Sacrum et profanum

Kolejna ciekawa książka odkryta przeze mnie w tym roku.Opowieść o tym jak pewne decyzje wpływają na późniejsze życie. Marta i Jagoda spotykają się przypadkiem w pociągu jadącym nad morze.I jedna i druga mają do przemyślenia sporo spraw,a los czy też jego zrządzenie sprawia że spędzą ten czas razem.Bardzo mądra i życiowa powieść.Polecam!!

Z Kamilą Majewską spotykam się na kartach powieści po raz pierwszy. Szukałam nieskomplikowanej historii, a raczej lekkiej komedii, a trafiłam na coś niczym bajkowe, „dziecinne” czasy. Fabuła zaczyna się niewinnie, wręcz groteskowo. Opowiada o dwóch zupełnie różnych kobietach — jednej rozsądnej i drugiej, która wciąż poszukuje siebie w różnych zakątkach rzeczywistości. Nagle przenosimy się do miejscowości Jabłonki, gdzie czas zdaje się zatrzymać, a rzeczywistość przeplata się z historią. Z każdą kolejną stroną przywoływane są najpiękniejsze wspomnienia z dzieciństwa — obraz babci, beztroskich chwil spędzonych u jej boku, niczym długie, spokojne wakacje. Pojawia się poczucie, że nic więcej nie jest potrzebne poza bliskością drugiej osoby i możliwością spełniania własnych marzeń. Tę książkę trzeba przeczytać, żeby poczuć jej klimat. I właśnie tego było mi trzeba. Polecam.

Filip jest młodym przedsiębiorcą, który budzi się pewnego dnia w mieszkaniu Leny, dziewczyny kompletnie mu obcej. Dla nich obojga jest to sytuacja niecodzienna. Lena wyjaśnia mu, że będąc poprzedniego wieczoru w barze, widziała jak jego towarzyszka dosypała mu coś do piwa. Chcąc mu pomóc i niewiele myśląc, wyprowadziła go z lokalu i zabrała go do siebie. Filip jest jej wdzięczny i w ramach podziękowania proponuje obiad. Dziewczyna się zgadza, myśląc, że po nim ich drogi się rozejdą. W międzyczasie w jej życiu pojawia się były kochanek Jan. Dziewczyna jest przerażona, bowiem chciała ukryć się przed nim, lecz Jan nie daje za wygraną. Czy Lena uwolni się od dawnego ukochanego, a Filip pozna prawdę o swojej znajomej? Czy ich znajomość przerodzi się w coś więcej? Odkrywanie nowych autorów zawsze niesie ekscytacje i ciekawość. Tak było więc i tutaj, jeśli chodzi o książkę Małgorzaty Garkowskiej. Historia zaczyna się od wspólnej nocy dwójki obcych sobie osób, ale bez tła seksualnego. Ich znajomość rozpoczęła się chęcią pomocy, a z czasem zaczęła przekształcać się w przyjaźń. Czy na niej się zakończy, tego nie zdradzę 😉. Zdradzę natomiast, że choć ich przypadkowe poznanie się będzie dla Leny i Filipa nowym pozytywnym aspektem życia, to nie będą oni wolni od zmartwień. Ludzie, którymi ufali, pokażą swoją negatywną stronę i wpędzą ich w kłopoty, z których ciężko im się będzie wyplątać. Głównych bohaterów można poznać bliżej dzięki zastosowaniu naprzemiennej narracji. Filip jest mężczyzna honoru, który wywiązuje się z powierzonych mu zadań z oddaniem, dobrocią i szczerością. To facet o złotym sercu, którego nie sposób nie lubić, niestety naiwny, o czym on sam się przekona. Lena natomiast to kobieta, która w nowym miejscu zaczyna nowe życie, jednak przeszłość ją dogania, a ona nie potrafi się od niej uwolnić. Choć także cechuje ją empatia, to w porównaniu do Filipa, nie zyskała do końca mojej sympatii. Były po prostu sytuacje, których ja poniekąd nie mogłam zrozumieć i związane one były właśnie z jej osobą. Lena była niczym marionetka w rękach lalkarza. "Droga ucieczki" mnie zaskoczyła, gdyż oczekiwałam więcej emocji. W tej historii autorka zawarła motyw obsesji, a nawet obłędu, który był chwilami przerażający. Jest tutaj także motyw porwania, kradzieży i intrygi. Dodatkowym atutem tej historii jest wątek związany z jazdą na rolkach - ja się z tym motywem spotkałam po raz pierwszy i był naprawde ciekawy. No i oczywiście samo wydanie jest przecudne. Przepiękna okładka i barwione brzegi - już samo to zachęca, do sięgnięcia po książkę, w której oprócz tekstu, czeka na czytelników dużo zdjęć, odnoszących się do fabuły.

