Siódmy sekret szczęścia

Zdarzyło mi się, w dobrej wierze, podsunąć koleżance w ciąży Piąte dziecko Doris Lessing. Kierowałam się (o moja ślepoto!) walorami powieści i renomą nazwiska. Z mojego faux-pas zdałam sobie sprawę dużo później, kiedy pojęłam, że brzemiennej kobiecie, pełnej obaw, lęku i niepewności w oczekiwaniu na dziecko, dałam do przeczytania opowieść o upośledzonym chłopcu. To, że była również historią o sile matczynej miłości, w tym konkretnym przypadku, nie miało żadnego znaczenia. To niefortunne doświadczenie nauczyło mnie konieczności dostrzegania czytelnika w kontekście książki. Teraz wiem, że nawet najlepsza opowieść, w pewnych okolicznościach, może narobić więcej szkody niż pożytku. Tej boleśnie zdobytej zasady szczególnie przestrzegam w przypadku książek „żałobnych”, do których zaliczam tę powieść. I kiedy słyszę prośbę o polecenie lub pożyczenie takiej właśnie książki od osoby przeżywającej utratę najbliższej osoby, to jej podsunięcie uzależniam od etapu żałoby, na jakim się znajduje osoba prosząca. Akurat tę pozycję zabroniłabym czytać tuż po śmierci partnera (dlaczego napiszę później), a poleciłabym ją osobie kończącej czas smutku, ale mającej problemy z jego opuszczeniem, odsunięciem go od siebie, bo właśnie na tym etapie żałoby znajdowała się główna bohaterka tej powieści – Juliet. Jej mąż zmarł na zawał serca w wieku 32 lat, czyniąc z niej wdowę zaledwie w wieku 31 lat. W momencie jej poznania od śmierci Bena upłynęło osiem miesięcy, a ona nadal chowała się przed światem i ludźmi w swoim domu, który razem z mężem właśnie kupili i zamieszkali, snując wspólne plany jego remontu. Było jej w nim dobrze rozpaczać i rozpamiętywać przeszłość i niespełnioną przyszłość. I pewnie zgorzkniałaby w tym warownym „zamku”, gdyby nie siostra, matka i sąsiedzi, dzięki którym powoli zaczęła wychodzić ze stworzonego przez siebie twardego kokonu smutku, żalu i depresji. Ich siła i wszechobecność oddziaływania sącząca się z każdej sceny, rozmowy czy przemyśleń była tak silna, że bez trudu przelała się na mnie. Czułam ogromne przygnębienie towarzyszące Juliet. Najgorsze było to, że towarzyszyło mi ono przez 95% powieści, dodatkowo potęgowane nagromadzeniem bohaterów, z których każdy przeżywał własną, mniejszą lub większą, tragedię życiową. Nie tylko Juliet była w żałobie, ale i teściowa, matka była przygnębioną tragedią córki, jej siostra Louise przeżywała kryzys małżeński, znajomy Michael odejście żony, a przyjaciel Lorcan oszustwo ukochanej. Nawet pies był przygnębiony odejściem Bena. To nagromadzenie destrukcyjnych uczuć było celowym i przemyślanym posunięciem autorki w budowaniu powolnego napięcia emocjonalnego fabuły, by z rozmachem rozładować je w scenie finałowej. Przyznaję, jest w tym mistrzynią! Umie pokazać, że życie jest jak "książka, która się składa z wielu rozdziałów. Na jakiś czas robi ci się smutno, a potem odwracasz stronę, żeby zobaczyć, co będzie dalej". I właściwie do tego momentu, poznana przeze mnie historia wychodzenia z żałoby, nie różniłaby się niczym od znanych mi tego typu powieści, gdyby nie jeden element pięknie wpleciony w fabułę. Dogoterapia! Miłość autorki do psów czułam na każdej stronie, która umiejętnie pokazała ich terapeutyczną rolę w trudnych chwilach człowieka. To właśnie pies Minton pozwolił Julie przetrwać najtrudniejsze chwile po tragedii, to psy znajomych i potrzeba opieki nad nimi wyciągnęła ją z domu i zmusiła do nawiązania ponownych kontaktów z ludźmi i wreszcie to pies sprawił, że dziewczyna otworzyła serce na nowy związek z mężczyzną. To dlaczego, pomimo tak pozytywnego oddziaływania, nie poleciłabym jej osobom rozpoczynającym żałobę? Z jednego powodu. Ta opowieść mówi wyraźnie – weź się w garść, nie jesteś pępkiem świata, nie ty jedna przeżywasz nieszczęście, inni też mają problemy, poświęcają się dla ciebie, a ty tkwisz egoistycznie w swoim mrocznym świecie apatii! Tego nie może słyszeć osoba, która jest w szoku tuż po stracie najbliższej osoby, bo ona nie ma tej „garści”, a siła mocy tych słów, dająca energię do życia, skierowana jest w żagle, których nie posiada. Zanim odzyska „garść” i odbuduje „żagle” minie trochę czasu. Działania w dobrej wierze mogą zakończyć się rozgoryczeniem, które Juliet ujęła w ten sposób – "…same banały, których ciągle wysłuchuję, że w niebie są wszyscy, których kochasz i celebryci, a czas leczy rany. […] życzliwe słowa, jakie słyszała od ludzi, wszystko unieważniały. Nie była „dzielna”, nie była „taka młoda” i naprawdę nie sądziła, by „czas leczył rany”". Niektóre książki są jak lekarstwo. Trzeba wiedzieć komu i kiedy je przepisać-polecić. Staram się o tym zawsze pamiętać. naostrzuksiazki.pl

