Spadkobiercy Matarese'a

No dostałem to czego mogłem się spodziewać po Ludlumie, książkę pełną akcji która co jest nowością dla mnie momentami przenosi się do przestrzeni kosmicznej. Trochę za dużo nawiązań do Programu Hades którą przeczytałem już dawno temu ale idzie to ogarnąć. Gorąco polecam. 20 27 sanato

Czwarta część przygód Jona Smitha jak dotąd najlepsza . Trwają przygotowania do podpisania przez Chiny traktatów dotyczących praw człowieka. Czy w USA I CHRL wszyscy są z tego zadowoleni ? Chiński statek wypływa do Iraku , z trafnym ładunkiem. Trwa wyścig o udowodnienie tego faktu ... Akcja powieści w większej części toczy się w Chinach . Następca Ludluma tym razem stanął na wysokości zadania

Kolejny autor którego wszystkie książki w młodości pochłaniałem w momencie się ich ukazania. Oczywiście są lepsze i gorsze, parę kompletnie chybionych, ale i parę naprawdę ciekawych. Powtarzający się schemat bohatera walczącego z terrorystami, międzynarodowymi syndykatami zbrodni, czy państwowymi agencjami preferującymi nade wszystko własne interesy . Program Hades porusza problem zbijania interesu na śmierci w przypadkach zakażeń wirusem i ich szczepionek. Książka średnio dobra.

Dwaj odwieczni wrogowi, najlepsi szpiedzy Stanów Zjednoczonych i Związku Radzieckiego w czasach zimnej wojny, łączą siły przeciwko tajnej organizacji, która chce opanować świat. Ciekawa fabuła z mnóstwem zwrotów akcji.  Metody szpiegowskie z używaniem budek telefonicznych, czystych linii i minibomb w budzikach czytało się z sentymentem, a lektura trzymała poziom napięcia do samego końca.

Moje ostatnie spotkanie z Robertem Ludlumem . Kończę dobrą powieścią powstałą po śmierci mistrza powieści spiskowej. Zemsta Łazarza jest chyba najlepszą częścią cyklu Jonem Smutek. Świetny pomysł na fabułę, wartka akcja . Oczywiście nie jest to szczyt ludlumowskiego stylu , ale bardzo solidna .

Przenosimy się do początków II Wojny Światowej oraz sojuszu Hitlera i Stalina. Fabuła dość przerysowana zwłaszcza, że autor słabo ukazał realia Moskwy czasów Stalina. Zwłaszcza działania głównego bohatera w tym wyjście obronną ręką z przesłuchania przez NKWD jak i sam nielegalny wyjazd z ZSRR (opisany w paru zdaniach) jest odrealniony.

To moja pierwsza przeczytana książka Roberta Ludluma i spodobała mi się. Fajny styl pisania, budowanie akcji. Naprawdę dobra rozrywka. Ani się spostrzegłem, a książka dobiegła końca. Z czystym sumieniem mogę polecić tą pozycję, zwłaszcza jeżeli ktoś lubi akcję dziejące się w arktycznym klimacie.

To moja pierwsza książka z cyklu więc nie wiem jak wypada na tle pozostałych pięciu. Można jednak śmiało po nią sięgnąć, i nie żałować straconego czasu. Wciąga i zapewnia rozrywkę, a co ciekawe pewne motywy można odnieść do współczesnej Rosji i jej zapędów mocarstwowych jak i do samego przywódcy. Satysfakcjonujące jest też zakończenie, a konkretnie sam epilog.

