Rubinowe oczy Kremla. Tajemnice podziemnej Moskwy.

Już od wielu lat miałam książkę na czytniku, nie wiedzieć czemu, zawsze było coś innego do przeczytania. Po obejrzeniu filmu Pasikowskiego, zaciekawiona tematem przeczytałam. To jedna z tych książek od których nie można się oderwać, historia sama w sobie.

Pierwszą połowę książki czytało mi się bardzo ciężko że względu na styl, ale jak już się przyzwyczaiłam było lepiej. Tematyka jest ciężka. Autorka pokazuje rzeczywistość niekończącej się wojny oczami ludzi, którzy po prostu chcą żyć. Głównymi bohaterami są mieszkańcy Oki - biednej wioseczki położonej w środku pustyni, gdzie ludzie żyją z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży ręcznie tkanych dywanów - ich wielkie marzenia i trudna rzeczywistość.

O USA czytam właściwie wszystko, co wpadnie mi w ręce, ale z takim zestawieniem miałam pierwszy raz do czynienia. Książka potwierdziła tylko to, co w sumie już wiedziałam- że fascynuje mnie ten kraj, jego historia i kultura ale zamieszkać bym tam nie chciała. Autorka, rodowita Finka po przeprowadzce z narzeczonym do Stanów Zjednoczonych porównuje amerykańską i skandynawską jakość życia, politykę i świadomość społeczną. Efekt nie zaskakuje- Skandynawia górą a Ameryka swoim obywatelom wolność gwarantuje tylko w górnolotnych hasłach. Anu Partanen podsumowując próbuje pogodzić oba systemy i odpowiedzieć na pytanie, który z nich tworzy szczęśliwsze społeczeństwo, ale generalnie nie jest to takie jednoznaczne, dlatego warto samemu przeczytać i przeanalizować dwie zupełnie odmienne wizje państwa.

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com) Nie sposób zacząć omawiania literatury Azerbejdżanu od książki, która ma status narodowej opowieści założycielskiej, która jak żaden inny tekst przyczyniła się do budowania tożsamości narodowej tego kraju. Nie sposób jednak również nie zwrócić uwagi na to, jak wiele kontrowersji wokół tej książki narosło – począwszy od wątpliwości dotyczących jej autorstwa. To zresztą temat na osobną, być może nawet ciekawszą od samej fabuły powieści opowieść, dość powiedzieć, że nikt do końca nie wie, kto ukrywa się za, to akurat niewątpliwe, pseudonimem Kurban Said – propozycji jest kilka, a niektóre z nich upatrują weń wcale nie rdzennego Azera, zresztą pierwsze jej wydanie miało miejsce... w Wiedniu, i to po niemiecku! O międzynarodowym statusie książki świadczy też fakt, że tytułowa bohaterka, Nino, jest Gruzinką, a upamiętniający oboje pomnik – nazwany, jakże by inaczej, Ali i Nino – stanął w gruzińskim Batumi (i jest to rzecz niezwykle interesująca!). Od kilkudziesięciu lat jednak, niezależnie od kwestii autorstwa, „Ali i Nino” jest narodową powieścią Azerbejdżanu i gdy czyta się tę książkę, trudno ten status zanegować. Motywem przewodnim jest bowiem kształtowanie się nowego państwa na tle rewolucyjnej zawieruchy – widzimy więc losy Baku, miasta leżącego na granicy Europy i Azji, które dzięki wielkim złożom ropy naftowej staje się łakomym kąskiem w międzynarodowej rozgrywce. Obok wielkiej historii (którą znamy też z naszego „Przedwiośnia” - jakże ciekawe jest spojrzenie na te same wydarzenia z drugiej perspektywy!), rozgrywa się też ta znacznie mniejsza, czyli opowieść o miłości muzułmanina Alego i chrześcijanki Nino. Ta specyficzna wariacja na temat „Romea i Julii” jest okazją do zderzenia dwóch, zupełnie odmiennych, światów – zarówno na poziomie religii, kultury, jak i poczucia przynależności do określonego sposobu istnienia. Konflikt ten najlepiej wypada w pierwszej połowie powieści, później bowiem, gdy bohaterowie wreszcie się połączą, narracja stanie się mocno chaotyczna. Na szczęście sam proces kształtowania się nowego państwa zostanie ukazany znakomicie – i dla tego wątku powieść Saida przeczytać trzeba!

