Bóg nie jest miły. Pułapka pluszowego chrześcijaństwa

Wywiad - rzeka przeprowadzony z współczesnym doktorem teologii ks. Grzegorzem Strzelczykiem tak wciąga w swój nurt, że nie sposób przerwać czytania. Autor jak zwykle nie zawodzi i językiem w pełni zrozumiałym wyjaśnia trudne zagadnienia teologiczne. Moim zdaniem jedna z publikacji "must have" każdego, kto pragnie zgłębić sens swej wiary i nie pozostawać na poziomie powtarzanych czasem bezrefleksyjnych praktyk religijnych. Wzrastając w otoczeniu chrześcijańskim wielu traktowało je z taką oczywistością jak powietrze, którym się oddycha, bez zastanawiania się nad nim. Ks. Strzelczyk świetnie sprawdza się w roli przewodnika po tychże niezgłębionych labityntach.

Nie wiem jak książka się ma z perspektywy psychologii, ale z perspektywy osoby wierzącej dużo daje. Może nie rozwiązuje problemów, ale je nakreśla i uświadamia jak być wierzącym bez oderwania od rzeczywistości. Brakowało mi jednak kilku wątków, a niektóre przykłady nie były trafne, co mimo wszystko jestem w stanie wybaczyć ze względu na okoliczności powstania książki.

Polecam wszystkim, a w szczególności tym, którzy kiedyś byli blisko kościoła, a z czasem ulegli "pokusie" i odeszli od kościoła. Ta książka nie ma na celu wyprostowanie jakichkolwiek pogladów, jest obiektywnie napisana i daje dużo przestrzeni czytelnikowi, do samodzielnej analizy i oceny sytuacji ogólnie, swoich decyzji.

Ojca Szustaka nie trzeba nikomu przedstawiać. To znany zakonnik, który założył własny kanał na You Tubie "Langusta na palmie". Jest autorem wielu książek, które inspirują. Wygłasza miliony świetnych recenzji. Bazuje na Piśmie Świętym, zapoznaje nas z prawdami wiary. Wielu katolików deklaruje, że chodzi co niedziela do kościoła, ale czy wiemy, czym jest Msza święta? Liturgia to spotkanie z Jezusem Chrystusem, która kształtowała się przez wieki. W zależności od regionu świata, a nawet innego województwa, jest sprawowana nieco inaczej. Oczywiście, nie jest to błąd. Każdy ma prawo do innego odbioru. Krótka historia, synonimy i przede wszystkim opis poszczególnych części mszy świętej. Nieco teorii, praktyka, formułki z analizą krok po kroku - oto, o czym jest ta książka. Oczywiście, jak to u ojca, z dużą dawką poczucia humoru. Wielka troska o wiernych, którą przeczytamy między wersami, powoduje, że ufamy wizji autora. Widać, że nie chce nas stłamsić czy przytłoczyć, ale chce opowiedzieć o czymś, w co szczerze wierzy. To my decydujemy o tym, jak chcemy żyć i to my decydujemy o rzeczywistości naszego życia. To my stwarzamy swoje życie, a nie ulegamy mu. Jak chcę tworzyć swój świat? Jakie mam powołanie, jakie zadanie, jaki wpływ na świat? Gdzie w tym miejsce dla Boga? Świat odchodzi od Niego, a wiara to obciach. Jeśli mamy negatywne myślenie o sobie, to warto pamiętać o tym, że jest jednak ktoś, komu na nas zależy. Jest w Kościele. I paradoksalnie nie jest to zgodne z tym, co wiemy teoretycznie. Cały opis poszczególnych czynności, które wykonuje kapłan, pozwala nam zrozumieć Eucharystię. To w końcu spotkanie. Trzeba wyciszyć swoje emocje, przyjść wcześniej, aby myśli odpłynęły i skoncentrować się na Bogu. Niby proste, ale wiele osób o tym zapomina w świecie, który cały czas gdzieś pędzi. Nie ma końca to błędne koło.. Książka rozszerza horyzonty, bo w prosty sposób wyjaśnia znaczenie Mszy i roli Boga w naszym życiu. Czy nie lubimy się spotykać z przyjaciółmi, kiedy tylko możemy? To jak jest z Bogiem?

