Sekrety poranka

W drugim tomie dalej poznajemy przeszłość królowej modowych magazynów Héléne Junot. Razem z nią odbywamy podróż przez jej przeszłość i dowiadujemy się jak poprzez swoje kolejne działania przysporzyła sobie nowych wrogów. I muszę tutaj powiedzieć, że piszący idealnie oddał przewrotność losu, który towarzyszy każdemu z nas. Junot próbując rozbudowywać swoje imperium znalazła we Włoszech Marcello d’Itri, który miał za sobą kilka nieudanych prób zostania projektantem mody. Kobieta go wypromowała, ale jednocześnie naraziła się na jego gniew i to z prostego powodu. Uraziła jego męską dumę, doprowadziła do tego, że uważał się za mało męskiego. Z.Z. Bavier okazuje się najbardziej zdeterminowana do tego by zniszczyć Héléne i ma ku temu ogromne powody. Powiem szczerze, że jest to postać najbardziej przerażająca na równi z Karlem von Eiderfeldem, który podczas wojny torturował malutką siostrzyczkę Junot na jej własnych oczach. Mężczyzna życia, o którym wspomina opis na okładce jest brytyjskim arystokratą. Ich drogi schodziły się i rozchodziły. Czasami za sprawą przypadku, a czasami z powodu intrygi osób trzecich. Jednak ich miłość cały czas trwała. Nigdy nie przestali się kochać. Musze przyznać, że w kwestii miłości Junot jest kobietą pełną namiętności. Nie pójdzie do łóżka, jeśli nie czuje do kogoś czegoś więcej. Ostrożnie wybiera potencjalnych partnerów. Jednak w tej kwestii nie ma szczęścia i ten brak idealnego związku wspaniale równoważy jej idealną pozycję w pracy, która jak się dowiadujemy z kartek książki również pod koniec nie jest usłana różami. Héléne sama do swojej firmy, jako udziałowców wprowadziła ludzi, którzy są jej wrogami, sama zawiązała sobie pętlę na szyję, która potem założyła biorąc pożyczkę w kwocie dziesięciu milionów dolarów na rozwój zupełnie nowoczesnego pisma, które okazało się klapą. Jej wrogowie tylko czekali na jej potknięcie. Byli jak sępy oczekujące na padlinę. Pragnęli zemsty za to, że większość z nich trzymała w szachu poprzez dowody. Co mnie zabolało osobiście to fakt, że Junot została zdradzona przez człowieka, który był jej przyjacielem, ale to był dobry zabieg literacki. Kolejny raz próbowano pokazać, że Héléne nie ma idealnego życia. Głowna bohaterka jest postacią, której nie da się nie lubić. Owszem może nas drażnić to, że w świecie mody odniosła wszystko i to tylko dzięki temu, że na swojej drodze spotkała odpowiednich ludzi, ale nie zapominajmy, co przeszła w życiu. Widziała jak jej matkę – kolaborantkę, zabierają Niemcy i wysyłają do Oświęcimia, żyła ze świadomością, że jej siostry zginęły tylko, dlatego, że nie chciały przyznać się, że znają ją i jej brata. Wychowywała się w cudownym domu, z kochająca matką i rodzeństwem, które straciła. Musiała w życiu radzić sobie sama. Miała tylko starszego brata. W jej życiu gdzieś musiała zajść równowaga i była to praca. Chociaż w spełnianiu marzeń również musiała wiele razy gryźć tynk ze ścian, bo powojenny Paryż nie był tym, czego oczekiwała, gdy do niego wracała. Cały tytuł powieści, czyli „Grzechy” jest idealny. Uwierzcie mi, że tu nie chodzi tylko o to, co zawiniła w życiu Héléne, ale przede wszystkim to, co zrobili jej ludzie z przeszłości, jak bardzo ją skrzywdzili. Końcówka powieści idealnie pokazuje jak wielką siłę ma wybaczenie. Ogólnie tom drugi był dla mnie ciut słabszy niż pierwszy, ale tylko odrobinę. Osobiście jak dla mnie jest to bardzo dobry kawałek literatury, który czyta się szybko, łatwo i przyjemnie, a przede wszystkim bardzo mocno wciąga. Powiem szczerze, że już zamówiłam kolejną powieść Judith Gould! Mam nadzieję, że będzie równie dobra jak ta, bo mam wysokie oczekiwania. "Jeśli człowiek raz się sparzył, nie chce, żeby stało się to znowu. Kiedy się skądś uciekło, nie należy tam wracać." ~ Judith Gould, Grzechy. Tom II, Warszawa 2008, s.99.