Bardzo mi się spodobała ta książka.Niby całkiem banalna,ale jednak nieoczywista.Podobała mi się odrobina magii w tej książce,magii w różnych jej przejawach.Książki zjawiające się,gdy ktoś ich potrzebuje(oj,chciałabym takiej magii w swoim życiu),obietnice,które wypowiedziane nie mogą być złamane,pewien niezwykły gość pomieszkujący w nie swojej szafie..Bardzo polubiłam Josey,główną bohaterkę.To bardzo samotna,zakompleksiona osoba,którą wszyscy postrzegaja przez pryzmat jej postępowania gdy była niesfornym dzieckiem.Josey jest zdominowana przez swoja matkę,która z całych sił próbuje zadowolić,choć to zadanie skazane na niepowodzenie.Kobieta zrezygnowała niemal cakowicie z własnego żcia,by być na usługi matki.Zmienia to dopiero wpływ Delii,która nieoczekiwanie się do niej wprowdziła i Chloe,z którą nieoczekiwanie połaczyła ja przyjaźń. W pewien sposób Josey przypomina mi moja ulubioną książkowa bohaterkę Joannę Stirling z Błękitnego Zamku Montgomery.Jej życie,staropanieństwo,samotność,niezrozumienie jakie ja otacza-to wszystko łączy te dwie bohaterki.No i oczywiście postać koszmarnej ,zdystansowanej matki,której nie sposób zadowolić. Sam romans jest bardzo miłym dodatkiem,ale nie jest głównym wątkiem.To był dobry zabieg.Całkiem fajnie czytało sie te książkę.Podobało mi się to,w jaki sposób autorka skupiła sie na psychologicznym portrecie różnych osób,różncych,choc z pewnymi cechami wspólnymi.

Chciałam przyjemnej książki na krótki wypad do Włoch i to otrzymałam, a nawet ciut więcej, bo nie jest to tylko zwykłe romansidło. I za to gwiazdka w górę. Komentowałam akcję książki z koleżankami na wyjeździe, ponieważ przeczytałam połowę, a tu dopiero doszło do spotkania głównych bohaterów. Nicky Pellegrino zaskoczyła mnie już pozytywnie po raz drugi. Nieoczywista akcja, odbiegająca od schematu, który mogłyby sugerować tytuł i okładka. Bardziej nawet podkreśla znaczenie przyjaźni niż romans. I to takiej prawdziwej, bez lukru. Bo cztery dziewczyny przecież nie mogą się idealnie zgadzać. I to jest bliższe prawdy. Na wakacje - książka idealna, a jeśli ktoś lubi Włochy tak jak ja, to chyba nie trzeba go zachęcać. Włoskie klimaty i krajobrazy, plantacja oliwek, prawdziwa włoska rodzina i mnóstwo pysznego jedzenia. Oto czym jest ta książka.