Stanisław Grzesiuk barwnie opisał swoje życie w przedwojennej Warszawie, życie hulaszcze, wesołe, rozbrykane, trochę chuligańskie, ale w zgodzie z prawem. Łukasz Stachniak przedstawia bez owijania w bawełnę Warszawę bandycką, złodziejską, ale honorową, z zasadami. Poznajemy trzy oblicza Warszawy niegrzecznej: przedwojenną, gdzie bandyterka rozkwitała w najlepsze; okupowaną, gdzie wszyscy walczyli o przetrwanie, jedni kosztem innych i tę powojenną, komunistyczną, gdzie wraz z podnoszeniem się z ruin stolicy coraz prężniej zaczęli się odradzać główni bohaterowie. Klimatem bardzo podobna do "Króla" Szczepana Twardocha. Jednak tutaj walorem są ówczesna gwara, szczegółowy rys historyczny no i autentyczność postaci i wydarzeń. Oczy wielkie ze zdumienia robiłem przy fragmencie opisującym, co ówcześni potrafili robić z eterem. Techniki stosowane obecnie w handlu znane były dużo wcześniej. Założyciele Domu Towarowego Braci Jabłkowskich stosowali je już w dziewiętnastym wieku. Fantastyczna książka. Zakwalifikowana jako literatura piękna świetnie sobie radzi jako powieść historyczna.

Niemcy, Berlin lata 30-te XX wieku. Następujący upadek państwa, gospodarczy, społeczny a głównie moralny (upadek każdego państwa zaczyna się od upadku jego moralności). Berlin, 5 milionowa stolica kraju jako centrum wszelkiego moralnego brudu, upadku i degeneracji. Osoba Erika Jana Hanussena, magika, kuglarza, okultysty żerującego na ludzkiej głupocie i naiwności, który dochodzi do dużego majątku i szerokich wpływów. Osobnik w pewnym momencie zaczyna postrzegać hitlerowców jako nową siłę, która może dać mu dodatkowy impuls i stanowić katapultę do dalszych sukcesów i bogactwa. Nie ma jednak świadomości z kim poszedł w tango, że hitlerowcy traktują nawet swoich sprzymierzeńców i akolitów, jako instrumenty w osiągnięciu celu. Płaci za to życiem. Bardzo ciekawy aspekt życia ówczesnych Niemiec, zupełnie mi nie znany, cały korowód autentycznych postaci przewijających się przez hitlerowskie Niemcy. Całość ujęta przez urugwajskiego autora w formie relacji hiszpańskiego dziennikarza, mającego relacjonować wydarzenia z Niemiec dla czytelników w Hiszpanii. On sam staje się współpracownikiem tytułowego bohatera, obserwując jego sukcesy i końcowy upadek. Polecam, nietypowa pozycja na rynku pisarskim Pozdrawiam

Kolejny dokument który potwierdza, że w armii "największej demokracji świata" wszystko da się przykryć dobrym PR i działaniami w cieniu. Od lat wiadomo, że tak jest, ale ludzkość składa się z lemingów a światem rządzi wielki buisness. Ciekawa pozycja.

Rekomendacja LC wyczerpuje temat !!! Niezwykła historia, gdyby ktoś ją wymyślił, nikt by w nią nie uwierzył. To dowód na to, że życie tworzy najciekawsze i najbardziej niewiarygodne opowieści. Co do książki... no cóż, dobrze, że filmowi scenarzyści wydobyli z niej to co czego jej czytelnicy, nawet przy najlepszych chęciach, nie mógłby dojrzeć. Mimo wszystko POLECAM, koniecznie w pakiecie z filmem.

Bardzo dobra książka, z której można wynieść świetne i ciekawe informacje na temat życia intymnego zwierząt. Ciekawym było dowiedzieć się, że u hien odróżnienie płci sprawia kłopoty, ponieważ samice także posiadają ,,penisy" (i rodzą poprzez owe), że ślimak zapładnia poprzez wbicie ,,kolca" w czoło innego ślimaka. Że kaczor ma penisa w kształcie spirali a żółw w kształcie łopatki. Kto by się kiedykolwiek zastanawiał jakie przyrodzenie mają określone zwierzęta i w jaki sposób niektóre gatunki zapładniają się czy rodzą potomstwo? Bardzo ciekawa pozycja dla ludzi otwartych na tego typu tematy.

Polecam tę niezwykłą historię Marii Toorpakai Wazir. Pochodzi z jednej z najniebezpieczniejszych pakistańskich wiosek, gdzie kobiety nie mają żadnych praw, a wszystko jest dla nich zakazane. Dzięki rodzicom udajac chłopca mogła się uczyć, spokojnie chodzić po ulicach miasta i uprawiać sport. To historia o profesjonalnej zawodniczce squasha, najlepszej w Pakistanie i jednej z 50 na świecie, która aby ocalić życie musiała uciekać przed Talibami ze swojego kraju do Kanady, a teraz walczy o prawa kobiet.