Po raz kolejny chciałbym was zabrać w podróż z kolejną częścią, wyjątkowej serii o przygodach niesfornego agenta Jasona Bournea w książce o tytule "Mistyfikacja Bournea", która została napisana przez Erica Van Lustabera. Jest to już czwarta pozycja tej serii kontynuowana przez owego autora. Ta są już mało znane pozycje szerszemu gronu, a jedynie fani tego bohatera zazwyczaj sięgają po te powieści. Wielu ludzi narzeka iż z każdą częścią jest coraz gorzej, ale dla mnie wręcz odwrotnie, bo coś takiego lubię i uważam że jest to bardzo udana kontynuacja, która trzyma poziom. W tej części powieści nadal mamy wiele zwrotów akcji i ciągłe wymykanie się śmierci głównego bohatera, który nie jest już tak kluczową i jedyną ważną postacią w całej historii. Wielkim oczywiście plusem jest i nowością stał się fakt,że książki (poprzednie części), są ze sobą mocno połączone fabularnie, pojawiają się te samo postacie oraz antagoniści, a między akcją w nich zawartą, mija odstęp kilku tygodni lub miesięcy. Przez co cały czas seria trzyma równy poziom. Dzięki temu ta serie jeszcze bardziej mi się podoba. Ciekawą kwestią w tej części jest to bardzo mocno została rozbudowana postać Arkadina i jego przeszłość serwowana w kilku retrospekcjach przez co dobrze poznajemy tę osobę. Takim minusem serii stało się iż seria ta stałą się zwykłym akcyjniakiem z mnóstwem postaci i brakuje nieco tego klimatu jaki nadał tej książce i głównemu bohaterowi Ludlum. Jednak mi to tak bardzo nie przeszkadza i czystym sumieniem polecam zapoznanie się z tą częścią i kolejnymi przygodami Jasona Bournea. Książkę przeczytałem w formie tradycyjnej papierowej...

Tego typu literatury staram się nie czytać, mało co wnoszą, ale... właśnie to "ale ". Książki, jak zaczniesz, nie można przestać czytać. Jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, a potem to już nie ma sensu iść spać. Znowu noc zarwana. Czyta się świetnie. Ocena w pakiecie ze świetnym filmem. POLECAM !!!.

Tego typu literatury staram się nie czytać, mało co wnoszą, ale... właśnie to "ale ". Nie można przestać ich czytać. Jeszcze jeden rozdział i jeszcze jeden, a potem to już nie ma sensu iść spać. Znowu noc zarwana. Czyta się świetnie. Ocena w pakiecie ze świetnym filmem. POLECAM !!!

Jedna z najslynniejszych powiesci Fredericka Forsytha przenosi nas do Niemiec w poczatkowych latach 60-tych. Dziennikarz Peter Miller przypadkowo wchodzi w posiadanie pamietnika, ktory pozostawia po sobie, popelniwszy samobojstwo, byly wiezien obozu koncentracyjnego w Rydze, zyd z pochodzenia. Peter po dokladnym zapoznaniu sie z tymi danymi postanawia wytropic bylego kata z tegoz obozu Eduarda Roschmanna. Nie podejrzewa nawet z jak duzym niebezpieczenstwem staje twarza w twarz. Przy okazji odkrywa organizacje Odessa, ktora jest bardzo bogata instytucja, nieoficjalna oczywiscie, ktora pomaga w ukrywaniu sie i ucieczkach z kraju bylym nazistom. Roschman ma takze decydujace znaczenie dla panstwa zydowskiego, poniewaz jest kluczowa persona w przygotowaniu rakiet naprowadzajacych dla Egiptu w nadchodzacej wojnie z Izraelem. Z tego tez powodu izraelski kontrwywiad takze szuka Eduarda, z czasem tez wspolpracujac przypadkowo z Millerem. Doskonaly thriller, wciaga od samego poczatku i trzyma w napieciu do samego konca. Zdarzaja sie oczywiscie male niedociagniecia, lecz pomimo tego warto przeczytac. Polecam.