Dość zgrabne połączenie powieści gotyckiej z kryminałem. (…) Powieść autorstwa Susan Howatch nie zrobiła zamieszania w moim prywatnym rankingu ulubionych książek, choć generalnie miło wspominam ową pozycję. Wprawdzie autorka nie uniknęła paru nieścisłości oraz dość przewidywalnych momentów, ale fabuła wciąga na tyle, by chcieć poznać wyjaśnienie wszystkich tajemnic. Z racji niewielkich rozmiarów „Ciemny brzeg” nadaje się więc w sam raz na wieczór, kiedy najdzie Was ochota na niewymagającą lekturę. Powyższa opinia to zarazem fragment recenzji dostępnej na moim blogu: http://crouschynca.blogspot.com/2015/01/ciemny-brzeg-susan-howatch-recenzja.html

Wciągająca saga rodzinna, której akcja rozgrywa się Południowej Afryce w drugiej połowie XX wieku. Kontynuacja rewelacyjnej powieści Kto sieje wiatr, ktora opisuje dzieje czterech pokoleń. Burzliwa historia Afryki, wojny burskie, walka o pozycję i wpływy, apartheid, tajemnice rodzinne, miłość i nienawiść. Czego chcieć więcej? Polecam!

W Rękach Losu. Ta książka jest mega świetna. To jest taka seria książek. A napisała ją VIRGINIA C. ANDREWS. A tytuł książki brzmi: W RĘKACH LOSU. Muszę powiedzieć Wam, że ta historia jest piękna i będę ją czytać dalej. Oczywiście dalsze serie. Opis tej historii jest następujący: W rękach Losu to doskonała powieść obyczajowa, w której autorka w mistrzowski sposób opisuje pogmatwane losy dorastającej dziewczyny. Kiedy wydaje się, że w życiu rodziny Longchampsów otwiera się wreszcie nowy, szczęśliwy rozdział, Dawn przeżywa pierwszą, gorącą miłość, a nawet spełnia się jej najskrytsze marzenie, umiera jej matka i wszystko wali się w gruzy. Oddzielona od ukochanego brata, samotna i opuszczona, znowu musi stawić czoło podstępom losu, a zmagania te pozbawiają jej słodkiej dziewczęcej niewinności. Ta historia pochłania czytanie, więc polecam. Moja ocena to: 1000 /1000 punktów. Jest super. Pozdrawiam Wszystkich.

Zbierałam sie długo, żeby przeczytać tą pozycję, a jak już zaczęłam, to nie mogłam się oderwać, bo czytało się naprawdę szybko. Troszkę mi przypominało historię z "Fatalnej namięności", może to przez to, że pisali ci sami autorzy. Życie pokazuje, że jednak ludzie mogą mieć nie po kolei w głowie, a niektóre miłości, są wręcz przerażające. Przez Brendana tyle tragedii i lekko zniszczona psychika. Na pewno mocnym akcentem jest zakończenie, bo tego się nie spodziewałam. Myślę, że każdy kto lubi thrillery, to powinien sięgnąć po tą ksiązkę :)

