Sekretny dziennik Laury Palmer

Thiller erotyczny Najciekawsze w książce była przeszłość Paula SPOILER Samobójstwo jego żony. Jeanne jest trudno zrozumieć w książce była przedstawiona jako osoba uległa zagubiona w świecie, nie do końca wie czego chce. Paul jest osobą, którą trudno jest lubić jest marudny, złośliwy czasem zachowuje się jak stary oblech ,w ogóle nie szanuje Jeanne. Podczas jednego ich spotkania Paul gwałci Jeanne jest wtedy bardzo brutalny ta scena przedstawiona jest w niezwykle mocny sposób. Zakończenie filmu jest dość dziwne ponieważ Jeanne decyduje się odejść od Paula po czym on chce ją odzyskać twierdząc że ją kocha. Relację Paula i Jeanne trudno nazwać miłością ponieważ w zasadzie wiąże ich tylko seks często perwersyjny jest w tym taka zwierzęcość .

Nie jest łatwo opisać swoje najgorsze momenty w życiu i podzielić się nimi z innymi. Nie znam filmu, nie widziałam go tylko słyszałam co nieco. Nie mogę porównać książki z filmem ale za to bardziej mogłam skupić się na samej lekturze. Pierwsze co trafia w czytelnika to prawdziwość wydarzeń, autorka opowiada swoją historię i i nie szczędzi przy tym głębokiej szczerości. Ciekawy styl pisania, wzbogacony o kopie dokumentacji medycznej i komentarze autorki. Może trochę spodziewałam się czegoś innego ale myślę, że nie da się książek bazujących na biografii czy też opartych na prawdziwych wydarzeniach, ocenić tak jak całościowej fikcji literackiej. Styl można oceniać tak jak i formę ale nie to.

Historia trojga „niewinnych czarodziei” – rodzeństwa młodych Francuzów i amerykańskiego studenta szkoły filmowej – jest opowiedziana w sposób finezyjny, ale mało angażujący emocjonalnie. Gilbert Adair formuje swą narrację z długich, czasem niemal Proustowskich zdań, nasyconych poetyckimi metaforami i odniesieniami do rozmaitych tekstów kultury. Ma to być w założeniu proza subtelna i erudycyjna. Miejscami jednak autor ociera się o pretensjonalność czy wręcz literackie efekciarstwo. Mami nas estetycznymi błyskotkami, nie oferując ani przekonującej fabuły, ani wyrazistych bohaterów. Rzecz dzieje się głównie w Paryżu, w zapuszczonym domu poety-outsidera, który na pewien czas wybywa z żoną poza miasto. W stolicy zostają jego dorastające dzieci: Danielle i Guillaume. Wcześniej, jako bywalcy paryskiej Kinoteki, zaprzyjaźniają się z dzielącym ich pasję Amerykaninem Matthew. Kiedy z powodów politycznych kino zostaje zamknięte, odnajdują wspólny azyl w tajemniczym zaciszu powierzonego ich opiece mieszkania (a ściślej w przeznaczonym dla siebie skrzydle, zwanym quartier des enfants). Tam izolują się od świata, początkowo oddając się swym filmowym fascynacjom (sztuczki aktorskie, zabawy w skojarzenia), by stopniowo wciągnąć nieśmiałego Matthew w ryzykowną erotyczną grę, której czarowi wszyscy bez reszty ulegną. Uwikłani w miłosny trójkąt przyjaciele spędzający większość czasu w wielkiej wannie, ignorujący tabu, z marzycielską beztroską dokonujący kolejnych aktów transgresji… Wreszcie wyrwani z tego snu na jawie przez kamień zbijający szybę w oknie… kamień ulicznej rewolucji. Jest bowiem maj 1968 roku i fala lewicowych protestów przetacza się przez Europę… W swej końcowej fazie powieść z psychologicznej przekształca się w społecznie zaangażowaną i niebezpiecznie dryfuje w stronę tendencyjnego patosu. Intymny mikrokosmos trojga owładniętych perwersją nastolatków przenosi się w wymiar politycznego makrokosmosu, na którego sztandarach widnieją Marks, Che Guevarra czy Ho Szi Min. Sztandary wznoszą zaś takie persony jak Daniel Cohn-Bendit. Ten zabieg zupełnie nie przekonuje, niekorzystnie wpływa na odbiór całej książki. Pozostajemy z wrażeniem scenograficznego efekciarstwa, choć przyznajmy – częściowo zamierzonego – jako że Adair kreował swój tekst na utwór filmowy (co zresztą znalazło wyraz w adaptacji wyreżyserowanej przez Bertolucciego w 2003 r.). Opowieść ma pewien urok, nie można jej także odmówić walorów językowych. Jednak długimi fragmentami nuży. Brak w niej czegoś poruszającego, jakiegoś wewnętrznego ognia, który powinien przecież emanować z zachowania bohaterów. Trudno wczuć się w ich przeżycia i konflikty, trudno wreszcie sympatyzować z neomarksistowską rewolucją, pomyślaną jako puenta utworu. Wybrane cytaty 1) – Nigdy się nie zabiję – odpowiedział bez ogródek Matthew. – Wierzę (…) że jeśli człowiek odbiera sobie życie, idzie do piekła (…) – Człowiek odbiera sobie życie, bo rodzi się w piekle (Danielle). 2) Gdyby słowo amour nie rymowało się z toujours, być może nigdy nie odczuwalibyśmy potrzeby utożsamiania miłości z wiecznością (Danielle). 3) Zgnilizna, mój drogi Matthew, jest interesująca, tylko dopóki nie zerwiesz jej skorupy i nie przyjrzysz się uważnie temu, co tkwi pod spodem (Danielle). 4) Jego skrzydła były bezużyteczne niby skrzydła mewy uwięzionej w plamie rozlanej ropy (narrator o Matthew). 5) Śmierć czasami nokautuje człowieka, czasem zaś wygrywa z nim na punkty. Tak czy inaczej, pośmiertnie wznosi przeciwnikowi pomnik (narrator).

