Sezon łowiecki

Sympatyczny kryminał retro "w stylu A. Christie", który napisała S. Hannah na prośbę rodziny Agathy Ch. Jeśli się o tym wie, zupełnie inaczej go odczytujemy. Oczywiście porównania są nieuniknione ale klimat lat przedwojennych jest zachowany, "szare komórki" Herkulesa również działają, więc nie tak szybko można się wszystkiego domyślić. I o to chodzi. Mnie się dosyć podobał, mimo dłużyzn i rozwleczonych dialogów. Liczę, że następne trochę się poprawią. 4/6

Chyba więcej tu rozgrzanej letnią porą Florencji i jej mieszkańców, niż samego morderstwa. Ale to właśnie dodaje uroku tej powieści - ludzie, których komisarz Bordelli zna i którzy się przeplatają przez kartki. Pięknie opisane charaktery ludzkie, każdy inny, z własną osobowością, choć nie dominuje nad głównym bohaterem. Zaś otoczenie i gorąc sierpnia opisany przez autora tak, że prawie się go czuje - rewelacja.

Starzejący się policjant, rozdarty między dwoma tożsamościami, trafia na terapię, gdzie przypadkowe spotkanie z kobietą po życiowych przejściach staje się impulsem do zmiany. „Cicha fala” to powolna, refleksyjna opowieść bardziej o kryzysie i pamięci niż o akcji. Choć taki styl nie do końca mi odpowiada, książka ma swój urok — być może dzięki rzymskiej scenerii i włoskiemu klimatowi. Sięgnę po coś jeszcze tego autora.

Ukazujące się od 1994 roku powieści z tym bohaterem niezmiennie potwierdzają nie tylko talent pisarski Camillerego, lecz także jego rozległą wiedzę na temat kultury, sztuki, literatury – także tej popularnej. W „Polu garncarza” Camilleri podnosi poprzeczkę i nie tylko konfrontuje, w przezabawny zresztą sposób, Montalbana z rezultatami jego kłamstw, ale też gromadzi czarne chmury nad wieloletnią przyjaźnią z innym policjantem, Mimím Augello. Niedaleko Vigaty, w miejscu zwanym /polem garncarza/ odnaleziony zostaje worek ze zwłokami niezidentyfikowanego mężczyzny. Niedługo później na komisariacie zjawia się oszałamiająco piękna kobieta, która martwi się brakiem wiadomości od męża, oficera marynarki, pływającego na statkach dalekomorskich. I co wspólnego ma z tą dziwną sprawą boss lokalnej mafii, a przede wszystkim zastępca Montalbana, Mimi Augello. Camilleri uwielbia grać schematami znanymi z czarnego kryminału. „Pole garncarza” jest powieścią z cyklu: Komisarz Montalbano, nader udaną, prowokującą do intelektualnego zaangażowania, do podjęcia szalonej zabawy proponowanej przez autora. Polecam.

Klasyczny kryminał w stylu powieści A.Christie. Z tym, że w przeciwieństwie do mistrzyni zbrodni autor, a raczej autorzy Dannay Frederic i Lee Manfred, piszący pod pseudonimem kryminały o detektywie Ellerym Queen (tak tak pseudonim autorów i ich główny bohater noszą to samo imię i nazwisko), przynajmniej w tej książce przed ujawnieniem mordercy opisują również proces oskarżonego o zbrodnię. Książka jest przez to nieco bardziej rozwlekła niż kryminały Christie, a więc dłuższa w negatywnym sensie, gdyż proces nie wnosi dużo do rozwiązania zagadki. Niemniej kryminał czyta się dobrze, po kilkunastu pierwszych raczej nudnawych stronnicach, zaczyna wciągać. Podobały mi się szczegółowe i dokładne opisy stosunków panujących między bohaterami, a także ich działań. Czytelnik ma dzięki temu okazję spróbować samemu rozwiązać zagadkę. Trochę szkoda, że autorzy za bardzo ograniczyli liczbę podejrzanych, przez co dość prosto wpaść na trop mordercy, niemniej motywy zbrodni pozostały dla mnie raczej niejasne do końca. Na książkę tę wpadłam zupełnym przypadkiem i już żałuję, że jest to jedyna pozycja autorów przetłumaczona na język polski i, że nie będę mogła kontynuować przygody z panem Queenem, szczególnie, że kilka tytułów kryminałów z tym bohaterem brzmi całkiem obiecująco.