Opowieść o życiu słynnej gwiazdy (dziś nazwana byłaby celebrytką ;) )i jej otoczenia "widziana oczami" jej asystentki, która zmuszona jest "znosić" humory sławnej Caroline. Po dłuższej pracy na tym stanowisku i "wsiąknięciu" w bliższe otoczenie nie zazdrości życia swojej chlebodawczyni, które jest oparte na kłamstwie i cynizmie. Dzięki doświadczeniu jakie zdobyła pracując u boku sławnej osobistości wybiera własną drogę :)

Książka w której wszystko jest wyważone. Takie się wydaje. Tragedia rodziny staje się podłożem historii, która pokazuje jak kruche jest życie i jak ważna w nim jest miłość osób nam bliskich, spokrewnionych, choć nie zawsze. Była to moja druga powieść o tym, że ktoś dowiaduje się o tym że niedługo umrze. Nikt tak naprawdę nie wie jak w takiej sytuacji by się zachował. Wszystko, albo nic mówi się. Okazuje się jednak że radość życia jest potrzebna każdemu, nawet tym osobą które wiedzą, że niechybnie zbliża się ich koniec. Początkowo czytelnik nie wie za dużo o bohaterach. Brnąc coraz bardziej przez karty powieści, dowiaduje się z jakimi przeciwnościami losu się zmagali i czynią to dalej. Nie są to żadni papierowi ludzie, tylko wydaje się jakby każda z wspominanych osób gdzieś istniała we wszechświecie. Tym bardziej, że autorkę do napisania tej książki zainspirowała przyjaciółka. Trochę smutna powieść, podsycana jednak radością tych którzy po nas pozostają. Jedna z poważniejszych książek o życiu, takim jakim jest naprawdę: brutalne, nie patrzące na to co się o nim myśli. Z przesłaniem, że każdego życie się kiedyś skończy i tylko od nas zależy jak zostaniemy zapamiętani.

Historia przedstawiona ku przestrodze? Przed czym? Przed zatracaniem się w realizacji zadań przypisanych do ról, które są wpisane, albo sami wdrukowujemy w swoje jestestwo. Przytłoczeni nimi, nie mówiąc o swoich potrzebach, zaczynamy odczuwać frustrację i zachowujemy się jak bohaterka tej książki. Budujemy listę pretensji zamiast siąść do rozmowy. Co z tego wynika?

Naprawdę jaka jesteś Evie nie wie nikt - sympatyczna, "zakręcona", nieco infantylna, chwilami irytująca, nie na swoim miejscu? Trudno powiedzieć, ale nie mogę powiedzieć, że zupełnie mi nie odpowiadasz jako bohaterka. Masz coś w sobie. Bardziej mi żal, że tak mało o Paryżu jest w powieści z Paryżem w tytule. Trudno, potraktuję ją jako żartobliwą opowiastkę, której część akcji osadzona jest w tym mieście.

Lekka ale nie głupia. Kobieca, ale nie naiwna. Historia Anny to poważne dylematy, samotne macierzyństwo, rodzinne tajemnice, niewłaściwi faceci. Anna godzi różne role, próbuje ułożyć sobie życie i po prostu być szczęśliwa w swoim nieidealnym świecie. Niezapominajkę czyta się bardzo szybko, książka wciąga,czasem bawi,czasem wzruszy. Na pewno daje wiele przyjemności czytelnikowi.

