Couchsurfing w Iranie. (Nie)codzienne życie Persów

O USA czytam właściwie wszystko, co wpadnie mi w ręce, ale z takim zestawieniem miałam pierwszy raz do czynienia. Książka potwierdziła tylko to, co w sumie już wiedziałam- że fascynuje mnie ten kraj, jego historia i kultura ale zamieszkać bym tam nie chciała. Autorka, rodowita Finka po przeprowadzce z narzeczonym do Stanów Zjednoczonych porównuje amerykańską i skandynawską jakość życia, politykę i świadomość społeczną. Efekt nie zaskakuje- Skandynawia górą a Ameryka swoim obywatelom wolność gwarantuje tylko w górnolotnych hasłach. Anu Partanen podsumowując próbuje pogodzić oba systemy i odpowiedzieć na pytanie, który z nich tworzy szczęśliwsze społeczeństwo, ale generalnie nie jest to takie jednoznaczne, dlatego warto samemu przeczytać i przeanalizować dwie zupełnie odmienne wizje państwa.

Bardzo solidna pozycja reporterska. Wprawdzie nie lubię, gdy tytuł jest tylko po to, żeby potem przez całą książkę zaprzeczać postawionej tezie. Jedynie ostatni rozdział znów nawiązuje mocniej do tytułu. Niemniej takie pozycje warto czytać. Pokazują nam to, czego nie dostrzeżemy przy zwykłym turystycznym wyjeździe. Na pewno czas spędzony z lekturą nie będzie stracony.

