Same dobre wróżby

Literatura z gatunku Young Adult (YA) ma przede wszystkim wzruszać i pokazywać, że nawet najtrudniejsze doświadczenia można przekuć w siłę. Julia Hantulik w swojej powieści „Jeszcze kiedyś zatańczymy” wchodzi na ten teren z dużą dawką wrażliwości, serwując historię o pasji, stracie i poszukiwaniu własnej drogi. Przyznając tej książce ocenę 6/10, doceniam szczerość przekazu i obiecujący styl autorki, choć wskazuję na pewną schematyczność, która jest częstą przypadłością debiutów. Julia Hantulik w swojej książce uderza w te struny, które każdy z nas zna – ten specyficzny moment zawieszenia, kiedy legitymacja szkolna zaraz straci ważność, a dorosłość przestaje być abstrakcyjnym pojęciem, a zaczyna konkretnym wyzwaniem. Wątek paczki przyjaciół to jeden z silniejszych punktów „Jeszcze kiedyś zatańczymy”. Hantulik trafnie oddaje dynamikę grupy, która wie, że ich drogi zaraz się rozzejdą. To lato to nie tylko zabawa, ale też desperacka próba zatrzymania czasu. Hulanki, ogniska i nocne rozmowy są tu tłem dla nieuchronnego letniego romansu, który w przypadku Alicji i Mateo nie jest tylko przelotnym zauroczeniem, ale emocjonalną kotwicą. To, co w tej książce „gra” najlepiej, to: Klimat „ostatniego razu”: To poczucie, że każda wspólna impreza może być tą ostatnią w starym składzie. Lęk przed nieznanym: Dorosłe życie na horyzoncie nie jest tu pokazane jako ekscytująca przygoda, ale jako mglisty, stresujący punkt, który wymusza trudne decyzje. Letnia intensywność: Uczucia między Alicją a Mateo wybuchają z siłą typową dla osiemnastolatków – wszystko jest „najbardziej”, „na zawsze” i „teraz albo nigdy”. Choć, jak wspomniałem wcześniej, fabuła trzyma się bezpiecznych schematów (stąd 6/10), to właśnie ten wakacyjny anturaż sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. To idealna lektura do pociągu lub na plażę – lekka, ale podszyta tą nutką smutku, która towarzyszy końcowi sierpnia.

Jesteś podobny/ podobna do kogoś znanego? Czy słyszałaś/słyszałeś kiedyś, że przypominasz jakąś aktorkę/aktora, piosenkarkę/piosenkarza, a może pisarkę/pisarza? Tak się składa, że Anna Cicconi - bohaterka "I killed Zoe Spanos", nowej powieści Kit Frick bardzo przypomina Zoe Spanos.Obie dziewczyny są nastolatkami. Anna Cicconi przyjechała do Hamptons do pracy w charakterze opiekunki rezolutnej dziewczynki - Paisley. Zoe Spanos natomiast zaginęła. Uciekła? Została zamordowana? "I killed Zoe Spanos" to thriller dla młodzieży ( wiek 16+) i druga książka Kit Frick, którą miałam przyjemność czytać. Tym razem to była bardzo udana przygoda czytelnicza. Historia Anny Cicconi, Zoe Spanos i innych postaci to misterna układanka, w której odgadnięcie co się tak naprawdę stało nie jest wcale łatwe. Pewnych rzeczy domyśliłam się dość szybko, ale były rozwiązania fabularne, które mocno mnie zaskoczyły. To co najbardziej mi się podobało to pełen tajemnic klimat książki. Dziwne sny bohaterki, problemy z pamięcią, niepewność co jest prawdą a co wyobrażeniem, to wszystko przykuwało moją uwagę. Podobnie jak niejednoznaczni bohaterowie. Główna bohaterka - Anna Cicconi, Caden, Aster Spanos to świetnie wykreowane postacie. Największą sympatią obdarzyłam Martine Jenkins - młodą podcasterkę. Wprowadzenie motywu podcastu do treści thrillera to jak dla mnie duży plus. Jeśli lubisz klimatyczne thrillery, to myślę, że nowa powieść Kit Frick może Cię zaciekawić.

