Smaki Lwowa. Kulinarna biografia miasta

Ta książka do mnie nie trafiła. Już na wstępie miałam wątpliwości jak można połączyć nastolatkową powieść z przewodnikiem wiecznego miasta. Dla fanów tego pierwszego książka może przytłaczać nadmiarem informacji i ubogą historią samej bohaterki. Osoby szukające informacji o Rzymie są w nieco lepszej sytuacji ponieważ pierwsze skrzypce gra tu Rzym ze wszystkimi swoimi skarbami a wplatająca się gdzie niegdzie historia Elizy tylko z lekka irytuje.

Największym mankamentem książki „Turcja” autorstwa Pauliny Walczak-Matli i Macieja Matli jest jej rażąca niespójność z tytułem. Czytelnik, który sięga po tę pozycję z nadzieją na zgłębienie tajników anatolijskiej kultury, historii czy choćby współczesnej socjologii tego kraju, srodze się zawiedzie. O samej Turcji dowiadujemy się tu zdumiewająco mało; autorzy sprawiają wrażenie tak pochłoniętych walką o przetrwanie, że na opisanie odwiedzanego kraju zwyczajnie nie starczyło im już miejsca ani energii. Książka to w rzeczywistości pamiętnik polskiej rodziny z dwójką maleńkich dzieci (w tym jednym niemowlęciem), która zdecydowała się na wariacki wręcz eksperyment. W środku zimy, poza sezonem turystycznym, wyruszyli na półroczną objazdówkę niemal czterdziestoletnim, kupionym z drugiej ręki kamperem. To, co miało być wielką przygodą, na kartach książki często zamienia się w logistyczny koszmar. Opowieść jest niemal całkowicie wypełniona „przygodami w drodze”, które oscylują wokół napraw mechanicznych, walki z mrozem i prozy życia w ekstremalnie małej przestrzeni. Turcja jawi się tu jedynie jako mroźne, często nieprzyjazne tło dla nieustannych zmagań z sędziwym pojazdem. Zamiast opisów zabytków czy lokalnej kuchni, otrzymujemy szczegółowe relacje z tego, jak zamarza woda w rurach, jak nieszczelne są okna starego vana i jak wielkim wyzwaniem jest higiena niemowlęcia w takich warunkach. Można odnieść wrażenie, że gdyby ta sama rodzina pojechała tym samym autem do Norwegii czy Hiszpanii, treść książki byłaby niemal identyczna, co czyni „Turcję” w tytule elementem czysto dekoracyjnym. Mimo to, ocena 6/10 oddaje sprawiedliwość autorom za ich niezwykłą szczerość. Nie ma tu instagramowego lukru. Jest brud, zmęczenie i lęk o to, czy auto odpali rano w górach Taurus. Plusy: Bezpruderyjny realizm: Autorzy nie boją się pisać o trudach i kryzysach małżeńskich w trasie. Wartość poradnikowa: Dla osób planujących vanlife zimą, to kopalnia wiedzy o tym, co może pójść nie tak. Minusy: Deficyt wiedzy o kraju: Książka nie spełnia obietnicy bycia lekturą o Turcji. Monotonia: Powtarzalność awarii i problemów technicznych bywa przytłaczająca i nużąca. To pozycja wyłącznie dla zdeklarowanych fanów caravaningu i osób, które fascynuje testowanie granic własnej wytrzymałości. Jeśli szukasz Turcji – szukaj dalej. Jeśli szukasz prawdy o życiu w starym kamperze z niemowlakiem – trafiłeś idealnie.

