Ściany będą wołać

Polecam wszystkim, a w szczególności tym, którzy kiedyś byli blisko kościoła, a z czasem ulegli "pokusie" i odeszli od kościoła. Ta książka nie ma na celu wyprostowanie jakichkolwiek pogladów, jest obiektywnie napisana i daje dużo przestrzeni czytelnikowi, do samodzielnej analizy i oceny sytuacji ogólnie, swoich decyzji.

Książka ma jasny przekaz. Autorka promuje życie i poprzez swoją historię zachęca czytelników do pójścia w jej ślady. "Nieplanowane" powinien przeczytać każdy, kto jest przekonany o słuszności walki o prawa kobiet. Jakkolwiek te "prawa" teraz rozumie.

Wciągnęła mnie ta książka na tyle, że przeczytałam do końca. A wśród dziejszego natłoku literatury wydawanej praktycznie przez każdego coraz częściej staje się to ewenementem. Podoba mi się, że autor nie bał się przedstawić swojego punktu widzenia na chirurgię oraz swojego podejścia religijnego. Jako osoba niezwiązana z medycyną dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy, które pozwalają mi z innej perspektywy spojrzeć na leczenie, szpitalne życie oraz lekarzy.

Książka, która pokazuje, że życie w Bogiem w prawdziwej ,żywej relacji jest możliwe dzięki współpracy z łaską i pokonywaniu codziennych trudności. Potrzebna jest świadomość celu i wytrwałość, ale dzięki niej Bóg przemienia serca wielu ludzi. Bardzo motywująca, zwłaszcza na trudny czas.

Poruszająca historia! Dla mnie to żywe świadectwo, człowieka z krwi i kości. Los chłopaka, który z punktu widzenia tragicznego dzieciństwa był przesądzony. Spotkanie z Jezusem w otchłani ciemności, zawierzenie, ufność, walka o siebie i totalna przemiana. Książkę czyta się jak scenariusz filmowy, nie do pojęcia. A jednak! Grześku ogromny szacunek dla Ciebie! Twoja historia dotknęła mojego serca!

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Ciekawy wywiad rzeka z Austriaczka - Mistykiem. Treść tego co mowi Maria Simma wskazywałaby że Tradycjonaliści mają rację (za wyjątkiem twierdzen o ekumenizmie - ten ocenia jako pozytywne zjawisko zgodne z wola Boża jak również możliwość zbawienia przez inne religie w zależności od okolicznosci). Jednakże jej relacje o tym jaki jest Bóg mnie osobiście przerażają. Ocean miłosierdzia to jedno - ale przynajmniej z perspektywy czysto ludzkiej - Boża sprawiedliwość jest bardzo brutalna - zwłaszcza iż wg Marii Simma nawet dzieci mogą.byc w czysccu w tym małe.dzieci - zgodnie z nauką.przedsoborowa w tzw Limbo. W kazdym razie bardzo ciekawa lektura i asumpt do dyskusji już na poziomie, w mojej oceny, uczniów szkoły średniej a.takze katechez kościelnych.

Jest we mnie jakiś bunt w stosunku do tej książki. Na pewno przeczytałam tam sporo rzeczy, które mnie ubogaciły, jednak były też fragmenty... co najmniej niesmaczne, nielogiczne i krzywdzące. Wspominany już tu temat małżeństw i zdrady. Ksiądz mówi, że to nie jest powód do separacji - zdrada. Jednocześnie w innym fragmencie mówi, żeby nie pozwalać robić z siebie ścierki. A czy przyzwolenie na zdradę męża to nie jest właśnie upodlenie się? Czy chodzenie do łóżka z romansującym mężem, który może zarazić nas chorobą weneryczną, jest szanowaniem samego siebie? Nie sądzę. To opętanie na punkcie czystości i intymności jest dla mnie dziwne. Chyba nie takie przesłanie powinno płynąć z takiej książki.