Ostatnia akcja Nazwisko Thomasa Harissa, jako autora książek sensacyjnych, znane jest w świecie od dawna. Wydawałoby się, iż napisał niezliczone ilości opowieści, jak jego rówieśnicy, którzy tworzyli cały nurt literatury zwanej potocznie thrillerem. Wszyscy szturmem wdarli się do księgarń i na biblioteczne półki. Pisali, pisali, pisali, co jeden utwór to lepszy. Ale z Harissem tak nie było… Jeśli jeszcze nie wiecie, to informuje, iż jest on autorem zaledwie sześciu książek…. Ale wśród nich jest TA, jedyna, najważniejsza, która ukształtowała literaturę sensacyjna i nadał jej kształt. Zupełnie tak samo jak z piosenką „The Sound of Silence” duetu Simon & Garfunkel. Śpiewali jeszcze wiele, ale „Sound …” to utwór, który uczynił ich nieśmiertelnymi. W przypadku Harissa jest to „Milczenie owiec”. Nie o tej książce będę jednak mówić. Po raz drugi w życiu przeczytałam bowiem „Czarną niedzielę”, pierwszą powieść pisarza. Zatem parę słów o niej. Wydana został w 1975 roku, trzy lata po ataku terrorystycznym na wioskę olimpijską w Monachium. Do tamtej chwili mieszkańcom globu wydawało się, że terroryzm jest daleko od nich i dotyczy tylko garstki szaleńców. Atak organizacji Czarny Wrzesień wraz z nieudaną akcją odbicia zakładników uświadomiła, iż terroryzm stanowi jedno z największych zagrożeń współczesnego świata. Wkroczył również do literatury. „Czarna niedziela” jest właśnie ponurą opowieścią o przygotowaniu zamachu w imię ponurej ideologii i zemsty. Praktycznie wiemy wszystko od samego początku, kto dokona zbrodni, kto mu w tym pomoże, jak zostanie wykonana i kto zajmuje się poszukiwaniem przyszłych zamachowców. W trakcie czytania poznajemy życiorysy poszczególnych postaci i metody działania służb zwanych ogólnie specjalnymi. Oczywiście w znacznie okrojonej formie, bo to jeszcze nie czasy, kiedy dzielono się faktami z dziennikarzami czy pisarzami. Atak na wypełniony po brzegi stadion w czasie rozgrywek Super Bowl za pomocą sterowca musi być starannie przygotowany. Czy zostanie udaremniony? Część recenzentów książki popełnia delikatny błąd oceniając jej wartość. Porównuje do „Milczenia owiec” i krytykuje, że to nie to. Zapomina jednak, iż jest to pierwsza książka Harissa, być może jedna z pierwszych popularnych opowieści o terroryźmie. Rzeczywiście, chwilami może nużyć, ale nie usypia. Intryga prosta, ale trzyma w napięciu. Zamiast pytanie „kto kogo złapie”, zadajemy inne „kiedy go (ich) złapią”. Zakończenie – raczej zaskakujące, ale dość prawdopodobne. Hariss swą powieścią wpisał się w tematykę aktualną swoim czasom. Ostrzegł, że terroryści mogą być wszędzie, mogą być jednymi z nas. Akcje zamachowe to już nie garstka szaleńców rzucających się bez ładu i składu na cele daleko od naszych granic. To zaplanowane działania mające na celu unicestwienie niewinnych. Gdybym w 1975 roku przeczytała tę książkę, zapewne tak wyglądałaby moja interpretacja. Dziś potraktowałam ją jak inne opowieści sprzed lat. I … jak to zwykłam powtarzać przy takich okazjach… niech tak zostanie.

Książka jest bardzo wciągająca. Kiedy wziąłem ją do ręki, byłem sceptyczny - sądziłem, że nudno będzie czytać o szpiegach w czasie II wojny światowej. Jak książka szpiegowska bez wzmianki o najnowocześniejszych technologiach, komputerach kwantowych czy wojnach hakerów może być ciekawa - myślałem. A jednak! Książka przykuwa uwagę od samego początku i utrzymuje ją przez cały czas. Nie zabraknie też zrealizowanych po mistrzowsku zwrotów akcji. Zakończenie nieco trywialne i niespójne z resztą książki, ale oprócz tego rewelacja.