Pierwsza książka Virginii Cleo Andrews, którą przeczytałam. Kiedy ją skończyłam, stwierdziłam, że jest bardzo dobra, ale nie najlepsza i nie napisałam recenzji. Jednak ciągle mam tą książkę w głowie i ubolewam nad tym, że następne tomy to dla mnie bliżej nieokreślona przyszłość. Dlatego stwierdziłam, że jestem winna ,,Ruby" recenzję. Ruby Landry to utalentowana plastycznie nastolatka, która jest wychowywana przez dziadków na rozlewiskach Luizjany. Mimo, że jej rodzina jest biedna i lekceważona, Ruby czuje się szczęśliwa. Jej najlepszym przyjacielem jest sąsiad Paul, z którym zaczyna łączyć ją coś więcej niż przyjaźń. Jednak wówczas babcia odkrywa przed Ruby straszną tajemnicę - Paul to jej przyrodni brat, a biologiczny ojciec dziewczyny mieszka w Nowym Orleanie z żoną i siostrą bliźniaczką Ruby, która została sprzedana po urodzeniu przez dziadka. Po śmierci babki Ruby, uciekając przed uczuciem do Paula i okrutnym dziadkiem, wyjeżdża do Nowego Orleanu, gdzie zamieszkuje z ojcem. Musi dostosować się do nowych warunków i udawać porwaną w dzieciństwie odnalezioną siostrę swojej bliźniaczki Giselle. Spotyka też Beau, który powoli zajmuje w jej sercu miejsce Paula. Co mnie urzeka w twórczości V.C. Andrews? Styl. Sposób w jaki ona pisze, tworzy atmosferę, opowiada historię jest dla mnie jedyny i niepowtarzalny. W jej książkach jest wiele zła i chorych, patologicznych sytuacji, często się denerwuję, a jednak czytam, i to czytam z ogromną przyjemnością. Ruby to postać idealna - piękna, pociągająca, utalentowana, mądra, grzeczna. Nawet kiedy robi coś złego lubi głupiego, ma czyste intencje i jest całkowicie niewinna. Ideały bywają wkurzające, prawda? Cóż, chwilami idealizowanie Ruby trochę mi przeszkadzało, ale nie da się ukryć, że dziewczyna jest sympatyczna i można ją polubić. Najbardziej irytowała mnie jej naiwność i to, że pozwalała sobą manipulować, wydawało się, że odmówienie komukolwiek czegokolwiek sprawia jej tak wielki ból, że gotowa jest nawet dać się wpędzić w tarapaty. W opozycji jest jej zepsuta, leniwa i arogancka siostra Giselle oraz surowa, dumna i manipulująca mężem macocha. Nie da się ukryć, że ,,Ruby" to taka bajka dla dorosłych, gdzie mamy pięknego Kopciuszka, księcia z bajki(nawet dwóch), dobrą wróżkę(babcię) i bezwzględne czarne charaktery. Niektóre sytuacje są lekko przerysowane, ale jeśli przymkniemy oko na kazirodztwo, baśniowość i różne schematy możemy z czystym sumieniem cieszyć się lekturą wciągającej powieści z mnóstwem zwrotów akcji i rodzinnych tajemnic. Z dwóch adoratorów Ruby Paul jest szlachetny, delikatny, bezgranicznie oddany głównej bohaterce, no i przystojny. Beau jest równie przystojny, ale niecierpliwy, szalony, wybuchowy i czasem próżny. A jednak jestem za nim, bo przykro mi, ale nie widzę nic pięknego i romantycznego w kazirodztwie. Oprócz tego Paul mnie wkurza, bo uparł się na Ruby, choć wiedział, że są przyrodnim rodzeństwem, nękał ją swoją miłością i nie pozwalał sobie na nowo ułożyć życia. Zatem wolę już nieidealnego Beau. Reszta postaci ma swoje charaktery, które nie są zbyt oryginalne, ale nie są też płaskie. Ojciec jest słaby i przygnieciony przeszłością, dziadek to typowy wiejski pijaczyna, a babcia jest oazą spokoju i cierpliwości. ,,Ruby" polecam tym, którzy lubią tajemnice, nagłe zwroty akcji i... fanom Virginii Andrews. Myślę, że każdy wielbiciel tej pisarki przymknie oko na wady jej prozy i z przyjemnością przeczyta ,,Ruby". ,,Losu jednak nie da się odmienić. Łatwiej chyba powstrzymać przypływ."

"Związki między ludźmi ulegają zmianom".(str.511) Losy dwóch kobiet, które poznały się przed wojną, a przyjaźń przetrwała do czasów powojennych. Jedna przedstawicielka wyższych sfer, druga córa niższych warstw, która załapała się na ofertę damy do towarzystwa, i życie zmienia się jej diametralnie, a chcąc utrzymać pracę musi dostosować się do obowiązujących wymogów. Pierwsza bogata, ale samotna z despotycznym ojcem, którego kochała i bała się jednocześnie.Życie pod stałym i ciągłym nadzorem, pod dyktando rodzica, który zdominował jej życie całkowicie. Druga sierota wychowywana przez ciotkę marząca o wielkim świecie i podróżach. Jako, że były w podobnym wieku szybko zaczęły się dogadywać i zostały przyjaciółkami. Jednak piękny sen o bogatym życiu szybko i niespodziewanie się kończy i rozpoczyna się walka o przetrwanie. Obraz kilku rodzin o różnym statusie majątkowym, ich praca, stosunek do życia, relacje partnerskie, przyzwyczajenia. Jedni bogaci, lekką ręką wydający pieniądze, inni żyjący we względnym dobrobycie, i kolejni ci biedni, którzy własnym sumptem i pomysłami radzili sobie w życiu. Część I to okres przedwojenny i nastroje przed samym jej wybuchem. Część II lata 1940-45 wojenne losy naszych bohaterów w różnych częściach Europy, z różnymi zadaniami, obowiązkami, przygodami. Obraz wojny ze strony uczestników, kiedy zmieniła ona myślenie, postrzeganie świata, nauczyła cenić życie i troszczyć się o przyjaciół i bliskich. Pozwalała i usprawiedliwiała postępowanie i uczynki jakie nie miałyby miejsca w czasie pokoju.Wielu z nich żyło w kłamstwie. Wszyscy musieli przystosować się do nowych warunków, czy im się to podobało czy nie, czy potrafili podołać nowemu zadaniu czy nie. Wojna dociera też do spokojnych do tej pory Prus Wschodnich, gdzie znalazło schronienie kilku naszych bohaterów. A później masakra dokonana na tamtejszej ludności przez wojska rosyjskie pod koniec wojny i zrównanie gospodarstw z ziemią. Kolejna część okres powojenny 1947-48, obraz Londynu, gdzie sytuacja żywnościowa była o wiele gorsza niż w czasie wojny, do tego surowa zima przełomu lat 1946/47 znacznie pogarszały warunki bytowe jej mieszkańców. Nasi bohaterowie układają sobie życie. Jedni nie doczekali czasów spokoju, inni realizowali swoje marzenia w pracy zawodowej i w życiu rodzinnym. Musieli stawić czoła nowej rzeczywistości, co nie zawsze było łatwe. To także powieść o błędach popełnianych w młodości, które mogą rzutować na całe życie. Człowiek z wiekiem i doświadczeniem widzi je wyraźnie, lecz czasu nie można cofnąć. Decyzjach młodych kobiet odnośnie przyszłości, jedne odrzucały prawdziwą miłość kierując się materialnym podejściem do związku inne odwrotnie. O miłości wymagającej wyrzeczeń, a także o miłości, która jest na wyciągniecie ręki, lecz się jej nie dostrzega.Jak ważna jest wiara w siebie- pomaga przetrwać, wyznaczyć priorytety do pokonania, cele do osiągnięcia w przyszłości, a także dostarcza radości z dnia codziennego i każdej przeżytej chwili. Obserwujemy przemianę duchową bohaterów wraz z upływem czasu i przeżyciami wojennymi.