Wiedźmy vs. czarownice Siostrzeństwo w uczelnianym bractwie, przekazywana z pokolenia na pokolenie tajemnica, skrywany przed łapczywymi spojrzeniami przechodniów świat magii i mroczne moce, którym nie każda wiedźma potrafi się oprzeć. Nie pozostaje nic innego, jak uwierzyć, że przetrwają tylko prawdziwe czarownice! „Stowarzyszenie Kruków” to wspólne dzieło Kass Morgan znanej przede wszystkim z serii SF „Misja 100”, na podstawie której zrealizowano popularny serial telewizyjny „The 100” oraz nieznanej dotychczas polskim czytelnikom autorki bestsellerów „New York Timesa”, Danielle Paige. I trzeba powiedzieć, że bliżej tej książce do udanego romansu, niż mezaliansu. W Westerly College w Savannah rozpoczyna się kolejny rok nauki. Wśród nowego narybku czyli nieco zagubionych pierwszoroczniaków jest również Vivian Devereaux, Jej matka Daphne chciała za wszelką cenę powstrzymać córkę przed wyjazdem na tę uczelnię. Wszystko tłumaczyła „złymi przeczuciami”, które przez lata ich wspólnej tułaczki były odpowiedzialne za kolejne przeprowadzki. Vivian miała już dosyć takiego życia, dlatego postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce, nie pozwolić matce na wywrócenie jej życia po raz kolejny do góry nogami i przenieść się do Savannah. Ten college był jej marzeniem, wyspą normalności. A że ta normalność okaże się ostatecznie nieco nadprzyrodzona… to już inna kwestia. Westerly College słynie ze studenckich stowarzyszeń. Jedną z najbardziej prestiżowych damskich grup jest Kappa Rho Nu, której podopieczne nazywają siebie Krukami. Nikt poza wtajemniczonym kręgiem nie wie jednak, że żeby zostać członkinią tej organizacji nie wystarczy wykazać się odpowiednimi przymiotami charakteru, ale również… magiczną mocą Buław, Mieczy, Kielichów lub Denarów. Dla Vivian to także wiedza tajemna, bo matka – jak się okazuje – skrywała przed nią prawdziwe pochodzenie. Tym większe jest zdumienie dziewczyny, kiedy zostaje przyjęta do Kappy i dowiaduje się, że włada jedną z najpotężniejszych mocy – magią Królowej Denarów. Jej Starszą, przewodniczką po świecie magii, ma być Scarlett Winter, której chłopak Manson w pierwszych dniach szkoły wpada w oko nieświadomej niczego Vivi. Między siostrami, które powinny stanowić jedność, wspierać się wzajemnie, iskrzy więc od samego początku. To jednak tylko drobna rysa na przejrzystej tafli. Na Kruki czekają bowiem z tym roku dużo poważniejsze wyzwania. Na kampusie dochodzi do kolejnych dziwnych zdarzeń, rozpoznawalnych tylko dla członkiń Kappy przejawów użycia czarnej magii. Powraca mroczna sprawa sprzed lat i dawna, wykluczona z bractwa siostra. Z czasem poleje się też krew i na jaw wyjdą skrzętnie skrywane tajemnice. Czy siostry przetrwają tę zawieruchę? Czy Kappa pozostanie jednym z najpotężniejszych bractw? Wygrają wiedźmy czy prawdziwe czarownice? Żeby się dowiedzieć, musicie przeczytać „Stowarzyszenie Kruków”. Warto sięgnąć po tę książkę, bo to rozrywka na przyzwoitym poziomie. Kass nie skąpiła z pewnością wyobraźni przy opisywaniu wątków damsko-męskich. Ma do tego smykałkę, na co dowodem jest popularność pary głównych bohaterów z „Misji 100” – Clark i Bellamy’ego oraz ich burzliwego związku. Zasługą Danielle są zapewne złożone, wiarygodne postacie, płynność narracji i kilka przyzwoitych zwrotów akcji. Jednym słowem dobra lektura na długie zimowe wieczory dla nieco starszej młodzieży (14+). Odpowiednio mroczna, miejscami krwawa, zaprawiona romansem, ukazująca różne twarze przyjaźni i destrukcyjną siłę władzy.

„…dla ducha, który już na zawsze miał zostać moją pierwszą miłością i który może mógł zostać moją ostatnią miłością - pod warunkiem że pragnęłabym tego właściwie.” Instrukcja obsługi żałoby wpisanej w każdą miłość - żałoba po rozczarowaniu, złamanych pragnieniach i marzeniach, odrzuceniu, samotności, a w końcu pogodzenie.

Dziwnie się przestawić na kolorowy komiks, kiedy czyta się głównie mangi. Ale dałam radę i nawet mi się podobał. Cieszę się, że powstaje coraz więcej dzieł popkultury, gdzie postacie nie są idealne. Erika jest dziwna, w dodatku jej wewnętrzny głos nieźle potrafi dokopać (zastanawiałam się nawet, czy to nie jest personifikacja rozdwojenia jaźni i/lub depresji). Nie szkodzi. Jak dla mnie ten komiks ma za zadanie pokazać, że wszyscy na swój sposób jesteśmy dziwni, mierzymy się z różnymi problemami i radzimy sobie z nimi po swojemu. Nagle okazało się, że sztuka, którą Erika napisała i zaczęła uważać za głupią, wcale taka nie jest... Komiks jest dobry, kreska przyciąga wzrok. Może i się nie popłakałam, ale w postaci dziwnej Eriki odkryłam cząstkę dziwnej siebie...