Książka stara się łączyć zalety pracy popularyzatorskiej z naukową (przypisy), co jest niezwykle trudne, niemniej autor czyni to z powodzeniem, jakkolwiek ujęcie panoramiczne (od Greków po współczesność) zmusza do fragmentaryczności. Rozdziały dotyczące epok dawnych (tak do przełomu romantycznego) całkiem przekonujące, te dotyczące nowszych czasów sprawiają wrażenie już nieco przypadkowych obserwacji. Dla badacza anglosaskiego naturalne jest, że badanie zjawiska ogranicza się do własnego kręgu kulturowego, co oczywiście jest z naszego punktu widzenia znaczącą i rażącą uzurpacją.

Wydawało mi się, że będzie to książka o bajkowym życiu córki Stalina, tymczasem okazuje się, że to życie było ciężkie i siermiężne, jak czasy, w których przyszło jej żyć. I chociaż ojciec Swietłany był „wszechmogący”, to Swietłana nie otrzymała w tym domu od rodziców tego, co dla dziecka jest najważniejsze czyli miłości, ciepła, troski, zainteresowania jej sprawami i problemami. Jedynie niania miała dla niej ciepłe uczucia i zrozumienie. Fakt, przez jakiś czas była ulubienicą ojca, ale gdy podrosła i zaczęła mieć własne zdanie na pewne sprawy, straciła względy ojca i najzwyczajniej zaczęła się go bać. Z czasem zaczęła też dostrzegać, że ojciec to tyran i despota, że z jej otoczenia znikają bliscy jej ludzie czyli ciotki, wujowie a nawet bracia. Zaczęła rozumieć co się dzieje. Do tego nagła (samobójcza?) śmierć matki gdy była 6,5 letnim dzieckiem. Jej związki miłosne nieakceptowane przez ojca, a absztyfikanci zsyłani do obozu czy więzienia. Sytuacja bycia córką Stalina ciążyła jej przez całe życie, o czym świadczy fakt, że uciekła z kraju, wiedząc, że nie będzie mogła kontaktować się z dziećmi. Jak bardzo musiała być zdesperowana aby podjąć taki krok. Często podejmując decyzje, kierowała się po prostu sercem, impulsem: „Jej osobiste motywacje przebijały ważnością jakiekolwiek interesy polityczne”. Obserwujemy jej pobyt w USA, Wielkiej Brytanii, po latach na krótko powrót do ZSRR i znowu wyjazd za granicę: do Francji i Wielkiej Brytanii, gdzie pozostała do śmierci. Nie potrafię jednoznacznie ocenić Swietłany, ale z książki wyłania się obraz osoby zagubionej, skromnej, niedowartościowanej. Nie oczekiwała luksusów czy drogich kreacji albo szczególnych względów z racji tego, kim jest, tylko normalnego, spokojnego życia, ale nosząc piętno córki Stalina, było to zwyczajnie niemożliwe. Postać w jakimś sensie tragiczna, stłamszona przez czasy i miejsce w jakim przyszło jej żyć oraz ojca – despotę i tyrana. Można powiedzieć, że: „ Na myśl przychodziła jej cała trudna przeszłość: jej ojciec, samobójstwo matki, zniknięcia krewnych, cierpienia przyjaciół, porzucenie dzieci... W książce oprócz samego życia Swietłany mamy też wgląd w to jak wyglądał dwór „czerwonego cara” i jego otoczka. Jak wyglądało życie codziennie, relacje Stalina z rodziną, współpracownikami oraz świtą przywódcy czyli Berią, Chruszczowem, Mołotowem i innymi notablami. A sielanki nie było, bo jak tylko ktoś czymkolwiek naraził się wodzowi, to marny jego los. Nie oszczędził nawet syna i innych członków najbliższej rodziny. Jego śmierć również była tragiczna i w pewien sposób groteskowa, bo całe otoczenie widząc, że Stalin jest ciężko chory i potrzebuje natychmiastowej pomocy, bało się wezwać lekarza aby nie narazić się na wybuch wściekłości ze strony wodza. Zresztą większość najlepszych lekarzy ( o ironio!) była uwięziona na rozkaz Stalina za rzekomy spisek. Lektura trudna, ciężka emocjonalnie (jak każda, która dotyczy tego tematu), ale ważna i warta przeczytania. Rzuca światło na to, jak można zgotować piekło na ziemi nie tylko własnej rodzinie, przyjaciołom ale i całemu narodowi. I jak to jest być córką takiego człowieka i dźwigać to brzemię przez całe swoje życie. Do każdego rozdziału książki dodano zdjęcia, więc można śledzić jak Swietłana wyglądała na różnych etapach życia. A życie Swietłany poniekąd trafnie podsumowuje cytat z książki: „ Historia życia Swietłany to wielka kronika przegranych bitew – potyczek toczonych z widmem ojca, (…), którego córka przypominała niestety pod wieloma względami”. Lektura bardzo wzruszająca (szczególnie pod koniec) ,obszerna i bardzo rzetelnie napisana, czyta się szybko, ale długo nie zapomina – Swietłana i jej los odciska piętno na czytelniku a po tej lekturze moje serce mocno krwawi i chcę jeszcze o niej czytać, wspominać ją i zachować pamięć o tej niezwykle dzielnej kobiecie, z którą życie obeszło się bardzo okrutnie.