Zamówiłam książkę w bibliotece: otrzymałam starą, prawie rozpadająca się pozycję. Gdybym sama przemieszczała się jak zwykle pomiędzy regałami pewnie bym ja odłożyła. Byłby to błąd. Cieszę się, że dałam jej szansę, bo była to niesamowita przygoda. Pierwsze 200 stron wciągnęłam jednym haustem, noc z książką oczywiście. Tego się spodziewałam, pamiętałam Zauroczenie Hilary Norman, wtedy również nie mogłam się oderwać od losów bohaterki. Lubię książki, w których autor opowiada całe życie, nie ma niedopowiedzeń, ja chcę znać szczegóły, wtedy bardziej utożsamiam się z bohaterem. Na pewno wrócę do Hilary. Polecam!

Początek ciekawy niestety tak od połowy zaczęła mi się wydawać dość dziwna i chaotyczna.Niemniej jednak przeczytałam do końca bo zaintrygowała mnie postać pani doktor. Chciałam się dowiedzieć czy jako specjalistka w leczeniu zaburzeń stresu pourazowego poradzi sobie z sytuacją która ją spotkała i czy wyjaśni zagadkę. Zakończenie trochę mnie rozczarowało....

Ciekawa fabuła, niezły pomysł na kolejną historię Pani Norman. Trzy pasierbice muszą zaakceptować wybór matki i tolerować nowego mieszkańca ich domu - ojczyma. Wydawało by się, że dla chcącego nic trudnego. Co zrobić kiedy jedna strona robi wszystko aby się zaprzyjaźnić i żyć z sobą w zgodzie, a druga strona wręcz przeciwnie? Sama byłam pasierbicą, ale nigdy nie wpadłabym na takie pomysły, takie zdarzenia aby "umilić" czas i życie mojemu ojczymowi.

Mieszane odczucia... minęło dopiero parę dni od zakończenia lektury, a już mi treść wylatuje z głowy. Zaczęło się ciekawie i obiecująco, a z czasem jakoś popsuła się ta opowieść... takie mam wrażenie. Historia sama w sobie niezła, ale trochę... niedorobiona. Rozterki głównej bohaterki momentami naciągane, niezrozumiałe. No i, na litość bogów, nie mogłam pojąć, dlaczego nie zdecydowała się wyciągnąć konsekwencji wobec dziadków dziewczynki (rodziców Adele), którzy ją maltretowali! Mogła chociaż spróbować, albo zaszantażować ich. Zdobyłaby pieniądze, których tak bardzo jej brakowało :) Oto temat na kolejny wątek i zmarnowany potencjał ;) Ogólnie może być - ot, kobieca literatura nie bardzo wysokich lotów, ale w miarę trzymająca poziom.

