Stąd do nieba. Ostatnie przesłanie. Rozmowy z Arturem Sporniakiem i Janem Strzałką

Mniej luźna niż pozostałe książki o. Joachima. Wymagająca skupienia i powolnego czytania i rozważania. Nie znaczy to bynajmniej, że gorsza. o. Joachim pokazuje, że jak się chce to można, nawet zobaczyć Boga. Dodatkowo na końcu wydania mamy krótką biografię znakomitego dominikanina. Polecam dla szukających drogi do wejścia głębiej w wiarę.

Ta książka jest trudna. Bardzo głęboka refleksja nad tym, kim kobieta jest w swojej istocie, jaki był zamysł Boży w stworzeniu "odpowiedniej pomocy dla mężczyzny". To jest dla osób głęboko wierzących. Wyłącznie. Również dla mężczyzn, którzy chcą poznać lepiej kobiecą naturę, jak Bóg ją wymyślił, dlaczego mężczyzna poszukuje kobiety. Jak dla mnie to nie była lektura na jeden wieczór. Po jednym podrozdziale na dzień. Miałam ubaw jak autorka stwierdziła, że kobieta ma dobre rozeznanie przeżyć wewnętrznych, a mężczyzna lepiej rozpoznaje sytuacje na świecie i lepiej je interpretuje. A po tym stwierdzeniu, zaczęła refleksje na temat obecnych czasów i sytuacji dziejących się na świecie, z którymi kompletnie się nie zgadzałam. Więc tak, część tekstu jest do odrzucenia. Ale pogłębiona refleksja nad Słowem i przeżyciami wewnętrznymi 100% naprawdę trafne, głębokie i warte przemyślenia.

Czytałam „Ludzi ósmego dnia” Krzysztofa Pałysa OP z zapartym tchem od pierwszych stron. Czytałam z jednej strony jak dobry, trzymający w napięciu reportaż, a z drugiej - jak niezwykłe świadectwo wiary dwóch „szaleńców”, którzy zuchwale wystawili Boga na próbę,„bezczelnie wierząc”, że nie daje On człowiekowi pragnień, których nie mógłby spełnić. A jakie było ich pragnienie? Otóż dwaj bracia dominikanie, Maciej i Krzysztof, zapragnęli nawiedzić miejsce, gdzie na świat przyszła Matka Teresa. Od zaprzyjaźnionych misjonarek dostali „adres klasztoru w Skopije w Macedonii, zapewnienie o modlitwie, a także naleśniki z kapustą na drogę”. Trasę wyznaczyli sobie długopisem na kartce zaledwie kilka godzin przed wyjazdem, jednak planowanego dystansu nie zamierzali pokonać w sposób, który każdemu od razu przyszedłby na myśl, ale - autostopem! Tylko i wyłącznie autostopem! 4 000 km i to w zaledwie osiem dni, a do tego jeszcze w środku lata! Jaki przebieg miała ich podróż, z iloma trudami, niewygodami i z jakim ryzykiem musieli się mierzyć, możecie sobie wyobrazić, bo to kwestia doświadczenia i wiedzy. Ale już to, iloma niespodziankami, łaskami i jak wielką ilością dobra ze strony napotkanych ludziach Bóg ich obdarzył, o tym musicie przeczytać! Tym, co mnie najbardziej uderzyło podczas lektury, była doskonale poprowadzona analogia między opisywaną przez ojca Krzysztofa podróżą autostopem a życiem. I choć wydaje się, że motyw drogi jest już mocno w literaturze i sztuce wyeksploatowany, to tutaj tchnie świeżością. Autor podkreśla choćby to, że od osiągnięcia celu i satysfakcji z nim związanej ważniejsza jest sama podróż, w której w pełnym zaufaniu „chcieli się dać Bogu poprowadzić”. W centrum zainteresowania braci są również wszyscy napotkani ludzie, a znaleźli się wśród nich ateiści, muzułmanie, prawosławni i buddyści. Spotkanie z każdym z nich postrzegają jako życiowe lekcje i choć nie próbują nikogo nawracać, świadczą o Bogu z całą pokorą i cierpliwością, na jaką ich stać. Wiedzą, że każda sytuacja i każdy człowiek pojawiają się na na naszej drodze w określonym celu. Bo Bóg nas prowadzi, błogosławi nam i nas strzeże nieustannie! Nawet wtedy, kiedy wydaje się, że zupełnie bez sensu czekamy gdzieś na wysepce przy głównej autostradzie albo stoimy zagubieni na rozdrożu. Poza tą głębią przekazu doceniam bardzo żywy i obrazowy, a jednocześnie precyzyjny styl ojca Krzysztofa. Szanuję Go za szczerość i uczciwość w opisie przeżyć wewnętrznych, w tym choćby poczucia rezygnacji, rozczarowania i niepokoju, do których przecież mógłby nie chcieć się przyznawać… A przede wszystkim dziękuję za inspirujące świadectwo wiary w to, że „Bóg nigdy nie daje człowiekowi pragnień, których by nie mógł wypełnić” (św. Teresa z Lisieux). Ach, i jeszcze jedno! Relację Autora dopełniają genialne, pełne emocji, szkice Jolanty Franus, które pomagają sobie wyobrazić to, o czym w reportażu czytamy. Całym sercem polecam Wam tę wyjątkową literacką podróż autostopem do Matki Teresy. Niezależnie od tego, czy jesteście wierzący czy wciąż poszukujecie tego, czemu warto zaufać… Naprawdę warto!