Sporo cennych wskazówek, które warto wykorzystać w budowaniu relacji narzeczeńskiej, a potem małżeńskiej, opartej na wierze i miłości, opartej na Bogu. Taka może w sam raz na wprowadzenie. Chętnie bym te treści przerobiła z moją drugą połową tylko muszę wpierw ją znaleźć xD

Byłam w stanie wyłuskać tu dla siebie rzeczy warte zapamiętania, a także takie nad którymi chciałabym więcej pomedytować - to na plus. Niestety miejscami miałam wrażenie, że Autor zarzuca niezbyt zasadnymi założeniami na wyrost żeby wyszło "na jego".

Jeśli chodzi o całą oprawę graficzną książka jest naprawdę dopracowana i bogato ilustrowana się nie o to w niej chodzi. Ojciec Adam wraz z ks. Marcinem rzucają nowe światło na przerabiane już setki razy fragmenty Pisma Świętego odnośnie proroctw, przepowiedni czy przypowieści co bardzo zaciekawia. Takim osobistym minusem myślę, że jest sposób przedstawiania osobistych interpretacji przez o. Adama, nie daje on dużego pola manewru dla czytelnia tylko przedstawia swojego gotowca i jak to się odnosi do naszego życia. Z kolei ks. Marcin bardziej zajmuje się przybliżaniem historycznego podłoża interpretowanych fragmentów, np co oznaczał biały kamyk z Ewangelii lub czego symbolem było pewne miasto w tamtym okresie. Nie mniej jednak oboje się uzupełniają.

Jedno z najtrudniejszych, a jednocześnie bardzo ważnych doświadczeń w życiu lekarza stanowi próba przeprowadzenia Pacjenta od życia ku śmierci, gdy wszelkie możliwe ścieżki terapeutyczne zostały już wyczerpane, a podejmowane dodatkowe zabiegi lecznicze mogłyby oznaczać terapię daremną. Wymaga to odpowiedniego nastawienia, wiedzy, prawidłowego osądu sytuacji - co nie zawsze przychodzi z łatwością oraz albo przede wszystkim wrażliwości i delikatności w obejściu z drugą osobą. Podejrzewam, że moje pierwsze doświadczenia tego typu pozostaną ze mną w pamięci do końca życia. I powiem więcej - jestem za nie wdzięczny. Treści zwarte w tej książce pomagają zrozumieć różne aspekty umierania - aktu, który okazuje się tak samo naturalny jak narodziny. Jednak w przestrzeni publicznej śmierć postrzegana jest jak porażka - porażka systemu ochrony zdrowia, lekarzy, osób najbliższych, samego umierającego. Wciąż mało się niej mówi, wypiera się z rozmów, nawet wtedy, gdy wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że droga biegnie tylko w jednym kierunek i jest nim koniec życia. Patrząc na to sformułowanie szerzej - życie każdego z nas kiedyś się zakończy. I mała uwaga z mojej strony: W rozdziale "Igiełki"koncentraty krwinkowe zostały określone jako preparaty krwiopochodne. Nie jest to prawda. Koncentraty krwinkowe to preparaty krwi, po prostu. Natomiast preparaty krwiopochodne otrzymywane są na drodze obróbki składników krwi z wykorzystaniem procesu technologicznego. W ten sposób otrzymuje się m.in. albuminy, immunoglobuliny czy czynniki krzepnięcia, które następnie można wykorzystać jako leki.

Książka opowiada o radzeniu sobie z żałobą po odejściu bliskiej osoby. Publikacja została napisana z perspektywy żony i lekarki, która mierzy się ze śmiercią swojego męża – również lekarza. Żałoba to trudne doświadczenie, które każdy przeżywa inaczej. W pewnym sensie bardzo dobrze rozumiem autorkę, ponieważ kilka lat temu zmarł mój tata. Było to dla mnie wyjątkowo bolesne, szczególnie że jestem osobą z niepełnosprawnością. Publikację kieruję do osób, które przeżywają żałobę – niech ta książka stanie się dla Was przewodnikiem i wsparciem w trudnych chwilach.