Lekko napisana książka o miłości. A jednak temat wychodzi z bardzo trudnej scenerii, bo z wojny w Kosowie. Trudne doświadczenia a wśród nich przyjaźń, miłość i oszustwo. Jak rozpoznać prawdziwe uczucie? A jeśli już je znamy to jak go nie stracić? Zadziwiające, ile dobra można znaleźć wokół obłudy i kłamstwa. Trzeba się jednak nagimnastykować aby je rozróżnić. A po tym jak nas oszuka ktoś bliski, trudno jest ponownie zaufać. Ale, podobno, prawdziwe uczucie nie boi się szczerości. Polecam na odprężenie, choć nie brak krótkich chwil ściskających za serce będąc z bohaterami na wojnie:-( Polecam:-)

Odnajdziemy tutaj ukazane skomplikowane losy ludzkie; zakazaną miłość, miłość do czerwonej ziemi, bolesne rozstania. Wina pożera duszę bohaterów, czasem przychodzi gorzkie przebaczenie po świadomej zdradzie. Pewne sekrety rodzinne położą się cieniem na życiu kolejnych pokoleń, tym, którzy będą musieli ukrywać swoje pochodzenie, czy prawda o przeszłości wyjdzie na jaw? Nietolerancja stanie się murem nie do przebicia, a publiczna egzekucja ukaże, że „bez wątpienia wszyscy zapłacimy”. Pisarka poświęca też miejsce opisom sytuacji niewolników- w tym ich wyzwoleniu, zarysowany jest temat praw człowieka. Ważnym tematem są relacje Anglików i „kolorowych”- pełne napięcia i też nienawiści, bo nie zawsze chodzi o to, że ktoś jest niewolnikiem. „Chodzi o coś, co w żaden sposób nie potrafił zmienić: o kolor jego skóry.” A nienawiść i sidła przesądów okażą się mieć niszczycielski wpływ na życie niejednego człowieka, podzielą rodziny. Zarysowane wojny burskie, polityczne manewry- bardzo przekrojowa ta saga. Może chyba miejscami zbyt wiele tematów podejmuje, za dużo lat obejmuje (około 60)- to aż trzy, cztery pokolenia. Jean, Emily, Suzanne wzbudzają sympatię; natomiast Clara to bezsprzecznie negatywna postać, zaślepiona nienawiścią, prowodyrka nagonki na przyrodniego brata. Jest całkiem sporo bohaterów, szkoda, że nie ma drzewa genealogicznego, bo czasem trudno spamiętać kto jest kim. Myślę, że prezentowana powieść przypadnie do gustu fanom wielowątkowych sag rodzinnych oraz klimatu Afryki.

Sięgnęłam po tę książkę, bo bardzo długo stała na półce. Dostałam ją kiedyś w prezencie i od tej pory jej nie ruszyłam. Aż do września, kiedy nie wiedziałam, co chcę przeczytać. Miałam dość Murakamiego, dość klasyki i dość fantastyki. Ot co, wybrałam dobrze. "Tylko między nami" to nie jest kolejne romansidło (o czym szczerze byłam przekonana), w którym wszystko zaczyna się, dzieje i kończy happy startem/endem [niepotrzebne skreślić]. To książka o życiu. O trudnym życiu. O trudnych związkach. I jeszcze trudniejszym rozwiązywaniu problemów. Państwo Miller, mieszkający w Kinvarrze oraz ich trzy dorosłe córki, mieszkające w Dublinie, prowadzą życie, o którym się normalnym ludziom nigdy nie śniło. Są szczęśliwi, kochają się, żyją w zgodzie, mają pieniądze i są przykładem dla innych. Niestety, wszystko zaczyna się komplikować, gdy Rose, Pani Domu i szczęśliwa żona Hugh, dostaje telefon od pewnej kobiety... Spotkanie Hugh z przyjaciółką z dawnych lat przelewa czarę goryczy i Rose przerywa sielankę panującą w ich życiu. Ich córki także do tej pory wiodły mniej lub bardziej satysfakcjonujące życie, ale ich historie także zaczynają się komplikować. Stella - najstarsza, prawnik, rozwódka z dzieckiem - przeuroczą siedmioletnią Amelią, po spotkaniu z klientem jej współpracownika zostaje zaproszona przez Nicka Cavaletto na kolację i... zakochuje się. Niestety pozostaje jeden problem w ich szczęśliwym, nowym związku - dzieci Nicka. Jego młodsza córka, Jenna, nie żywi sympatii do Stelli. Podpuszczona przez matkę, byłą żonę Nicka, stara się swoją niechęcią zniszczyć szczęście dwojga doświadczonych życiowo osób. Czy to się może zmienić? Średnia Tara, szczęśliwa mężatka, scenarzystka w dobrze sprzedającej się telenoweli o lekarzach, dostaje propozycję współpracy z reżyserem z Los Angeles. W międzyczasie jednak dowiaduje się, a właściwie odkrywa, że jej mąż jest alkoholikiem Mimo że to miły chłopak, który kocha swoją żonę, lecz nienawidzi siebie, ukrywa to przed nią. Ukrywa przed Tarą problem, z którym mogliby się zmierzyć we dwoje. W końcu Tara nie myśląc o tym, jak zrani to jej męża, żeby zabić w sobie poczucie bezsilności idzie do łóżka z kolegą z pracy. Ale czy wyrzuty sumienia Tary i Finna i wyjaśnienie sytuacji nie wyjdą im obojgu na lepsze? W końcu dochodzimy do Holly - najmłodszej i zupełnie różnej od dwóch starszych sióstr. Holly nie robi kariery ani jako prawnik, ani nie spełnia się w układaniu ról do seriali i filmów. Nie jest znaną postacią. Brak jej pewności siebie i twierdzi, że jest wielka (mimo, że jej sąsiedzi i jednocześnie przyjaciele Joan - studentka projektowania mody i Kenny - gej, specjalista od stylizacji i fascynat mody, próbują ją przekonać, że tak jednak nie jest). Wszystkie związki Holly kończyły się zawsze tym, że jej wybranek ją rzucał. Jak więc miała wierzyć w miłość? Aż do mieszkania piętro wyżej wprowadza się nowy lokator. Tom. Holly po raz kolejny cierpi. Tom jest architektem i przyjechał do Dublina za pracą, ale w Cork, jego rodzinnym mieście została jego dziewczyna, Caroline. Czy Caroline będzie problemem dla Holly? Psychicznie na pewno. Zaprzyjaźniając się z Tomem, cała trójka musi tolerować tą rozwydrzoną, dobrze zarabiającą i egoistyczną kruchą blondynkę. Holly musi się liczyć z tym, że Caroline to jednak wybranka Toma. Mimo, że całość kończy się... może nie tyle happy endem, co wizją lepszej przyszłości, dla każdego z członków rodziny Miller jest to szansa na lepsze, bardziej szczere życie. Cathy Kelly - autorka - mówiąc kolokwialnie, odwaliła kawał dobrej roboty. Mi osobiście, mimo czytania jej przez ponad miesiąc (obowiązki domowe i tym podobne...) czytanie tej książki sprawiło dużo radości. Autorka ma dar przekonywania swoich czytelników, że może być dobrze, że może być lepiej, tylko trzeba się postarać. I wierzyć w swoje szczęście.