Zupełne zaskoczenie! Camilleri, znany dotychczas jako znakomity autor powieści kryminalnych z komisarzem Montalbano a tu powieść historyczna. Impulsem do napisania tej książki „Z chłopa król” była przeczytana gdzieś wzmianka o rodzinnym Argigento. Powieść opisująca historię prostego chłopa Zosimo oraz jego syna i ojca, żyjącego na przełomie XVII i XVIII wieku na Sycylii. Dzięki nieprzeciętnej inteligencji i sprytowi udaje się Zosimie na krótki czas zdobyć władzę. W tej niezwykłej historii zawierającej sporo mądrych spostrzeżeń przewijają się fragmenty pełne satyry i rubasznego humoru. Kobiety również odgrywają tu niebagatelną rolę, jak w większość powieści awanturniczych, gdyż stają się obiektem westchnień, przez co znacząco wpływają na rozwój akcji. Autor bardzo sprawnie porusza się, po wymyślonym świecie. Całość napisana jest barwnym stylem, w którym sporo jest rubaszności i dosadności. W zderzeniu z poważnymi sytuacjami daje to komiczny efekt. A tak naprawdę fabuła tej książki wciąga bez umiaru, niczym sycylijskie wino. Oprócz książki polecam, również sycylijskie wino naprawdę dobre.

Pani komisarz nie znosi poezji. Naprawdę. Viviane nie znosi zresztą wielu rzeczy. Swojego niskiego wzrostu, życia na dietach, które nie przynoszą efektu i butów na wysokich obcasach. Lubi za to swoją pracę. Jednak nie wtedy, kiedy za sprawą nadgorliwości nowego podwładnego, zmuszona jest rozwiązać tajemniczą sprawę, w której zasadniczą rolę zdaje się odgrywać sonet przypisywany Charles’owi Baudelaire’owi. Kiedy trup ściele się gęsto, a znienawidzone przez panią komisarz media naciskają na wyniki śledztwa, Viviane zaczyna tracić cierpliwość. Brak zamiłowania do poezji nie pomaga. Pomaga za to nowy podwładny Augustin Monot, elokwentny, oczytany, doskonały w kontaktach z dziennikarzami. Momentami pani komisarz go za to nie znosi. Ale jednocześnie docenia, choć nie zawsze daje mu to odczuć. A poza tym ma do niego słabość 😉 Za to ja mam słabość do pani komisarz. Rewelacyjnie wykreowana postać. Bezpośrednia, wybuchowa, oddana swojej pracy, swoimi podwładnymi dowodzi “twardą ręką” i nie szczędzi im kąśliwych uwag, ale jednocześnie myśli o nich “moi ludzie” i ceni bardziej niż wskazują na to pozory. Czyta się dobrze. Momentami można mieć co prawda poczucie lekkiego chaosu w śledztwie, ale to za sprawą głównej bohaterki, więc przymknęłam na to oko. Dla mnie zresztą to Viviane była główną atrakcją tej historii, a sprawa, którą prowadziła była poniekąd tłem dla jej osobowości. Chociaż nie znaczy to, że intryga jest nieudana. Wręcz przeciwnie. Jest sprytnie pomyślana i oryginalna. Doskonale pasuje do nieszablonowej osobowości pani komisarz. Książkę polecam przede wszystkim wielbicielom nietypowych kryminałów i ciekawych postaci oraz absurdalnego humoru. Mnie się podobało i na pewno sięgnę po kontynuację 😊

Drugi tom cyklu o perypetiach detektywa-amatora, Molly Murphy. Udana kontynuacja. Może książka jest trochę naiwna, ale na tle innych kryminałów retro wypada bardzo dobrze. Ma klimat, i urok początku dwudziestego wieku, mimo że została napisana przez pisarkę tworzącą współcześnie. Mimo, że książka jest niewymagająca intelektualnie, to porusza tu jeden ważny temat z historii Stanów Zjednoczonych. Więcej nie zdradzę, bo nie chcę spojlerować.