Nieprzeciętny zapis podróży i spotkań ze zwykłymi ludźmi, ich codziennością, rozterkami i radościami. Książka napisana z niesamowitą lekkością i humorem dogłębnie opisuje kraj naznaczony chroniczną inwigilacją swoich obywateli i turystów. Jednocześnie obala stereotypy i z mniej lub bardziej wysiedzianych kanap swoich gospodarzy, ukazuje państwo składające się z federacji małych kolebek wolności w każdym z domów. Piękna opowieść o ludziach niezłomnych w poszukiwaniu i celebrowaniu małych radości nawet w otoczeniu wszechobecnych plakatów przywódców zdających się lustrować ich dusze. Reportaż kompletny - obrazujący życie zwykłych ludzi, szukający prawdy w każdym odwiedzonym miejscu i napisany bez zadęcia.

Bardzo ciekawa książka i tak jak poprzednia "Przywitaj się z królową. Gafy, wpadki, faux pas i inne historie" trzyma odpowiedni poziom. Z pewnością nie jest to książka dla każdego. Mnie świat międzynarodowej dyplomacji i protokołu dyplomatycznego ciekawił od zawsze dlatego sięgnąłem po obie książki Pana Łukasza. W poprzedniej można się było sporo dowiedzieć o zasadach sovir vivre'u oraz zachowań w świecie międzynarodowej dyplomacji. W tej autorzy skupili się głównie na funkcji ambasadora, szczegółowo opisując jego pracę i sporo aspektów z tym związanych. Można się dowiedzieć jak organizuje się placówkę dyplomatyczną i jak powinna być wyposażona, jak wygląda praca ambasadora, czym charakteryzuje się protokół dyplomatyczny, jak wyglądają międzynarodowe negocjacje czy jakie niebezpieczeństwa związane są z tą pracą. Sporo szczegółów, przykładów, ciekawostek oraz anegdot opowiedzianych przez byłych dyplomatów znakomicie dopełnia fabułę książki. Znalazło się w niej również kilka zdjęć. Choć jest to książka na raz i jeszcze raz podkreślę, że to nie książka dla każdego to przyjemnie się ją czyta. Polecam.

Wspomnienia nieludzko trudne... sposób mierzenia się z nimi niesamowity! Wspomnienia niewyobrażalne... sposób pisania piękny i nietuzinkowy... dobór słów... oba te aspekty przenikają się.... ale i zderzają. Autorka miała piękne pióro ... pomimo okrucieństw jakie przyszło Jej doświadczyć. Poprzez życie a potem spisanie wspomnień pokazała prawdziwe człowieczeństwo w piekle obozowego życia!

Świetnie napisany reportaż. Przezroczysty i wartki styl. Mogła to być pornografia, mogło to być moralizatorstwo, a wyszła ciekawa książką o dziennikarzu podglądaczu piszącym o podglądaczu Bardzo ciekawy portret zmian w amerykańskim społeczeństwie Bardzo ciekawy portret zdegenerowanego człowieka