W opisie książki przeczytałam, że życie za klasztorną furtą nie należy do najłatwiejszych. Po przeczytaniu tej emocjonującej powieści tak sobie pomyślałam, że jest wręcz niemożliwe. Nie dałabym rady. Co tam się nie dzieje ..... Dużo postaci, ale i dużo problemów, do tego jeszcze księża ze swoimi upodobaniami. Za murami zakonu też jest życie i są ludzie z większym czy mniejszym powołaniem. Bardzo ciekawa książka.

Bardzo wciągająca powieść! Jestem zachwycona barwnym opisem otoczenia przez autorkę. Czułam się jak uczestniczka wydarzeń w domach klientów Miki. Każdy dom, każdą postać wyobraziłam sobie na swój sposób. Chętnie wracałam wieczorami na fotel czytelniczy żeby znów przenieść się w świat ogrodów, a to chyba najlepiej świadczy o tej książce. To była pierwsza książka tej autorki na mojej półce, natomiast jestem pewna, że nie ostatnia. Może dlatego, że jest to moją imienniczką? ;) Zachęcam do przeczytania. Z pozdrowieniami dla autorki i czytelników serwisu

„Pałac Luizy” Anna Szczęsna Romans ♥️ Pałac na uboczu Spokojna historia Klara jest zadowolona ze swojego życia. Ma pracę i ma swoje ukochane mieszkanko ale niestety teraz musi całkowicie zmienić swoje życie bo właścicielka wypowiada jej umowę wynajmu, gdyż chce sprzedać mieszkanie. Jej praca chociaż jest satysfakcjonująca to wykańcza ją i skazuje na brak życia prywatnego. Namówiona przez przyjaciółkę, decyduje się przyjąć posadę, o której niewiele wie i wyjeżdża do urokliwego Pałacu Luizy. Park, ogród i cała okolica zachwycają kobietę, a sam budynek budzi ogromną ciekawość. Okazuje się że to praca marzeń i do tego poznaje tam Janka. Lecz siekanka nie trwa wiecznie, nowi pracownicy, kradzieże i od tego momentu, nic nie jest, jak dawniej, a piętrzące się problemy stawiają pod znakiem zapytania przyszłość pałacu. Czy Klarze uda się ocalić wyjątkowe miejsce? Która drogę wybierze Klara? Czy czeka ją miłość i spełnią się jej marzenia? Czasem trzeba rzucić się w nieznane aby w końcu zacząć żyć! Zmiany nie zawsze są na gorsze a czasem mogą przynieść miłość, przyjaźń i nowe wyzwania! Polecam historię!