9/10 Wyspy Owcze - tuż obok Islandii - w moim prywatnym zestawieniu należą do jednych z najbardziej fascynujących miejsc na świecie. To był pierwszy argument za tym, żeby sięgnąć po tę książkę. Drugim fakt, że miałem okazję poznać Kubę osobiście. Na! Nawet zrobić z nim wywiad. Z tego powodu postanowiłem sprawdzić, czy pisze tak dobrze, jak nawija przy mikrofonie. I powiem szczerze: jest nawet lepiej! Książka „Uciec z Wysp Owczych” to doskonałe połączenie historii tej wyjątkowej miejscówki z rozmowami z obecnymi mieszkańcami oraz wspomnieniami autora z kilkukrotnego pobytu tamże. Kuba nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak chociażby osławiony Grindradráp, czyli polowanie na głównie wieloryby, podczas którego cała Zatoka zmienia się w czerwoną plamę od ilości krwi. Jest też także część poświęcona pandemii - jak wyglądała izolacja w tak małym państwie. Dla mnie osobiście to jedna z lepszych książek, jakie przeczytałem.

Książka "Italia. Kraina kontrastów i różnorodności.Włochy północne" to prawdziwa uczta dla zmysłów, która przenosi czytelnika w malownicze zakątki Półwyspu Apenińskiego. Autorka dzieli się w niej swoimi przeżyciami i spostrzeżeniami na temat życia we Włoszech, a jej opowieści są pełne emocji i autentyczności, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam wędrował po urokliwych uliczkach Turynu, delektował się smakiem lokalnych potraw w Bolonii czy podziwiał zachody słońca nad jeziorami. Książka zawiera również starannie dobrane fotografie atrakcji turystycznych Włoch, które stanowią dopełnienie całej publikacji. Przyznam, że książka jest przede wszystkim doskonałym wyborem dla osób planujących podróż do Włoch a także i tych, którzy pragną pozyskać więcej informacji na temat tego wyjątkowego kraju.

Lekka lektura, wprowadzająca nieco w klimat wyspy. Raczej jako przedsmak poważniejszych książek i przewodników. Do planowania podróży raczej mało przydatna, do zarysowania obrazu wyspy bardziej. Ladne zdjęcia budują apetyt na podróż, szkoda, ze zdjęcia pozbawione są podpisów

Zbiór wielu opowieści z życia wziętych o Korei Południowej, jej mieszkańcach i o życiu w tym kraju. A autorka wie co pisze, bo mieszka tam od wielu lat, i z tubylcami utrzymuje kontakty (za jednego nawet wyszła za mąż). Od lat też prowadzi vloga Pyra w Korei. Książkę czyta się szybko i z zaciekawieniem. Jest sporo kolorowych zdjęć z kolekcji własnej autorki. Na końcu przewodnik po miejscowościach i miejscach wartych odwiedzenia. A na dokładkę mini słowniczek koreańskich słówek (w tym "konglish"). Świetna pozycja dla osób, które Koreą nigdy dotąd się nie interesowały, ale też dla tych, którzy już wiedzą co nieco. Moja ocena to 6,5 gwiazdki.

OCENA - 8/10 REWELACJA „GÓRY DLA KAŻDEGO” Gniewomira Knapskiego to biblia nie tylko dla góro maniaków, do których ja należę. Znakomity przewodnik cudownie opracowany dla wszystkich, którzy chcą wybrać się w góry oraz powędrować, ale nie mają pomysłu gdzie się wybrać oraz kiedy. Ta publikacja to ułatwia, nie trzeba się zastanawiać nad planowaniem trasy, zrobił to przejrzyście autor proponując nam czterdzieści najpiękniejszych górskich tras w Polsce. Takiego kompletnego przewodnika brakowało na naszym rodzimym rynku czytelniczym i dobrze, że w końcu się pojawił. Znajdziemy w nim wszystkie niezbędne informacje, aby cieszyć się ze spotkania z górami a przemierzanie wytyczonego szlaku nie było frustrującym doświadczeniem. Warto zatem sięgnąć po niego gdy na wędrówkę przyjdzie czas. Polecam. Jack_

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Największe wrażenie robi uświadomienie sobie, jak mało wiemy o Słowenii. Choć przecież nie ma się czemu dziwić - każdy kraj ma swoją historię. Autorka nie wspina się na wyżyny reportażu, ale sprawnie i przyswajalnie opowiada o państwie, jego mieszkańcach, sąsiadach i nastrojach.