Dolina Fergana w Uzbekistanie to enklawa, geograficznie terytorium całkowicie otoczone obcymi państwami, jest często miejscem pełnym komplikacji politycznych i kulturowych. Z tego i innych powodów większość rządów unikała tworzenia takich enklaw, lub nie pozwalała im istnieć, dlatego jest ich dziś stosunkowo niewielka liczba, która głównie znajduje się w dolinie Fergany, regionie Azji Środkowej, w którym spotykają się Tadżykistan, Kirgistan i Uzbekistan. Historia doliny Fergana sięga ponad 2300 lat, kiedy osiedlona tam ludność została po raz pierwszy podbita przez grecko-baktryjskich najeźdźców z zachodu. Jako miejsce wzdłuż Północnego Jedwabnego Szlaku obszar ten został przekształcony przez muzułmańskich najeźdźców z zachodu, zanim Imperium Rosyjskie zajęło dolinę pod koniec XIX wieku, dodając ją do Związku Radzieckiego. Wszystkie wspomniane wyżej państwa regionalne uzyskały niepodległość od Związku Radzieckiego w 1991 roku i od tego czasu zmagają się z konfliktem kulturowym. Biszkek stolica Kirgistanu to pierwszy etap podróży autora, gdzie jak się mówi " nie ma nic ponad Boga, dom i rodzinę" Ulica Sowiecka, czwarte piętro, mieszkanie Jeleny i jej brata Miszy. Dwoje ludzi, którzy przyjęli w gościnę pana Przemka. Misza jest Rosjaninem choć urodził się w Kirgistanie. Pięć lat służył w wojski w Archangielsku, kilka lat mieszkał w Petersburgu. Tęskni za dawną Rosją, bo wtedy była praca, godne życie i porządek, a teraz po 1991 roku tylko bieda i ciągłe rozruby oraz złe traktowanie Rosjan. Narzuca się im naukę języka kirgiskiego, obchodzenie świąt kirgiskich, bo Kirgizja z jednej strony potrzebuje zatrzymać Rosjan, aby mieć pomoc ze strony Putina, a z drugiej strony chce kontynuować politykę tworzenia i pielęgnowania własnej tożsamości narodowej. Pan Przemek przemieszczając się ulicami Biszkeku ciekawie opowiada o kolejnych mieszkańcach tejże miejscowości. Opisuje materialną i duchową biedę kirgiskiego społeczeństwa, gdzie ciężko ludziom odnaleźć się w "nowoczesnym" kraju ogarniętym alkoholizmem i upadłą ekonomią, gdzie demokratyczne standardy i prawa rynkowe są koktajlem radzieckich i koczowniczych przyzwyczajeń. Domy zaniedbanych, pijanych starców, więzienia pełne analfabetów i ludzie pracujący za 2 dolary dziennie na polach bawełnianych. Wszechobecna niedola i brak perspektyw na dalsze życie. Oprócz Biszkeku razem z autorem zwiedzamy kolejno Osz a w nim między innymi największy bazar w centralnej Azji. Taszkent, Bucharę, Chiwę i Samarkandę czyli już Uzbekistan. Pan Przemek w bardzo przystępny sposób opowiada o ludności zamieszkującej tamtejsze tereny. Opisuje ich problemy, przytacza różne ciekawe historie a do tego wplata fakty dotyczące zwiedzanych miejsc. To nie sucha wiedza przepisana z Wikipedii. To wiele ciekawostek, szczególnie dotyczących małej ilości Kirgizów, którzy w okresie letnim mieszkają w jurtach na stepach azjatyckich, ale również o ludziach, którzy z powodu braku pracy i perspektyw na dalsze życie radykalizują swoje poglądy, gardzą tym co zachodnie i niekoraniczne. Opisuje ciągły konflikt między Uzbekami i Kirgizami. Mówi o podzielonej Ferganie, gdzie w kirgiskim tyglu jest ogromna mieszanina wyznań, dziesiątki kultur i praktyk religijnych. Całość reportażu dopełniają liczne kolorowe fotografie, które bardziej przybliżają nam dalekie, obce i egzotyczne tereny dla przeciętnego Polaka. Cieszę się z odbytej podróży z autorem. I może momentami troszkę niedopracowanej, lekko chaotycznej, ale wielce życiowej, a nie ma to jak podczas podróży poznać ludność i ich odczucia, przemyślenia, tego co sprawia, że uśmiech pojawia się na ich twarzy lub łzy pojawiają się w oczach. Jeśli chcesz udać się we wspaniałą podróż do zabytkowych obszarów, do miast Jedwabnego Szlaku, podziwiać jurty, oraz piękne konie Nomadów na stepach azjatyckich, spoglądać wysoko na szczyty groźnego Tien szanu, zajrzeć w nieodkryte zakątki, poznać nietypowych ludzi jak Batmana z centrum Biszkeku, zetknąć się z tutejszymi legendami, tradycjami, zabobonami, oraz ciepłem i gościnnością tutejszych mieszkańców, to niepowtarzalne doświadczenie zdobędziesz sięgając po reportaż pana Przemka.

Trzecia i ostatnia – jak na razie – część cyklu rozmów Łukasza Maciejewskiego z najciekawszymi polskimi aktorkami. I tym razem klucz doboru rozmówczyń był bardzo prosty i bardzo subiektywny, autor bowiem zaprosił te aktorki, które podziwia lub z którymi łączą go bliższe stosunki. I chociaż owego subiektywizmu wcale nie ukrywa to mimo wszystko nie próbuje do swoich poglądów przekonywać czytelnika. Większość z tych aktorek znam doskonale, ledwie o dwóch dotąd nie słyszałem (Gniewkowska, Hajewska – Krzysztofik), kilka z nich należy do grona podziwianych przeze mnie jak np. Dorota Kolak, Gabriela Muskała, Agata Kulesza, Kinga Preis, Maja Ostaszewska czy Iza Kuna. O każdej czytałem z ogromnym zainteresowaniem a każda z nich zasługuje na osobną książkę. O wielu z nich dowiedziałem się sporo nowych rzeczy, zarówno od strony zawodowej jak i prywatnej. I nie ukrywam, że dzięki tej książce moja lista filmów do obejrzenia znacząco się wydłużyła. Ciekawa pozycja, napisana pozycji fana i wielbiciela a jednocześnie znawcy tematu jeśli chodzi o film i teatr. Wiedzę autora na ten temat widać wręcz w każdym zdaniu i wiedza ta naprawdę imponuje. Mam tylko nadzieję, że Łukasz Maciejewski na tym nie poprzestanie, wszak ciekawych aktorek jeszcze w tym kraju jest wiele więc byłoby o kim pisać.