Pierwsza książka w 2022 roku zaliczona. Na dobry początek fajna i lekka komedia z nieco pokręconym wątkiem romantycznym. Główne atuty powieści autorstwa Jill Mansell to zabawne dialogi, wyraziste postacie i śmieszne sytuacje. Całość bardziej pasowałaby mi do Ameryki niż Anglii, ale nie będę wybrzydzać, bo bawiłam się świetnie. Angielska wieś, gdzie wszyscy się znają, główne źródło wiadomości to plotki i ploteczki, a drobne zatargi urastają nieraz do dramatów. Pisarka sygnalizuje też problemy akceptacji odmiennych orientacji seksualnych, samotnego wychowania dzieci, przeżywania żałoby i straty, fałszywej przyjaźni opartej na pozorach. Powieść jest napisana dobrze i z nerwem, a dowcipne dialogi sprawiają, że czyta się ją szybko i z przyjemnością. Niewymagająca i relaksująca lektura na długie zimowe wieczory

Na początku ta książka wcale mnie nie zaciekawiła (a nawet chwilowo nudziła), ale dałam jej szansę. I dobrze zrobiłam. Akcja fajnie się rozkręciła mimo iż główna bohaterka dalej mnie irytowała. To takie połączenie Bridget Jones z naiwną amerykanką ze skłonnościami Kopciuszka. Dla tych kilku zabawnych sytuacji i trafnych psychologicznych spostrzeżeń warto było.

Dobra. To jedyne co przychodzi mi na myśl. Były chwile znudzenia (szczególnie na początku), chwile smutku, chwile wzruszenia, chwile zaskoczenia. Dużo emocji miałam podczas czytania tejże lektury. Nan to niesamowita kobieta, ma w sobie coś wyjątkowego. Jestem dalej pod wrażeniem tego jak świetną i unikatową postać stworzyła autorka. Jestem pewna, że nigdy nie zapomnę tej bohaterki. Jest dla mnie kolejną ogromną motywacją w dążeniu do marzeń. Cytat, który wzruszył i zapadł mi głęboko w serce ~~ "... nic nie dzieje się bez przyczyny. Każdy z nas znajduje się dokładnie w tym miejscu, w którym powinien się znajdować, a kawałki układanki zawsze zaczynają do siebie pasować w najmniej spodziewanym momencie." ~~~ Nan

Piękna , magiczna książka o miłości. O poszukiwaniu szczęścia oraz tego jednego wymarzonego mężczyzny. Cudowna powieść , którą czytałem z wielką radością, Dodatkowy ośnieżony Londyn idealnie oddał klimat powieści. Super. Bardzo polecam przeczytać tę wspaniałą powieść.

Marzy się, marzy takie miejsce jak księgarnia Anny. Nie jest dochodowym miejscem, ale ma zupełnie inną wartość dla wielu osób. To właśnie fragmenty akcji związane księgarnią, lekturą książek i psiakami najbardziej mi odpowiadały. Myślę, że odnalazłabym się w tym miejscu. 
Odpowiada mi również sposób kreowania bohaterów. Dwie główne postaci - Anna i Michelle jakże różne od siebie, dwie skrajności a jednak tyle je łączy. Pozostali bohaterowie dopełniają obrazek jedni wyraziście, inni nieco niejednoznaczni, stanowiący tło. Nie wszystkich trzeba lubić, tak jak w życiu. Autorka świetnie pokazała relacje międzyludzkie i oddała klimat niedużej miejscowości. Zadbała o odpowiednią dynamikę, zwroty akcji, dzięki czemu historia powoli układa się w całość, a zakończenie jest jej rzeczywistym zwieńczeniem.

Dzięki tej niepozornej książce przeniosłam się, na kilka cudownych chwil, do magicznej Toskanii letnią porą. Młoda Angielka Lara wraz z ojcem wybiera się w podróż do jego znajomych we Włoszech. Pierwsza miłość, fascynacja seksualna, dekadencki i rozwiązły styl życia, liczne romanse, a w tym wszystkim śliczna, młoda, niewinna dziewczyna, która staje się łakomym kąskiem dla zepsutych bogaczy. Dzięki plastycznym opisom, choć przez chwilę dane było poczuć mi żar słońca, chłód wody w basenie, zapach kokosowego olejku do opalania, aromat włoskiej kawy, smak i zapach jedzenia.