Fronia maluje słowem. Najlepszy opowiadacz górskich emocji wśród himalaistów. Przeczytałam trzy jego książki i w każdej odnalazłam tę wielką pasję jaką są góry. Fronia pięknie opowiada o emocjach czekania i zdobywania, o pięknie gór i bezkresie tej niesamowitej miłości i pasji.

Sięgnąłem po tę książkę jako przygotowanie do wakazyjnej podróży do Danii. Zacząłem lekturę w Polsce a skończyłem w Danii. Dla osoby mającej niemal zerową wiedzę na temat tego kraju i ludzi tam mieszkających był to strzał w dziesiątkę. Autorka objęła treścią w zasadzie wszystko, co kształtuje obecnie duńską rzeczywistość, a o czym zazwyczaj nie wiedziałem. Mamy więc wszystko co definiuje "duńskość" poczynając od wartości życia wspólnotowego, bezpieczeństwa w różnych aspektach, wszechobecnego poczucia szczęścia i optymizmu, a kończąc na wstydliwie ukrywanej kolonialnej przeszłości, historycznie regionalnej mocarstwowości utrzymującej do dzisiaj animozje czy dużej skali przemocy, alkoholizmu i zachorowań na nowotwory. Taka mieszanka uświadamia, jak różne mogą być źródła paradygmatu "bycia szczęśliwym". Opowieści, statystyka, spostrzeżenia i przytoczone fakty dają dobry materiał poznawczy, przy czym pozostawiają dużą przestrzeń na własne refleksje, i o to właściwie chodzi w tego typu literaturze. Lektura idealna na pierwsze zetknięcie z Danią. Doskonale uzupełniła formułę standardowego, turystycznego pobytu o możliwość dostrzeżenia również niematerialnych pierwiastki duńskiej kultury. Książka pozwoliła mi pełniej zrozumieć i doświadczyć ten kraj.

Książka Mój Rzym. Spacerem po niezwykłych zakątkach Wiecznego Miasta Magdaleny Wolińskiej-Riedi to wyjątkowa propozycja dla wszystkich, którzy chcą spojrzeć na Rzym z zupełnie innej perspektywy niż ta znana z klasycznych przewodników. Już od pierwszych stron widać, że nie jest to typowa książka podróżnicza, lecz raczej osobisty, pełen emocji i wspomnień zapis wieloletniego życia autorki w Wiecznym Mieście. Największą siłą tej publikacji jest jej autentyczność. Wolińska-Riedi mieszka w Rzymie od ponad dwóch dekad, co pozwala jej opowiadać o mieście w sposób niezwykle naturalny i wiarygodny. Nie prowadzi czytelnika utartymi szlakami, nie skupia się na najbardziej znanych atrakcjach, lecz zaprasza do miejsc, które żyją własnym rytmem – z dala od tłumów turystów. Dzięki temu książka przypomina bardziej spacer z dobrą znajomą niż lekturę przewodnika. Autorka z dużą czułością opisuje codzienne życie mieszkańców, tworząc barwny obraz miasta, które tętni historią, ale jednocześnie jest pełne zwykłych ludzkich historii. Spotykamy tu zarówno lokalnych rzemieślników, jak i postacie z pogranicza legendy, takie jak fotografowie czy organizatorzy wydarzeń, którzy przez lata współtworzyli klimat Rzymu. To właśnie te opowieści nadają książce głębi i sprawiają, że czytelnik zaczyna postrzegać miasto jako żywy organizm, a nie tylko zbiór zabytków. Na szczególną uwagę zasługuje sposób, w jaki autorka buduje atmosferę. Opisy są zmysłowe i sugestywne – niemal czuć zapach świeżego espresso o poranku czy słodycz tiramisu w małej rzymskiej cukierni. Wolińska-Riedi umiejętnie operuje detalem, dzięki czemu nawet krótkie sceny zapadają w pamięć. Jej styl jest lekki, przystępny i jednocześnie elegancki, co sprawia, że książkę czyta się z dużą przyjemnością. Warto też podkreślić, że publikacja niesie ze sobą pewną refleksję. Między wierszami pojawia się temat przemijania, zmian i trudności, z jakimi mierzą się tradycyjne rzemiosła czy lokalne biznesy. Autorka nie idealizuje Rzymu – pokazuje jego piękno, ale i kruchość. Dzięki temu książka zyskuje bardziej uniwersalny wymiar i może skłonić czytelnika do zastanowienia się nad losem innych historycznych miast. Nie jest to jednak książka dla każdego. Osoby oczekujące konkretnego przewodnika z listą atrakcji, adresami i praktycznymi wskazówkami mogą poczuć niedosyt. „Mój Rzym” to raczej literacka podróż niż narzędzie do planowania wyjazdu. Wymaga od czytelnika otwartości na narrację osobistą i pewnej refleksyjności. Podsumowując, „Mój Rzym. Spacerem po niezwykłych zakątkach Wiecznego Miasta” to książka nastrojowa, pełna uroku i autentycznego zachwytu nad miastem, które od wieków fascynuje ludzi na całym świecie. To lektura idealna dla tych, którzy chcą poczuć prawdziwego ducha Rzymu i zobaczyć go oczami osoby, która naprawdę go zna i kocha.

