie zmieniają się w zwierzęta z chińskiego zodiaku. W następnych rozdziałach dziewczyna poznaje kolejnych członków Somowej rodzinki, a urodziwy Yuki i temperamentny Kyo zaczynają coraz mocniej się do niej przywiązywać. Manga serwuje połączenie romansu, komedii, dramatu i wątku supernatural. Bardzo przyjemnie się ją czyta, osobiście polecam. [współpraca recenzencka]

Kolejne spotkanie z piekielnym lekarzem już za mną. Akcja brnie do przodu, a ja szczerze się zastanawiam, jak ta opowieść ma się zmieścić w raptem trzech tomach. Cóż, jeszcze się przekonam, co zaprezentuje duet Hideyukiego Kikuchi i Kairi Shimotsuki. Jaką przygodę oferuje czytelnikowi „Doctor Mephistopheles 2”? Mephisto ratuje Soyogiego z iście opłakanej sytuacji… Pracownicy kliniki dziwują się, że przeżył pomimo tak tragicznych obrażeń. Konflikt z grupą Megeda się zaostrza, a ataki mające odzyskać Nieśmiertelne Trzewia stają się agresywne. W mieście zrozpaczona kobieta rozpoczyna kompletną rozróbę, której nikt nie jest w stanie opanować. Z kolei w wyścigu poszukiwaczy wnętrzności Boga pojawia się zupełnie nowy gracz… Kim jest Gerster i skąd ma tak potężne moce?! Opowieść nabiera tempa, jednak niemal całkowita zmiana głównego wątku odrobinę mnie wybiła z rytmu. Mam wrażenie, że dobre zamknięcie wszystkich tych koncepcji nie będzie szczególnie możliwe. Spodziewam się głośnej klapy w ostatnim tomie. Brakuje mi odrobinę rozwinięcia poszczególnych bohaterów – niby wiadomo, kim są, lecz jakoś zupełnie nie da się ich dobrze poznać. Bardzo intryguje postać Gerstera: potrafi on naprawdę przerazić i czuć z jego strony silne zagrożenie. Oprócz tego pojawia się również kilka innych intrygujących pomysłów jak… czarna dziura w brzuchu? Miło obserwuje się także historię związaną z Soyogim – może dzięki niej w końcu dowiem się, kim naprawdę jest. Rysunki mają wszystkie zalety i wady, które dostrzegłam w pierwszej odsłonie cyklu. Jednak tym razem kilka kreacji zdecydowanie się wyróżnia. Można przyjrzeć się lepiej bohaterom drugoplanowym: Panna Lalka powala swoim urokiem, a wampiryczny Yakou otacza się niemalże całunem tajemnicy. Fascynująco wypada przewijająca się miejscami Banshee – przy czym jej „właścicielka”, Mirei, może budzić dość skrajne uczucia… Głównie te niekomfortowe. Gerster z kolei nawet wizualnie budzi postrach: ponure barwy, silne cienie, ostra kreska. Odkąd tylko się pojawia, czytelnik wie, żeby z nim nie zadzierać. Szkoda, że problemem wciąż okazują się tu sceny walk, w których panuje po prostu chaos. Szczęściem w nieszczęściu może być fakt, iż jest ich tu chyba odrobinę mniej i są przynajmniej minimalnie bardziej czytelne. Mimo pewnych niedociągnięć „Doctor Mephistopheles 2” jak najbardziej utrzymuje poziom, choć z zupełnie innych powodów. Nie mogę się doczekać zakończenia, nawet jeśli spodziewam się tragedii narracyjnej w ostatnim tomie. Przyznaję tej części 7/10 – przyjemne czytadło, może i bez szczególnej głębi, lecz z pewnością nie należy do najgorszych.

Oczekiwany finał! Oceniając całą serię: wszystko, co zakładasz na początku, okazuje się błędne. To emocjonalny rollercoaster - w jednej chwili ktoś, komu ufasz, zdradza... albo i nie. A rozwiązanie akcji - bajka! Do czego się można przyczepić - męskie postaci są strasznie... kobiece (ale to taki styl rysowania, uspokajam) piękne wręcz. Ogółem jestem zachwycona, że w zaledwie czterech tomach udało się zawrzeć całą, piękną historię, nie gubiąc przy tym wątków. Mam nadzieję, że kogoś zachęcę do sięgnięcia po tę serię- warto!