Zakończyłam dzisiaj sierpniowe wyzwanie CzytAkcja zorganizowane przez Joannę Cieszyńską z Bookieciarni w Tczewie. Dzięki tej akcji przeczytałam książkę Magdaleny Niedźwieckiej "Maria Skłodowska-Curie". Maria Skłodowska-Curie to kobieta zajmująca się fizyką doświadczalną i chemią fizyczną, odkrywczyni dwóch pierwiastków polonu i radu, podwójna noblistka, ale też zwyczajny człowiek, taki jak każdy z nas. Lubię czytać powieści biograficzne i bardzo byłam ciekawa tej historii. Dzięki Magdalenie Niedźwieckiej i jej zbeletryzowanej biografii poznałam Marię jako zakochaną kobietę, żonę Piotra i kochankę Pawła Langevina. Czasy, w których żyła nie były czasami korzystnymi dla kobiet. Nie było dla nich miejsca w świecie kultury i nauki. Kobieta miała być uległa, prowadzić dom i spełniać się jako matka i żona. Maria nie pasowała do tego wizerunku, była kobietą mądrą, silną i niezależną. Jednak dzięki romansowi z żonatym Langevinem uznano ją za winną rozpadu jego rodziny. Magdalena Niedźwiecka koncentruje się głównie na latach 1911-1913 i na życiu prywatnym noblistki. Jej sukcesy naukowe są tylko tłem powieści, a autorka skupia się głównie na jej historiach miłosnych. Wspomina też dzieciństwo i młodość Marii, ale jest tego niewiele. Jednak dzięki tej lekturze mogłam poznać Marię Skłodowską-Curie nie tylko jako silną kobietę, skupioną na nauce, ale też jako kobietę z ludzkimi słabościami. Książka napisana jest bardzo przystępnym i lekkim językiem, ale niestety temat jest bardzo spłycony. Pomimo tego, że fabuła książki oparta jest głównie na życiu uczuciowym Skłodowskiej to jednak warto ją przeczytać.

O tym jak Internet umożliwił na niespotykaną dotąd skalę powrót zachowań, które "powszechnie uznano za barbarzyństwo już w XVIII wieku" i jak ze świątyni wolności słowa zmienił się w miejsce, "w którym najłatwiej przetrwać, siedząc cicho". Książka opisuje zjawisko publicznego napiętnowania, ze szczególnym uwzględnieniem roli jaką odgrywają w tym media społecznościowe. Autor analizuje tutaj jakie jest znaczenie wstydu w życiu codziennym, jak można wykorzystywać go w swojej pracy (np. do kompromitowania biegłych sądowych i świadków), co wyzwala w miłych na co dzień ludziach gotowość do linczu i okrucieństwa (ciekawostka: autor dotarł do uczestników eksperymentu więziennego doktora Zimbardo i przy okazji odkrył, że jego efekty nie były do końca takie, jak się powszechnie uważa), dlaczego niektóre afery rozchodzą się po kościach, a inne jeszcze po latach odbijają się czkawką, skąd biorą się internetowe trolle i jak różni się język hejtu w zależności od płci, rasy i pozycji społecznej krytykowanych osób. Autor przytacza tutaj kilka historii ofiar internetowego napiętnowania oraz opisuje konsekwencje jakie wywarło ono na ich późniejszym życiu - a często były one zupełnie niewspółmierne do wykroczenia.

Przewrotna i ciekawa powieść. Tym razem autor znany z odważnych i demaskatorskich reportaży napisał powieść. Jak sam mówi, tą książkę trzeba przepić. I coś w tym jest. Tą powieść czyta się jak reportaż, reportaż z życia tzw "śmietanki towarzyskiej". Na każdym kroku "potykamy się" o obłudę i rozpustę. Początkowo książka zdaje się zbiorem luźnych wątków, dopiero po pewnym czasie zaczynają się te wątki składać i przenikać ze sobą. Mimo karykaturalnego przerysowania, autor ponownie "wygarnął z pod dywanu" sporo "zamiecionych tam" wstydliwych spraw światka mediów i polityki. Czy jest to reportaż? Nie - to powieść. Czy zawiera fakty - cóż każda powieść (legenda) zawiera w sobie ziarno prawdy.

Aktualny konflikt miedzy Izraelem i Palestyną stał się dla mnie powodem, dla którego chciałem utrwalić sobie pewne fakty związane z początkami państwa Izrael. Naród ten posiada krwawą, wielokulturową tradycję, ale tez i bardzo kontrowersyjną politykę zagraniczną oraz historyczną. Bardzo liczyłem, że po książce ,,Właśnie Izrael” ponownie i ze szczegółami poznam analizę powstania tego państwa oraz jego ciągłość od strony obiektywnej. Niestety, ale książka nie zawiera rzetelnego podsumowania dot. polityki Izraela. Jest to obszerny wywiad z dziennikarzem i reporterem, mieszkającym w Izraelu od 1973 roku, Elim Barburem. W zasadzie wszystko o Izraelu było pozytywnie powiedziane i napisane. Nie dostrzegłem negatywów, ale i tak na plus oceniam króciutkie rozdziały o kulturze, mediach, życiu Izraelczyków czy też o wojnie sześciodniowej.