Lepszy przykład niż wykład. Super książka o wartościach w życiu w perspektywie chrześcijańskiej, się bez nudy, teologicznej mowy trawy i zamulania. Ks. Pawlukiewicz mnóstwem anegdot przybliża człowiekowi to, co najważniejsze w życiu piórem lekkim i ciekawym, a jednocześnie głęboko mądrym. Warto!

Obu panów autorów raczej przedstawiać nie trzeba - znani ze swojej katolickiej działalności publicystycznej. Książka ma formę wywiadu, momentami nawet bardziej rozmowy, w której Tomasz Terlikowski jest stroną "pytającą", a wywiadu udziela ks. Isakowicz-Zaleski. Jest to lektura przyjemna i przykra jednocześnie. Przyjemna, ponieważ mamy trzeźwe spojrzenie na Kościół w Polsce, jego bolączki, a przykra, bo sami panowie zdają sobie sprawę z tego, że do potrzebnych rozwiązań palących problemów nie dojdzie. Kościół upada na naszych oczach, jednak nie padnie z hukiem, czeka nas obserwowanie powolnego gnicia. Będzie śmierdziało, ale wszyscy (na czele z hierarchami) będą udawali, że trochę kadzidła zamaskuje ciągnący się smród. Choć książka z 2020 roku, moim zdaniem nie straciła na aktualności. Przez te 4 lata nie zmieniło się moim zdaniem nic. Pozycja ciekawa nawet dla ateisty - tu nie mówimy o wierze, a o korporacji.

Książka pomaga poradzić sobie z niektórymi problemami intelektualnymi związanymi z osobą Jezusa. Polecam szczególnie wierzącym (dla niewierzących lepsze jest "Dochodzenie w sprawie Stwórcy"). Ciekawe są nie tylko argumenty rozumowe ale też samo świadectwo wiary wielu osób z którymi Strobel rozmawiał.

Genialna książka. Może nie w kontekście genialności literackiej, ale jak genialnie wpłynęła przynajmniej na mnie. To chyba jedna z najważniejszych książek, a na pewno taka, która najmocniej wpłynęła (i to gwałtownie) na moje życie. Trochę żałuję, że nie przeczytałem jej wcześniej... chociaż nie, wtedy być może nie byłym na nią gotowy i przeszedł nad nią do porządku dziennego. A tak pojawiła się w tym najwłaściwszym momencie, żeby być może uratować mi życie. Nigdy nie zapomnę i nie przestanę dziękować Osobie, która mi ją podarowała...