Ma kardynał (wtedy jeszcze biskup) Ryś niesamowicie wrażliwe spojrzenie na Słowo Boże. Potrafi z pozornie neutralnego tekstu wydobyć sensy i znaczenia, które nie są ani intuicyjne ani nie przychodzą na myśl. W swojej egzegezie nie ogranicza się tylko do Ewangelii czy powszechnie znanych opowieści Starego Przymierza. Sięga zawsze dalej i stara się wszędzie widzieć głębie. Tak samo jak w tej krótkiej książce o Rut – młodej dziewczynie z kraju Moabu, która zrządzaniem losu odnajduje się na terenie zamieszkanym przez Żydów. Jako w pełni poganka dostępuje jednak zaszczytów i łaskawości, która w przekonaniu starszyzny powinna być zarezerwowana tylko do współplemieńców. Bp Ryś wyjaśnia dlaczego i po co. Dzięki temu dostajemy wspaniałą opowieść o Bogu w którym Jest zawsze Więcej; w którym nie ma względu na osobą i jej afiliację, liczy się tylko serce pokorne zdolne do słuchania i do służby.

Dzięki tej książce byłam świadkiem rozmowy dwóch doświadczonych, mądrych mężczyzn, którzy zwracają uwagę na to, co jest naprawdę istotne. Ze spokojem i humorem opowiadają o różnych sytuacjach ze swojego życia. Nie jest to długa rozmowa i nie porusza dogłębnie poszczególnych tematów, ale przypomina o tym, że - jak powiedział św. Augustyn - "Jeśli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu".

