Spotkajmy się w Central Parku

Od wielu lat nie czytałam romansów ale jedno z wyzwań czytelniczych mnie do tego zmusiło i tak wybór padł na tą pozycję. Spodziewałam się prostej historii romantycznej a ta książka dała mi o wiele więcej, porusza w prosty sposób poważne tematy. Szczególnie trafiły do mnie wątki dotyczące tego jak zmieniamy się w czasie, żałoby i życia zawodowego. Może tak jak w historii 'kwestia zgrania się w czasie' zadziałała między tą książką a moim życiem ale wiele mi ona dała. Sam wątek romantyczny traktowałam powierzchownie i cieszę się, że nie był przytłaczający bo moim zdaniem co innego było w tej historii ważne.

Opinię piszę już po pewnym czasie od przeczytania książki i musiałam się chwilę zastanowić, żeby przypomnieć sobie o czym w ogóle była. To taka typowa młodzieżówka, i mimo że dosyć przewidywalna to czytało się miło. Tylko, że jak widać to jedna z tych historii, które czyta się szybko i równie szybko się o ich zapomina.

Świetna książka, która pokazuje jak, pomimo ciężkich wydarzeń z przeszłości i problemów, można wrócić do tego, co się kochało od małego. Główna bohaterka z fajnym charakterem, historia oprócz zwykłego romansu ma w sobie trochę wątków naukowych, ale wciąż super się czyta. Bardzo lubię książki tej autorki, nie zawiodłam się. Polecam!

Mam chyba ostatnio przesyt obyczajówek. Tę historię co prawda dobrze mi się czytało. Był humor, byli fajni bohaterowie. Tutaj ogrom ciekawych postaci wręcz się wysypał i to takich, których z chęcią losy poznałabym w innej powieści. Jednak zabrakło mi chyba takiego efektu wow...

To opowieść, gdzie sobie mówienia i lęk mógł zniszczyć coś wyjątkowego 🥰🥰🥰 W tej książce spotykamy Luca i Baonie, którzy są korespondencyjny mi przyjaciółmi,... Tylko czy na pewno przyjaciółmi. Piszą że sobą wiele lat i w którymś momencie los rozdziela ich drogi. Gdy Naomi poznaje Jake sprawa się komplikuje. Chociaż nie ma kontaktu z Luke iem od dawna nie może o nim zapomnieć. Czy uda jej się stworzyć coś z nową osobą? Podziwiam autorkę za pomysł i realizację. Historia jest spójna i dobrze się ją czyta. Polecam ją z czystym sumieniem 🥳❤️🥳❤️

Trochę mi się dłużyła na początku ale później sztosik. Macie tak czasem że czytając i wchodząc w historię głęboko ogarniają was uczucia nie do opisania ? Coś jak ciepło rozchodzące się w środku w połączeniem z dreszczami. Tak się właśnie czułam przy tej książce. Cudna

Historia jest bardzo przewidywalna i skłamałabym mówiąc, że jest inaczej. Bierzecie ją do ręki i po prostu wiecie jak się kończy. Mimo to oceniam ją na 7/10, bo czytało się ją na prawdę przyjemnie. Poznając sytuację w jakiej znalazła się Daphne można sobie tylko powtarzać jak ważne jest żeby w relacji nie zapominać o sobie. Historia jakich wiele, ale postacie budzą moją sympatię i zdecydowanie umilają pokonywanie kolejnych stron książki... no oczywiście poza Peterem (głupi buc) ;)

Nie spodziewałam się, że spodoba mi się kowbojska książka. Miała w sobie przyjemny klimat i dosłownie przez nią przepłynęłam. Dobrze jest czytać o ludziach, którzy potrafią rozmawiać i dojrzale podchodzą do drugiej osoby. Nie mogę się doczekać kolejnych części, poznania historii Wesa, Teddy, Gusa i Cam.