Bardzo mi się ta książka podobała. Pomimo że wolna czytam to szybko mi ona poszła i bardzo mnie wciągnęła. Jedyna moja uwaga to to, że denerwowała dwubiegunowość głównej bohaterki i to że nie zdawała sobie sprawy z niektórych rzeczy. Jednak wciąż bardzo polecam tą książkę.

Wpadła mi w ręce jedna z najnowszych premier, na którą czekałam. Jest to druga część przygód słynnej Ciotki znanej z Instagrama, która w pierwszej części brawurowo rozwiązała zagadkę gangu, który sprzedawał w Ciechocinku nie do końca bezpieczne dla zdrowia specyfiki na odchudzanie. Tym razem ciotka dostaje propozycję pracy w gazecie! I będzie ona prowadzić „Ciotkowy zaułek mądrości”. Fani piszą do Ciotki o pomoc z prowadzeniem domu, ale jeden list od zranionego mężczyzny Jacka zwrócił jej uwagę. Tym bardziej, że dochodzą ją słuchy, że mężczyzna został pobity i zgadza się to nieco z treścią listu. Ciotka nie chce próżnować i rusza do boju, aby rozwiązać kolejną zagadkę! Uwielbiam Ciotkę za to, że przypomina mi moją ciotkę, jej znajome lub inne osoby z tego pokolenia. Kocham ich szczerość, komentarze na temat wszystkiego, ale i dobre serduszko i chęć dokarmiania młodszych od siebie. Ciotka znowu bawi i uczy i piecze serniki. Nie pozwala, aby nudzić się przy niej 😁 Uśmiałam się nieraz do łez i byłam zachwycona jej komentarzami. Podoba mi się też to, że ponownie pojawiają się dobrze nam znane postacie z pierwszej części, takie jak Beata czy Tadeusz. Z nimi, a także z nowym redakcyjnym kolegą, Ciotce przyjdzie rozwiązać kolejną sprawę na swoim koncie! Znakomicie się ubawiłam przy tej humorystycznej książce, którą śmiało mogę nazwać komedią kryminalną.