„Na dzisiejszym barwnym i hałaśliwym rynku towarów religijnych mogę niekiedy ze swoją wiarą chrześcijańską wydawać się bliższy sceptycznym i agnostycznym krytykom religii niż temu wszystkiemu, co się tam oferuje. /…/ Tak, główną różnicę między wiarą a ateizmem dostrzegam w cierpliwości. Ateizm i religijny fundamentalizm oraz entuzjazm zbyt łatwej wiary są uderzająco podobne do siebie w tym, jak szybko potrafią uporać się z tajemnicą, którą nazywamy Bogiem – i właśnie dlatego wszystkie te trzy postawy są dla mnie jednakowo nie do przyjęcia” [1]. Mocne! Alfreda Hitchcocka zasada reżyserska i recepta na przyciągnięcie uwagi widzów: najpierw trzęsienie ziemi, a potem napięcie będzie narastać, sprawdziła się tu w pełni. Skoro ksiądz katolicki zaczyna od stwierdzenia, że ateizm i religijny fundamentalizm są do siebie podobne bardziej, niż mogłoby się to wydawać, to moją uwagę kupił na pewno. Ten cytat ujawnia jednocześnie, choć w pewnym skrócie i uproszczeniu, o czym jest książka, czyli o braku ludzkiej cierpliwości wobec nieobecności Boga. Być może pozornej nieobecności, bo Bóg objawi się na pewno u kresu dziejów. Wtedy też da się poznać i może zrozumieć. Oznacza to, że tej cierpliwości potrzeba naprawdę sporo. Tą specyficzną cierpliwość Tomáš Halík osadził na trzech filarach: wierze, nadziei i miłości. „Nie mówię ateistom, że nie mają racji, ale że brak im cierpliwości; twierdzę, że ich prawda jest prawdą niedopowiedzianą” [2]. A teraz o tym, na czym opiera autor swoje przekonania, w jaki sposób je objaśnia. Otóż głównie na jednym zdarzeniu biblijnym i jednej osobie – na Zacheuszu. Zacheusz, tylko przypomnę, bo katolikom jego historia oczywiście jest świetnie znana, był przełożonym celników. Oznaczało to człowieka z obrzeża – nie całkiem swój, nie do końca obcy (celnicy nie cieszyli się poważaniem innych Żydów). Zacheusz chciał zobaczyć Jezusa, ale będąc człowiekiem wyjątkowo niskiego wzrostu, nie mógł Go w tłumie dostrzec. Wdrapał się więc na morwę (w innych wersjach na sykomorę) i zerkał spośród gałęzi. Jezus kazał mu zejść i wprosił się do niego na kolację. „Przemówić do Zacheusza może tylko ten, kto zna jego imię – zna jego tajemnicę. Ten, komu taki typ człowieka nie jest obcy, kto potrafi wczuć się w skomplikowane przyczyny jego nieśmiałości. Do Zacheuszów dzisiejszej epoki może się tak naprawdę przybliżyć tylko ten, kto sam był i w pewnym stopniu nadal pozostaje Zacheuszem” [3]. „Cierpliwość wobec Boga” to do pewnego stopnia zbiór esejów lub/i rozważań na temat Zacheusza, jego życia, postawy, dylematów. Choć epizod z Zacheuszem nie zajmuje w Biblii wiele miejsca, to jest ważniejszy, niż się to wydaje, bo to jakby ewangelia w pigułce. Misją Jezusa nie było ratowanie tych, którzy się dobrze mają, ale nawracanie, uzdrawianie, znajdowanie i przyjmowanie zagubionych czy pogubionych. Książka wzbudzająca rozmaite uczucia i emocje. Raz to wesołość, raz złość, raz wzruszenie, raz życzliwość, innym razem wdzięczność… Trudno byłoby mi znaleźć dziesięć kartek, na których przynajmniej raz nie znalazłbym treści ważnych, do przemyślenia. „Dojrzała wiara sprzyja dojrzewaniu sumienia, niedojrzała wiara nie ufa sumieniu i stara się go zastąpić jedynie mechanicznym posłuszeństwem wobec przedkładanych z zewnątrz nakazów i zakazów” [4]. Pozycja zdecydowanie warta uwagi dla wszystkich czytelników z otwartą głową, ale nie dla tych, którzy przekonani są, że już od dawna siedzą na kolanach Pana Boga i wszystko wiedzą lepiej. A może wierzących, bo to wygodne, że wszystko wie lepiej ich proboszcz… --- [1] Tomáš Halík, „Cierpliwość wobec Boga. Spotkanie wiary z niewiarą”, przekład: Andrzej Babuchowski, Wydawnictwo WAM, 2011, s. 7. [2] Tamże, s. 11. [3] Tamże, s. 21. [4] Tamże, s. 165.

To moja dopiero trzecia czy czwarta książka o. Badeniego. Wszystkie są w punkt, ta również. Jak wiadomo, ojciec Joachim żadnej z nich nie napisał. Wszystkie podyktował, gdy sam był już dobrze po 80 lub po 90. Ta książka jest o rzeczach ostatecznych. Mniej o śmierci, a więcej o życiu wiecznym, które choć zaczyna się już tutaj, to jego pełnia czeka nas dopiero po przejściu przez próg umierania. Ojciec Joachim był bardzo blisko z Bogiem, więc dość dobrze widział światło, którym jest Chrystus i pięknie potrafił o tym świetle opowiadać.

To moje drugie spotkanie z nieżyjącym już o. Badenim. "Fotel z widokiem na pole" przeczytałam z największą przyjemnością. Ta książka również trafiła do mojej głębi szukając Światła we mnie. Niezwykłą sympatię czuję do o.Joachima. Ubogaca mnie duchowo. Zapewne powrócę do jego książek.

Niepozorna książeczka. Tytuł też wskazuje na kolejny już poradnik o rozwoju osobistym. Nic jednak bardziej mylnego. Jest to piękny przewodnik o uczuciach jakie dotykają każdego z nas, tych przyjemnych i tych które w jakiś sposób mogą zaboleć. Traktuje integralnie o naszej emocjonalności. Napisana przez świetnego rekolekcjonistę, Jezuitę, o. Józefa Augustyna. Stąd zawiera w sobie bardzo popularną metodę ignacjańską jako sposób na poznawania i oswajanie uczuć. Książeczka bardzo pomocna – zwłaszcza dla tych którzy dopiero odkrywają swój świat emocji.