Znacie twórczość Abby?
Ja miałam już okazję poznać jej styl przy serii The Friend Zone. Zabawne jest to, że kupując tę książkę i zaczynając ją czytać, w ogóle nie zorientowałam się, że już znam tę autorkę 🫣 Dopiero przy robieniu zdjęć coś mnie tknęło, że przecież kojarzę to imię i nazwisko. Jak widać, łatwo pogubić się w tym, co ma się na półce. Książka należy do serii, ale ja nie czytałam pierwszego tomu, a trzeci już czeka u mnie na półce. Myślę jednak, że spokojnie można czytać je nie po kolei. 📚💜 Ale za nim przejdę dalej - pewnie zastanawiacie się, o czym właściwie jest ta historia. Briana i Jacob oboje przechodzą w życiu bardzo trudny czas — pełen strat, rozczarowań i zmęczenia codziennością. Spotykają się w dość nietypowym miejscu, w szpitalnym „składziku płaczu”, gdzie powoli zaczyna rodzić się między nimi coś więcej. A wszystko zaczyna się od jednego szczerego, napisanego ręcznie listu. 💌📚 Wątek z pisaniem listów totalnie mnie oczarował. Sama chciałabym kiedyś takie dostawać — jest w tym coś bardzo uroczego i dziś już prawie niespotykanego. 💌 Cała książka mnie oczarowała. Widać w niej spójność i to, jak powoli buduje się między bohaterami relacja. Rozwija się spokojnie, bez żadnego pośpiechu, co zdecydowanie jest dużym plusem. Świetnie zostali dobrani nasi wspaniali bohaterowie, dlatego uważam, że naprawdę warto poznać tę historię. Czytało mi się ją bardzo płynnie i szybko - to był naprawdę świetnie spędzony czas z książką. Myślę, że Wam też się spodoba i przypadnie do gustu. Na pewno nie będzie żałować.😄 Zaczytana.studentka

Jaka śliczna to była opowieść! Czytałam cały czas się uśmiechając. To najlepsza i niewiarygodnie udana książka tej autorki. Czerpałam ogromną radość i przyjemność zaczytując się w tej historii. Mam teraz przemożną ochotę pojechać na wyspę Księcia Edwarda gdzie dzieje się akcja powieści. Bohaterowie cudowni. Uwielbiam Felixa, to postać wiarygodna, dobra, uśmiechnięta i wyluzowana, kochająca, troszcząca się o tych, których kocha. Zarazem jest to facet pewny siebie, który wie czego chce w życiu. Uwielbiam w nim wszystko, jest wspaniałym mężczyzną, będzie teraz moją ulubioną postacią męską:). Główna bohaterka też świetna, polubiłam ją, to też postać z krwi i kości. Podoba mi się w tej opowieści wszystko: wyspa czyli miejsce akcji, genialnie stworzeni bohaterowie i brak patosu, jest romantycznie, ale też z dużą dozą realności co tworzy piękną i wiarygodną całość. Pełny sukces.