97/180/2024 Druga (wg kolejności mojego czytania) powieść kryminalna z Awrahamem Awrahamem. Naprawdę tak go starzy nazwali. To jeszcze gorzej niż Paweł Pawłowski. Albo Kajetan Kajetanowicz :-) Podobnie jak w poprzedniej, niewiele się dzieje, dopiero na koniec akcja mocno przyspiesza. Ale czy właściwa osoba została uznana za winną? Podobnie jak w poprzedniej, nie wiadomo. Bardzo polecam! "(...) i niespodziewanie znalazł się w dzielnicy czerwonych latarni, która - ku jego zdumieniu - znajdowała się tuż obok lśniących biurowców instytucji Unii Europejskiej." Żeby Żyd się dziwił, że panienki, jak wszystko, są tam gdzie kasa... to jest dopiero zdumiewające.

Za książkę odpowiadają (co nie będzie wcale wielkim odkryciem): autor, tłumacz i wydawca. I dla każdego z nich mam parę zdań. Czasem miłych... A czasem nie. Zatem do rzeczy. Rex Stout opublikował opiniowaną przeze mnie powieść mając już za sobą blisko pół wieku życia (w tym przeszło 20 lat pisarskiej kariery) oraz napisanych i wydanych ponad 40 opowiadań i 10 powieści. Mając na uwadze te fakty, naturalnym jest, że liczyłem na coś więcej, na zaskoczenie. Dostałem je, a i owszem, ale nie w tej materii, co do której żywiłem dość spore nadzieje. Zagadka, a raczej jej brak, to rzecz na miarę taniej powiastki sensacyjnej, a nie poważnej powieści detektywistycznej, której mianem – chyba przez pomyłkę – tak wielu określa „Zabójczą grę”. A jest różnica. I to całkiem spora. Czytelnikowi tak naprawdę nie dane jest dojść do ładu ze wszystkimi przedstawionymi mu wydarzeniami. Może jedynie obserwować jak działa detektyw i jak dochodzi do wszystkich swoich wniosków, co – i tu nie zgadzam się z niektórymi opiniodawcami – robi jak najbardziej właściwie i logicznie. Niemniej ogół tej historii jest dość zajmujący, ale w porównaniu z debiutem Agathy Christie – podówczas młodej, bo dwudziestokilkuletniej – intryga przedstawia się kiepsko i jest (zwłaszcza konstrukcja narzędzia zbrodni) mocno, ale to mocno naciągana. Ponadto pewien gad nie odgrywa w tej powieści, co sugerowałby oryginalny tytuł, aż tak znaczącej roli. Jego motyw nie jest też czymś nowym w gatunku, że wymienię chociażby „Nakrapianą przepaskę...” Conan Doyle'a, w której ów motyw wykorzystany jest, uważam, o wiele bardziej pomysłowo. Z Edmundem Wilsonem, swego czasu wielce szanowanym krytykiem, w temacie żanru nie zgodziłbym się w wielu punktach, niemniej w artykule pt.: „Why do people read detective stories?” zawarł o książkach Stouta trafną uwagę, którą po przeczytaniu „Zabójczej gry” całkowicie potwierdzam (tu cytat): „...they were full of long episodes that led nowhere and had no real business in the story”. Gdy więc skreślić niepotrzebne, „Zabójcza gra” nie byłaby już powieścią, lecz opowiadaniem. Potwierdza to sam autor, bowiem pierwsza przygoda o Wolfie – za anglojęzyczną Wikipedią – „ukazała się w skróconej formie w The American Magazine (listopad 1934) pod tytułem «Point of Death»”. – Co pan powie, można prościej...?! – zapytałby Jacek Balcerzak. – Jak widać – odpowiedziałbym. – Można. Co ciekawe, Howard Haycraft w swym, nie przeczę, znaczącym dziele „Murder for Pleasure” umieścił „Zabójczą grę” na liście siedemdziesięciu ośmiu kamieni węgielnych naszego ukochanego, skupionego na zbrodni gatunku. Osobiście kłóciłbym się z tą decyzją, ale zmilczę już. Lećmy dalej. Jednym ze sztandarowych elementów noweli/powieści detektywistycznej, który zawdzięczamy Poemu, jest postać narratora – niezbyt bystrego przyjaciela głównego bohatera. I pan Stout także nam go zafundował. I mamy więc Archiego. I tym gorzej dla nas. Co innego jednak Nero Wolfe, prawdziwy oryginał. Parafrazując znany dowcip o „Aryjczyku”: skromny jak Poirot, flegmatyk jak Holmes i szczupły jak Fell. Ale oni przynajmniej ruszają się z fotela, rzekłby ktoś. A ja odpowiem, że to nie ważne, bo Wolfe'a nie da się nie lubić. Urzekł mnie łakomstwem. Urzekł też i samoironią. Samoironia to jedna z tych rzeczy, które cenię sobie nadzwyczaj silnie. Można by rzec - całą tuszą! Znaczy się... duszą, tak. Całą duszą! Dla Nero Wolfe'a sięgnę po kolejne powieści Stouta (że tak zrymuję niefachowo), a humory Archiego jakoś przeboleję. Nad Panią tłumaczką nie będę się zbytnio znęcał, bo i za dużo przecież nie zawiniła. Wiem dobrze, na czym polega operacja „Tytuł”, a na kilka powtórzeń i drobną niekonsekwencję w przekładzie nazw własnych... No, niech będzie. Przymknę już na nie oko. Albo nawet i dwa. Z kolei wydawnictwo zrugać należy porządnie! Co za baran – albo też stado baranów – zdecydowało, że kluczowy punkt akcji warto by tak czytelnikom zaspoilerować?! I to na dodatek na dwóch stronach okładki, w dwóch różnych formach, bo i w słownej, i w graficznej! Choć sam autor zrobił podobnie oryginalnym tytułem, to jednak mało kto jest na tyle dociekliwy, że przed przeczytaniem książki sprawdziłby co ów niezrozumiały zbitek słów oznacza. Fer-de-Lance? Co to jest, do cholery? A jeśli już odkryłby, że to pospolita nazwa pewnego bardzo jadowitego stworzenia, to i tak znaczyłoby to dla niego tyle, co nic. Idąc drogą Wolfe'a ja również przeprowadziłem małe śledztwo. I w efekcie oskarżyć muszę Wydawnictwo o składanie fałszywych zeznań: W 2000 roku, na XXXI Boucherconie, powieści Rexa Stouta o Nero Wolfie wcale NIE ZOSTAŁY uznane za „Najlepszą Serię Kryminalną Stulecia”, a sam Stout NIE ZDOBYŁ tytułu „Najlepszego Pisarza Kryminałów XX wieku”. A dowód? Bardzo proszę: Z głównej strony organizatora Boucherconu: http://www.bouchercon.com/history/past-bouchercons/ W obu tych kategoriach laureatką została wspomniana tu już wcześniej AGATHA CHRISTIE – prawdziwa mistrzyni powieści detektywistycznej jak i również całego gatunku powieści kryminalnej. Quod erat demonstrandum PS Do Osób Decyzyjnych Wydawnictwa Dolnośląskiego: Reklama reklamą, ale okłamywanie kupującego – we wszystkich wydanych przez Wasze wydawnictwo książkach Rexa Stouta, w biogramie ich autora, widnieją te same błędne informacje, których fałsz udowodniłem powyżej – i „odbieranie” komuś jego zasłużonych nagród – w tym wypadku Agacie Christie i jej serii o Herkulesie Poirocie, serii publikowanej przez Wasze wydawnictwo znakomicie, co się chwali, a jakże – jest zwyczajnie głupie i nie na miejscu. J.