Komandosi z Nawarony to klasyczna powieść wojskowo-przygodowa, której akcja rozgrywa się podczas II wojny światowej. Grupa alianckich komandosów zostaje wysłana na grecką wyspę Navarone, gdzie ukryte są potężne działa niemieckie — to one blokują drogę morskim siłom ratunkowym, które próbują ewakuować brytyjskich żołnierzy. Misja jest niemal samobójcza: trzeba wspiąć się po niedostępnych klifach, przeniknąć przez niemiecką obronę i zniszczyć baterie dział. Mocne strony: 1. Wysokie napięcie i tempo akcji-MacLean buduje opowieść tak, by czytelnik niemal wciąż czuł oddech zagrożenia — od trudów wspinaczki, po zdradę i wymuszone decyzje w ekstremalnych warunkach. 2. Sceneria jako postać - surowe klify, zimny wiatr, morze — to wszystko nie jest tylko tłem, ale elementem narracji, który wpływa na losy bohaterów. Czytelnik odczuwa fizyczne i psychiczne obciążenia misji. 3. Postaci i ich relacje - choć nie wszyscy bohaterowie są dogłębnie rozwinięci, to jednak relacje między nimi — zaufanie, podejrzenia, poświęcenie — dodają historii warstwę ludzką. MacLean potrafi wpleść dramat osobisty w opowieść o wojnie. 4. Zbalansowana dawka realizmu i przygody - dzieła MacLeana czasem nie unikają uproszczeń, ale autor zwykle umie je wyważyć — fabuła wymaga czasem wiary w bohaterów, ale ich poświęcenie i walka są wiarygodne w kontekście opowieści. Krytyka: 1. Nieunikniona przewidywalność - z uwagi na gatunek i konwencję, czytelnik może domyślić się kierunku, w jakim zmierza historia — choć sposób dojścia do finału nadal może zaskoczyć. 2. Płaskie postaci drugoplanowe - niektóre postaci pełnią głównie funkcje fabularne — jako sprzymierzeńcy bądź przeciwnicy — i pozostają mniej zarysowane emocjonalnie. 3. Czasem przesadna trudność misji dla wiarygodności - momentami wydaje się, że bohaterowie robią rzeczy, które przekraczają granice realnych możliwości — na potrzeby dramaturgii. Podsumowanie: Komandosi z Nawarony to bez wątpienia jedna z pereł literatury przygodowo-wojennej. Książka dostarcza porządnej dawki emocji, heroizmu i adrenaliny — idealna dla czytelników, którzy lubią wartkie tempo, misje na granicy możliwości i konflikt człowiek versus natura (oraz człowiek versus człowiek). Choć nie jest pozbawiona drobnych uproszczeń, jej siła tkwi w efektownym prowadzeniu akcji i klimacie, który wciąga. Dla fanów opowieści wojennych — pozycja obowiązkowa.

Nie mogę powiedzieć, że spotkało mnie rozczarowanie, bo niczego błyskotliwego się nie spodziewałem. Książkę ściągnąłem z półki, opisanej jako "Sensacyjne", chcąc sobie zapewnić lekką lekturę na majówkę. Ku mojemu zaskoczeniu, powieść była całkiem niezła, znacznie lepsza niż się spodziewałem. Atutem jest dobrze przygotowane tło, dokładne opisy miejsc i sytuacji, co sprawia, że czytelnik "widzi" te miejsca w wyobraźni i sprawia to wrażenie solidnie wykonanej roboty. Akcja przeprowadzona jest dobrze - nie błyskotliwie, ale dobrze. Zwalnia, gdy bohater jest zmęczony i targają nim niepewności, przyspiesza, gdy trzeba działać szybko. Postaci są wyraziste, przynajmniej te najważniejsze - poboczne mogą się czytelnikowi mylić, ale nic to nie szkodzi, bo wkrótce i tak będą martwe. To właśnie jest słaby punkt książki - trupów więcej niż w Hiroszimie. Autor tak szafuje tu ludzkim życiem, że po pewnym czasie gdy tylko pojawia się nowa postać, możemy być pewni, że końcowej strony nie dożyje. Niepotrzebnie też wpleciono tu wątek miłosny, który spłyca powieść i czyni ją przewidywalną. Prawa fizyki traktowane są tu dość dowolnie. Wspomnę tylko o cięciu skalpelem w temperaturach bliskich zeru bezwzględnemu. Tak, jakby w takich temperaturach cokolwiek można było uciąć. Urąbać, ukruszyć, rozbić - jak najbardziej - ale uciąć? I to jeszcze tak precyzyjnie? Już w minus 70 st. Celsjusza większość przedmiotów robi się krucha jak szkło. Akcja rozwija się dość długo. Niepotrzebnie długo. Gdy dochodzi do kulminacji, czytelnik zaczyna się trochę gubić, ale to uwaga na plus - bowiem podobnie gubią się śledczy. Zakończenie trudne do przewidzenia, co też jest zaletą, ale co znajduje się w tajemniczym pakunku, średnio inteligentny czytelnik domyśli się od razu - nie trzeba było zwlekać z tym do ostatniego słowa. Ostatniego - dosłownie! W sumie, nie była to lektura na dwa wieczory, jak się spodziewałem. Trochę wysiłku jednak kosztowało przebrnięcie przez zagmatwaną akcję. Jeśli ktoś to lubi - polecam. Ale moim zdaniem, to po prostu niedoskonałość formy. Treść na czwórkę, forma na trójkę. Wychodzi ocena przeciętna. Dodatkowa gwiazdka za oryginalny pomysł.