Ohayou! 🏳️‍🌈 „Twoja przeszłość nie determinuje twojej przyszłości. Ona zależy od obecnego ciebie” Powiem szczerze, że niezwykle dobrze bawiłam się podczas czytania „Therapy Game” i „Therapy Game: Restart 2”. O ile fabuła sama w sobie jest dość standardowa i niewiele z plot twistów zaskoczyło mnie w trakcie, tak nie mogę ująć tym pozycjom wciągającej i zatrzymującej się w sercu historii. Niesamowicie cieszę się, że Minato – czyli postać, którą bardzo polubiłam w „Secret XXX” – odnalazł szczęście w ramionach odpowiedniego mężczyzny. Ich relacja jest słodka i klimatyczna, czuć to wzajemne uzupełnianie się charakterami. Momentami chciało mi się uronić łzę, gdy widziałam, jak im obu na sobie zależy, ale pewne barykady to uniemożliwiają 💔 Niemniej jednak super bawiłam i wzruszyłam się poznając ich historie miłosną, a także prywatną w sferze rodzinnej itd. Z przyjemnością poznam ciąg dalszy 🏳️‍🌈 Polecam tę spokojną, relaksującą pozycję każdemu fanowi i każdej fance yaoi romance 💜 jak również tym osobnikom, którzy chcą zacząć te przygodę od ciekawej lektury – właśnie „Therapy Game” będzie strzałem w dziesiątkę 🖤

Niektóre dobre mangi powinny pozostać one shotami, tutaj się tak nie stało i jest spadek w historii. W pewien sposób wiele traci na znaczeniu, choć mamy dorosłych bohaterów, ponieważ nasza para kończy studia, wciąż będąc razem, to ich kłótnie wydają się bardzo infantylne i jakby cofali się w czasie zamiast iść na przód. W tej części jest to czas mierzenia się z swoimi słabościami, coś się kończy by coś nowego się rozpoczęło. Bohaterowie dostają pierwszą pracę, myślą nad przeprowadzką, kończąc studia, wszystko się zmienia. Nadchodzi moment w ich związku gdzie chcą powiedzieć najważniejszym sobie osobom, że są razem, pierwszą taką osobą jest mama jednego z bohaterów która nie reaguje najlepiej co powoduje, że relacja między tą dwójką słabnie i oddalają się od siebie. Jest to na pewien sposób próba pójścia dalej ale nie wiem czy jest to udana próba. Tom drugi kończy się cliffhangerem, nie mamy definitywnego zakończenia jak w pierwszym. Tak więc trzeba sięgnąć po tom trzeci by dowiedzieć się jak ten wątek się kończy.

Jeśli myślisz, że manga "Zbudź się, Śpiąca Królewno" to lekki romans dla nastolatek, to jesteś w grubym błędzie. Bohaterem mangi jest licealista Tetsu, który z pewnych powodów dorabia sobie jako pomoc domowa w rezydencji nazywanej "nawiedzonym domem na wzgórzu". To właśnie tam, w domku gościnnym, mieszka córka właścicieli posiadłości, Shizu. Chłopak jest nią zauroczony, jednak przy kolejnym spotkaniu Shizu zachowuje się kompletnie inaczej. Jej zachowanie wzbudza w nim skrajne emocje, od wspomnianego zauroczenia, po czysty strach. W mandze mamy motyw paranormalny, co całkowicie mnie zaskoczyło. Bohaterowie mają złożone historie i autorka powoli odkrywa przed nami ich przeszłość. Poznajemy też trudności, z jakimi się borykają.

[RECENZJA 2 TOMÓW] ❗TW: śmierć, przemoc Lubisz czytać książki, na które trafisz przypadkiem i nic o nich nie wiesz? Ja lubię i tak właśnie było tym razem. Miałam ochotę na mangę, która nie będzie serią, którą już znam i mam na półce, a jednocześnie będzie "luźna". Tak zupełnym przypadkiem znalazłam na vinted ,,Siedmiu książąt i tysiącletni labirynt". Zachęcił mnie opis, bo tajemnice i gotycki klimat to coś, co lubię. Największym atutem tej historii było to, że jako czytelnik chciałam (i dalej chcę) dowiedzieć się kto zostanie cesarzem oraz kto - i czy w ogóle - umrze jako następny. Może to lekki spojler, ale tak, bohaterowie umierają i domyślam się, że na koniec zostanie jeden, czyli taki typowy motyw, ale to tylko moje spekulacje. Spekulować mogłam też na temat tego, czy dwójka bohaterów na koniec będzie razem, bo z jakiegoś powodu jeden postanowił być sługą/obrońcą drugiego, a sceny z nimi były dwuznaczne (ale nie erotyczne). Domyślam się, że to specjalny zabieg, co było czasami całkiem zabawne. Moim głównym zarzutem jest tempo. Wszystko działo się za szybko. Zanim zdążyłam pomyśleć jak rozwiązać zagadkę, więcej, zanim zdążyłam zrozumieć, o co w niej chodzi, oni już byli przy następnej. Oczywiście tę poprzednią rozwiązali bez najmniejszego problemu, tacy byli inteligentni. Dodając do tego to, że jakoś niespecjalnie martwili się o swoje życie (w zamku podnosił się poziom wody i groziło im utonięcie),nie czułam żadnych emocji. Jednym słowem: chaos, który potęgowany był też przez ilość bohaterów i różnorodność ich charakterów. Nawet nie zaliczę, ile razy nie wiedziałam, co się dzieje i co oni robią, skoro przed chwilą robili coś innego... Serię skończę, bo ma tylko 4 tomy, prawdopodobnie szybko zapomnę o fabule, ale niesmak po zmarnowanym potencjale pozostanie (serio liczyłam na coś świetnego).