Książka jest trochę nietypowa, co ja wyróżnia zdecydowanie na plus. Ta nieszablonowość polega na osnuciu fabuły śledztwa seryjnych morderstw na kanwie prawdziwych wydarzeń na przełomie ostatniego wieku. Autor wprowadza nas w świat przełomowych pisarzy szwedzkich, którzy otrzymali lub nie otrzymali Nobla. Usnuł fikcyjny już wątek oparty na sporze pomiędzy członkami Akademii odpowiedzialnymi za głosowanie nad tym wyjątkowym wyróżnieniem, niezgadzającym się z ich wyborem tłumem czytelników i zdegradowanym twórcą. Wszystko było by dobrze, gdyby autor zechciał utrzymać się w wyżej wymienionej koncepcji książki, już nawet myślałam, ze za pomysł i wykonanie należy się autorowi 10/10, gdyby nie zechciał wszystkiego spier..... zakończeniem, które nijak nie ima się wątku a wręcz jest absurdalnie niemożliwe. Już w te własnoręcznie skręcone helikopterki rozwalające bazę wojskową prędzej uwierzę, niż w to zakończenie. Podsumowując książka chyba dla szerszej publiczności. Nie zabrakło intelektualnych i spokojnych wątków, a miłośnicy superbohaterów i przebiegłych złoczyńców też odnajdą coś dla siebie.