🥑Recenzja patronacka🥑 🥑: Tak bardzo chciałabym o niej zapomnieć by móc przeczytać ją jeszcze raz po raz pierwszy. I znowu.. i znowu.. 📖: Mason nigdy nie miał łatwego życia. Trudne dzieciństwo na zawsze odcisnęło na nim swe piętno. Połączone z trudnym charakterem dało bohatera, który nie cieszy się zaufaniem i sympatią bohatera. Jako nastolatek dużo imprezuje częściej będąc nietrzeźwym niż trzeźwym. Wszystko się zmienia, gdy podczas jednej ze swoich przejażdżek na poboczu drogi znajduje ranną dziewczynę. Po zabraniu do szpitala okazuje się, że nic nie pamięta nawet tego jak się nazywa. Mason zamierza jej pomóc i odkryć prawdę tego kim jest. Jednak ani on ani ona nie są gotowi na to czego się dowiedzą. 🌌: Ma początku chciałabym bardzo gorąco podziękować autorce jak i wydawnictwu za tak niepowtarzalną szansę. Dalej jestem w szoku, że zostałam wybrana, aby patronować tak cudowną historię. Nie było to bowiem moje pierwsze spotkanie z twórczością Sylwi miałam już wcześniej okazję czytać "He's dangerous", które swoją drogą bardzo polecam. Jednak to dopiero w "Naszych obietnicach" zakochałam się całkowicie i bez powrotnie. I już teraz z całym przekonaniem mogę stwierdzić, że ta historia znalazła osobne miejsce w moim sercu. Podczas pierwszych stron już dostajemy masę akcji i tajemnic, które powoli razem z bohaterami będziemy musieli rozwiązać z biegiem historii. Książka pomimo tego, że raczej spokojna i należąca bardziej do tych komfortowych i otulających serce ma swoje trudniejsze i bardziej brutalne momenty. Należą do nich szczególnie początek i zakończenie, gdzie mamy wiele trudnych chwil. 🌺: Sami w sobie bohaterzy zostali na prawdę dobrze wykreowani. Szczególnie postać Blondi, czyli naszej postaci bez pamięci, która faktycznie zachowuje się jakby takową straciła. W dodatku świetne przedstawienie traum, z którymi musi się zmagać czy nowych doświadczeń (lub starych-nowych doświadczeń) podczas, których nie dokońca się odnajduje. Jest to pokazane w sposób bardzo naturalny dzięki czemu postać nie jest jednowymiarowa tylko dostaje charakteru. Tak samo Mason, czyli największy słodziak tej historii. Niby typowy bad boy, a tak na prawdę chłopak zniszczony przez życie i swojego ojca, który nie potrafi sobie znaleźć miejsca na świecie. Mason również zmaga się z wieloma traumami, które tak jak i w przypadku Blondi zostały świetnie przedstawione. Sama w sobie postać Masona jest przecudowna i taka poprostu do kochania. Na pierwszy rzut oka można zobaczyć jego wewnętrzną przemianę pomiędzy początkiem, a końcem książki. Kolejną postacią do kochania jest niewątpliwe Derek, który jest najcudowniejszym przyjacielem pod słońcem. Ich relacja jest tak piękna i szczera, że niemal odrazu łapie za serce. Derek to właśnie taki przyjaciel do którego idzie się porozmawiać nie ważne co się stało, a on zawsze nam pomoże. Równie cudowną postacią jest niewątpliwe Preston, który to po śmierci swojej żony zajął się jej dziećmi, czyli Robertem i Masonem. Co więcej Preston zaopiekował się Blondi pomimo tego, że nie musiał tego robić. Preston zrobił tak wiele dobrego podczas trwania tej historii, że zdecydowanie zasługuje na miano opiekuna roku. To czas na jednego z bohaterów, który mimo tego, że jest jednym z głównych bohaterów nie pojawiał się zbyt często, a chodzi oczywiście o Roberta, czyli starszego brata Masona. Osobiście polubiłam Roberta pomimo tego, że pojawiał się częściej w rozmowach niż faktycznie jako postać. Jest takim typowym starszym bratem, który martwi się o swojego małego braciszka (nie mówcie tego Masonowi) i chce dla niego jak najlepiej, ale jednocześnie wie, że miłości rodzeństwa nie było by bez ciągłej dogryzania sobie. Z innych bohaterów strasznie polubiłam Alexis, która jest taką typową popularną dziewczyną ze szkoły, ale tylko na pierwszy rzut oka. Niesamowicie podobało mi się jak zaprzyjaźniła się z Blondi i martwiła się o nią. Szczególnie w pamięci zapadły mi jej rady dotyczące związków, które były świetne choć nie radzę ich stosować samemu. Tak samo mocno polubiłam znajomych Masona, czyli Ashtona, Luke'a i Colina. Chodź praktycznie nie jestem w stanie ich rozróżnić. Początkowo miałam o nich negatywną opinię, gdyż wydawali mi się poprostu tępymi osiłkami, których życie kręci się wokół imprez, ale czym było ich więcej tym bardziej zmieniała się moja opinia. Bardzo intrygującą postacią była też Anna. Jej zachowania były często przerażające, ale i interesujące. W dodatku to co miała zamiar zrobić i zrobiła na końcu no poprostu wbiło mnie w fotel. 🫂: Wróćmy jeszcze do książki. Historia chodź niepozorna to zdecydowanie warta polecenia, gdyż przysięgam nie zawiedziecie się. Ta historia skradnie wam duszę i serce, ale nie zawiedzie możecie mi wierzyć. Plus styl pisania Sylwi jest bardzo przyjemny i nie nazbyt skąplikowany. W dodatku to jak pięknie została wydana. Już od pierwszej chwili, gdy miałam przyjemność zobaczyć okładkę (przedpremierowo hihi) przepadłam dla niej, a za każdym razem, gdy znów na nią zerkam podoba mi się bardziej o ile to w ogóle możliwe. I jeszcze każdy rozdział ma swój tytuł, a nie wiem jak wy, ale ja kocham, gdy tak jest. Dobra już słowem wstępu bardzo bardzo bardzo polecam. Ta książka na pewno umili wam teraz te chłodne deszczowe wieczory i otuli jak ciepły kocyk. Ja już teraz z niecierpliwością oczekuje kolejnych książek autorki i mam nadzieję, że może kiedyś jeszcze spotkamy się na okładce <3

Przez lata omijałam tą książką szerokim łukiem bo niestety okładka i tytuł mnie odstraszyły. Błędnie założyłam że będzie to dziwaczny twór nawiazujacy do serii filmików z tiktoka. Na szczęście po sięgnięciu po inne książki Melki uwierzyłam w tą pozycję i nie zawiodłam sie. Jest to świetna leciutka obyczajówka. Szkoda że tak długo zwlekałam z przeczytaniem jej.

Ariana to dziewczyna z aspergerem. Nie znosi kontaktu fizycznego, trudno jej się przytulać, czy nawet złapać kogoś za rękę. Kiedy postanawia przezwyciężyć swoje lęki i iść na imprezę, staje się cos złego. Książka porusza bardzo ważne tematy, odosobnienie, skrytość, bark przyjaciół, ale przede wszystkim wyższość nad słabszymi. Młodzież boi się starszych kolegów, których rodzice są wysoko postawieni. Szkolna gwiazda jest bezkarna bo każdy przecież musi ją lubić. To, że słuchamy innej muzyki, inaczej się ubieramy, czy danej osobie podoba się osoba i tej samej płci, wcale nie znaczy, że jest gorsza. Książka jak najbardziej na czasie, porusza kwestie seksualności, niebinarności, pierwszych (różnych) miłości, ale nie w wulgarny sposób. Myślę, że każdy mógłby przeczytać tę książkę choćby dlatego by zaznajomić się z młodzieżową sytuacją.