Następny tom za mną. Był niesamowity <3. Już pomijając piękne postacie to jeszcze ta świetna historia. Nie szło się oderwać. Nie mogę się doczekać, co jest w następnym tomie <3. Gorąco polecam!!! 15.11.2024 Tutaj to mamy parodie 😄🤣. Przyjęcie na cześć zaproszonego gościa, którego zaprosił brat Zena 🎉. I o ironia jest to nie kto inny jak książę, który tak bardzo chciał mieć Shirayuki dla siebie 🤯🥴. Do tego książę Izana próbuje na wszystkie sposoby wykurzyć Shirayuki 🤴. Jestem bardzo ciekawa, co z tej historii wyniknie 🤔☺️. I jeszcze motyw przepięknych, inteligentnych ptaków 🐦. Zen ma ciężki orzech do zgryzienia. Jak sobie poradzi? 🤔🤨

Manga dla miłośników książek ;) Główna bohaterka, Kaho, nie widzi świata poza książkami. Zamiast spotykać się z rówieśnikami, woli zaszyć się z książką w kącie i dać się pochłonąć opisanemu w niej światu. Nie dziwi więc, że postanawia pomóc w swojej szkolnej bibliotece. Wkrótce okaże się, że na tyłach pomieszczenia znajduje się ukryte przejście do sekretnej biblioteki - pokoju pełnego magicznych ksiąg, w tym wielu białych kruków. Sęk w tym, że kiedy Kaho otwiera drzwi do tej biblioteki, kilka książek (w końcu to magiczne księgi) ucieka spomiędzy regałów na teren szkoły, wypuszczając ze swoich kart bohaterów literackich. Od tego momentu zadaniem Kaho (oraz poznanego w bibliotece strażnika, Hayamy) będzie odnalezienie wszystkich tych postaci i doprowadzenie ich z powrotem do swoich książek. Wyszła z tego całkiem sympatyczna, pełna humoru historia, która z pewnością przypadnie do gustu wszystkim bibliofilom ;)

Tomik jak najbardziej w porządku, czytało się bardzo sprawnie i z zainteresowaniem, a przy szóstym tomie czasem ciężko utrzymać akcję i ciekawość czytelnika. Złe moce zostały rozwiane i wszystko się dobrze skończyło, miłosna para odnalazła siebie na nowo. Jedna uwaga tylko... Czemu kiedy nagle wszyscy bohaterowie założą okulary to są nie do rozpoznania i stają się brzydcy i niewidzialni ? Trochę to stereotypowe i mam nadzieję, że więcej mang w przyszłości będzie wprowadzało odwrotny stosunek do okularników.

  Shoukichi jest uzdolnionym fryzjerem pracującym w jednym z tokijskich salonów. W odróżnieniu od innych kolegów po fachu nie lubi plotkować z klientami. Tak naprawdę w ogóle nie lubi z nimi rozmawiać. Jedyne, co go interesuje, do sprostanie powierzonemu mu zadaniu. Niestety, małomówność, introwertyczność i wybuchy gniewu nie zaskarbiają mu sympatii ludzi, więc może liczyć tylko na stałych, ceniących sobie ciszę, klientów. Kiedy na jego drodze staje przebojowy Fukusuke, ciśnienie Shou skacze co minutę, a pięści idą w ruch. Niezrażony Fukusuke nie poddaje się i stara zapoznać przyjaciela ze swoimi metodami pracami. Równie niestrudzony w poczynaniach wydaje się tajemniczy prześladowca Shoukichiego. Lubimy spełniać własne marzenia i realizować cele, współcześnie nazywane goalami. Najnowsze aplikacje za jeden z takich uznają nawet ścielenie łóżka – pierwszy cel osiągnięty, teraz realizuj pozostałe, brzmi zachęcający komentarz. Serio, ktoś nie ścielił łóżka przed wyjściem z chaty? Żenada! Ale co, jeśli, nieświadomi niczego, sami jesteśmy czyimś celem, i ten ktoś nie będzie przebierał w środkach, by go osiągnąć? Wulkan emocji i rollercoaster nastrojów. Dozwolone od lat osiemnastu.