Uwielbiam kryminały, które nie tylko opisują zbrodnię, ale które są zarazem opisem rzeczywistości: miejsca i czasu. W tej książce poznajemy niezwykle sympatycznych bohaterów poczynając od komisarza Bordelliego a kończąc na przyjaciółce tegoż - Rosie. Rzeczywiście, jak ktoś wcześniej zauważył, książka przypomina w klimacie powieści dotyczące komisarza Montalbano Andrea Camilleri`ego. To tylko brzmi jak komplement. Czytanie obu autorów jset wielką przyjemnością. Jednak niech Ci, którzy oczekują krwi, pościgów i okrucieństwa nie sięgają po tę książkę. To nie dla nich!

W „Przystani nieszczęsnych dusz” autorki Marthy Grimes najlepsze to, czego nie znajdziemy w klasycznych kryminałach. Jest córką prawnika i pewnie dlatego ma zacięcie do pisania kryminałów. „Przystań nieszczęsnych dusz” to książka z cyklu: Inspektor Richard Jury z serii: Mroczna Seria. Prosta sceneria, wyraziści bohaterowie i dialogi. Inspektor Richard Jury ze Scotland Yardu z miejscowym policjantem Brianem Macalviem musi się zająć sprawą morderstwa dziecka. Choć R. Jury jest najważniejszym bohaterem, inni również mają prawo głosu, mają prawo pomóc mu w odkryciu prawdy. Ci, którzy zostają bezpośrednio wplątani w śledztwo, to tak naprawdę ludzie samotni i nieszczęśliwi a wielkie zło rozgrywa się w wielkiej ciszy. Obaj inspektorzy starają się odkryć punkt wspólny tych wydarzeń sprzed 20 lat i obecnie, rozmowy tocząc się w pubie Przystań Nieszczęsnych Dusz. Czy uda się im rozwiązać zagadki…? Bardzo polecam. Zagadka dla ludzi z wyobraźnią.

Czwarty tom serii z Molly Murphy w roli głównej. Tym razem Molly Murphy udaje się do posiadłości senatora Flynna, aby zdemaskować siostry Sorensen, oficjalnie spirytualistki, mniej oficjalnie oszustki. Wkrótce po przyjeździe do rezydencji Molly przekonuje się, że to nie jedyna sprawa, z którą będzie musiała się zmierzyć. W tej części, w przeciwieństwie do wszystkich poprzednich, Rhys Bowen nie skupiła się na prezentowaniu tła historycznego (może z wyjątkiem wątku ruchu spirytualistycznego, który to ruch bardzo rozwinął się pod koniec XIX wieku). Intryga kryminalna ciekawa, rozwiązanie - jak zwykle - bez szału, ale to i tak nie ujmuje uroku tej książce. Książka trzyma poziom za sprawą bardzo dobrego języka i wyjątkowości klimatu. Seria z Molly Murphy to jak do tej pory najlepsze kryminały retro, jakie przeczytałam