"- Wszyscy mówią, że powinienem odpuścić. - Więc odpuść. - Nie mogę. - Dlaczego? - Ponieważ jestem bardziej sobą na grzbiecie byka niż gdziekolwiek indziej. Zawsze byłem ujeżdżaczem byków" W końcu nadszedł ten dzień, kiedy stwierdziłam, że muszę zapoznać się z książkami autorki. Przekonać się, o co jest ten cały szum i czy faktycznie autorka jest mistrzynią w przypadku romansów kowbojskich? On pewny siebie, troszczący się tylko o siebie, można wręcz powiedzieć, że egoistyczny. A ona? Całkowite jego przeciwieństwo. Martwi się, troszczy się o wszystkich tylko nie o siebie. A teraz z ich drogi się krzyżują. Rhett gwiazda rodea, który w pewnym momencie powiedział o kilka słów za dużo, a tym samym zagwarantował sobie niańkę. Niańkę w postaci Summer. Dziewczyna ma go pilnować i przyczynić się do polepszenia jego wizerunku. Czy to się uda? Zwłaszcza, że mężczyzna wcale nie ma zamiaru jej tego ułatwiać. Historia, która niby niczym specjalnym się nie wyróżnia, ale jak wciąga. Przyjemna lektura, którą, co zaskakująco naprawdę można nazwać romansem kowbojskim. Pojawia się tutaj wiele pojęć związanych z ranczem, kowbojami i nie ukrywam, że nie raz musiałam sprawdzać w internecie co dane pojęcie znaczy, co pod danym pojęciem się ukrywa i to mi się naprawdę podobało. Bardzo przypadła mi również do gustu forma rozdziałów, gdyż każdy zaczyna się niewielką rozmową, najczęściej zabawną i to pomiędzy Summer a jej ojcem. Sama relacja ojca i córki została w cudowny sposób ukazana. To nie tylko jej ojciec, ale przede wszystkim jej przyjaciel. Ktoś, z kim ma bardzo bliskie kontakty, z kim może pożartować i jest blisko. Tak naprawdę, to może liczyć tylko na niego. Bohaterzy wzbudzają sympatię, choć Rhett troszkę mniejszą. Mimo, że darzą się niechęcią, to jednak już od pierwszych stron naprawdę czuć pomiędzy nimi napięcie, iskry. Z czasem decydują się na współpracę, a Summer poznaje mężczyznę i odkrywa, że jest wrażliwy, kocha to co robi i nie chce z tego rezygnować. Nie wyobraża sobie bez tego życia, a z drugiej strony nikt go w tym nie wspiera. Czy to ojciec, czy bracia, żaden nigdy nie był na jego zawodach, nie kibicował mu, a co więcej nie traktują tego jako czegoś poważnego. Jednak mężczyzna jest zdeterminowany. Za wszelką cenę chce wygrać zawody i w pewnym momencie zaczyna to już być za dużo, bo Rhett w ogóle nie zważa na swoje zdrowie, ważna jest tylko wygrana. Z kolei Summer zawsze robiła wszystko dla innych, nigdy dla siebie i tak naprawdę teraz pod wpływem bohatera zaczyna coś robić dla siebie samej. W toku historii widać jak oboje zaczynają się zmieniają, zwłaszcza widać to po Summer, która decyduje się walczyć i skonfrontować się z pewnymi osobami. Relacja jest pełna iskier, a bohaterzy starają się trzymać od siebie z daleka, jednak wzajemne przyciąganie jest silniejsze. No cóż, można powiedzieć, że byłoby idealnie gdyby nie sceny erotyczne. Przyprawiały mnie o zażenowanie, a zachowanie bohatera w tych sytuacjach? Bardzo mnie odstraszało. Jak dla mnie, gdyby tych scen było mniej byłoby znacznie lepiej, a tak to w pewnym momencie po prostu zaczęłam je pomijać. Na szczęście, nie zepsuły mi odbioru historii. Rhett staje się coraz bardziej wobec opiekuńczy Summer i nie pozwala jej skrzywdzić. Obojgu zaczyna im na sobie zależeć, ale czy będzie z tego coś więcej? "Summer daje tyle od siebie. Swojemu tacie. Swojej siostrze. Macosza. Każdemu, kogo spotyka. Mnie. Ale kto, do cholery, zajmuje się nią?" Historia jest spokojna, nie zabrakło jednak dosyć zaskakującego momentu. Wątek byłego chłopaka bohaterki naprawdę zaskoczył, bo takiego rozwoju sytuacji w późniejszym etapie totalnie się nie spodziewałam. Było to nie tylko zaskakujące, ale przede wszystkim dosyć chore? Z pewnością to było udane pierwsze spotkanie z twórczością autorki i sięgnę po więcej, miłego!