To jest dobry czas na taką lekturę. Specjalnie tego czasu nie wybierałem, ale pomógł mi bardzo film Roberta Glińskiego "Zieja" który premierę miał w marcu 2020 roku. Z powodu zarazy emisję przekładano a potem jakoś niezauważenie wszedł do kin. W lipcu chyba przypadkowo zauważyłem że leci, ale dopiero pod koniec września udało się kino zlokalizować. No a potem z Tarabuka przyszła książka... i druga fala wraz z niewiarygodnym zainteresowaniem problematyką i złymi zdarzeniami w polskim kościele. Dlatego napisałem że czas jest dobry bo ks. Zieja był niezwykły. Już ponad 30 lat temu mówił o biskupach..." w ich życiu bardzo mały jest ślad apostolskiego sposobu życia". Ale nie dlatego zachęcam do lektury aby pogrążyć jeszcze bardziej. W rozmowie red. Jacka Moskwy z ks. Janem jest aktualność spojrzenia (m.in. rozmowy odbywały się 1985 roku) na człowieka. Na kogoś obcego nawet, tego nielubianego kim czasami gardzimy, "tak po katolicku". No i o chrześcijaństwie, o swojej wierze a także pokazując to swoim życiem o którym opowiada przejmująco, prosto i surowo. Już naprawdę od jakiegoś czasu jesteśmy zmęczeni tym wszystkim, a przede wszystkim gadaniem i wrzaskiem dookoła, które u nas nazywa się na dodatek debatą. Ja także jestem, dlatego co pewien czas szukam tekstów. Takich jak ta opowieść.

Na książeczkę „Listy z pustyni” natknąłem się w kaplicy adoracji w mieście Madona (Łotwa), dokąd przyjechałem na nocną adorację. Uważam, że „Listy z pustyni” to dobra propozycja także na czas samej adoracji, gdyż książka jest podzielona na małe rozdzialiki, zatem można przeczytać jeden z nich, aby potem przed Najświętszym Sakramentem rozważać i pytać: na ile przeczytana treść ma coś wspólnego ze mną, z moim życiem, z moją wiarą. Pomyślałem jednak, że zabiorę ją do domu, aby spotkać się z całością świadectwa i przemyśleniami jednego z Małych braci Jezusa, czyli autora, brata Karlo. . Co mogę powiedzieć po jej przeczytaniu? To niby takie proste, spokojne świadectwo człowieka wiary, który postanowił iść w ślady świętego Karola de Foucauld, jednak uważam, że siła jego świadectwa i katechezy może mocno, zdecydowanie zapukać do bram (skamieniałego?) serca każdego czytelnika, bo czyż wobec tego, czym dzieli się autor, o czym pisze, można pozostać obojętnym?! Przykładowo, czytając: - o jego odkryciu prawdy, że nie jest „pępkiem świata” i że na plecach jego pomysłów, wysiłków, aktywności nie opiera się żaden z filarów Kościoła, - o dniach i nocach spędzonych wobec Hostii, a więc Boga, który się ukrywa, i Boga, który milczy, choć zadaje się Mu pytania, a jednak z czasem one (te odpowiedzi) pojawiają się w wydarzeniach życia, - o rachunku sumienia, który, zainicjowany mistycznym snem — wizją, pokazał mu, jak jego serce jest daleko od elementarnej miłości bliźniego, choć przecież jest osobą konsekrowaną, - o odkrywaniu granicy między tak zwanym „dobrym chrześcijaninem” a świętym chrześcijaninem, który utożsamia się z cierpiącymi tego świata, jest z nimi i dla nich, - o nazaretańskim stylu życia, które jemu i innyn zaproponował Karol de Foucauld, a który to styl życia tak bardzo kontrastuje z dyktaturą opinii i światowej mody, - o tym, że można trzymać w ręce Różaniec i jak faryzeusz afiszować się z nim, ale jednocześnie mieć wciąż nienawrócone, przepełnione żądzą pieniądza serce… . To tylko niektóre przykłady na to, jak mocna chwilami jest treść „Listów z pustyni”. Taką była ona przynajmniej dla mnie. Dodajmy jednak, że czytając listy brata Karlo i spotykając się z tymi dość trudnymi dla sumienia akcentami, nie jesteśmy pchani ku naśladowaniu tragicznej w skutkach rozpaczy Judasza, gdyż autor, wychodząc od słów Pisma Świętego, przypomina, iż jest możliwość nawracania się i wzrastania w mądrości życia i świętości serca. Autor daje na to przykłady także ze swego życia. Jeden z takich zdaje mi się być szczególnie przekonujący, albowiem ukazuje, że światło łaski Boga, aby doprowadzić do (jeszcze jednego) nawrócenia, jest w stanie oświetlić grzechy nawet sprzed 40 lat! . „Listy z pustyni” zawierają w sobie pouczenie o dynamice wiary i modlitwy do Boga. To dobra, pożyteczna treść, albowiem te dwie kategorie domagają się świadomego podejścia, a zatem i zrozumienia. Rozjaśniony zostaje, przynajmniej nieco, fenomen samej pustyni, która nie jest tożsama z Saharą albo inną pustynią w sensie geograficznym. W podobny sposób ukazane zostaje ubóstwo, które — jak przeczuwamy — nie wiąże się jedynie z jakimś brakiem pieniędzy czy wyrzeczeniem się ich. Sama wiara: autor przypomina, że wiara to nie tylko wzloty, „ochy”, „achy” i pachnąca dobrymi uczynkami świętość, ale wierzący przechodzi również przez okresy stanięcia oko w oko z prawdą o swej niedoskonałości i obrzydliwej grzeszności. Okresy te pozwalają dostrzec w całej okazałości różnicę między Stwórcą a stworzeniem. Dzięki tak zdobywanej pokorze można wzrastać o wiele szybciej. . Jeszcze jedno. Gęstość myśli, która spotykamy na kartach książki, domaga się powolnego czytania, a w przypadku niektórych wątków — czytania kilkukrotnego. Jednak zdecydowanie warto przez nią się „przedzierać”, aby wzrosnąć w mądrości życiowej i mądrości wiary. . Serdecznie polecam! . ks. Paweł Kamola