Macierzyństwo i słowiański klimat – tak krótko można podsumować powieść Patrycji Żurek pt. „Leśna obietnica”. Tematy dość lubiane. Czy zagwarantują one sukces tej książce? Czas pokaże. Ja postaram się nieco ją wam przybliżyć, abyście mogli ocenić, czy wpisuje się w wasz gust czytelniczy. Wbrew pozorom akcja powieści ma miejsce w XX wieku. Uciekając przed okropnościami wojny Żelisława zawiera pakt z Dziewanną. Bogini obiecuje chronić kobietę i jej córkę, ale nie za darmo. Panie osiedlają w leśnej chacie, dbają o porzucone sieroty, czczą starych bogów, a każdy urodzony chłopiec w ich rodzie ma zostać oddany Dziewannie w ofierze. Żaneta jest zrozpaczona, kiedy słyszy o zobowiązaniach matki. Ma żal, że poświęciła przyszłe pokolenia dla swojej wygody. Ale nie ma odwagi sprzeciwić się bogom. Pokornie spełnia oczekiwania poświęcając marzenia, miłość, rodzinę. Historia, jaką opowiada nam Patrycja Żurek jest świetna. Autorka nie oszczędza swoich bohaterek. Kolejnymi zwrotami akcji wręcz „kopie leżącego”. Z każdą stroną mamy coraz mniej nadziei, że życie Żanety jakoś się ułoży, chociaż pisarka dba, aby mały płomień optymizmu ciągle się tlił. Natomiast dzięki temu Żurek skutecznie porusza czytelnikiem, wywołuje współczucie wobec głównej bohaterki i sprawia, że chce się poznać jej dalsze losy. Zaskoczyło mnie, iż autorka poruszyła w „Leśnej obietnicy” temat niepełnosprawności. Jakiś czas temu prezentowałam wam powieść „Dusze niczyje” Pawła J. Sochackiego, w której autor nawiązuje do tzw. Akcji T4 i „oczyszczania” rasy aryjskiej z „wybrakowanych” jednostek. Niepełnosprawność nie wpisywała się również w doktrynę socjalizmu. Tworząc postać mieszkającą w lesie i opiekującą się dziećmi z dysfunkcjami autorka czyni z Żanety „rasową outsiderkę”. Kobietę żyjącą „pod prąd”. Natomiast z obserwacji Żanety wynika coś, co my już wiemy. Że takie osoby, czują, uczą się i potrzebują miłości. Niby to wiemy, ale czy trochę się ich nie boimy? Jak już wspominałam, fabuła tej powieści bardzo mi się podoba, jednak nie podpasował mi styl pisarki. Jak dowiedziałam się z biogramu autorki „kocha związany z pisaniem reasearch (…)”[1]. Cieszy, że jest taka skrupulatna, tylko, czy każdą ciekawostką trzeba się dzielić? Żaneta jest rządna wiedzy i wiele czyta, a Patrycja Żurek pozwala jej „szpanować” tą wiedzą. W efekcie dostajemy np. szybki przegląd historii ginekologii. Po co? Nie wiem. Jak was to nie interesuje to macie stronę mniej do czytania. Reasearch jest po to, aby fabuła byłą spójna i ciekawa, a nie po to, aby doszkalać czytelnika. Bohaterka ta dorabia jako położna. Lepiej sprawdziłby jakiś ciekawy przypadek, ale wszelkie opisy porodów wyglądają podobnie. Również kiedy bohaterki zbierają zioła dowiadujemy się, na co one pomagają, pomimo, że nikt akurat na tą przypadłość nie cierpi. Językowo jest raczej przeciętnie. Wyłapała tu sporo powtórzeń. Nie takich „bezczelnych” zdanie po zdaniu, ale podobne refleksje, wydarzenia są opisywane podobnymi słowami. Chociażby autorka często określa Żelisławę (córkę Żanety) jako krnąbrną, a ja nie widzę u niej tej cechy. Właściwie słabo widzę, jaka ona jest, bo kreacje postaci, ich charakterów i relacji też mogłyby być lepiej zarysowane. Jednak, kiedy miałabym powiedzieć coś więcej tej bohaterce, to opisałabym ją jako dziecko pozbawione uwagi, miłości. Dziewczynki żyjącej z matką goniącą za marzeniami, ambicjami i stabilizacją. Matką, która nie potrafiła być matką dla swojej córki. Wracając do kreacji bohaterów, to nie przymiotniki, a wydarzenia ich tworzą. O tym Patrycja Żurek zapomniała. Będąc przy języku wypomnę jeszcze pojedyncze potocyzmy. Tak, pojedyncze, ale tak samo jak walczę z niepotrzebnymi wulgaryzmami, tak samo będę walczyć z dziwnymi potocznymi wstawkami. Skoro bohaterki mówią poprawną, ładną polszczyzną – a tym bardziej narrator - tego się trzymajmy. Dla przykładu zaznaczyłam sobie jeden cytat: „Teraz nie miała możliwości zostawiać dzieci samych, nie, póki córka wisiała na cycu i potrzebowała opieki”[2]. Czy nie lepiej brzmiałoby: „dopóki karmiła piersią”. „Wiszenie na cycu” kojarzy mi się żartobliwie (a ten fragment nie ma takiego charakteru), albo desperacko (kiedy matka ma już dość wiecznie domagającego się piersi dziecka, do czego te słowa też nie nawiązują). Jeżeli miałabym krótko podsumować powieść „Leśna obietnica” powiedziałabym, że jest to bardzo ciekawa historia, ale przeciętnie napisana. Raczej dla miłośników obyczajówek, których porwą świetne zwroty akcji i poruszająca problematyka, niż dla tych kochających literaturę piękną i zachwycających się językowymi konstrukcjami. Nie wszystko w tej książce jest dopracowane (wręcz wiele nie jest), ale nie można odmówić autorce, że potrafi potrafi zrobić „trzęsienie ziemi” w życiu swoich bohaterów. [1] Patrycja Żurek, „Leśna obietnica”, wyd. Dragon, Bielsko-Biała 2024, okładka. [2] Tamże, s. 133.