Od dawna cenię powieści Niny Zawadzkiej. Choć nie miałam jeszcze okazji przeczytać wszystkich jej książek, te, które znam, wywarły na mnie ogromne wrażenie i żadna mnie nie zawiodła. Autorka ma niezwykły dar opowiadania historii w sposób, który jednocześnie porusza i skłania do refleksji. Szczególnie cenię jej styl – lekki, a zarazem przepełniony emocjami – oraz umiejętność wiernego oddawania realiów historycznych. Z największą przyjemnością sięgnęłam po „Czas poświęcenia”, powieść inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami, której akcja toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Na kartach tej powieści Nina Zawadzka snuje historię miłości zrodzonej na kłamstwie, którego konsekwencje odczuwane są przez kolejne pokolenia. W roku 1980 Małgorzata Adamiec otrzymuje list dotyczący wniosku o emeryturę swojej teściowej. Dokument zostaje odrzucony z powodu rozbieżności między danymi przedstawionymi przez rodzinę a tymi znajdującymi się w Archiwum Państwowym. Zaintrygowana i zaniepokojona kobieta postanawia odkryć prawdę. Jej śledztwo prowadzi do rodzinnego sekretu, który przez lata pozostawał skrzętnie ukrywany. Druga linia fabularna przenosi czytelnika do roku 1933, do niewielkiej wsi Malinicze, znajdującej się w granicach Związku Radzieckiego. Poznajemy tam Emilię Dreznal – młodą dziewczynę dorastającą w trudnych warunkach. Jej rodzina, sprzeciwiająca się władzy i odmawiająca wstąpienia do kołchozu, popada w poważne długi. Napięcia między Polakami a Rosjanami, brutalna pacyfikacja wsi oraz widmo Wielkiego Głodu zmuszają rodzinę do dramatycznej decyzji – Emilia zostaje wydana za mąż za wierzyciela. Z biegiem lat kobieta podejmuje coraz odważniejsze działania, próbując sprzeciwić się opresyjnemu systemowi i ratować innych Polaków. Każdy jej krok wiąże się jednak z ogromnym ryzykiem. Nadzieja na ocalenie pojawia się dopiero wraz z wybuchem wojny i atakiem nazistowskich Niemiec na Związek Radziecki – wydarzeniem, które zmienia losy bohaterów w sposób nieoczekiwany. „Czas poświęcenia” to powieść, która – podobnie jak wcześniejsze książki autorki – pochłonęła mnie bez reszty już od pierwszych stron. To historia, która trafia prosto w serce, porusza najgłębsze emocje i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po odłożeniu książki. Czytelnik zostaje z nią na dłużej – z bólem, refleksją i trudnymi pytaniami. Nina Zawadzka po raz kolejny udowadnia, jak niezwykły talent pisarski posiada. Jej kunszt i wrażliwość w budowaniu świata przedstawionego robią ogromne wrażenie. Z niezwykłą precyzją i autentycznością odtwarza realia życia w ZSRR lat 30., nie oszczędzając czytelnika. Pokazuje brutalność systemu, wszechobecny strach, głód i rozpacz zwykłych ludzi – tak sugestywnie, że momentami aż trudno złapać oddech. Opisy Wielkiego Głodu oraz represji wobec Polaków są przejmujące, bolesne i wstrząsające do głębi. To nie są tylko słowa – to emocje, które wręcz przelewają się z każdej strony i pozostają w czytelniku na długo. Na szczególne uznanie zasługuje także kreacja bohaterów. Emilia to postać silna, ale jednocześnie bardzo ludzka – jej decyzje nie są łatwe ani oczywiste, a każda z nich niesie ze sobą ciężar konsekwencji. Czułam jej strach, determinację i rozpacz. Z kolei wątek Małgorzaty dodaje powieści elementu tajemnicy i sprawia, że historia nabiera dodatkowej głębi – pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak długo mogą żyć rodzinne sekrety. Najbardziej urzekła mnie jednak umiejętność autorki do oddawania emocji. Każda scena jest przesiąknięta uczuciami – od miłości i nadziei, przez lęk i zwątpienie, aż po rozpacz i poświęcenie. To właśnie emocjonalna warstwa powieści sprawia, że trudno się od niej oderwać. Dla mnie była to niezwykle intensywna i poruszająca lektura. „Czas poświęcenia” potwierdził tylko, że Nina Zawadzka potrafi tworzyć historie, które nie tylko opowiadają o przeszłości, ale też zostają z czytelnikiem na długo po zamknięciu książki. To powieść o sile kobiet, trudnych wyborach i cenie, jaką czasem trzeba zapłacić za prawdę i wolność.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2026/04/64-26-tyle-nowych-drog-agnieszka-olejnik/ „Tyle nowych dróg” Agnieszki Olejnik to książka, którą powinna przeczytać każda kobieta. Losy bohaterek, które są w różnym wieku, łączy jedno – brak poszanowania przez najbliższych i rezygnacja z własnych marzeń. Małżeństwo czy rodzina nie powinny ograniczać kobiety tylko do roli matki czy żony. Kobiety mają tak dużo obowiązków, że wręcz jest wskazane posiadanie swojego „skrawka nieba”, gdzie będą mogły nie tylko realizować swoje pasje, ale też miejscem w którym będą mogły nabierać dystansu do życia rodzinnego. I nigdy nie jest za późno by zmienić swoje życie i zacząć walczyć o siebie, swoje marzenia i stawianie granic. To historia o kobiecej solidarności, która nie tylko wspiera w trudnych chwilach, ale też motywuje do dalszych działań. Jest to też rozliczenie się z przeszłością i wyjaśnienie sobie wszelkich wątpliwości, które okupione są sporą dawką łez, ale i wybaczenia. W końcu mamy tyle dróg do wyboru, że zawsze możemy zawrócić ze ślepej uliczki i podążać tą właściwą.