C.S. Lewis, autor słynnych "Listów starego diabła..." stwierdził, że nie odważyłby się napisania anielskiego poradnika. A jednak znalazł się ktoś, kto podjął tak trudne wyzwanie i wyszedł z tego obronną ręką. Książkę dobrze się czyta, jest napisana z humorem i lekką ironią w granicach dobrego smaku, zawiera wiele trafnych spostrzeżeń co do kondycji duchowej współczesnego, zanurzonego w elektronice, społeczeństwa. Jeżeli coś mi przeszkadzało, to był to wyraźny rzymski katolicyzm anioła w typowo polskim wydaniu, z akcentem na kult maryjny; z Boga też zrobiono katolika. Pod tym względem dzieło O. Janusza Pydy nie wytrzymuje porównania z pierwowzorem, którego przekaz ma charakter ogólnochrześcijański, bez oparcia się na konkretnej doktrynie i dogmatyce. Niemniej jednak polecam tę pozycję. Do kompletu brakuje jeszcze "Listów starej diablicy..." i "Listów sędziwej anielicy..." dotyczących kuszenia i duchowego prowadzenia kobiety.

"Prosta modlitwa" to jedna z książek podyktowanych przez sędziwego dominikanina dziennikarzowi. Jej głównym tematem jest modlitwa. Dla o. Joachima Badeni OP modlitwa jest prosta, bo "człowiek ochrzczony ma już "zmontowany" kontakt z Panem Bogiem, ale go nie wykorzystuje". Każdy wierzący powinien modlić się bardzo indywidualnie, a metody potrzebne są w ostateczności, bo forma potrafi zabić treść. Swoje stanowiska o. Badeni OP argumentuje szeregiem własnych, bogatych doświadczeń w zakresie modlitwy. W pamięć zapadają fragmenty, w których zakonnik otwarcie mówi o swoich mistycznych doświadczeniach. Jak pisał sam autor, ta książka nie stanowi gotowca, nie zawiera gotowych recept na modlitwę. Należy ją odbierać zatem ze względu na formę, jako głos bardziej doświadczonego brata, który dzieli się swoimi doświadczeniami z modlitwą, nie usiłując nikogo przekonać do swoich preferencji. Bo modlitwa dla o. Badeni OP to praktyka, którą należy po prostu stosować.