Nietypowy romans między bohaterami i zagmatwana zagadka rozwijająca się w tle. Kibicowałam tej dwójce i zakończenie mnie rozczarowało. Może dlatego że oczekiwałam happyendu ? No bo po odnalezieniu zguby i rozwiązaniu zagadki mieli by czas rozwinąć swój ledwie zrodzony związek. Przeczytałabym tę niezwykłą książkę dwa razy szybciej ,biorąc pod uwagę ciekawie napisanych bohaterów,gdyby nie opisy samego Krakowa, które mogą spodobać się co po niektórym, mniej jednak wytrącały że skupienia.

Mam mieszane odczucia co do tego komiksu. Przede wszystkim wydaje mi się, że forma komiksowa nieco spłyciła głębię, jaką bohaterom potrafi nadać V.E. Schwab. Ten kontrast jest szczególnie widoczny, gdy czyta się zamieszczone na końcu opowiadanie zaraz po lekturze komiksu. Skrótowa historia Elia i Victora również nie wypada tak dobrze, jak w książce - rozumiem, że umieszczenie jej miało być przydatne dla osób, które nie czytały Vicious, ale moim zdaniem po wrzuceniu tej historii tutaj, zrobiło się mydło i powidło. No i niestety ich design nie przypadł mi do gustu, znacznie lepiej wyglądają w fan artach. Wolałabym, by komiks w całości skupił się na nowych bohaterach, którzy wydają się ciekawi i - w mojej subiektywnej opinii - ładniej narysowani. Może coś na ich temat pojawi się w "Victorious". Opiwiadanie, jak już wspomniałam, jest świetne. Podsumowując, ciekawa forma, choć niestety trochę zmarnowany potencjał.

Ciekawy pomysł na wykorzystanie książek i drinków w jednym miejscu. Wprowadza w melancholijny nastrój i choć nie podrzuca nam wielkich i wzniosłych przekazów to w prosty sposób zwraca uwagę na rzeczy ważne a jednocześnie zwyczajne. Baśniowe opowieści pomieszane z życiowymi sprawami. Wróżka, która zjada klejnoty to mój ulubiony epizod. Trafia