Czytałem anglojęzyczny oryginał. Świetna! Błyskotliwa i wartka, pomimo niezbyt wdzięcznego tematu, który porusza, a więc depresji. Po latach wciąż emanująca świeżością. Pokazująca sporą elokwencje i obeznanie w (pop)kulturze autorki, a to zawsze jest dla mnie atutem. Nieźle napisana, a przy tym rezonuje szczerością i autentycznością. Trafny pomysł z podziałem na główną narrację oraz tę poboczną, w postaci kartek z pamiętnika. Jasne, że momentami bohaterka jest męcząca, tak jak męcząca potrafi być osoba z depresją. Ale nawet to wychodzi na plus, tworząc narrację bardziej wiarygodną. Polecam, dobrze się starzeje!

Tłumaczenie polskie czasem zdaje się dość toporne, ale nie stanowi to większego problemu - zdecydowana większość czytelników zapewne i tak skupi się na tekstach oryginalnych. Tekstach przesyconych szamanizmem, tekstach pełnych węży, jaszczurów, morderców... - wszystkiego, za co kochamy Jamesa Douglasa Morrisona, amerykańskiego poetę.

Nie pamiętam już tak dokładnie filmu, który oglądałam parę lat temu, ale jak tylko dowiedziałam się że jest na podstawie książki bardzo chciałam ją przeczytać. Dużą trudność sprawiło mi znalezienie książki w polskim tłumaczeniu, ale wreszcie się udało i mogłam ją przeczytać. Warto było czekać tak długo.