Latem, o tej samej porze - nostalgiczna, romantyczna opowieść o drugich szansach i sile pierwszej miłości. Annabel Monaghan z humorem i czułością opowiada o tym, że czasami to, co wydaje się rozsądne, wcale nie musi być tym, czego najbardziej potrzebujemy. To perfekcyjna lektura na wakacje – lekka, słoneczna, z nutą melancholii, która zostawia serce czytelnika pełne ciepła i nadziei, jesienią zaś idealna dla już tęskniących za latem. Sam przygotowuje się do ślubu z mężczyzną, który wydaje się „idealnym kandydatem na męża” – stabilnym, poukładanym, przewidywalnym. Kiedy jednak wraca do rodzinnego domu na Long Island, spotyka swoją pierwszą miłość – Wyatta – a dawne uczucia zaczynają niebezpiecznie dawać o sobie znać. 🌸 Wyznaczniki komfortu: Dom rodzinny nad morzem, powroty do letnich rytuałów. Nostalgiczne wspomnienia z młodości, które otulają czytelnika ciepłem. Wakacyjny klimat: ocean, plaża, wieczory pełne śmiechu i muzyki. Motyw powracającej miłości, która daje nadzieję na nowe otwarcie. Główne motywy Pierwsza miłość i drugie szanse Powieść mierzy się z pytaniem: czy pierwsze, intensywne uczucie można naprawdę zostawić za sobą? Spotkanie Sam i Wyatta otwiera drzwi do wspomnień i sprawia, że teraźniejszość staje się mniej oczywista. Kontrast między bezpiecznym wyborem a autentyczną namiętnością Narzeczony Sam symbolizuje „stabilność i rozsądek”, podczas gdy Wyatt to uosobienie spontaniczności, wolności i młodzieńczej pasji. Rodzinne wakacje jako tło i katalizator Dom rodzinny nad oceanem, wakacyjna atmosfera i rytuały spędzania lata stają się sceną dla refleksji i odżywających emocji. Pamięć, nostalgia i dorastanie Monaghan pięknie pokazuje, jak wspomnienia z młodości mogą kształtować teraźniejsze wybory i jak powroty w znane miejsca otwierają serce na pytanie: „co by było, gdyby…?”. Humor i lekkość Choć historia balansuje na cienkiej granicy między nostalgią a żalem, autorka nie rezygnuje z ciepła i humoru, które nadają powieści lekkość „comfort read”. ⚠️ Trigger Warnings Rozstania i złamane serce – wspomnienie nagłego końca pierwszej miłości. Żałoba po utraconych szansach – temat utraconych lat i pytań „co by było, gdyby”. Niepewność emocjonalna – rozdarte serce między obowiązkiem a pragnieniem. W komentarzach główne motywy i ostrzeżenia dla wrażliwych czytelników. • autorka • literatura kobieca • comfort books • relaks #czytamwszędzie #bookstagrampl #recenzja #wieczórdlasiebie

Moje pierwsze spotkanie z autorką i było interesująco.Trochę nietypowy romans.Małe miasteczko,które tym razem nie kojarzy się z ciepłem i komfortem,a bardziej z ocenianiem i plotkami.Gorący farmer w którym ścierają się dwie natury.Skłonność do dominacji i nieśmiałość.Wydaje się to nierealne,ale moim zdaniem ma to swoje uzasadnienie.Relacja pełna przemilczeń,zaczynającą się jakby od końca,chaotyczna i nieco dziwna.Ja akurat to kupuję,przynajmniej jest odmienne od tego co zwykle w romansach.Niezłe pikantne sceny,w dość małej ilości.Czasem trudno zrozumieć o co chodzi bohaterom,może za sprawą tłumaczenia,może stylu pisania.Do tego zwykle nie lubię wątku dzieci,ale tutaj mała piratka wprowadza sporo humoru.Mogę zrozumieć negatywne odczucia wobec tej książki,ale mnie akurat przypadła do gustu.

„The Rule Book” to przyjemny romans, który dobrze wpisuje się w klimat historii o drugich szansach. Motyw dawnej miłości i złamanego serca u płci męskiej. Łatwo zrozumieć emocje bohaterów i kibicować im w próbie uporządkowania przeszłości. Szczególnie na plus wypada wątek samorozwoju głównej bohaterki. Jej droga do większej pewności siebie i stawiania granic, stawiania własnych granic jest wiarygodna, a momentami nawet inspirująca. Niestety, książka nie ucieka od schematów dobrze znanych fanom romansów. Najbardziej odczuwalny jest motyw braku komunikacji między bohaterami, który napędza większość konfliktów. Choć jest to zabieg często stosowany w tym gatunku, tutaj momentami może frustrować — niektóre problemy wydają się możliwe do rozwiązania jedną szczerą rozmową. Przez to fabuła bywa przewidywalna, a zwroty akcji nie zawsze zaskakują. Na szczęście autorka nadrabia lekkim stylem i dużą dawką humoru. Dialogi są naturalne, chemia między bohaterami wyczuwalna, a historia płynie bardzo szybko, dzięki czemu książkę czyta się niemal jednym tchem. To idealna propozycja na niezobowiązującą lekturę, kiedy ma się ochotę na coś romantycznego, ale niezbyt wymagającego. Solidne 6,5 gwizdki się tutaj należy.