Książka rewelacyjna, mnóstwo ciekawostek z tak bardzo różnego krańca świata niż nasz. Napisana przyjemnym językiem, z taką lekkością, jakby ktoś był urodzonym gawędziarzem, do tego wtrącenia z języka islandzkiego, jakby to był taki sobie tam łatwy język... Ogrom wiadomości o współczesnych czasach, o społeczeństwie, dziwactwach, zamiłowaniach, gustach kulinarnych. Do tego wiele informacji z czasów dawnych. Czasem mnie tylko zanudzały opisy obrzędów, obyczajów, które dla nas wydają się nierealne a tutaj były dość szczegółowo, wyczerpująco opisane. Czytając , cały czas gdzieś z tyłu głowy miałam podziw dla autorki i jej wiedzy o Islandii i ogromie pracy, która musiała w to włożyć....aż do tej chwili, kiedy wstawiając tu swoją opinię dowiedziałam się o plagiacie! No cóż, nadal uważam, że książka rewelacyjna i jeszcze bardziej pobudziła moją chęć na odwiedzenie tego kraju. No a autorzy... już wiem, że to nie ich ogrom pracy, tylko przywłaszczony, ale nie mnie ich sądzić... M:o)

Długo czekała książka na wirtualnej półce, gdyż bałem się nieco jakiejś niezrozumiałej egzotyki i kulturowej przepaści. Sam zaś mechanizm, w jaki trafiła ona w moje ręce jest dość dziwny, bo oto kiedyś w jakimś mało znanym sklepie internetowym zakupiłem większy pakiet audiobooków w wersjach na CD po niebywale okazyjnej cenie (<10 pln), a w tym i te dwa pierwsze tomy słynnego francuskiego bestsellera. Kabylsko-arabskie wesele oraz mająca nastąpić kolejnego dnia druga tura francuskich wyborów prezydenckich (z arabskim kandydatem “w finale”!), to dwie przecinające się narracje powieści, wokół których buduje autor jej istotę. I choć początkowo wydaje się, że są od siebie dość odległe i niezależne, to może przyjdzie nam jeszcze zmienić w tej kwestii zdanie?.. Opowieść dość prosta i choć odsłania nieco kulisy życia francuskich, dość zasymilowanych Algierczyków (no bo jak ich zwać np. imigrantami, skoro w nowej ojczyźnie żyją już nawet po 50 lat?), to jednak brak jej czegoś naprawdę interesującego poznawczo. Oczywiście - jak zaznaczają poprzedni czytelnicy - w końcówce i akcja przyspiesza i wydarzenia mogą zdać się zaskakujące (choć to markowany dość wcześnie cios). Właśnie końcówka sprawia, że jednak całokształt powieści nie wypada źle i nawet zyskujemy coś na kształt nowej perspektywy, gdzie ¾ powieści zaczynamy traktować jako preludium (bardzo - o dziwo - potrzebne i sensowne) do wydarzeń finałowych. Daję autorowi szansę, by natychmiast przejść do kolejnej części “Dzikusów”, zwłaszcza, że po zakończeniu pierwszej możemy poczuć się wmanewrowani w konieczność dalszego czytania. Tym niemniej wolę zdecydowanie obejrzeć film, który we francji obejrzało kilka milionów ludzi (francuskie kino, to mogę oglądać nawet i w niszowym wydaniu), niż - takie mam ostatnie doświadczenia - zaczytywać się w książce również rekomendowanej przez te francuskie miliony…