„Granice mojego języka są granicami mojego świata” – ten cytat Ludwiga Wittgensteina zdaje się przyświecać Adamowi Fletcherowi, jednak w przypadku książki „Nie jedź tam. Od Czarnobyla po Koreę Północną” granice te okazują się rozczarowująco wąskie. Choć tytuł obiecuje mrożącą krew w żyłach wyprawę do najbardziej niebezpiecznych zakątków globu, otrzymujemy raczej zbiór powierzchownych anegdot, które częściej budzą irytację niż autentyczne zainteresowanie. Moja ocena to zaledwie 6/10. Bohaterem i narratorem jest sam Fletcher, typowy przedstawiciel pokolenia szukającego „ekstremalnych wrażeń”, które można potem zrelacjonować przy piwie. Fabuła to zapis jego podróży do miejsc wyklętych: od skażonej strefy wokół Czarnobyla, przez totalitarną Koreę Północną, aż po fawele Liberii. Problem polega na tym, że autor podchodzi do tych tragicznych lokalizacji z perspektywy turysty uprawiającego „dark tourism”, któremu brakuje jednak głębszej refleksji nad kontekstem historycznym czy społecznym odwiedzanych państw. Największym mankamentem książki jest jej wymuszony humor. Fletcher usilnie stara się być zabawny, co w obliczu nędzy w Nigerii czy terroru w Pjongjangu wypada po prostu niesmacznie. Jego styl to mieszanka brytyjskiego sarkazmu z lekkomyślnością, która momentami ociera się o ignorancję. Zamiast reportażu z prawdziwego zdarzenia, dostajemy zapiski kogoś, kto pojechał w niebezpieczne miejsce tylko po to, by sprawdzić, czy jego własna strefa komfortu ma granice. Autor ślizga się po powierzchni, serwując nam oczywistości, które każdy średnio zorientowany czytelnik może znaleźć w pierwszym lepszym artykule w internecie. Zabrakło tu empatii i szacunku dla ludzi mieszkających w tych „przeklętych” miejscach. Dla Fletchera są oni jedynie statystami w jego osobistym show. Książka broni się jedynie w momentach, gdy autor zapomina o byciu „cool” i opisuje czysty, pierwotny strach, ale to za mało, by uznać tę pozycję za wartościowy wkład w literaturę podróżniczą. To lektura dla tych, którzy lubią podróże „palcem po mapie” w wersji pop, ale szukający rzetelnego reportażu poczują jedynie głód konkretu i głębi.