Tytułowe West Heart to elitarny klub łowiecki położony w obiecujących okolicznościach przyrody. Autor pod pretekstem corocznego świętowania zwabia do niego grupę gości, wśród której znajduje się jeden niecodzienny – jak się wkrótce okazuje, detektyw, a zarazem prywatnie przyjaciel jednego z członków klubu. Ma być przyjemnie i niespiesznie: ognisko, polowanie, fajerwerki, łowienie ryb.  Pretekstem do spotkania jest uczczenie patriotycznego wydarzenia, a w praktyce jest to okazja do spędzenia razem czasu na upijaniu się, paleniu skrętów i erotycznych przygodach. Moralność większości bohaterów jest bowiem wątpliwa. W pewnym momencie, jak się prawdopodobnie domyślacie, dochodzi do zbrodni, a klasycznego smaczku dodaje jej fakt, że przez okropną burzę na terenie klubu zabrakło prądu i wzmożone opady odcięły drogi: ucieczki – sprawcy, ale też dotarcia – policji. Mamy więc oto grupkę znajomych i zagadkę do rozwiązania. Któż będzie lepszym kryzysowym śledczym niż prywatny detektyw? Kto go wynajął? Jakie tajemnice kryją członkowie klubu? Kto jest winien śmierci? Autor prowadzi z czytelnikiem ciekawą grę. Z jednej strony śledzimy zwyczajnie rozwój wydarzeń zajmujący cztery weekendowe dni. Z drugiej, sami dedukujemy – narrator zwraca się bezpośrednio do odbiorcy, sugeruje mu pewne przemyślenia, zmusza do czytelniczej aktywności te słynne poirotowskie "szare komórki". Odniesień, zarówno do sympatycznego Belga, jak i Agathy Christie, a także niezliczonej ilości powieściopisarzy zajmujących się gatunkiem kryminalnym (jak choćby Raymond Chandler), jest w tekście mnóstwo. Pojawiają się również te dotyczące innych dziedzin sztuki. Oj, zapragnął autor zaznajomić nas z historią kultury (obecny duchem jest nawet Czechow)! Dodatkowo, McDorman postanawia dać nam korepetycje z celowych zabiegów i sztuczek stosowanych w kryminałach przez pisarzy. Ogólnie, czytając, czujemy się nie publicznością, a uczestnikiem gry. Nie odbiorcą, a kolejnym bohaterem. Wciągając nas do swego świata, autor prezentuje nam nawet kwestionariusz dotyczący zbrodni, który możemy wypełnić. Wśród przeróżnych zabiegów mających zaciekawić, znajdziemy o dziwo narrację w liczbie mnogiej (tymczasowo) – wszyscy członkowie klubu obwieszczają nam z kart książki: "byliśmy", "poszliśmy", "postanowiliśmy". Zagadka West Heart nie jest typowym kryminałem, choć znajdziemy w niej ogrom inspiracji dziełami klasyków gatunku. Z pewnością jest to podejście świeże i intrygujące, nie tracące zarazem typowych zalet suspensu. Po reklamach spodziewałam się raczej czegoś w stylu komiksu paragrafowego, niemniej poza wszystkim dostajemy do ręki zgrabnie skonstruowaną opowieść. Niech Was więc nie odstraszy nowatorstwo, jeśli chcecie klasycznego kryminału – z pewnością go tu znajdziecie. "…każda powieść jest łamigłówką, a każdy czytelnik to detektyw" – ten cytat wydaje się być na wskroś prawdziwy. Od Was więc zależy jej rozwiązanie, ale spokojnie: autor pomoże, podpowie, da wskazówki. A jeśli jesteście leniwi, poprowadzi za rękę. Gra będzie pełna uciechy. Mocne 8/10.

Środek tej historii okazał się nawet przyjemny, zwłaszcza gdy pojawił się jeden bohater, z którym relacja Any była pełna niedopowiedzeń.... Za to ten początek, narracja z perspektywy straasznie irytującej dziewczyny i koniec, który w sumie ,,anulował" całą opowieść... To nie do końca mnie do siebie przekonało 🥲 Ale gdyby pojawił się drugi tom, pewnie bym po niego sięgnęła, bo jedna postać mnie tu naprawdę urzekła - bo jak można nie polubić zabawnego, całkowicie pozbawionego zahamowań, uroczego elfo-chochlika? 🙈

Nie wiem co skłoniło polskie wydawnictwo do przetłumaczenia tej książki, ale cieszę się niezmiernie. Był to przypadkowy zakup, który pozostał w mojej głowie przez długi czas po zakończeniu lektury. Zdradzać cokolwiek było by przestępstwem. Książka napisana bardzo wizualnym stylem - autorka skończyła szkołę filmową i to faktycznie widać. Każdy opis jest jak zmieniające się sceny w serialu. Klimat każdego budynku i pory roku. Nie wiem ile z tego to kwestia tłumaczenia, ale czytało się niesamowicie. Autorka również tworzy bardzo szczegółowe i obrzydzające portrety rozkładu, z którymi styka się główna bohaterka - jest to jedna z bardziej wyjątkowych części tej książki. Nigdy opis smrodu i robaków nie był tak wciągający. Główna bohaterka zaskoczyła mnie - zdecydowałam się na tą książkę na podstawie innej recenzji, gdzie ktoś narzeka na jej zachowanie, a dla mnie to był plus - jest skomplikowana, specyficzna, porusza całą fabułę. Zakończenie książki poszło w innym kierunku niż się spodziewałam - wyjaśnia tytuł, to na pewno. Jeśli chcesz czegoś lekkiego, albo co pozostawi cię z dobrym uczuciem, satysfakcji i sprawiedliwości, nie czytaj tej książki wtedy.