Czym różnią się od siebie: emocje, uczucia i nastroje, humory? Dlaczego emocje są ważne w naszym życiu i warto ich "słuchać", jaką niosą informację? Dlaczego odcięcie od emocji nie jest wskazane i jakie są jego skutki? A przede wszystkim jak "podejść" do "przykrej" przeszłości, jak uporządkować teraźniejszość, gdzie szukać wsparcia? To jedynie cześć zagadnień, którym ks. Marek Dziewiecki w niezwykle lekki, przystępny sposób poświęca swoją uwagę. Wskazując na rolę tego, co przeżywamy podaje niezwykle sugestywny przykład przemiany syna marnotrawnego. Ten "zaczął uświadamiać sobie stopniowo prawdę o własnym położeniu dopiero wtedy, gdy życie zaczęło go emocjonalnie boleć, czyli wtedy gdy wylądował w chlewie, głodzie, poniżeniu i osamotnieniu. Gdy sam zaczął cierpieć, wtedy przestał oszukiwać siebie w myśleniu". Jego własne cierpienie wpłynęło na zmianę postępowania. " Wykorzystał bolesne emocje, które mu wykrzyczały, że jeśli nadal będzie błądził, jak dotąd, to umrze". Autor dojrzały stosunek do emocji ukazuje na wzorze Jezusa Chrystusa, Który jak człowiek przeżywa różne emocje, a jednak reaguje adekwatnie do sytuacji, potrafi wczuć się też w rozmówcę. "Ewangelie pokazują Jezusa radosnego, promieniującego pogodą ducha, pewnością siebie, poczuciem własnej mocy i bezpieczeństwa (...). To właśnie tą swoją radością i pewnością siebie fascynował Jezus tłumy ludzi tak bardzo, że bez jedzenia i picia szli za Nim nawet przez pustynię (...). Nie lękajmy się więc czuć, a emocje traktujmy jako ważne dla nas informacje o naszych potrzebach i pragnieniach - zachęca ks. M. Dziewiecki.

O polskiej służbie zdrowia można mówić i pisać wciąż, wciąz i wciąż. I najczęsciej nie są to pochlebne informacje. To stanowisko nas pacjentow, ale wiele podobnych odczuć mają też ci po drugiej stronie, a autor jest tego dowodem. Jako praktyk dzieli się swoimi doświadczeniami od początku czyli od studiów, poprzez wszelkie praktyki czy rezydenturę, aż po realną pracę czy to na oddziale czy też jako lekarz pogotowia. I żeby nie było i jedna i druga strona ma swoje "grzeszki" na sumieniu, które kładą się długim cieniem na całej relacji pacjent-lekarz. Ale żeby nie było tak całkiem smutno i beznadziejnie, to w książce tej jest wiele zabawnych sytuacji, wzruszajacych, ale i dających do myślenia.

Moje przeżycia z duszami czyśćcowymi - Maria Simma opisuje położenie dusz znajdujących się w czyśćcu, przedstawia ich cierpienia, które można określić jako mękę miłości, dusze najbardziej bowiem cierpią z powodu niemożliwości przebywania z Bogiem. Warto poświęcić choćby chwilę dla potrzebujących dusz, które same już nie są w stanie sobie pomóc, pomaganie duszom na cierpienia skazanym jest nie mniejszym obowiązkiem wierzących, niż uczynki miłosierdzia wobec żyjących. Niniejsza książeczka to ogromna pomoc dla wszystkich, którym drogie i cenne jest zbawienie dusz najbliższych i swojej własnej. Polecam wszystkim, bez względu na poglądy.