Tradycją mojego czytania jest zimowe sięganie po książki opowiadające historie z gór wysokich. W tym sezonie zrobiłam to wyjątkowo późno, ale może to było czekanie na odpowiednią historię. "W cieniu góry" to opowieść o przetrwaniu, ale nie tylko powyżej 7000m npm, to opowieść o przetrwaniu jako kobieta w państwie i kulturze kobiet nie ceniącej, o przetrwaniu traumy wykorzystywania seksualnego, o przetrwaniu jako lesbijka w rodzinie, która tego nie akceptuje. Dobre to, mocne (momentami tak mocne, że osoby, które same swoich traum nie przepracowały, chyba nie powinny sięgać po ten tytuł bez zapewnienia sobie dostępu do pomocy, gdyby emocje wywołane lekturą były zbyt mocne i trudne). I nie była to pierwsza książka o himalaizmie, która czytałam, a której autorką była kobieta. Nawet nie pierwsza, która Everest postrzega jako żeńskie bóstwo. Ale pierwsza, która tak głęboko grzebie w psychice wpinacza i motywacji, która podsuwa mu wspinaczkę jako odpowiedź na jego traumy. Jakby staniecie w cieniu wielkiej góry miało wymieść cienie z wnętrza.

Spodziewam się po książce o jakimś kraju określonej jako literatura podróżnicza, że znajdę tam informacje o historii, języku, kulturze, kuchni, społeczeństwie, o państwie i szczególnie o walorach przyrodniczych, zabytkach i innych atrakcjach turystycznych. Książka "Słowenia. W krainie winnica, dzikiej przyrody i absolutnego zauroczenia" spełniła moje oczekiwania. Znalazłam w tej książce dużo podstawowych informacji o tym kraju, a także dowiedziałam się, z czego Słowenia słynie i czym może zachwycić. Autorka przygotowując książkę rozmawiała zarówno z rodowitymi Słoweńcani, jak i przedstawicielami innych narodowości, którzy jednak związali swoje życie z tym krajem. Dzięki temu powstał złożony obraz Słowenii. Zaciekawił mnie rozdział o tym, czy uważać Słowenię za Bałkany, czy też nie. Również rozważania o tym, czy warto zamieszkać w tym kraju były ciekawe. Ponadto w książce znajduje się wiele świetnych zdjęć obrazujących piękno tego kraju (szkoda tylko, że część nie jest podpisanych). Za plus uznaję również zamieszczenie w książce mapy Słowenii wraz z jej otoczeniem (to powinien być standard w literaturze podróżniczej, a niestety często mapy są pomijane). Warto jednak wiedzieć, że książka napisana jest trochę w stylu artykułów na blogu podróżniczym (autorka taki również prowadzi balkanyrudej.pl), więc nie wszystkim może to przypaść do gustu. Niemniej książka jest na tyle interesująca, że warto i tak po nią sięgnąć. Dużo jest w książce o aktywnej turystyce, zwłaszcza rowerowej (wreszcie dowiedziałam się, czym w sumie jest downhill a czym enduro), bo autorka i jej mąż właśnie w taki sposób spędzają podróże. Najsłabiej w książce wypada początek, bo tam autorka wyjaśnia, jak w sumie trafiła do do Słowenii, opisuje współprace przy promocji tego kraju (czyli wyjazdy sponsorowane) i... narzeka na brak takiej współpracy z Chorwacją (według mnie zbędny wątek). Podsumowując, jeżeli nie byliście w Słowenii, ta książka na pewno Was zachęci do odwiedzin tego kraju. Jeżeli nie wiecie za dużo o tym rejonie, też książka okaże się ciekawa. Ja byłam w Słowenii, trochę już o niej wiem, a i tak przeczytałam książkę z przyjemnością i dowiedziałam się nowych rzeczy.

Przed wyprawą w nieznane mi miejsce lubię sięgać po literaturę podróżniczą opisującą historię danego regionu, kraju – a w tym wypadku wyspy Zanzibar. Bardzo podobała mi się forma tego przewodnika, bo tekst rozpoczął się od przedstawienia historycznych początków kształtujących kraj i zamieszkującą go ludność. Opowieść snuta przez autorkę jest niezwykle sensualna i z każdej historii przebija niezwykła fascynacja krajem oferującym nie tylko rajskie plaże i bajeczne widoki ale również i przede wszystkich niesamowitą kulturę opartą na wpływach Hinduskich, Arabskich i Afrykańskich. Barwne opisy z tego przewodnika, fascynujące historie ludzi, obrządków i najważniejszych elementów, które uformowały ten rejon świata – sprawił, że jestem jeszcze bardziej ciekawa i podekscytowana zbliżającą się podróżą. Zdecydowanie polecam przewodniki tego typu napisane przez prawdziwych pasjonatów i fascynatów kultury danego miejsca, którzy z taką pasją potrafią opisywać odległe nam miejsca.