Książka na pewno warta przeczytania. Wywiad z Kos-Krauze przeplatany relacjami z Rwandy i wypowiedziami innych o filmach, które zrobiła wspólnie z mężem. Uderza mnie tylko brak logiki i konsekwencji w niektórych wypowiedziach. Bo szukanie związku przyczynowo-skutkowego między celibatem w Kościele Katolickim a ludobójstwem w Rwandzie? Albo utrzymywanie przez cały czas, że Rwanda jest krajem niezależnym i powinniśmy pozwolić im decydować (poza celibatem do ludobójstwa przyczynił się kolonializm), żeby na końcu stwierdzić, że jednak powinniśmy interweniować, bo oni źle uczcili pamięć ofiar

Książka absolutnie magiczna i zdecydowanie warta polecenia. Początek dość trudny do przebrnięcia ze względu na dość nietypową formę jak na reportaż. Brak jest tu bowiem typowych rozdziałów i typowego dla reportaży faktograficznego uporządkowania i osadzenia w określonych ramach czasowych. Zamiast tego dostajemy coś w rodzaju strumienia świadomości, przemieszane myśli różnych wątków z bardzo różnych czasookresów. Przez większość książki zresztą trudno się połapać w którym roku dzieją się poszczególne wydarzenia - a opisuje ona okres kilkudziesięciu długich lat. Ale taka była chyba intencja autora - ze względu na to, że jego bohaterowie są również jakby poza czasem. Przede wszystkim jest to książka o poszukiwaniu szczęścia i poszukiwaniu siebie. Dwóch głównych bohaterów - Kamal i Święty - porzucają wygodne i kłamliwe w ich przekonaniu życie człowieka Zachodu, na rzecz filozofii i religii Wschodu, mając nadzieję na odnalezienie tam własnej i prawdziwej tożsamości. Nonkonformistyczna postawa ich obu, często prowadzi ich do granic życia które, jak się okazuje, leżą bliżej absolutnego szczęścia niż mogłoby się wydawać... Jest to również książka o minimalizmie totalnym - porzucania nie tylko wszelkiego rodzaju przedmiotów dla większości ludzi Zachodu niezbędnych - ale również zrywania wszelkich relacji i z przeszłością, w tym więzów rodzinnych - na rzecz absolutnego i ostatecznego wyzwolenia od wszystkiego. Polecam sekcję cytatów ponieważ książka obfituje w bardzo wiele mądrych i filozoficznych fragmentów, które prowokują do przemyśleń na temat własnego życia i odnajdywania w nim tego co naprawdę ważne

Jako behawiorystce i trenerce zwierząt bardzo podobała mi się ta pozycja. Skupiona jest na zachowaniach zwierząt, które są interpretowane na bieżąco przez autorkę, co uważam za duży plus, ponieważ nikt nie zna krowy lepiej niż jej opiekun. Polecam jako lekką lekturę. Nie należy jednak traktować tej książki jako skarbnicy wiedzy na temat krowich zachowań.

Książka, która… porusza swoją prostotą w całej okazałości - od okładki, przez edycję do prostych, bezemocjonalnych przekazów. To nie jest wyszukany język. To są niedomówienia, skróty, urwane zdania… Jednych może to drażnić, denerwować, w innych, jak i mnie, wzbudza emocje… Wiadomości przekazywane były poprzez zabezpieczone SMS - autor musiał więc pisać zwięźle i zapewne w ukryciu. Ale czy żyjąc otoczonym wojną, nie byłoby prościej "wyzbyć się emocji", by móc choć trochę "normalniej" żyć? By choć trochę odciąć się od drastycznej rzeczywistości? Warto przeczytać, zdecydowanie!

Dobrze się czyta opowieść kobiety, której udało się wybrać na Antarktydę. Ale.... Dlaczego na okładce jest zdjęcie zamarzniętego jeziora?! W dodatku z drzewem!. Bajkał? Wielka wtopa wydawnictwa i wielki minus za coś takiego. A oryginalna angielskojęzyczna wersja taka subtelna i ładna...Dobrze, że nie oceniłam lektury po okładce, ale własnej produkcji obwoluta założona na to zdjęcie, bo mnie drażni.