Ojciec nie w formie! Czym jest spowiedź? Skąd się wzięła? Co nam daje? Dlaczego jest potrzebna? Nie prościej po prostu powiedzieć na spowiedzi powszechnej, co się dzieje złego w naszym życiu? Po co opowiadać obcemu księdzu? A co będzie, jeśli on to potem wykorzysta, aby nas szantażować? Dlaczego potem na kazaniu słyszę swoje grzechy? Po co mi to? Nie lepiej odpuścić i spowiadać się raz w roku, skoro tak jest w Katechizmie Kościoła Katolickiego? Nie wezmą mnie za dewotkę, jeśli robię to co tydzień? Co to są pierwsze piątki i skąd się wzięły? Nie interesuje Was to? Ta książka jest nieco gorsza od poprzednich części. Może przesyt, a może temat trudny, ale zdecydowanie gorzej się czyta. Istnieją święci, którzy oddali życie za tajemnice spowiedzi. Jak jednak to pogodzić z kapłanami, którzy są niegodni do posługi? Ojciec próbuje na to odpowiedzieć, ale jego tok rozumowania nie porywa. Mam wrażenie, że trochę zamiata pod dywan, a to jednak zupełnie nie pasuje mi do jego osobowości... To my sami decydujemy, jaki ludźmi chcemy być, a w tym wszystkim po środku znajdują się słowa. Wypowiedziane grzechy kreują rzeczywistość. To w umyśle rozstrzyga się w jakim kierunku zmierzamy. Są falą, która porywa wszystko. To wszystko dzieje się w naszej głowie. Skoro tak, to jak można nie grzeszyć? Przecież to naturalna kolej rzeczy... Od czego zacząć taką pracę nad sobą? Jak wygrać walkę we własnym umyśle? To tutaj wygrywamy lub przegrywamy walkę o nasze życie. Z czego składa się spowiedź? Dlaczego warto wypełniać wszystkie pięć warunków? Dlaczego spowiedź w trakcie Mszy Świętej to niekoniecznie dobry pomysł? Co z osobami, które nie wypełnią pokuty? Czy wszystkie grzechy może odpuścić jeden ksiądz? A może istnieją takie, które powinien odpuścić papież lub biskup? Jakie to grzechy? Co z łaską Bożą? Czy są grzechy, których nie da się wybaczyć? Recenzja w formie pytań, gdyż książka bazuje właśnie na tych pytaniach. Taka przemiana dzięki tej książce jest możliwa. Może kogoś zachęci do spowiedzi, ale takiej prawdziwej...

Czym różnią się od siebie: emocje, uczucia i nastroje, humory? Dlaczego emocje są ważne w naszym życiu i warto ich "słuchać", jaką niosą informację? Dlaczego odcięcie od emocji nie jest wskazane i jakie są jego skutki? A przede wszystkim jak "podejść" do "przykrej" przeszłości, jak uporządkować teraźniejszość, gdzie szukać wsparcia? To jedynie cześć zagadnień, którym ks. Marek Dziewiecki w niezwykle lekki, przystępny sposób poświęca swoją uwagę. Wskazując na rolę tego, co przeżywamy podaje niezwykle sugestywny przykład przemiany syna marnotrawnego. Ten "zaczął uświadamiać sobie stopniowo prawdę o własnym położeniu dopiero wtedy, gdy życie zaczęło go emocjonalnie boleć, czyli wtedy gdy wylądował w chlewie, głodzie, poniżeniu i osamotnieniu. Gdy sam zaczął cierpieć, wtedy przestał oszukiwać siebie w myśleniu". Jego własne cierpienie wpłynęło na zmianę postępowania. " Wykorzystał bolesne emocje, które mu wykrzyczały, że jeśli nadal będzie błądził, jak dotąd, to umrze". Autor dojrzały stosunek do emocji ukazuje na wzorze Jezusa Chrystusa, Który jak człowiek przeżywa różne emocje, a jednak reaguje adekwatnie do sytuacji, potrafi wczuć się też w rozmówcę. "Ewangelie pokazują Jezusa radosnego, promieniującego pogodą ducha, pewnością siebie, poczuciem własnej mocy i bezpieczeństwa (...). To właśnie tą swoją radością i pewnością siebie fascynował Jezus tłumy ludzi tak bardzo, że bez jedzenia i picia szli za Nim nawet przez pustynię (...). Nie lękajmy się więc czuć, a emocje traktujmy jako ważne dla nas informacje o naszych potrzebach i pragnieniach - zachęca ks. M. Dziewiecki.

Poruszająca historia! Dla mnie to żywe świadectwo, człowieka z krwi i kości. Los chłopaka, który z punktu widzenia tragicznego dzieciństwa był przesądzony. Spotkanie z Jezusem w otchłani ciemności, zawierzenie, ufność, walka o siebie i totalna przemiana. Książkę czyta się jak scenariusz filmowy, nie do pojęcia. A jednak! Grześku ogromny szacunek dla Ciebie! Twoja historia dotknęła mojego serca!