Książka Izabeli Nowek pt. „Albania. W szponach czarnego orła” jest kolejnym reportażem podróżniczym tym razem na temat tytułowej Albanii, który ukazał się w serii Wydawnictwa Poznańskiego. Autorka przedstawia kraj swojego obecnego zamieszkania z perspektywy osoby związanej z branżą turystyczną. Przyznaję, iż opis Albanii zawarty na kartach omawianej publikacji jest do głębi werystyczny. Izabela Nowek wymienia zmiany cywilizacyjne, które zaistniały w kraju nad M. Jońskim, w szczególności w Tiranie na przestrzeni ostatnich czterdziestu lat, od czasu upadku reżymu komunistycznego. Albańczycy zostali zaprezentowani, jako tradycjonalistyczne i patriarchalne izolowane w górach społeczeństwo, i to bardzo odporne na wszelkie zmiany obyczajowe. Nieco inaczej sytuacja wygląda w Tiranie, gdzie mieszkańcy przez wzgląd na funkcje stołeczne tego miasta odróżniają się od swoich rodaków z prowincji. W Albanii zupełnie zmienił się stosunek wobec cudzoziemców. W ciągu ostatnich piętnastu lat wzdłuż wybrzeży Morza Jońskiego powstała spełniająca podstawowe standardy cywilizacyjne współczesnych czasów baza turystyczna, obcokrajowcy zaczęli inwestować w tym kraju, a sama Albania dołączyła do popularnego kierunku podróży i wczasów. Państwo to wciąż dla Europejczyków z krajów UE uchodzi za egzotyczne i nadal jest postrzegane już nieco zbyt bardzo krzywdząco za zacofane. Izabela Nowek stara się podważać rozpowszechnione stereotypy na temat Albanii i Albańczyków, aczkolwiek przyznaje, iż pozostaje jeszcze wiele do nadrobienia. Dość interesująco autorka przedstawiła albańską wieś, tamtejszą religijność (bardzo powierzchowną), a także pochyliła się nad tematem legendarnych bunkrów.

Zainspirowany P.N. wypożyczyłem z biblioteki na Ochocie książkę. Cóż - w sumie w kontekście nazw urzędów i z grubsza jakie urzędy trzeba odhaczyć w danym kraju - wydaje się w porządku. Acz myślałem że będzie więcej szczegółów administracyjnych o danych krajach, ale może faktycznie dla tych co się zastanawiają nie jest to aż tak ciekawe Pozytywnie mnie zaskoczyła Holandia - zrozumienie dla braku całego etatu jest bardzo miłe. I parę ciekawych ich kwestii. Negatywnie włochy - w ogóle nie podejrzewałem że mogą mieć zróżnicowane regionalnie nawet umowy o pracę czy o podatki. Brakowało mi paru krajów które lubię jak Francję czy Danie a z drugiej strony takiej jak Szwecja czułem niedosyt. Ale to raczej nieuniknione ;). Problem depozytów do wynajęcia mieszkania faktycznie wydaje się problematyczne.

To była dosyć kompleksowa lektura, choć początek był ciut nużący. Męczyły mnie afirmacje psychologiczne, których jest pełno, zwłaszcza w pierwszych trzech rozdziałach. I cóż, mnóstwo nazwisk, które jako laikowi, nic mi nie mówiły. Oczywiście najciekawsza była część o samej wędrówce autorki przez Grenlandię, ale i fragmenty o pierwszych próbach trawersu tej wyspy były ciekawe. Również człowiek, który szuka wskazówek, jak przygotować się na podobną wyprawę, tu je znajdzie, co może być bardzo pomocne. A przy niektórych scenach naprawdę parskałam śmiechem, bo Miłka podeszła do wyprawy i różnych czynności fizjologicznych w jej trakcie z dużym dystansem i humorem.