Rodzice trzynastoletniego Augustena - znużony, wiecznie nieobecny alkoholik oraz niedoszła egzaltowana poetka - przechodzą przez rozwód. Ojciec w ogóle nie interesuje się chłopcem i odchodzi do nowej rodziny, matka zaś popada w kryzys psychiczny i postanawia oddać syna pod opiekę swojemu psychiatrze, doktorowi Finchowi, przy którym Timothy Leary mógłby uchodzić za eksperta z Radia Maryja. Rodzina Finchów żyje w brudzie, bez żadnych reguł, dzieci nie muszą chodzić do szkoły, sprzątać, myć się, mogą za to palić trawkę, upijać się i uprawiać seks z dorosłymi. Dr Finch uważa, że trzynastolatek jest już dorosłym, więc nie należy przeszkadzać mu w zażywaniu narkotyków ani w "związku" z ponad połowę starszym chłopem. Zamiast zająć się dziećmi, woli szukać znaków od Boga we własnym stolcu albo oddawać się masturbacji w specjalnie przeznaczonym do tego pokoju. Z kolei Deirdre Burrougs oddaje się pasji pisarskiej, wypierdując swoje żenujące poematy, albo wdając w romanse, o których opowiada synowi prosząc, by mówił jej na "ty". W takich warunkach spragniony stabilizacji i normalności Augusten będzie musiał spędzić kolejną dekadę swojego życia. Nie wiem jakim cudem ta pozycja znalazła się w bibliotece dla dzieci i młodzieży - owszem, autor opowiada o byciu nastolatkiem, jednak w książce roi się od ostrych scen erotycznych, gdzie czytamy co kto komu i w jaki sposób robi, np jak Augusten widzi swoją matkę uprawiającą seks oralny z inną kobietą. Opisano także seksualną relację trzynastoletniego Augustena z trzydziestoletnim mężczyzną - nie potrafię zrozumieć, czemu osoby piszące o książce nazywają to "związkiem" i "romansem", nie można mówić o żadnym związku, gdy stary dziad uprawia seks z chłopcem, który jest jeszcze w podstawówce. Już sama ta zawartość mogłaby być zrozumiałym powodem, dla którego Biegając z nożyczkami była głośną książką. Kolejny jest pozew sądowy, który autorowi wytoczyła rodzina doktora Rodolpha H. Turcotte'a - przedstawionego w książce jako dr Finch. Rodzina Turcotte uważa, że Burroughs większość scen ze swojego pamiętnika zmyślił i nie miały one miejsca. Co gorsza, mieli pretensje, że przez książkę (a potem również przez adaptację filmową) byli szykanowani i atakowani. Jako bohater-narrator Burroughs stara się pokazać swoją przemianę na przestrzeni lat. Opowieść zaczyna zagubione dziecko spragnione reguł, porządku i stabilizacji, potem kontynuuje są nastolatek zafascynowany rzeczami, które może odkrywać dzięki zaniedbaniu przez dorosłych i które go pochłaniają - kończy dorastający młody mężczyzna, powoli zaczynający rozumieć, że to, co przeżył, nie było miłością, tylko przemocą i szukający swojego miejsca w świecie. Z jednej strony Augusten wciąż tęskni za jakimś porządkiem i normalnością, z drugiej ma poczucie, że nie pasuje do tego, co uchodzi za normalne (np. szkoła) i że nie umie dostosować się do tego, jak żyją inni. Przypominały mi się wspomnienia Christiane, berlińskiej narkomanki, której również rodzice pozwalali na wszystko w imię uszanowania jej "wolności" i której tak samo przyniosło to więcej szkody niż pożytku - zresztą Burroughs ostatecznie został osobą uzależnioną tak samo jak Christiane. Augusten stwierdza w pewnym momencie, że "gdy nikt nie mówi ci co masz robić, nikt też nie mówi ci czego masz nie robić". Biegając z nożyczkami odbieram jako krytykę całego pokolenia lat 60., które nie potrafiło dorosnąć i zmusiło swoje dzieci do tego, by wychowywały się same. Książka Burroughsa jest ciekawa, ale momentami tak niesmaczna, że nie wzruszył mnie nawet znaleziony między stronami zasuszony gryzek. Raczej nie będę do niej wracać, nastomiast mogę z czystym sumieniem polecić film na jej podstawie, gdzie na szczęście oszczędzono widzowi oglądania genitaliów w akcji. Jedyna wada jest taka, że filmowy Augusten wygląda na dorosłego chłopaka, a w rzeczywistości miał zaledwie trzynaście lat.