Fotografie Millera są oczywiście świetne, ale sam album woła o pomstę do nieba. Trochę żal, że jeden z najważniejszych polskich fotoreporterów został uhonorowany w ten sposób. Ciągle mam nadzieję, że kiedyś p. Krzysztof doczeka się albumu na miarę swoich fotografii.

Opowiadania nie są najłatwiejszą formą literacką. Ilość słów i wątków jakie możemy w nich zmieścić jest mocno ograniczona. Krótko opowiedzieć historię, która będzie ciekawa/poruszająca/zabawna/mądra… i która zostanie z nami na dłużej, to prawdziwa sztuka. Lubię opowiadania refleksyjne i takie właśnie są te Toma Hanksa. Akcja płynie w nich dość niespiesznie. Może miejscami rzeczywiście są nieco przegadane, ale przez to przypominają mi teatr (a teatr uwielbiam). Mamy scenę, bohaterów i historię, o której bohaterowie bardziej mówią niż w niej uczestniczą (choć są oczywiście wyjątki). Opowiadania Hanksa są też tęskne. A tęsknota ta odnosi się do dawnych czasów. Dawną Amerykę symbolizuje w nich maszyna do pisania – element pojawiający się w kilku historiach. Maszyna do pisania jest przeciwieństwem nowoczesności z jej smartfonami, mediami społecznościowymi i chwilowością. Maszyna do pisania symbolizuje stałość. Poziom opowiadań Hanksa nie jest jednak stały. Teksty są po prostu nierówne. Kilka historii naprawdę mi się spodobało, ale o większości z nich zapomniałam na drugi dzień po lekturze. Nie zapomniałam historii nastolatka, który spędza dzień surfując z ojcem, a ich wspólny czas odsłania pewne fakty dotyczące ich życia i rzuca nowe światło na wspólną relację. Podobała mi się opowieść o matce kilkuletniego chłopca, która po rozwodzie układa sobie życie z nowym mężczyzną. I na koniec, podobało się mi się opowiadanie pierwsze – o superaktywnej Annie, organizatorce życia nie zważającej na potrzeby i ograniczenia partnera. Choć to opowiadanie czytałam z dystansem i wierzę, że zostało napisane z przymrużeniem oka, jako wyostrzone i humorystyczne. Inaczej, za sposób w jaki Hanks przedstawił Annę, chyba przestałabym czytać dalej. Przeczytaj całą recenzję na blogu: https://projektksiazki.blogspot.com/2018/06/audiobook-kolekcja-nietypowych-zdarzen.html