7,5 Lekka, przyjemna i zabawna historia, idealna na szybkie czytanie. Bardzo podobało mi się to, że główna bohaterka jest dziewczyną o większych kształtach, która zmaga się z kompleksami – dzięki temu wydaje się bardziej prawdziwa. Na plus zasługuje też poruszenie tematu hejtu. Główny bohater to zdecydowanie jeden z największych atutów książki – troskliwy, mądry i po prostu wspaniały facet. Minusem było dla mnie to, że główna bohaterka zbyt często powtarzała określenie „Fiński niedźwiedź, Thor”, co momentami stawało się trochę męcząice.

Kiedy czytałam tę książkę, czytało mi się ją dobrze i miło, ale jak ją odkładałam, to jakoś nie miałam chęci do niej wracać. Poza tym przez całą książkę było sugerowane, że główni bohaterowie doświadczyli w młodości jakiś ogromnych traum, a kiedy wszystko się wyjaśniło co i jak, okazało się że te wydarzenia z przeszłości wcale niej są tak traumatyczne, jakby to można oceniać po treści książki.

Bardzo lekka i przyjemna historia, nie tylko o miłości ale również o relacjach rodzinnych w szczególności tych mało spotykanych pokoleniowych wnuków z dziadkami. To była ciepła podróż teraźniejszości do przeszłości, o odkrywaniu sekretów, o poznawaniu siebie i budowaniu relacji. Dwie historie miłosne - czy miały swoje happy-endy?

Bardzo nieoczywista książka. Jest miłość nastoletnia, ale także tajemnicza miłość uśpiona, ukryta, owiana tajemnicą, która niespodziewanie zostaje odkryta. Książkę czyta się nieśpiesznie i z delikatną nostalgią. Ale poza tymi miłościami i pięknym morzem jest tu także smutna choroba dziadka, która najbardziej porusza i otwiera oczy na osoby starsze. Wielką wartość stanowi uzmysłowienie sobie, że one kiedyś także były takie jak my: młode, zakochane, pełne nadziei i żyły życiem pięknym i trudnym tak samo jak my. Są równocześnie piękni i młodzi, mimo, że w naszych oczach dominuje obraz osoby starszej tak naprawdę tam wewnątrz jest piękna młodość, cudne wspomnienia i mądrość życiowa.

🅜🅞🅙🅐 ​ 🅡🅔🅒🅔🅝🅩🅙🅐 ▪️Sięgając po Collide byłam przekonana, że czeka mnie przyjemny, przewidywalny romans z hokeistą w roli głównej. Taki, który czyta się szybko i odkłada bez większych przemyśleń. Tymczasem ta historia okazała się czymś znacznie bardziej poruszającym. Zamiast schematów dostałam delikatność. Zamiast głośnych deklaracji otrzymałam ciszę pełną znaczeń. ▪️Największym odkryciem był dla mnie Aiden. Nie przypomina typowych bohaterów romansów sportowych. Nie musi dominować ani przyciągać uwagi za wszelką cenę. Jest opanowany, wyważony i uważny na drugą osobę. W jego sposobie bycia jest spokój, który daje poczucie bezpieczeństwa. To mężczyzna, który potrafi poczekać, wysłuchać i zrozumieć. Jego siłą nie są wielkie słowa, lecz konsekwentna obecność. I właśnie to sprawiło, że tak bardzo go polubiłam. ▪️Summer to zupełne przeciwieństwo tego spokoju. Jest żywiołowa, błyskotliwa i ostra w słowach. Jej sarkazm bywa tarczą, za którą chowa swoje wątpliwości i lęki. Z jednej strony wydaje się pewna siebie, z drugiej widać, jak bardzo boi się odsłonić. Nie jest idealna i nie próbuje taka być. Ma swoje trudne momenty, reaguje impulsywnie, czasem ucieka przed uczuciami. Dzięki temu jest prawdziwa. Łatwo dostrzec w niej człowieka z krwi i kości. ▪️Relacja między nimi rozwija się powoli i naturalnie. To historia budowana na drobnych gestach, spojrzeniach i rozmowach, które znaczą więcej niż wielkie deklaracje. Wszystko dzieje się spokojnie, bez przesadnych dramatów. Emocje dojrzewają, zamiast wybuchać. I w tej subtelności tkwi największa siła tej opowieści. ▪️Nie było tu łez wynikających z bólu. Było wzruszenie płynące z piękna i autentyczności. Ta książka nie roztrzaskuje serca, lecz je koi. Pozostawia po sobie ciepło i poczucie, że czasem najprostsze historie potrafią dotknąć najgłębiej. ▪️To opowieść dla tych, którzy szukają czegoś spokojnego, szczerego i pełnego emocji ukrytych między wierszami. Historia, która nie musi krzyczeć, by zostać w pamięci🩷🏒