Moja ocena – 8,5/10 Kolejna muzyczna biografia, tym razem Jima Morrisona – legendarnego lidera grupy The Doors, członka tzw. Klubu 27. Niesamowicie ekscentryczna postać, magnetyczna osobowość, zwariowana rockandrollowa dusza, niestroniąca od używek wszelkiego rodzaju. Ta książka to podróż przez szaloną krainę wraz z Królem Jaszczurem. Podczas lektury tej pozycji miejscami człowiek sam czuje się jak na tzw. haju – nie wiadomo, co nas czeka na kolejnej stronie, bo szaleństw w życiu Jima Morrisona nie brakowało. Książka obfituje w wiele zakulisowych smaczków, czytelnik na pewno nie zazna nudy. Napisana jest co prawda dosyć chaotycznie, ale ten styl dobrze komponuje się ze stylem życia lidera The Doors, który stał się symbolem swoich czasów. Król Jaszczur był skomplikowaną i złożoną postacią – miłośnikiem literatury i filozofii, a teksty jego piosenek do dziś są analizowane przez fanów jego twórczości. Prowadził niezwykle bujne życie, a to, jak i dlaczego umarł, w zasadzie do dziś pozostaje zagadką, wokół której narosło wiele teorii. To pozycja, którą koniecznie powinien przeczytać każdy fan muzycznych biografii. Mnie na tyle zainteresowała postać Jima Morrisona, że z pewnością sięgnę po kolejne książki opisujące jego historię oraz dzieje zespołu The Doors. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

,,Ian prowadził życie jakby według sprzecznych planów, które zmieniały się w zależności od tego, z kim przebywał i jakie korzyści mógł z tego odnieść" - już ten cytat pochodzący z książki żony Iana Curtisa zapowiada, że przedstawiony w niej obraz wokalisty Joy Divison odkrywa nieznane wcześniej jego oblicze. Znakomity film ,,Control"Antona Corbijna niewątpliwie przybliżył jego osobę jako zagubionego wrażliwego człowieka młodego człowieka zaś jego żona uzupełniła go o szczegóły , których może nie chcielibyśmy poznać .Niewątpliwie jej ocena jest subiektywna i surowa, ale jak może czuć się kobieta odepchnięta, porzucona z dzieckiem na rzecz muzyki i znajomych .Faktem jest, że Peter Hook w swej książce również potwierdził te informacje, tak więc nie są one tylko wyrazem zmyślonych fantazji .Deborah w swojej książce ukazuje Iana , którym niczym kamelon zmienia się w zależności od miejsca, w którym jest i z ludźmi , z którymi przebywał. Dla znajomych i członków zespołu był zabawnym towarzyszem , który nie stronił od wygłupów i imprez , który był charyzmatyczny na scenie i przyciągał publiczność .Przy nich Ian nie narzekał na swoją chorobę, udawał, że to tylko chwilowe napady, a tak naprawdę z każdym zagranym koncertem stawał się wrakiem człowieka. Widziała to tylko żona - była jednym świadkiem jak dużą cenę musiał płacić Ian (jak również ona i ich córka).Po powrocie Ian był nieobecny , miał coraz dłuższe ataki padaczki - właściwie go nie było. Opowieść żony Curtisa to smutna historia, o pięknych młodych ludziach , którzy w rok po ślubie stali się sobie obcy, o tym, że tworzenie muzyki często przynosi ból i cierpienie. O wielkiej samotności Iana i Deborah, o egoizmie ludzkim ...o tym jak trudno być dojrzałym , gdy ma się dwadzieścia lat i jak trudno spełniać marzenia i , że nie każdemu jest to dane. Poruszająca opowieść warta przeczytania, pomimo tego, że napisana w sposób chaotyczny i jakby na kolanie.

Książka jest dokladnym tłumaczeniem zapisków Cobaina oraz jego rysunków z różnych etapów istnienia Nirvany. Widać w nich doskonale jakim Cobain artystą by - niepokornym, idącym pod prąd, nie godzącym się na komercjalizację swojej działalności i buntującym się przeciwko wszystkim i wszystkiemu. Dla fanów pozycja obowiązkowa.