Czasem mam tak, że muszę odpocząć od serii, żeby na nowo móc odkrywać kryminalne intrygi wraz z ulubionymi bohaterami. Bardzo podoba mi się styl Gianrico Carofiglio, ten  perfekcyjny balans pomiędzy sensacją a życiem prywatnym głównego bohatera. Mecenas Guido Guerrieri również bardzo mi przypasował, taki  inteligentny, przystojny ogarnięty  facet to  rzadkość w tym  gatunku. Skuszona okładkowym opisem, gwarantującym dobrą rozrywkę w miłym towarzystwie, sięgnęłam po czwartą część przygód adwokata z Bari. Czy Ulotna doskonałość sprostała pokładanym w niej oczekiwaniom? Mecenas Guerrieri nie narzeka na brak  nowych  zleceń, po kolejnym  miłosnym  rozczarowaniu zatraca się w pracy. Wizyta znajomego z dawnych lat  wytrąca Guido z codziennej rutyny, po usłyszeniu niecodziennej prośby postanawia oddać się małemu śledztwu. Jakiś czas temu zaginęła studentka, zaniepokojeni  rodzice są nieusatysfakcjonowani przeprowadzonym przez policję śledztwem i  oczekują podjęcia dalszych kroków, mających na celu  odnalezienie dziewczyny. Mecenas Guerrieri ma za zadanie sprawdzić, czy funkcjonariusze zrobili wszystko, co tylko  mogli, żeby odszukać Manuelę, a jak dobrze wiadomo, nikt nie lubi wytykania błędów. Mężczyzna ma zamiar bliżej poznać życie dziewczyny, spotyka się z kolejnymi osobami z otoczenia dziewczyny oraz studiuję akta sprawy, sprawdzając, czy nie doszło do jakichś zaniedbań proceduralnych. Caterina, bliska przyjaciółka Manueli oferuje swoją pomoc, dobrze znała zaginioną i wiele o niej  może powiedzieć. Na jaw wychodzą niewygodne fakty z życia studentki,  która nie była tak niewinna, jak opisują to jej rodzice. Czy mecenasowi uda się odkryć prawdę na temat tajemniczego zaginięcia Manueli? Gianrico Carofiglio nieźle namieszał w życiu osobistym swojego  głównego  bohatera, zamiast dać mu czas na odsapnięcie po nieudanym związku, od razu uwikłał go  w kolejną  miłosną intrygę. Guido Guerrieri daje się omotać seksownej Caterinie, w której towarzystwie  odbiera mu  rozum, co jest wydarzeniem niecodziennym. Włoski pisarz, z zawodu prawnik, idealnie oddaje mroczny klimat przestępczego półświatka, choć tym  razem stawia na niejednoznaczność, w opisywaniu  kolejnych  wydarzeń. Adwokat przeistacza się w dociekliwego detektywa, co ciekawe Guido Guerrieri świetne sobie radzi w nowej roli, a koleje obowiązki nie sprawiają mu żadnej trudności. Tym razem  nie miałam do  czynienia z typową prawniczą robotą, ale w takim wydaniu była to  interesująca odmiana, dająca nowe spojrzenie na dobrze znaną mi serię. Pomiędzy opisami miłosnych rozterek ambitnego  mecenasa a wątkami dotyczącymi prywatnego śledztwa zachowany został stosowny balans, co mnie osobiście bardzo  ucieszyło.  Gianrico , bo we wcześniejszych tomach tych  elemntów brakowało. Carofiglio  położył duży nacisk  na stworzenie odpowiedniej atmosfery, w tej części na próżno szukać wartkiej akcji czy mocnej sensacji, ale da się odczuć to charakterystyczne napięcie, bardzo  intensywne w sytuacjach trudnych. Postać zaginionej  studentki również  mnie zaintrygowała, biorąc pod uwagę wyraźny rozdźwięk między jej prawdziwym życiem a tym, jak postrzegali ją najbliżsi, dziewczyna była na swój sposób charakterna. Kolejne kroki w układance przedstawione zostały bardzo  naturalnie, co nadało im całkiem ciekawego kolorytu. Ulotna doskonałość wyróżnia się na tle pozostałych  tomów serii rozbudowanym tłem społeczno- obyczajowym, które dotyczy  wszystkich wprowadzanych  postaci, a nie tylko kwestii  związanych  z burzliwym  życiem intymnym  głównego bohatera.  Miłośnicy klasycznych prawniczych kryminałów mogą czuć lekki niedosyt, ze względu na brak stosownej otoczki, sama byłam usatysfakcjonowana tym, co otrzymałam, brakowało mi  wcześniej szczegółów z życia prywatnego poszczególnych  osób. W tej rozgrywce istotnym elementem jest psychologia, emocje  i  diametralnie różna percepcja poszczególnych wydarzeń. Najbardziej niejednoznaczną bohaterką okazała się wspomniana wcześniej Caterina, która z jednej strony chce pomóc, a z drugiej świadomie i z premedytacją niszczy efekty śledztwa, doprowadzając mecenasa do  stanu seksualnej  ekstazy. Otrzymałam popis wyrafinowanej sztuki  manipulacji  na najwyższym poziomie, który wytrącił mnie z równowagi i  dał do myślenia. Nie jest to typowe dochodzenie, bo nie wiadomo, kto jest  podejrzanym, a kto tylko świadkiem. Gianrico Carofiglio daje czytelnikowi czas na wyrobienie sobie własnego zdania na temat Manueli. Kolejne kompromitujące dziewczynę fakty podrzucane są mimochodem, podsycając, już i  tak bardzo duszną, atmosferę niedopowiedzeń. Samej zdarzyło mi się kilkukrotnie zmienić zdanie na temat zaginionej  studentki, która przestała odgrywać rolę pozytywnej postaci, z ofiary przeradzając się w kata. Autor trochę w tym  fabularnym kociołku namieszał, dodając garść toksycznych emocji i niejednoznacznych sytuacji o  charakterze kryminalnym, podał w wątpliwość moje wcześniejsze spostrzeżenia.   Zakończenie może nie było jakimś zaskoczeniem, ale dobrze dopięło ten  scenariusz.  Cieszę się, że nadal mogę polegać na umiejętnościach Gianrico Carofiglio, który kreśli bardzo  udane i  wewnętrznie spójne kryminalne intrygi. Ulotna doskonałość trzyma niezły poziom, nie jest spektakularna, ale posiada ten  niepowtarzalny charakter. Autor tworzy wewnętrznie spójne historie, które intensywnie oddziałują na zmysły,  skłaniając do licznych ocen moralnych. Książka śmiało sprosta wymaganiom miłośników literatury kryminalnej z literą prawa w tle. Polecam!