(www.bibliotekaswiata.blogspot.com) Nie sposób zacząć omawiania literatury Azerbejdżanu od książki, która ma status narodowej opowieści założycielskiej, która jak żaden inny tekst przyczyniła się do budowania tożsamości narodowej tego kraju. Nie sposób jednak również nie zwrócić uwagi na to, jak wiele kontrowersji wokół tej książki narosło – począwszy od wątpliwości dotyczących jej autorstwa. To zresztą temat na osobną, być może nawet ciekawszą od samej fabuły powieści opowieść, dość powiedzieć, że nikt do końca nie wie, kto ukrywa się za, to akurat niewątpliwe, pseudonimem Kurban Said – propozycji jest kilka, a niektóre z nich upatrują weń wcale nie rdzennego Azera, zresztą pierwsze jej wydanie miało miejsce... w Wiedniu, i to po niemiecku! O międzynarodowym statusie książki świadczy też fakt, że tytułowa bohaterka, Nino, jest Gruzinką, a upamiętniający oboje pomnik – nazwany, jakże by inaczej, Ali i Nino – stanął w gruzińskim Batumi (i jest to rzecz niezwykle interesująca!). Od kilkudziesięciu lat jednak, niezależnie od kwestii autorstwa, „Ali i Nino” jest narodową powieścią Azerbejdżanu i gdy czyta się tę książkę, trudno ten status zanegować. Motywem przewodnim jest bowiem kształtowanie się nowego państwa na tle rewolucyjnej zawieruchy – widzimy więc losy Baku, miasta leżącego na granicy Europy i Azji, które dzięki wielkim złożom ropy naftowej staje się łakomym kąskiem w międzynarodowej rozgrywce. Obok wielkiej historii (którą znamy też z naszego „Przedwiośnia” - jakże ciekawe jest spojrzenie na te same wydarzenia z drugiej perspektywy!), rozgrywa się też ta znacznie mniejsza, czyli opowieść o miłości muzułmanina Alego i chrześcijanki Nino. Ta specyficzna wariacja na temat „Romea i Julii” jest okazją do zderzenia dwóch, zupełnie odmiennych, światów – zarówno na poziomie religii, kultury, jak i poczucia przynależności do określonego sposobu istnienia. Konflikt ten najlepiej wypada w pierwszej połowie powieści, później bowiem, gdy bohaterowie wreszcie się połączą, narracja stanie się mocno chaotyczna. Na szczęście sam proces kształtowania się nowego państwa zostanie ukazany znakomicie – i dla tego wątku powieść Saida przeczytać trzeba!

Tu już bez opóźnienia: od razu przystępuję do części drugiej - jednak mnie to zawieszenie z finału poprzedniej zaintrygowało. I bardzo dobrze, bowiem książki te powinno się jednak czytać w pewnym ciągu. Tym razem perspektywa powieści zmienia się dość radykalnie: oto z nieco już może finalnie nawet nużącej społecznej opowieści o emigrantach we współczesnej Francji, ich wzajemnych rodowych i narodowościowych animozjach (iluż z nas wiedziało o kosie kabylsko-arabskiej czy waśniach algiersko-marokańskich?) z tomu pierwszego nie pozostaje wiele, a od początku drugiego dostajemy pełen dynamizmu thriller społeczno-polityczny, gdzie wydarzenia z końcówki “Francuskiego wesela” są ową czechowowską flintą, która właśnie wypaliła, a teraz to już idziemy zgodnie z regułą Hitchcocka… A co do jakości francuskich thrillerów policyjno-politycznych, to nikt już chyba wątpliwości mieć nie powinien (a jeśli ma - niech obejrzy dowolny film z duetem aktorskim Auntil-Depardieu). Mamy więc dramat rodziny jeszcze przed chwilą bawiącej się na weselu, a teraz uwikłanej w kryminalno-terrorystyczną aferę dekady poprzez pokrewieństwo z jej sprawcami. Może i są niewinni poszczególni członkowie rodu, ale nie przeszkadza to, by oczy Francuzów (a na początek choćby i najbliższych sąsiadów) były zwrócone na nich. Dalej - i wcale nie w tle - mamy walkę wszystkich ze wszystkimi: konkurujących ze sobą pionów policji i służb bezpieczeństwa o śledztwo, brylujących w mediach adwokatów o intratnych klientów, członków zaś poszczególnych rodzin (z kręgu zarówno ofiar, jak i przestępców) o zachowanie ich integralności, ochronę swych członków i minimalizowanie strat. A wyborcze zwycięstwo arabskiemu kandydatowi na prezydenta - gdy ten leży w śpiączce po zamachu - wymyka się z rąk (już ktoś tam w służbach dba o to, by tak się działo)... Postać głównego czarnego charakteru pokazana zdecydowanie atrakcyjnie i uwodzicielsko (czyż zło nas właśnie nie uwodzi i nie kusi?); zdecydowanie też najbardziej przekonująca. Ciekawym zaś zabiegiem okazuje się fakt, że nawet w środowisku algierskiej emigracji jej terrorystyczny przedstawiciel będzie osobą najbardziej wykształconą i inteligentną, a jego terroryzm nie musi mieć wcale islamsko-fundamentalistycznych korzeni (to już zwykłym nihilistą czy anarchistą nie można sobie być, wywodząc się z kabylskiej rodziny?). O ile tom pierwszy podobał mi się umiarkowanie, o tyle drugi doceniam o wiele bardziej. I ja się pytam (wydawnistwa WAB), gdzie są tomy No 3 i 4 (we Francji wszak obecne na rynku)?! Nie zacznę się przecież nagle uczyć francuskiego, do cholery…