ECHA PRZESZŁOŚCI WILCZEGO DWORU Na drugą część Wilczego Dworu czekałam od dłuższego czasu i cieszę się, że wreszcie udało mi się ją zdobyć, tym bardziej, że posiadam już także tom trzeci. Co prawda od lektury „Córki wiatrów” minęło sporo czasu, ale mimo to bez trudu odnalazłam się w opisywanych wydarzeniach. Powieść „Narodziny wilczycy” wprowadza nas w zupełnie nieoczekiwane wydarzenia stanowiące nowy początek dla Konstancji, która szybko musi podźwignąć się z żałoby po śmierci męża. Kobieta została jedyną właścicielką majątku, na który mają zakusy wrogo do niej nastawieni sąsiedzi. Dalsza rodzina również nie ułatwia sprawy, chcąc wydać młodą wdowę ponownie za mąż. Z pomocą Pelasi – wiernej służącej oraz Hieronima – lojalnego i oddanego zarządcy Konstancji udaje się zapobiec wielu nieszczęściom. Walka o utrzymanie Wilczego Dworu wymaga od bohaterki sprytu, determinacji, zaangażowania i twardej ręki. Czy Konstancja odnajdzie w sobie taką siłę? Czy uda jej się ocalić majątek, a tym samym także swoją przyszłość w burzliwych i niepewnych czasach? Druga część losów to przede wszystkim powrót do przeszłości i wspomnień. Dzięki temu poznajemy dokładniej historię Wilczego Dworu z okresu powstania listopadowego oraz życie jego poprzednich mieszkańców. Majątek jest miejscem pełnym reminiscencji i rodzinnych sekretów. Klimat ten podsycają postacie dwóch tajemniczych kobiet – Teofili i Eleonory, które bardzo mnie zaintrygowały. Obie bohaterki odegrały istotną rolę w życiu Konstancji. Poznając je bliżej możemy zaobserwować, jak duże znaczenie w codziennym życiu ma żeńska solidarność. Dziedziczka Wilczego Dworu jest dla mnie w jakimś stopniu postacią symboliczną. Jej odwaga, inteligencja, upór i charyzma pozwalają utrzymać się w środowisku, gdzie przede wszystkim mężczyźni mają głos. Przemiana Konstancji jest znacząca. Kiedy do głosu dochodzą jej mocne cechy charakteru, kobieta zyskuje jeszcze większy podziw i szacunek. Spodobał mi się sposób i pomysł Magdaleny Kordel na wprowadzenie do fabuły wydarzeń z przeszłości. Taka specyficzna retrospekcja wypadła naprawdę ciekawie i dopełniła obraz całości, a przede wszystkim pozwoliła lepiej poznać główną bohaterkę – kobietę o ogromnej intuicji, odważną i nieustępliwą. Akcja powieści odbiegła nieco zbyt daleko od głównego wątku, ale jakoś specjalnie mi to nie przeszkadzało. Końcowe strony książki przenoszą nas na powrót do właściwej osi czasowej, a zdumiewające zakończenie jest gwarancją następnych nieoczekiwanych i emocjonujących zdarzeń oraz zachętą do jak najszybszego sięgnięcia po część trzecią Wilczego Dworu. Uwielbiam pióro Magdaleny Kordel, jej styl, poczucie humoru i kreacje bohaterów. Udało mi się przeczytać niemal wszystkie książki autorki i każda powieść zostaje w mojej pamięci na długo. Autorka tworzy zupełnie nieprzewidywalne, refleksyjne opowieści, w których odnajdujemy zaskakujące zwroty akcji, stopniowanie napięcia i wyjątkowy klimat. Te wszystkie elementy znajdziecie również w przypadku obu tomów cyklu „Wilczy Dwór”. Zapraszam serdecznie do lektury, a sama zabieram się za „Czas nadziei”. Wrażenia z lektury już niebawem.

Uważam, że książki pani Ani robią ogrom dobra. Ta książka, podobnie jak poprzednia stała się inspiracją do zmian w moim życiu. Nie mam słów, żebym mogła wyrazić wdzięczność za to, że pewnego dnia wpadła w moje serce, i kiedy dotarłam już do ostatniej kartki, wiedziałam, że ta treść pozostanie w moim sercu na zawsze! Dziękuję!

„Droga ku miłości” to trzeci tom trylogii „Matylda”. Rodzeństwo: Matylda i Wojtek Daszkowscy, po ucieczce z Łodzi próbują ułożyć sobie życie w Berlinie. Zmagają się z problemami finansowymi, brakiem zatrudnienia oraz wrogością ze strony Klinsmanów. Matylda doświadcza wielu trudności, które wydają się nie do pokonania, a z drugiej strony na jej drodze pojawiają się ludzie zawsze gotowi do wsparcia i pomocy. „Każdy ból kiedyś mija, a przeszłości nie zmienisz”, to mądre słowa pozwalające pokonać traumy przeszłości i budować szczęście od nowa. Świetny cykl przeczytany z wielkim zainteresowaniem.