Książka zrobiła na mnie dobre wrażenie. Właściwie to smutno mi się zrobiło, bo jako osoba wierząca już sama nie wiem, w którym kierunku nasz świat zdąża. Byłam bardzo zszokowana wstępem tej książki, ale kiedy potem przeczytałam słów parę o jego autorze, w mojej głowie zaczęły się kłębić jeszcze gorsze pytania: dlaczego Kościół od jakiegoś czasu straszy i gra na emocjach swoich wiernych, których rzekomo próbuje w ten sposób ocalić? Co innego Bojaźń, co innego Strach. Po lekturze, która jasno podkreśla, że zwycięstwo przyjdzie przez Maryję, zaczynam się zastanawiać, czy aby zwycięstwo nie przyjdzie w ogóle ze strony kobiet. Dla wierzącego nic trudnego. "Czystość, cichość i pokora to Maryi strój, Przez nie miła niebios córa łask zyskała zdrój." Taki fragment pieśni na koniec (świata :D).

Książka dla każdego polityka który chce zmuszać kobiety do rodzenia śmiertelnie chorych dzieci i każdego dziennikarza wypowiadającego się 20 razy że dziecko było zdrowe gdy choruje na śmiertelną chorobę (patrz Robert Mazurek). To powinna być decyzja kobiet - to w niej rośnie mała istotka... Nie każdy rodzic musi być gotowy na patrzenie jak z każdym dniem dziecko cierpi. Pierwsza i na razie jedyna książka przy której płakałam. -------------------- "słaby język" - może i słaby ale czy musi być dobry, to są rozmowy z zwykłymi ludźmi, to nie jest książka która ma poetycko nas wzbogacić. To ma być rzeczywistość osób których dziecko jest śmiertelnie chore. . "identyczne wypowiedzi" - tak, jest wiele rozmów i może po prostu tak wygląda ich życie? . "zero polemiki" - tylko czy potrzeba tutaj polemika? Odmienne stanowisko? Moim zdaniem nie musi. Poznajemy kobiety które zdecydowały się urodzić, rodziców którzy walczą z codziennością. Jak w mediach wybucha afera o aborcji bardzo często słychać opinię - urodzisz, nie będziesz sama, wcale takie życie nie będzie złe a potem czytasz o rodzicach którzy patrzą jak ich dziecko cierpi a oni nic nie mogą zrobić. To jest głos o którym się nie mówi dlatego dla mnie odmienne stanowisko nie jest potrzebne.

Książka „Czarny humor, czyli o Kościele na wesoło” to jedna z tych pozycji która miło zaskakuje. Nawet jeśli ktoś zachowuje pewien dystans do instytucji Kościoła, ta pozycja potrafi całkowicie rozbroić czytelnika swoją szczerością oraz dobrą energią. Żarty księdza Pawlukiewicza to inteligentny i błyskotliwy dowcip na wysokim poziomie, który trafia w punkt. Wielokrotnie podczas lektury śmiałem się w głos, ponieważ autor miał rzadki dar obserwacji ludzi i potrafił ubrać w przezabawne słowa napotkane zdarzenia. Całość bije autentycznością, a zamiast sztywności czy moralizowania dostajemy zaproszenie do świata, w którym sacrum miesza się z profanum w sposób niezwykle smaczny. To lektura lekka, ale nie błaha. Pokazuje ona, że wiara nie musi wykluczać radości, a bez poczucia humoru trudno o zdrowy dystans do świata. Bardzo polecam każdemu, kto ceni sobie dobrą puentę i chce się po prostu szczerze pośmiać. Dla mnie to był strzał w dziesiątkę, ponieważ rzadko zdarza się, by książka o takiej tematyce była tak bardzo ludzka i pełna życia.

Słyszałam różne opinie o panu Pulikowskim, że niby ma skrajne i wypaczone spojrzenie na dzisiejsze małżeństwa - nic bardziej mylnego. Bardzo wpasował się w moją rzeczywistość i wyjaśnił, razem z ks. Glasem, którego bardzo ale to bardzo lubię i cenię, dlaczego pewne rzeczy się dzieją a inne nie. Byłam również na wykładzie pana Pulikowskiego, wyłowił parę podstawowych kwestii, które są zawarte w książce, mimo to, trzeba przeczytać i... jakoś dawać radę.