"Jestem przeklęty", myśli Bunny Munro w nagłym przeblysku samoświadomości, jaki zdarza się wyłącznie tym, którzy mają niebawem umrzeć." Jednostkowa apokalipsa komiwojażera w średnim wieku, tytułowego Bunny'ego Munro - maczystowskiego kutasa chorobliwie opętanego piczką, który zupełnie nie panuje nad sobą, a raczej nad swoim kompulsywnym pożądaniem. Bo miał takiego samego ojca i niczego więcej go nie nauczono? Bo jest idiotą, który nie potrafi docenić tego, że ma piękną żonę i syna? Bo taki jest świat? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.... Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/apo-ku-wa-lipsa-czy-cos-w-tym-rodzaju-smierc-bunny-ego-munro

6,2/10 nie napawała optymizmem, ale to tylko wzmocniło odczucie pozytywnego zakończenia po lekturze. Świetne przeskakiwanie na osiach czasu, napięcie wyczuwalne w każdym kącie Bunkra, objętość wystarczająca żeby poznać bohaterów i się nimi nie zanudzić. Niespodziewana końcówka przywróciła wiarę w istnienie dobrych kryminałów.

Książka o dziwnej relacji łączącej główne bohaterki. Stara panna, narrator opowieści, zdaje relacje ze znajomości z młodsza koleżanka, Sheba. Pisze w swoim dzienniku o wizytach w jej domu, o tym jak się dowiedziała o romansie łączącym nauczycielke z uczniem i jej braku reakcji na tą wiadomość, poza pogadanką. O tym, że uznała, że musi opiekować się Sheba i w sumie się do niej przyssała, ukazując Shebe jako osobę niezaradna życiowo.

Z jednej strony miałem spore oczekiwania, a z drugiej nie spodziewałem się tak pasjonującej lektury. Będący prawdziwym pisarskim naturszczykiem Selby stworzył nieprawdopodobnie ciekawy i dynamiczny opis Brooklynu i jego mieszkańców. Styl autora, olewanie interpunkcji, używanie mnóstwa wykrzyników, slangu, wulgaryzmów, braku myślników przy dialogach i braku narratora, może wielu purystów odstraszyć. Ja uwielbiam tego typu literaturę, a mam wrażenie, że pisarz został stworzony do naszkicowania obrazu patologii i marginesu społecznego. W zasadzie każdy segment bym tu wyróżnił, "Tralala" urwało mi łeb, a "Strajk" niesamowicie wciągał swoją narracją. Prostytutki, pijaki, narkomani, transy, cioty, alfonsi, damscy bokserzy i cały ten margines dostał swoje życie na kartach powieści. Aż dziw bierze, że jeszcze nie oglądałem ekranizacji, będę musiał to szybko nadrobić. Podwyższam końcową ocenę o jedno oczko za iście fenomenalne tłumaczenie na polski. Fascynująca powieść, szkoda że już się skończyła.

Naprawdę zabawna, o ile ktoś lubi czarny humor. Bardzo dobrze napisana, płynnie się czyta. (Zaznaczę tylko że napewno nie każdemu się spodoba np. ze względu na homoseksualną orientację autora i opisy jego związków.) Ogólnie czytając miałam wrażenie jakby autor na bierząco opowiadał mi co u niego słychać, ciekawe odczucie. Dowiedziałam się też całkiem sporo o alkoholizmie więc można się też czegoś nauczyć. Polecam

Są książki, które czyta się dla przyjemności, i są takie, które czyta się mimo wszystko. „Trainspotting” Irvine’a Welsha zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. To powieść, która nie zabiega o sympatię czytelnika — raczej testuje jego odporność. Nie bez powodu najpierw trafiła na listę nominacji do Nagrody Bookera, by chwilę później z niej zniknąć, gdy część jurorów uznała ją za zbyt wulgarną i zbyt obrazoburczą. Reakcje skrajne? Jak najbardziej. Zachwyt? Nie zawsze. Obrzydzenie? Bardzo często. Welsh zabiera nas na obrzeża Edynburga, gdzie życie grupy młodych ludzi toczy się w rytmie bójek, przypadkowego seksu, drobnych kradzieży i heroiny. To świat, który większość społeczeństwa woli omijać szerokim łukiem — i właśnie dlatego autor wpycha nas w niego bez ostrzeżenia. Nie po to, by szokować, ale by pokazać, że za brudem i chaosem kryją się ludzie, którzy próbują jakoś przetrwać. Nie są to „przypadki socjalne”, lecz bohaterowie z własnym, pokręconym systemem wartości, lojalnością i emocjami, których nie da się sprowadzić do prostych etykiet. Forma powieści tylko wzmacnia to doświadczenie. Wieloosobowa narracja, szkocki dialekt, potok wulgaryzmów i hiperrealistyczne opisy sprawiają, że lektura bywa męcząca, a momentami wręcz odpychająca. Ale właśnie w tej bezkompromisowości tkwi siła „Trainspotting”. To książka, która nie udaje, że świat jest ładny. Nie wygładza rzeczywistości, nie moralizuje, nie oferuje łatwych emocji. Zmusza do konfrontacji z tym, co niewygodne. I może dlatego tak trudno ją jednoznacznie ocenić. „Trainspotting” nie jest literaturą do kochania — jest literaturą, która zostaje pod skórą. To nie jest opowieść o narkomanach. To opowieść o ludziach, których społeczeństwo wolałoby nie widzieć. A Welsh, zamiast ich potępiać, daje im głos. I choć ten głos bywa brudny, chaotyczny i nieprzyjemny, to właśnie on brzmi najbardziej prawdziwie.