Była to dla mnie bardzo cenna książka. Przede wszystkim doceniam prostotę języka. W mojej ocenie, o sprawach emocji i ducha trzeba mówić prosto. To kwestia szacunku, a nawet sympatii do czytelnika. Książkę Ks. Dziewieckiego wciąga się w jeden weekend, ale przemyśleń zostaje na wiele więcej. Oczywiście, ktoś może powiedzieć, że opisywana postawa to utopia. Czym jednak powinniśmy się kierować, jak nie dążeniem do świetności i świętości? :) Mnie ta książka nastroiła do tego, aby podejść i przytulić męża, a nawet zastanowić się, czy nie jestem zbyt krytyczna wobec niego. Myślę, że trzeba ją przeczytać co najmniej dwukrotnie, by przełożyć jej treść na praktykę.

Krótkie, niepozorne rozdziały, a każde pół strony wystarczy na parę dni przemyśleń. Niesamowicie trafne spostrzeżenia, jednocześnie proste i tak pełne treści. Książka zmuszająca do konfrontacji z trudną prawdą o mnie samej, a jednocześnie krzepiąca i dająca nadzieję. Dla mnie - snop światła od Boga prosto na moje serduszko.

Kiedy myślę o Papieżach, to przychodzi mi do głowy, że gdyby każdy z nich dzielił się ze światem takimi refleksjami, a ludzie spróbowaliby choć mikro-ułamek wprowadzić w swoje życie, to świat byłby lepszym miejscem :) Była to dla mnie bardzo ważna książka. Polecam :) Nawet jeśli nie kierują Wami wiara, nadzieja czy optymizm, warto ją przeczytać choćby z ciekawości.

Sporo cennych wskazówek, które warto wykorzystać w budowaniu relacji narzeczeńskiej, a potem małżeńskiej, opartej na wierze i miłości, opartej na Bogu. Taka może w sam raz na wprowadzenie. Chętnie bym te treści przerobiła z moją drugą połową tylko muszę wpierw ją znaleźć xD

Moja ocena to 6. Stawiam 10, bo irytują mnie użytkownicy typu kociolek, Eltrecht, czy semantycznenaduzycie, którzy stawiają 1 każdej katolickiej książce. Widziałam nawet, że potrafią postawić 1nki trzem różnym edycjom tej samej, byle zaniżyć ocenę. Nie wierzę, że ktoś przeczytał 3 razy tą samą książkę, albo że jak jedna mu się "spodobała" na 1nkę, to brnie i czyta wszystkie książki danego katolickiego autora. Zgłoszenie sprawy zespołowi lubimyczytac nic nie dało

Bardzo dobrze mi się tę rozmowę czytało, mi czyli osobie zupełnie niekościółkowej. I kiedy patrzę na współczesny KK w Polsce, a przynajmniej na jego medialny wizerunek, i zachodzę w głowę, jakim cudem ta instytucja jeszcze istnieje, to wpada mi w ręce zupełnie przypadkiem takie Ziółko ;) i bum! Ano właśnie przez takich ludzi jak trapista Michał Zioło - nie trąbią o nim tabloidy ani fejsbuki, bo jest normalny, ciekawy, warto go poczytać, zmusza szare komóreczki do pracy, łączy duchowość z codziennością, pozwala zapuścić żurawia za klasztorną furtę. Człowiek z sercem, wiarą i pasją. Polecam, bo odczarowuje złachany wizerunek faceta w kiecce :)

Wspaniała. Skromny kardynał o wielkim sercu . W dodatku z jego relacji dowiadujemy sie o wielu faktach z codziennego życia papieża Franciszka . Obaj niesamowici. Dla mnie taki powinien byc kosciół, powinnismy wiecej robic , działać niz tylko gadać. Jestem dumna , że polski kapłan był jałmuznikiem papieża i zrobil tyle dobrego dla innych ludzi.