W stosunku do ks. prof. Halika jestem zazwyczaj prawie bezkrytyczna. Tym razem również. Jedyne, co mogę "zarzucić" książce "Dotknij ran", to to, że wymaga dużo skupienia przy czytaniu, ważne jest każde słowo, poza tym nawiązuje ona, jak zwykle do innych filozofów, jak Pascala, Nietzschego, Kanta itp., przez co staje się dla mnie trudniejsza w odbiorze. Poza tym jestem nią zachwycona. Halik w sposób do mnie przemawiający tłumaczy w niej sens cierpienia, koncentrując się raczej na zranieniach ducha, nie kusząc się na tłumaczenie, dlaczego cierpienie w ogóle istnieje. O dłuższą recenzję się nie pokuszę, gdyż tylko bym nieudolnie wykoślawiła to, co Halik chciał poprzez swój tekst powiedzieć.

Natknąwszy się na tę książkę, która jest zbiorem wywiadzików ze znanymi lub mniej znanymi ludzi pomyślałem ni mniej, ni więcej - zwykły zbiór wywiadzików :) Jednak książka ma w sobie "coś". Jest tu dużo światła (wręcz ŚWIATŁA) - wylewa się ono z opisów historii życia ludzi lub z odpowiadania na pytania uniwersalne. Nie ma tu zbytniego "księżowania", opowiadania o Bogu językiem zakazów i nakazów. Nie, nie - tu widać tylko Dobro, Miłość, Przebaczenie, Światło, Nadzieję, czyli wszystkie przymioty chrześcijańskiego Boga, obecnego w Kościele i w życiu ludzi, którzy zgodzili się coś powiedzieć. "Ciemności nie wyrzuca się przez okno wiadrem, ale włącza się światło pstryczkiem..." Chcesz zaczerpnąć Prawdy? Jeśli jesteś na bakier z przykazaniami lub zawadzają Ci one - polecam tę książkę! :) I wszystkim innym także Jestem zachwycony.

Wiele osób boi się spowiedzi, wielu jej nie rozumie, krytykuje. Są postulaty aby w ogóle z niej zrezygnować. To dlatego że nie rozumiemy czym jest spowiedź i jak fundamentalne znaczenie ma dla naszego Ducha. Dlatego tak ważna jest ta książeczka, w zasadzie będąca mądrą rozmową dwóch dominikanów. Dotyka każdego aspektu spowiedzi, zwłaszcza tych które wywołują w człowieku najwięcej lęków i niezrozumienia. Rozmówcy są naprawdę mądrymi ludźmi i warto z tej mądrości skorzystać aby odkryć spowiedzi miłość i miłosierdzie Dobrego Boga.

Nie ma chyba hagiografii, w której nie występuje włosiennica. Jest i w tej książce na 4-5 planie, ale jest. Nie jestem osobą zbytnio uduchowioną i z dużą ostrożnością podchodziłem do książki Ewy Czaczkowskiej. Uporałem się z nią zaskakująco szybko. Czytelnik dowiaduje się o życiu Heleny Kowalskiej, jej rodzinie i przede wszystkim umiłowaniu do Jezusa. Dzięki dziennikowi, który prowadziła poznajemy jej poglądy, objawienia, stosunki z innymi siostrami. Druga końcowa część skupia się na beatyfikacji i kanonizacji siostry Faustyny.

Głównym tematem książki jest modlitwa. Nie jest obszerna, ale bardzo treściwa i wypełniona podpowiedziami i radami jak się lepiej modlić. Jeżeli nie widzisz sensu w „klepaniu pacierzy” to jest to tytuł dla Ciebie. Osobiście wiele skorzystałem po lekturze tej pozycji i na pewno będę do niej jeszcze zaglądał w celu zdobycia inspiracji. Tytuł godny polecenia.

Najbardziej intymny i bolesny zapis walki z własną wiarą i poczuciem opuszczenia. Możliwość poznania historii Matki Teresy, czytając jej listy, poznając historie o których wcześniej nie słyszałam, pozostawiło we mnie świat na lata. To tak jakby te przeczytane słowa żyły we mnie, i nawet jeśli o nich nie pamiętam, one pamiętają o mnie.

Książka bardzo pouczająca, niosąca z sobą głęboką mądrość, nadzieję i pokorę. Przypomniała mi o tym, co w życiu ważne, i nie chodzi tylko o kwestię wiary, ile o moralność ludzkiego żywota. Bardzo przypadła mi do gustu. Czy w moim zyciu jest miejsce dla Boga? Czy mnie kocha, widzi, toleruje...? Czego ode mnie oczekuje; kim jestem w Jego planie? Te, i wiele innych pytań nasuwa się po lekturze tej pozycji. Na pewno będę do niej wracał i pozostanie na długo w mojej biblioteczce.