początkowo nudna, ale później akcja się rozkręca i nie powiem, wciągnęła mnie :) dość zagmatwane ludzkie losy, bieda, niedopasowanie partnerów, nienawiść, zazdrość.. wszystko tak dobrze opisane, że czasami raziło w oczy podczas czytania. jak dla mnie super :)

Kochankowie i kłamcy to prawie 800 stron z małym drukiem. 800 stron, z których żadnej nie mogłam opuścić, gdzie wydawać by się zdało, że długie opowieści przytłoczą książkę, ale tak nie było. Każda strona była ważna i każda opowieść równie. Co ciekawe książka to nie jedna opowieść. Każdy z bohaterów ma swoją własną, i jeszcze inną z kimś, albo z kilkoma innymi ktosiami. We współczesność wplecione są retrospekcje, a jako, że za nimi nie przepadam, z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że tutaj się ich niemal nie zauważa. Pojawiają się jako element współczesności, dopełniają i znakomicie pasują. Miłość, jest tutaj w nadmiarze. Bardzo dobrze opisana, wręcz niesamowita, a to, że nie jest doskonała i kopie bohaterów po tyłkach dodaje jej wiele. Jest i sex i pożądanie i namiętności, z którymi nawet wielcy tego świata nie potrafią sobie poradzić. Dotyka każdego, a nawet jeśli nie wali po głowie, to smaga tak, że nawet najbardziej zatwardzali zastanowią się aby na pewno... Ludzie, pełen wachlarz. I dobrych i złych, ale nie to najważniejsze. Oni wszyscy są szalenie ciekawi. Interesujący. I cholernie niejednoznaczni, co mocno rusza. Mnie ruszyło. Wątek. Jest. Po przeczytaniu całości nawet nie wiem jak go scharakteryzować i jak wyjaśnić. Grzechy, przewinienia, mieszają się z brutalną polityką i ludźmi, którzy ciągną za sznurki i tworzą rzeczywistość. Trzeba uważnie czytać, bo autorka robi z czytelnikiem i bohaterami co chce. A za każdym razem jest równie przekonująca. To nie jest książka na 2 godziny i nie tylko ze względu na te 800. We mnie jeszcze pewnie długo posiedzi.