„Air Force One zaginął” Alistaira MacLeana to jedna z najbardziej widowiskowych, a zarazem dopracowanych powieści sensacyjnych autora. Tym razem mistrz thrillera przenosi czytelnika w sam środek geopolitycznej gry o najwyższą stawkę — życie prezydenta Stanów Zjednoczonych i bezpieczeństwo całego świata. Fabuła zaczyna się od wiadomości, która wstrząsa światem: prezydencki samolot, Air Force One, znika z radarów podczas lotu nad Atlantykiem. Oficjalnie mówi się o katastrofie, ale wkrótce okazuje się, że nie wszystko jest takie, jak się wydaje. Na pokładzie samolotu znajdowała się nie tylko głowa państwa, ale i grupa agentów ochrony oraz wysoko postawionych doradców — a zaginiecie maszyny to zaledwie początek spisku o globalnym zasięgu. MacLean od pierwszych stron prowadzi narrację z typową dla siebie precyzją i mistrzowskim wyczuciem napięcia. Każdy rozdział kończy się niedopowiedzeniem, każdy dialog coś ukrywa. Autor doskonale buduje atmosferę rosnącego niepokoju — od momentu zniknięcia samolotu, przez polityczne spekulacje i fałszywe tropy, aż po dramatyczne sceny akcji, rozgrywające się na morzu i w powietrzu. To, co wyróżnia tę powieść na tle innych książek MacLeana, to doskonałe połączenie technicznego realizmu z psychologiczną grą. Autor dba o szczegóły — opisuje procedury wojskowe, komunikację radiową, systemy zabezpieczeń i reakcję władz w sposób przekonujący i niemal dokumentalny. Jednocześnie nie zapomina o człowieku: w centrum fabuły znajdują się ludzie postawieni w sytuacjach ekstremalnych — lojalni, lecz przerażeni, odważni, ale zmuszeni do podejmowania niemożliwych decyzji. MacLean nie byłby sobą, gdyby nie wplótł w historię kilku błyskotliwych zwrotów akcji. W pewnym momencie czytelnik zaczyna się zastanawiać, kto tak naprawdę pociąga za sznurki, komu można ufać i czy prezydent rzeczywiście jest ofiarą… czy może graczem. Fabuła nabiera głębi — staje się nie tylko opowieścią o politycznym kryzysie, ale też refleksją nad odpowiedzialnością, władzą i moralnością w świecie, gdzie granice między dobrem a złem są coraz mniej wyraźne. Styl MacLeana jest jak zawsze oszczędny i klarowny, a przy tym niesamowicie sugestywny. Dialogi tną jak brzytwa, opisy są precyzyjne, a tempo akcji nie pozwala na oddech. To powieść, którą czyta się jednym tchem — z napięciem, ale i z podziwem dla konstrukcji, w której wszystko jest logicznie poukładane jak w najlepszym scenariuszu filmowym. „Air Force One zaginął” to książka, która pokazuje, że MacLean potrafił przewidywać współczesne lęki — strach przed utratą kontroli, przed zdradą z wnętrza systemu, przed światem, w którym nawet najpotężniejsi mogą zniknąć bez śladu. To historia nie tylko o samolocie, ale o ludzkiej ambicji, odwadze i słabości. Jednym słowem — to MacLean w pełni formy: precyzyjny, przenikliwy i niesamowicie wciągający. Powieść pozostaje aktualna mimo upływu lat, bo mówi o uniwersalnym zagrożeniu — o tym, jak cienka bywa granica między bezpieczeństwem a katastrofą.