Jeden błąd to poruszająca powieść obyczajowa, która skupia się na konsekwencjach podejmowanych decyzji i pokazuje, jak jeden moment może wpłynąć na całe życie. Autorka kreśli historię pełną emocji, trudnych wyborów i życiowych zakrętów, stawiając bohaterów w sytuacjach, które zmuszają ich do zmierzenia się z własnymi słabościami. Jednym z największych atutów książki jest jej emocjonalność. Historia została napisana w sposób, który angażuje czytelnika i skłania do refleksji nad własnymi decyzjami oraz ich skutkami. Bohaterowie są przedstawieni w realistyczny sposób – nieidealni, pełni sprzeczności, a przez to bardzo wiarygodni. Dzięki temu łatwo zrozumieć ich motywacje i przeżywać razem z nimi kolejne wydarzenia. Na uwagę zasługuje także tematyka powieści, która dotyka ważnych i uniwersalnych kwestii, takich jak odpowiedzialność, poczucie winy czy próba naprawienia błędów. To historia, która pokazuje, że każdy wybór niesie za sobą konsekwencje, a droga do ich zaakceptowania bywa trudna i bolesna. To propozycja dla czytelników, którzy cenią sobie emocjonalne historie z głębszym przesłaniem i lubią książki, które skłaniają do przemyśleń jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Kiedy Hubert Górski dostaje zawiadomienie o morderstwie, nawet nie chce mu się wyjść z domu, gdyż jest przekonany,że sprawa szybko się wyjaśni i znajdzie się dla niej banalne wyjaśnienie. W jego miejscowości nigdy nie było morderstwa ani żadnych poważniejszych przestępstw. Tymczasem to właśnie tutaj pojawi się wyjątkowo bezlitosny sprawca mordujący bez żadnej logiki zupełnie zwyczajnych ludzi. Ofiarom wbija sztylet w plecy i zawiązuje na szyi czerwoną kokardę. Nie pozostawia żadnych śladów. Nie wiadomo, czym się kieruje. Śledztwa nie sposób nawet rozpocząć, bo wszystkie tropy prowadzą donikąd. Kto będzie następny? Na mieszkańców pada wielki strach. Każdy może zginąć ?

Druga część opowieści o starym Gdańsku z XIX w. trochę lepsza od pierwszej. Akcja przyspieszyła, ciekawiej się czyta. Uroku tej książce dodają ilustracje. Stworzone są przy pomocy AI, ale zupełnie przypominają rysunki Androlliego z mojego wydania "Pana Tadeusza". Dla mnie na plus, dzisiaj to rzadkość - stworzone specjalnie dla tej powieści.

Ja chyba nie byłam gotowa na tę książkę. Końcówka mnie zmiażdżyła. Były chusteczki, było smarkanie i płacz jak bóbr. A najśmieszniejsze jest to, że nie czytam książek o miłości. Omijam je szerokim łukiem. Nie lubię, nie szukam takich historii, a tę powieść pokochałam całym sercem. "Niebieski ogród" czyta się niesamowicie szybko, a jednocześnie to jedna z tych książek, które zostają w człowieku na długo. Otula ciepłem, jakbym siedziała przy kominku… a jednocześnie boli. Bo smutek, żal, tęsknota i strata są tu tak wszechobecne, że momentami aż ściska serce. Historia podzielona jest na dwie strefy czasowe, współczesną i tę sprzed lat. Obie były dla mnie wspaniałe i nostalgiczne. Przeniosłam się do miasteczka Średnie, ach ten klimat… naprawdę czułam zapach tego ogrodu. Nie spodziewałam się też, że ta historia nie skończy się szczęśliwie. I chyba właśnie dlatego tak mocno mnie rozbiła. To książka, za którą będę autorce wdzięczna do końca życia. Zostawiła mi pęknięte serce i teraz nie wiem, co mam wziąć do czytania, bo ja nadal jestem tam - wśród wspomnień i kwiatów. Polecam każdemu, kto lubi piękne, wzruszające historie z tajemnicą i przeszłością, która wraca. Tylko ostrzegam! Nie popełnijcie mojego błędu i przygotujcie chusteczki. "(...) Albo wydawnictwo da ten materiał jakiejś pisarce i niech już ona coś wymyśli i wypełni te luki, których my nie potrafiliśmy uzupełnić." - Pani Joasiu, Pani tę historię pięknie napisała, uzupełniła, wymyśliła no i mnie zachwyciła 🩵