Jak na kontynuację Sherlocka Holmesa - naprawdę udana! Klimat zachowany, tempo opowieści zachowane, postacie zdecydowanie bliskie oryginałom. Znaczna różnica występuje w długości fabuły. Ale muszę przyznać, że w porównaniu do innych autorów próbujacych wskrzesić slynnych bohaterów np Poirota, to ta kontynuacja warta jest przeczytania.

Niespiesznie, ale wytrwale Komisarz Brunetti zmierza do rozwiązania kolejnej weneckiej zagadki. Z licznymi wątkami obocznymi i filozoficznym spojrzeniem na otaczającą rzeczywistość, Donna Leon kreśli smutną opowieść o człowieku. O chciwości. O zdolności do niszczenia i wykorzystywania wszystkiego co stanie na drodze w imię własnego interesu.

Czwarta, wieńcząca cykl książka o śledztwach Martine Poirot. Rozpoczyna się ona... morderstwem w Orient Ekspresie (na Bałkanach w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, podczas wojny w byłej Jugosławii!), którego świadkiem jest główna bohaterka. Martine rozwiązuje zagadkę tajemniczej zbrodni popełnionej w zamkniętym wagonie na odludziu podczas śnieżycy, ale przychodzi jej zapłacić za to bardzo wysoką cenę. Właściwa akcja zaczyna się później, i jest to chyba najciekawsza zagadka, z jaką główna bohaterka musi się zmierzyć. Ponownie korzenie zbrodni sięgają przeszłości, tym razem czasów zimnowojennych. Niezwykle skomplikowana intryga przynosi zaskakujące rozwiązanie. W tej wielowątkowej powieści Martine ma po raz pierwszy przeciwniczkę, która dorównuje jej sprytem i przebiegłością. Warto przeczytać choćby dla historii dziewczyny, która w męskim świecie lat powojennych umie wywalczyć sobie pozycję równą mężczyznom, i nie cofnie się przed niczym, by ją zachować.

Jak głosi napis na okładce, jest to "kryminalne misterium, nawiązujące do najlepszych klasycznych tradycji". I rzeczywiście powieść przywodzi na myśl twórczość m.in. Agathy Christie, tym bardziej, że akcja toczy się w latach 70-tych ubiegłego stulecia, dość odległych dla współczesnego czytelnika. Kryminalna intryga jest spójna, a cała powieść, która wyszła spod pióra kobiety, przeczy stereotypowi, że mężczyźni dominują w świecie historii kryminalnych.

Klasyka kryminału. Klasyczny detektyw Nero Wolfe,gburowaty grubas,który nie ruszając się z domu rozwiązuje sprawę skandalu promocji perfum i tajemniczego morderstwa.Typowe dla tego rodzaju kryminału zamieszanie, które już, już przedstawia nam mordercę, a jednak jeszcze nie ten.Ale sprawa zostaje przez geniusza detektywa oczywiście rozwiązana jak to w klasycznym kryminale.Ale czyta się szybko i przyjemnie.