Do książki zabierałam się długo. Początkowo sądziłam po opisie, że będzie nudna i jakaś bardzo słaba. Nawet nie wiem, dlaczego tak sądziłam. I bije się w pierś i błagam o wybaczenie! Książka jest fantastyczna! Héléne Junot jest właścicielką magazynów poświęconych modzie, które wydaje na każdym kontynencie świata. Jest idealnym przykładem kobiety sukcesu. Jednak Helen skrywa w sobie chęć zemsty, która nie umarła od, 1944 r. kiedy to, jako dziecko była świadkiem zabierania jej matki przez nazistów. Razem z trójką rodzeństwa przedzierała się przez wojenną Francję, z czego tylko ona i jej starszy brat docierają cało do ciotki. Dziewczynka jest świadkiem wielu okrucieństw, jakich dokonują naziści wobec jej rodziny. To wszystko wpływa na jej psychikę, a jej największym pragnieniem jest pomszczenie krzywd bliskich. Wraz z upływem czasu ujawnia się wielki talent małej Junot do szycia, co powoduje powstanie marzenia o założeniu własnego magazynu poświęconego modzie. Héléne dorasta w domu ciotki, która podstępem pozbawia ją i jej brata rodzinnego domu w Paryżu, by uciec do pewnej krawcowej, która kieruje talentem dziewczyny. Cała powieść podzielona jest na dwie części, które przeplatają się ze sobą i które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego. Najpierw mamy krótkie rozdziały o teraźniejszości, które przeplatają się z przeszłością. Osobiście książka porwała mnie od momentu pierwszego spotkania z wojennym Paryżem. Chciałam wiedzieć więcej o tej kobiecie i o tym jak stanęła na czele światowej mody. Myślę, że warto wspomnieć o tej teraźniejszej Héléne. Bogini mody, w jednej chwili może wznieść jakiegoś anonimowego projektanta na piedestał lub też wielkiego twórcę zrzucić do bram piekieł. Jednak nie wszystko wydaje się takie idealne jak powinno, bo kobieta zaciągnęła kredyt na nowy magazyn i z tego powodu ma kłopoty. Termin spłaty pożyczki przypada na następny dzień, a ona w zastaw podała dwadzieścia procent swoich udziałów w swojej firmie HJII. Jeśli nie spłaci kredytu do wyznaczonego dnia lub też bank nie przedłuży jej terminu straci większościowy pakiet i tym samym odda dzieło swojego życia w zupełnie obce ręce. Ręce, które wyrządziły jej wiele zła, o którym ona cały czas pamięta. W zarządzie znajdują się: Karl von Eiderfeld człowiek, który stworzył swoje przemysłowe imperium na popiołach powojennych Niemiec i który jednocześnie jest największym koszmarem Héléne. Marcello d’Itri, który jest projektantem wylansowanym, przez Junot i wydaje się, że on, jako jedyny ma najmniejszy powód by chcieć zemsty na swojej mentorce, ale nie może on znieść, że kobieta tak bardzo ingeruje w jego pracę. Z.Z. Bavier, czyli kobieta, która nienawidzi Héléne z powodu bardzo zrozumiałego: ta odbiła jej męża. Hubert de Légre, czyli mężczyzna o złamanym sercu. W pierwszym tomie słabiej poznajemy jak Junot poznała Z.Z Bavier i Marcello d’Itri, więc ciężko powiedzieć coś więcej o ich motywach i relacjach z główną postacią. Co do Junot to wydaje się czasami zbyt idealna, a zwłaszcza podkreślanie, że bardzo szybko nauczyła się szyć i znalazła wyczucie stylu. Jednak po chwili doszłam do wniosku, że skoro tak bardzo to kochała to cała nauka musiała rzeczywiście przyjść jej bardzo łatwo, a dodatkowo, gdy położy się obok jej dzieciństwo wszystko się równoważy, bo przecież nie jest aż tak idealna. Straciła bliskich, tułała się po Francji i uciekała przed śmiercią, widziała torturowanie matki i siostry. Pierwszy tom zakończył się w takim momencie, że aż palę się by poznać dalsze losy głównej bohaterki. Może nie jest to literatura najwyższych losów, ale bardzo wiernie oddane zostały realia, a sceny okrucieństwa pisane były tak bardzo realnie, że kilka razy musiałam zamknąć książkę i wziąć głęboki wdech by uspokoić skołatane nerwy. Jestem ogromnie ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie tej rodzinnej sagi i czy ostatecznie Junot zachowa fotel prezesa, czemu gorąco kibicuję! Bo, mimo, że jest to postać może trochę wyidealizowana to jednak zgarniająca sympatię czytelnika. A i minusem jest fakt, że bardzo niewiele wiemy o tym mężczyźnie, którego kocha Héléne, a o którym trąbi napis z okładki. Pędzę czytać drugi tom! "Rozczarowanie było jak tępy ból, który promieniał od jej serca, sięgając aż do rąk i nóg, tak że zdrętwiały jej palce" ~ Judith Gould, Grzechy. Tom I, Warszawa 2008, s. 276.