„…Innymi słowy, kiedy Bóg stwarzał aniołów, robił to z myślą o nas. Duchowa przestrzeń ich życia to rzeczywistość, w której także i my mamy się poruszać…” Kiedy jest sielsko i anielsko? Życie to wiele nieprzewidzianych wydarzeń, wzlotów i upadków. Tym razem z czytelniczym zacięciem przeczytałam książkę, która daje taki spokój i poprawia nastrój. Aniele Mój … ten jest tuż obok. Czy jesteś gotów na niebiańską podróż? No to zaczynamy! Każdy Anioł jest inny i niesie dobrą nowinę, lub przesłanie prawdziwego szczęścia. To towarzysz trudnej codzienności i małych radości. Ochrania i umacnia, szczególnie - Anioł Stróż albo ten Anioł, który zwiastował Maryi. Ten pokazuje Nam sens wiary. Sama nazwa „anioł” wywodzi się od greckiego słowa angelos. Anioł to stabilność i gwarancja bezpieczeństwa. Kiedy próbujemy ocalić nasz dobrostan? Co się wtedy z nami dzieje? Sposób patrzenia na zagadnienie nie ogranicza i nie krępuje. Dla anioła dystans np. nie jest żadną przeszkodą. Anioł zawsze na Nas czeka i nie robi sobie wolnego. To jest moim zdaniem najfajniejsze. Aniołowie są istotami czysto duchowymi, nie posiadają ciała fizycznego, choć w Biblii mogą przyjmować postać, by komunikować się z ludźmi. Kim są Serafini i Cherubini? Kiedy dostrzegamy, że coś jest dobre, a nawet lepsze – mimowolnie się uśmiechamy. Człowiek myśli, analizuje, dedukuje, ale momentami zwyczajnie się boi, kiedy w powietrzu unosi się niepewność o jutro. To chyba taki symbol naszych czasów – niepewność. Literatura, sztuka i muzyka. Każda z nich ma coś wyjątkowego. Putto czyli popularny w sztuce renesansu i baroku motyw dekoracyjny przedstawiający pulchnego, nagiego małego chłopca, często uskrzydlonego. Anioł nie myśli się. Nie zmienia decyzji. Aniołów znajdziemy na kartach Pisma Świętego. W Księdze Rodzaju, w Apokalipsie. Z kolei w Dziejach Apostolskich anioł ratuje Piotra z więzienia. Anioł ocala też na pustyni niewolnicę Hagar. Aniołowie, to temat interesujący, coś co pociąga – tematyka prawdziwa. Kościół i jego nauczanie są dynamiczne. Biblia, to słowo stałe. To od Nas zależy, co wyniesiemy z jej tekstu. Padają ważne słowa: „…Tym, który jako pierwszy przywita nas po śmierci, będzie nasz Anioł Stróż…”. Anioł to taki przewodnik i stróż. Ludzie nawet dzisiaj czują się samotni. Gabriel znaczy „Bóg jest mocny”. Maryja jest Królową Aniołów. Rafael „Bóg leczy, Bóg uzdrawia”, a archanioł Michał „Któż jak Bóg”. Nie zapominajmy o problemie Aniołów upadłych. To też zwodzenie pokusami na wolności. Każda interpretacja jest indywidualna. Czytamy „...Widzą świat zupełnie inaczej. A zatem jest przy nas istota, która funkcjonuje w sposób niezależny od materii...”. Na koniec moich rozważań nawiążę do twórczości Zbigniewa Herberta i słów, które pokazują zarówno odwagę człowieka i anioła: „…bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny w ostatecznym rozrachunku jedynie to się liczy…”. Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: RTCK – Rób to co kochasz Wydanie I Oprawa: miękka Liczba stron: 164 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej, domowej biblioteczce

Wspaniała książka, którą polecam każdemu - zarówno wierzącym, jak i wątpiącym. Napisana przystępnym językiem, ale wciąga lepiej niż niejedna powieść. Opisuje, przypomina i wyjaśnia czym jest Eucharystia, a także jej żydowskie korzenie. Jestem pewna, że będę do niej wracać.