Książka, która otula ciepłem i nadzieją, choć temat, który porusza, jest bardzo poważny. Dzieciństwo 12 letniej Cecylii, nie było szczęśliwe ani spokojne. Choroba psychiczna matki i uciekający od problemów domowych ojciec, było jej codziennością. Po tragicznej śmierci matki, wyjeżdża z cioteczną babką na południe Stanów i stara się poradzić sobie z trudnymi wspomnieniami i wypartymi emocjami. Wielkim wsparciem są silne, niezależne czasem ekscentryczne kobiety, które ją otaczają w domu i sąsiedztwie. Lato spędzone w Savannah, pomaga napisać nowy rozdział w jej, "Księdze Życia", a czytelnikowi dodaje otuchy. Książkę czyta się szybko, lecz nie jest to lektura, o której równie szybko się zapomina. Polecam.

Całkiem udana adaptacja Dumy i uprzedzenia. Początkowo bardzo się napaliłam, potem poczytałam trochę opinii, co mnie ostudziło. Jednak gdy zaczęłam czytać zatraciłam się w historii. Bardzo szybko się czyta, chociaż końcówka do delikatnej poprawy by się nadawała. Jedna z najlepszych adaptacji jakie czytałam.

Dziś sięgam pamięcią do książek przeczytanych lata temu, powieść Ceceli Ahern podczas czytania wzbudzała we mnie wiele emocji, niesamowicie chwytająca za serce i bardzo trudna historia. Rzadko poruszany temat przeszczepów i transfuzji idealnie wpasowuje się w historię głównych bohaterów.

Książka dla odskoku od rzeczy skomplikowanych. Dla mnie tylko na raz. Żadnych powrotów :D. Czasem odległość poziomu finansowego problemów zaciera ich podobieństwo w różnych grupach społeczno-ekonomicznych. A podobieństwa jednak są. Ale to świat amerykańskich wysoko uposażonych elit. Tamta rzeczywistość, która do nas dopiero nadciąga. Niezły język niezepsuty przez dobre tłumaczenie. Autorka jest dziennikarką USA i laureatką nagrody Emmy oraz producentką stacji TV.

Kiedy kupujesz za grosze książkę jednej ze swoich ulubionych pisarek, to wiesz, że będzie to dobry dzień! Przy okazji, udało mi się odkryć, dlaczego Jill Mansell zdobyła ten zaszczytny tytuł. (nie tylko dlatego, że sama autorka jest przemiła i odpowiada na każde moje pytanie w tweetach i mailach) Uwielbiam jej wątki drugoplanowe, często dużo bardziej niż te, które pojawiają się na pierwszym planie. Zawsze zdołają zagrać na moich osobistych strunach. Tak było w przypadku 'Take a chance on me'/ 'Tylko ty'. Nawet podtykałam osobie siedzącej obok całe akapity, żeby wytłumaczyć, co sama czuję. Z pewnością nie będzie to moja ostatnia przygoda z Jill. Jeśli lubicie ciepełkowe historie, to polecam. Co z tego, że przewidywalne? Dobre, szczęśliwe zakończenia też są potrzebne.

Całkiem pozytywne zaskoczenie. Po wyglądzie i opisie spodziewałam się książki lekkiej z typu "romansidło z śródziemnomorskim klimatem", a książka momentami jest wręcz smutna, a już na pewno refleksyjna. Nicky Pellegrino zawarła w niej sporo przemyśleń na temat dojrzewania do stworzenia stałego i szczęśliwego związku, do szukania swojego miejsca w życiu, poszukiwania zajęcia, które wykonywałoby się z przyjemnością i zaangażowaniem. Sporo na temat wartości przyjaźni, rodziny, dobrych stosunków sąsiedzkich. W treści przewija się temat aborcji, gwałtu, nieplanowanej ciąży, starości, śmierci. Oczywiście pojawia się też motyw smacznego włoskiego jedzenia, przygotowywania go i celebrowania posiłków, ale wszystko zgrabnie wplecione w podwójną narrację. Niezbyt cukierkowa i niebanalna i to w niej najbardziej doceniłam. Do tego piękna Kalabria, którą planuję odwiedzić w przyszłym roku.