Jako fanka Agnieszki Lingas-Łoniewskiej sięgałam po „Pocałuj mnie, Artemido” z ogromnymi oczekiwaniami - i absolutnie się nie zawiodłam. To powieść, w której znajdziemy wszystko to, za co kocham twórczość autorki: wartką, dynamiczną akcję, sporą dawkę adrenaliny, intensywne emocje i elektryzujące pożądanie, od którego aż iskrzy między bohaterami. Lingas-Łoniewska po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać historie, które wciągają bez reszty i nie pozwalają oderwać się od lektury choćby na chwilę. Tajemnice przeszłości, niewyjaśnione krzywdy i pragnienie zemsty splatają się tu w fascynującą, pełną napięcia opowieść. Śmiałe sceny erotyczne są odważne, ale doskonale wpisane w fabułę i emocje bohaterów, dodając historii intensywności i autentyczności. Nie ma tu miejsca na nudę - każda strona przyspiesza tętno i budzi ciekawość, co wydarzy się dalej. To jedna z tych książek, które „czyta się na raz”, zapominając o całym świecie. Dla fanów autorki - pozycja obowiązkowa, a dla nowych czytelników świetny dowód na to, dlaczego Agnieszka Lingas-Łoniewska ma tak wierne grono czytelniczek.

Kocham górskie klimaty więc super. W każdej rodzinie jest coś do naprawienia i to prawda, że nigdy nie jest za późno aby coś zmienić, przebaczyć. Wiara w Boga... cóż, przekonanie że Bóg nami kieruje i wiara czyni cuda należy ocenić subiektywnie. Książka budzi nadzieję i porusza ważne tematy, ale... dla mnie historia naiwna i lukrowane wręcz zakończenie. Miło się czytało i tyle.

Ponownie zaglądamy do kamienicy przy ulicy Ogarnej! Do mieszkania, w którym kiedyś mieszkała Zosia z rodziną, wprowadzają się bliźniaczki z mamą Reginą i dziadkiem Franciszkiem. Starszy Pan jest zmęczony ciągłymi przeprowadzkami i bardzo tęskni za Górnym Śląskiem. Swój wolny czas wypełnia rzeźbieniem drewnianych figur i spacerami z nowo poznaną sąsiadką Heleną... Jak będą wyglądały święta w tym roku? ~ „Drewniany aniołek” to urocza i ciepła kontynuacja, w której ponownie nie zabrakło różnych ciekawostek i legend. Uważam, że są bardzo fajnym dodatkiem i sprawiają, że cała historia staje się jeszcze bardziej dopieszczona. ~ Bardzo lubię rezolutną Zosię. Trzeba przyznać, że dziewczynka „ma gadane” i jest wyjątkowo bystra. Potrafi nawet nieźle swatać 🤭🤭. Cieszę się również, że nie zabrakło w tej części babci Krysi i dziadka Wejna. Tworzą naprawdę świetną parę! ~ „Drewniany aniołek” to rodzinna, pełna troski i uczuć powieść. Jest taka życiowa, nieco nostalgiczna, ale i radosna. Przez Zosię i mieszkańców kamienicy zdecydowanie udzielił mi się świąteczny klimat. Na dniach na pewno zabiorę się za pieczenie pierników i ciastek korzennych! ~ Nigdy nie jest za późno na miłość, a tym bardziej przyjaźń. To przesłanie jest chyba najlepszym podsumowaniem tego tomu. Polecam! Świetnie dopracowana książka. • Przeczytana 02.12.2024

"Idealny Moment” to ciepła i pełna humoru opowieść o poszukiwaniu "pana właściwego" oraz idealnego momentu na miłość. Poznajemy dwie pary i dwa różne spojrzenia na wspólne życie oraz związki. Która z nich ostatecznie stanie na ślubnym kobiercu? Zdradzę tylko tyle – moja ulubiona. 💙📖

Mimo, że akcja książki ma swój początek w wigilijny wieczór i wskazywać by mogła na ciepły, magiczny i świąteczny charakter, to tak do końca nie jest. Opowieść o Reginie, kobiecie o wielkim sercu i wielkiej niespełnionej miłości. Historia osadzona w miedzywojennej Łodzi, w piękny sposób oddaje jej ducha. Piękna i tragiczna, a zarazem magiczna książka 💙