No i jest - kolejna książka Paige Toon, która zostawia po sobie niezwykły emocjonalny ładunek, z którego nie sposób tak szybko się otrząsnąć. „Pięć lat od teraz” to historia, która nie tylko wciąga od pierwszych stron, ale też rozgaszcza się w sercu czytelnika na długo po jej zakończeniu. To jedna z tych opowieści, które czyta się z zapartym tchem, a jednocześnie z rosnącym ciężarem w klatce piersiowej, bo przecież od początku czujemy, że ta historia nie pozostawi nas obojętnymi. Cała fabuła to prawdziwy rollercoaster emocji, uczuć i łez. Paige Toon po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o tym, co w człowieku najdelikatniejsze, najtrudniejsze i najbardziej skomplikowane. Zabiera nas w podróż wgłąb ludzkich serc - pełnych sprzeczności, niepewności i tęsknot. Z niezwykłą wrażliwością ukazuje, jak bardzo złożona i niejednoznaczna jest ludzka natura, jak często nasze wybory stoją w opozycji do naszych pragnień i jak trudno jest pogodzić rozum z sercem. Rozterki bohaterów - Nelly i Viana - są przedstawione w sposób tak autentyczny, że momentami aż bolesny. Ich historia porusza do głębi i wywołuje w czytelniku skrajne emocje: od smutku i poczucia niesprawiedliwości, przez frustrację i bezsilność, aż po prawdziwą rozpacz. Są momenty, w których chciałoby się zatrzymać akcję, dać im chwilę wytchnienia, podsunąć inne rozwiązania… ale właśnie w tym tkwi siła tej książki - w jej prawdziwości i braku łatwych odpowiedzi. Ogromne wrażenie robi również sposób, w jaki autorka ukazuje ewolucję bohaterów. Obserwujemy, jak Nelly i Vian dojrzewają - nie tylko do miłości, ale też do przyjaźni, odpowiedzialności i rodzicielstwa. To proces pełen błędów, trudnych decyzji i bolesnych konsekwencji, ale jednocześnie niezwykle potrzebny i piękny. Ich przemiana nie jest nagła ani idealna - jest powolna, momentami chaotyczna, a przez to jeszcze bardziej wiarygodna. To właśnie ta głęboka, emocjonalna warstwa sprawia, że książka tak mocno zapada w pamięć. „Pięć lat od teraz” nie jest na pewno zwykłą historią o miłości - to opowieść o wyborach, które nas definiują, o relacjach, które nas budują i o tym, jak życie potrafi nas zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Nie sposób nie wspomnieć o stylu autorki - lekkim, a jednocześnie pełnym emocji. Paige Toon pisze w sposób, który sprawia, że czytelnik natychmiast wchodzi w świat bohaterów, czuje to, co oni, i przeżywa ich historię niemal na własnej skórze. Każda scena, każdy dialog wydają się przemyślane i potrzebne, a całość tworzy spójną, poruszającą opowieść. „Pięć lat od teraz” to książka niezwykła, wzruszająca i przejmująco emocjonalna. To historia, która łamie serce, ale jednocześnie zostawia po sobie coś więcej - refleksję, wrażliwość i pewnego rodzaju ciepło, mimo całego bólu, który niesie. Jestem absolutnie zachwycona i mam pewność, że ta opowieść zostanie ze mną na bardzo długo - jako jedna z tych, do których wraca się myślami jeszcze wiele razy.