Nirvana była zjawiskiem pokoleniowym. Zespołem, który pojawił się znikąd i szturmem wziął listy przebojów. Na początku lat 90. niemal wszyscy słuchali jego przebojów, a każdy domorosły gitarzysta potrafił zagrać co najmniej kilka piosenek. Legendę kapeli utrwaliła samobójcza śmierć zmagającego się z własnymi demonami wokalisty. Komiks Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach opowiada jego historię. I zaczyna od dzieciństwa. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazach pokazuje nam chłopaka pochodzącego z rozbitej rodziny, mającego problemy z odnalezieniem się w szkole. Trochę odludka. Często uciekającego w marzenia, w muzykę. Z czasem znajduje ludzi, którzy podzielają jego pasję, i zaczyna z nimi grać. Siłą rzeczy jest to więc portret uproszczony. Cobain przedstawiony jest jako zdolny chłopak, który za sprawą niełatwego dzieciństwa ma coś do powiedzenia innym młodym ludziom. Bez wątpienia Kurt Cobain potrafił wykorzystać swój talent. Przekuć go w przeboje. Nie umiał jednak zapanować nad swoimi wadami, zwłaszcza pociągiem do używek. Kto wie, może zagłuszał nimi owe demony, a może je przywoływał. Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach opisuje jego drogę na szczyt i upadek, kolejne odwyki, kolejne zmagania z uzależnieniami. Przedstawia też związek z Courtney Love, tu sportretowaną raczej pozytywnie. Atutem Godspeed: Historia Kurta Cobaina w obrazkach są fajne ilustracje Flameboya o szalonej kolorystyce, przypominające czytelnikowi o muzycznych inspiracjach wokalisty, kapelach takich jak Mudhoney czy The Pixies. Fani pewnie będą narzekać, że to wszystko jest nieco powierzchowne, że historia była dużo bardziej złożona. To prawda, ale zwyczajnie zabrakło na nią miejsca. To komiks, a komiks siłą rzeczy posługuje się pewnymi uproszczeniami. Trzeba z tym żyć! Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Byłem fanem Nirvany w 1991 i dalej. Szalałem na punkcie ich muzyki. Ale po przeczytaniu tej biografii jestem speptyczny co do osób które taką kulturę nam proponują. Sam koniec Kurta i to co do tego doprowadziło jest tragiczne. Jest to też dowód na to że tacy ludzie nie nadają się na idolów.

Requiem znałem z filmu, ale od zawsze miałem świadomość, że za tymi obrazami musi stać potężna książka. Jeszcze bardziej porażał mnie fakt, że obcując z tym utworem przenosimy się aż do końcówki lat siedemdziesiątych! Początkowo czytałem po angielsku i dopiero po skończeniu tej wersji językowej sprawdziłem, jak tekst wygląda w naszej ojczystej mowie. Obu odsłonom należy się solidna ósemka. A ja już przymierzam się do kolejnych tytułów Selby’ego Jra.

Warto, ale oczywiście w połączeniu z dyskografią zespołu. Dużo ciekawych inormacji, drobny druk, ale ciężko się oderwać. Nie jestem zbytnio obiektywny bo zacząłem lekturę zaraz po koncercie, jednak zespół legenda. Czytać, czytać i jeszcze raz czytać. Nie tylko dla fanów.