✨"(...)kiedy czytasz dobrą książkę, to prawie jakbyś był na księżycu. Kiedy zanurzasz się w opowiadaną historię, przestajesz chodzić po ziemi, przenosisz się daleko, do innych miejsc, do innych światów, do innych żyć".✨ #współpracareklamowa z @mustread.wydawnictwo ✨ 🌙Ginger też nie planowała wyjazdu do Paryża, tę decyzję podjęła pochopnie i pod wpływem emocji, ale odmieniła ona jej całe dotychczasowe życie. Na paryskich ulicach poznaje Rhysa, oboje jeszcze nie wiedzą, że drogi ich życia połączą się na zawsze, mimo dzielących kilometrów i wszystkich różnic. Ona mieszka w Londynie i czasami czuje się zagubiona, natomiast On nie umie usiedzieć spokojnie w jednym miejscu. Jednak dzięki e-mailom ich przyjaźń nadal trwa. Co wieczór zwierzają się sobie z różnych wątpliwości, czy nadziei. Jednak upływający czas wystawi ich relację na próbę, czy będą w stanie stawić czoła przeciwnościom losu? 🌙Już dawno nie czytałam tak fascynującej powieści, jestem nią zachwycona 🤩! "My na księżycu" to poruszająca serce powieść o miłości, przeznaczeniu i poszukiwaniu siebie. Skłania do refleksji nad wartością przyjaźni i autentyczności w relacjach międzyludzkich. Rhys i Ginger, mimo różnic i przeciwności losu, odnajdują w sobie siłę do wspólnego rozwijania się i odkrywania nowych wymiarów swojego życia. W miarę upływu czasu, ich więź staje się narażona na próby. Bardzo podobały mi się wstawki z "Małego Księcia", który jeszcze bardziej pozwolił mi zrozumieć tę historię. Ta książka to piękna podróż przez emocje, od której nie mogłam się oderwać i chciałam więcej i więcej. Polecam! 🤩 __

Najlepszej książki nie przyczytałem! To jest najlepsza opowieść o miłości. Co prawda nastoletniej, ale miłości. Dla mnie, młodego człowieka, jest ona lekcją, drogowskazem na dorosłe życie. Serdecznie za to dziękuję Autorce! Doprawdy idealna opowieść! Kartki same sunęły w dłoniach. Szczerze, to czułem się jednym z bohaterów tej pochłaniającej mnie miłosnej historii. Mam nadzieję, że Autorka wyda jeszcze więcej podobnych takich książek. Liczę na to!

📜RECENZJA 📜 Chloe wraz z przeprowadzką do Los Angeles pozostawia swoje dotychczasowe życie,a w nim przyjaciółkę i chłopaka.Próbuje zaaklimatyzować się w nowym miejscu, choć nie jest to wcale takie łatwe.Kiedy dostaje przesyłkę od swojego chłopaka nie spodziewa się, że będzie to koniec ich relacji.W pudełku znajduje wszystkie pamiątki ich związku i list. Chloe rozczarowanie sytuacją postanawia przekształcić w coś kreatywnego.Skupuje pamiątki po nieudanych związkach i tworzy z nich wystawę. Podczas jej trwania jest bezwzględny zakaz filmowania, jednak jednak jedna osoba z otoczenia łamie zasady.Chloe nie zamierza pozwalać na takie zachowanie i zwraca uwagę chłopakowi.W ten sposób poznaje Daniela, chłopaka z którym łączy ją więcej niż by się spodziewała.Dyskusja,która wywiązuje się pomiędzy nimi powoduje połączenie siły i stworzenie wspólnie czegoś kreatywnego… ,,Pamiątki po moim eks,, jest typowa młodzieżową powieścią.Ukazująca pierwsze zakochania, związki i rozstania. Historia młodych ludzi, którzy dopiero i uczą się na czym polega miłość.Miłość, która nie zawsze jest łatwa ,ale także pełna trudów i rozczarowań.Leczenia złamanego serca i związanych z nim przeżyć. Historia dwójki młodych ludzi, których połączy pasja. Odnalezieniu wspólnego języka i zrozumienia.Spędzania czasu i bliższego poznawania się.Powoli rodzących się głębszych uczuciach.Obawach przed rozpoczęciem nowego związku,walki rozumu z sercem.Podejmowania trudnych decyzji. Historia o niezwykłej więzi rodzinnej, miłości, wsparciu, pomocy i zrozumieniu… Lubię książki młodzieżowe ,więc skuszona okładka jak i opisem sięgnęłam po tą powieść. Autorka stworzyła fajna historię młodzieżową z ciekawą i oryginalną fabułą.Z akcją ,która toczy się dynamicznie przy której nie ma czasu na nudę.Napisaną w taki sposób, że z wielką ciekawością przewracałam kolejne strony.Bohaterowie fajnie wykreowani i z ciekawością śledziłam ich losy. Książka, może wnieść wiele do życia młodych ludzi, uświadomić im ,że warto postawić na siebie, ruszyć do przodu po rozstaniu i budować nowe relacje. Lekka ,przyjemna lektura ,z którą można miło spędzić czas.