Akcja rozgrywa się w ciągu kilku dni i w krótkich przedziałach czasowych wyliczanych godzinowo. Miejsce akcji – grecka wyspa o nazwie Nawarona – jest fikcyjne. Na początku książki są dwie mapki – lokalizacja w pobliżu tureckiego wybrzeża – co czytelnikowi ułatwia rozeznanie się w powieściowym terenie. Troszkę irytują mnie dialogi i toki myślowe głównych bohaterów. W niektórych momentach odnoszę wrażenie, że w taki sposób, jaki w tej książce jest przedstawiany, zachowują się osoby cywilne, które wykonują takową specjalną misję pierwszy raz w swoim życiu, a nie żołnierze mający wojskowe doświadczenie (czyli bohaterowie tej powieści). Zadziwiają mnie niemalże nadludzkie cechy Andrea, który okazuje się być człowiekiem niezniszczalnym – wręcz cyborgiem – a przez to nierzeczywistym i mnie to się nie podoba.

Akcja goni akcję, intryga intrygę, jak na mój gust to za dużo tu zniszczonych domów, rozbitych samochodów, samolotów, bohater typu 'zabili go i uciekł', nawet jak ucieka w majtkach to i tak ma kasę przy sobie ;) Ale fakt, że trudno było się oderwać od lektury, dobra rozrywka :) Nie wiem czy sięgnę po kontynuację tej serii, chyba wolałabym Rollinsa.

Savage, czyli w wersji polskiej Dzikus, jest elitarnym ochroniarzem (on sam woli określenie "obrońca"). Gdy pewnego dnia zostaje wynajęty przez siostrę żony greckiego miliardera, by zapewnić ochronę tej ostatniej, terroryzowanej przez męża, nie spodziewa się, w jak skomplikowaną historię się pakuje. Odbijając piękną Rachel z jej luksusowego więzienia, napotyka dawnego znajomego i kolegę z branży, Japończyka Akirę. Sęk w tym, że Akira kilka miesięcy wcześniej zginął na jego oczach, a obraz jego odciętej głowy prześladuje Dzikusa w koszmarnych snach. Jak się okazuje, także Japończyk przekonany był o śmierci Dzikusa. Obaj spędzili wiele tygodni w szpitalu, walcząc z ranami i psychiczną traumą. Na dobitkę, ochraniany przez nich wówczas klient, Japończyk również zabity na ich oczach, okazuje się cały i zdrowy. Dzikus, Akira i uwolniona przez nich Rachel, ścigani przez goryli greckiego miliardera i jeszcze jakieś złowrogie siły, przemierzają świat, od Europy poprzez USA po Japonię, żeby zrozumieć, co im się właściwie przydarzyło. Akcja toczy się wartko, wykonując nagły zwrot co kilka epizodów, nic nie jest takie, jak się wydaje, a w dodatku postać Akiry pozwala autorowi wprowadzić interesujące kwestie związane z różnicami kulturowymi między Japonią i zachodnim światem. Jednak końcowe wyjaśnienie okazuje się tak piramidalnie skomplikowane, że trochę mnie rozczarowało. To, że w grę wchodzi jakiś szalenie zawikłany spisek, było od któregoś momentu oczywiste, ale jednak bez przesady. Jeśli w zmowie muszą być nawet doniczki na parapecie, to w którymś momencie przestajesz w to wierzyć. Mimo wszystko, nieźle się bawiłam, więc niech będzie - dobra rzecz.