Autor prześlizgnął się po archieplagu Filipin, mieszkał z tubylczymi plemionach, pracował z nimi i brał udział w uroczystościach. Mam wrażenie, że ten ogromny kraj, różnorodność kultur, nie jest do ogarnięcia w kilka miesięcy pobytu, a autor odwiedził wiele miejsc i z każdego chcial zdać relację, przez co chyba sam się w tym trochę pogubił, czego zresztą nie ukrywał w rozdziale o partyzantach. Plus że nie nachalnie epatował swoim światopoglądem.

Ciekawiło mnie jak można objąć w średniej wielkości książce wydarzenia z jednego roku i dlaczego ten rok. Lektura dała mi odpowiedź na moje pytania. Wydarzenia zostały wybrane subiektywnie, w większości koncentrujące się wokół tematyki żydowskiej, również w przeważającej mierze subiektywne przyczyny stanęły za wyborem tego roku. Książka jest przy tym przejrzysta, chociaż jest w niej wiele przeplatających się historii. Momentami wstrząsająca, w szczególności rozdział dotyczący historii rodziny pisarki. Może nie odkrywcza, ale pozwalająca uporządkować wiedzę. Czas na lekturze książki spędziłem bardzo przyjemnie.

Prawie 200 stron informacji o pszczołach. Od podstawowej wiedzy (jak odróżnić pszczołę od osy) przez bardziej szczegółową np. liczne obowiązki robotnic (z braku robotników) po porady dla wtajemniczonych jak zastosowanie czegoś o nazwie plastry trutowe. Fragmenty z poradami dla pszczelarzy pominęłam, w planach na 2020 rok nie uwzględniłam założenia pasieki, ale i tak znalazłam dla siebie sporo ciekawych informacji. Dowiedziałam się dlaczego pszczele matki oznaczane są kolorowymi kropkami i jak zorganizować owadom zapylającym hotel. Jest też wskazówka jak wymienić starą matkę na nową (przypomnę – dotyczy pszczół) oraz kilka miodowych przepisów. Naprawdę książka dla każdego.

Autorka ma specyficzny styl. Pisze krótkie fragmenty zawierające jej spostrzeżenia, przytacza wypowiedzi swoich rozmówców, wyjaśnia terminy i pewne zjawiska, czerpie informacje z gazet, opisuje życie poszczególnych osób. Skupiając się na szczegółach buduje wokół nich historię, która kreśli obraz szerszego zjawiska, wydarzenia. Taki styl tworzy porwaną opowieść, która wraz z czytaniem nabiera sensu i znaczeń. Aleksandra Lipczak w swoich reportażach ukazuje rożne oblicza Hiszpanii. Czytamy o boomie budowlanym, dyktaturze Franco, transformacji obyczajowej, o pierwszym filmie Pedro Almodóvara, kryzysie gospodarczym, sile wspólnoty. „Ludzie z Placu Słońca” burzą wyobrażenie o spokojnej, gorącej Hiszpanii a jednocześnie uzupełniają istotną wiedzę na jej temat.

W porządku reportaż. A właściwie zbiór scen / wspomnień w epoki PRL. Różne spojrzenia na "luksus". Co niektórzy za niego uważali, co z niego innym zostało, jak jeszcze inni próbowali go zdobyć. Chyba najciekawsze dla osób, które pamiętają owe czasy.