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

Czas miłości to jedna z najpopularniejszych książek australijskiej powieściopisarki Colleen McCullough. Autorka Ptaków ciernistych krzewówukazuje wspaniałą panoramę rodzimej Australii (tym razem) końca XIX wieku. Niezwykłość kolejnych bohaterów prezentowanych na kartach powieści, piękno egzotycznych krajobrazów oraz niestandardowa fabuła utworu sprawiają, że jego sukces nie wzbudza żadnych wątpliwości. Czas miłości jest więc sagą prezentującą zawiłe losy zamożnego Alexandra Kinrossa, jego żony Elizabeth oraz kochanki, a jednocześnie jedynej prawdziwej miłości Alexandra - Ruby na przestrzeni kolejnych lat. Czy powieść McCullough należy zatem traktować jako kolejne "tanie romansidło" przeznaczone wyłącznie dla tzw. kur domowych? Faktycznie, z jednej strony romanse, w które wikłają się kolejne postaci książki, wzbudzają z pewnością więcej emocji wśród żeńskiej części czytelników. Warto jednak zaznaczyć, że australijska powieściopisarka rozbudowała znacząco warstwę psychologiczną utworu, poświęciła również sporo uwagi ówczesnemu społeczeństwu, konwenansom, jakim podlegają bohaterowie oraz niełatwej pozycji kobiet. Wraz z początkiem powieści autorka przybliża sylwetkę Elizabeth, łudząco przypominającej swym wychowaniem, postępowaniem oraz stylem życia bohaterki dziewiętnastowiecznych romansów Jane Austen tj. Elizabeth Bennet (tu nawet imię się zgadza) z Dumy i uprzedzeniaczy Anne Elliot - główną bohaterkę Perswazji. Elizabeth poznajemy w momencie, kiedy pozycja kobiet, a przede wszystkim sposób ich postrzegania przez otoczenie powoli ulega zmianie, czego najlepszym dowodem staje się nowoczesna, "wyemancypowana" postawa jednej z córek Elizabeth i Alexandra - Nell. W książce McCullough został wprawdzie obszernie rozwinięty wątek przedsiębiorstwa Alexandra, systematycznego zdobywania przez niego majątku, jednak, w moim przekonaniu, dla autorki bardziej istotna staje się warstwa psychologiczna poszczególnych bohaterów oraz sytuacja kilku kobiet, o której kluczowym znaczeniu wspomniałam wcześniej. W związku z tym czytelnik obserwuje: samotność młodej i uczuciowo niedoświadczonej Elizabeth, trudną miłość Ruby oraz jej walkę o przyszłość syna, przeżycia dwóch córek Elizabeth - Nell i Anny, a także ich opiekunki Jane. Losy wspomnianych bohaterek przeplatają się, silnie ze sobą wiążą, odsłaniając tym samym niezwykłą historię każdej z nich. Z kolei postaci męskie (tj. Alexander, Lee), w moim przekonaniu, posłużyły autorce wyłącznie do ukazania rozwoju postaci kobiecych, do właściwego zaprezentowania czytelnikowi ich marzeń, pragnień, jak również słabości i cierpień, które przynosi im życie. Alexander Kinross wydaje się być (teoretycznie) głównym bohaterem powieści, czemu dowodzi obszernie rozwinięty aspekt biograficzny tejże postaci. Poznajemy bowiem jego losy od momentu ucieczki z rodzinnego domu, poprzez tułaczkę i podejmowanie się kolejnych zajęć, skutkujących zdobyciem pokaźnego majątku. Jednak to właśnie kobiety, od których pod wieloma względami stara się uciec, determinują jego życie. Autorka wprowadza na pierwszy plan wątek miłosny, choć nie sądzę, abyśmy mieli w przypadku powieści McCullough do czynienia z typowym "trójkątem miłosnym", ponieważ relacja pomiędzy Alexandrem, Elizabeth a Ruby ulega szybkiemu rozwiązaniu. Autorka podjęła temat innych rodzajów miłości: rodzicielskiej, zakazanej, trudnej, ale również dojrzałej i spełnionej. W związku z tym czas, w którym funkcjonują bohaterowie, w istocie należy nazwać, za McCulloguh, CZASEM MIŁOŚCI. "Czas miłości" Collen McCullough to książka obszerna, ukazująca losy kilku pokoleń ludzi powiązanych ze sobą w różny sposób. Rozbudowana fabuła powieści sprawia, że czytelnikowi łatwo zagubić się w kolejnych historiach bohaterów, dlatego, aby lepiej zrozumieć motywacje postaci, warto dokładnie zagłębić się w kolejnych stronach utworu.

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.