Rozmowy z seryjnymi mordercami. Najgorsi na świecie

Jedno morderstwo za drugim. Trochę to było przytłaczające. Poziom brutalności w tej książce był wysoki, bo wszystkie morderstwa zostały opisane jakby w encyklopedycznej manierze. Książka zdecydowanie dla koneserów tematu, tych, którzy mają już jako takie pojęcie o mordercach. To takie krwawe ciekawostki, jakkolwiek makabrycznie to teraz zabrzmiało.

Wielu historyków uważa, że na przestrzeni wieków to głownie liczne wojny dziesiątkowały ludzkość. Są również tacy, którzy uważają, że znacznie bardziej przyczyniły się do tego liczne epidemie. Już od czasów starożytnych towarzyszą one człowiekowi, wciąż nowe, silniejsze i coraz bardziej zdradliwe. Gdy ludzkość zaczyna uodparniać się na jakiś szczep danego wirusa ten zaczyna mutować i pojawia się kolejny bardziej udoskonalony niż jego poprzednik. Ciągła migracja ludzi sprawia, że cały czas pojawiają się nowe wirusy i sieją spustoszenie w kolejnych społeczeństwach. W większości winne są zazwyczaj te same czynniki czyli złe warunki sanitarne i brak odpowiedniej higieny, a to wystarczy, by od infekcji która ogarnęła garstkę ludzi przejść do sporej epidemii. Za złymi zasadami higieny szła również bardzo uboga wiedza medyczna opierająca się w dużej mierze na domysłach, czarnej magii czy leczeniu wielu schorzeń za pomocą tego samego sposobu co nie poprawiało stanu chorych, a wręcz niekiedy przyczyniało się do znacznego osłabienia i tak już nadwątlonego zdrowia. W to przeludnione i całkowicie nieprzygotowane społeczeństwo wkracza ona Dżuma występując w trzech postaciach. Dżumy dymienicznej - infekcja obejmowała cały organizm, do pierwszych objawów należało powiększenie węzłów chłonnych pachwinowych co powodowało ogromny ból przy poruszaniu się. Chorobie towarzyszyła też wysoka gorączka. Dżuma płucna - ta odmiana była przenoszona drogą kropelkową i za swoją lokalizację obierała płuca chorego. Do najbardziej śmiercionośnej odmiany zalicza się dżuma posocznicowa przenoszona przez owady i wywołująca zatory w naczyniach krwionośnych i zabijająca w ciągu kilku godzin. Epidemia zdziesiątkowała ludzkość tak bardzo, że nie nadążano z grzebaniem ciał, a wszechobecny grud i szczury powodowały ciągłe roznoszenie się zarazy. Prócz ogromnych i spektakularnych w swojej skali epidemii społeczeństwa przez lata musiały zmagać się również z bardziej przyziemnymi schorzeniami takimi jak próchnica zębów, podagra, szkorbut czy choroby weneryczne. Przez lata metodami prób i błędów udawało się zaradzić występowaniu tych schorzeń na szeroką skalę np. wymyślając w 1855 roku prezerwatywę. Ludzkość niestety nie cieszy się zbyt długo wolnością bo po pewnym czasie na mapie groźnych chorób pojawiają się trąd i gruźlica. Gruźlica atakowała wszystkie tkanki i narządy swojej ofiary osadzając się głownie w płucach powodując ich zniszczenie. Gruźlica tak samo jak dżuma doczekała się kilku odmian. Gruźlicy płucnej wywoływanej drogą kropelkową i atakującą płuca osoby zarażonej. Gruźlica kręgosłupa która wywoływała stan zapalny tkanki kostnej kręgosłupa. Zmiany w ciele wywołane tą odmianą mogły prowadzić do paraliżu a nawet śmierci. Była również odmiana zwana pozapłucną która skupiała się głownie na jelitach, pęcherzu moczowym czy układzie nerwowym. Trąd wywoływał spore zmiany w wyglądzie fizycznym osoby chorej, wywołując okropne zmiany skórne często połączone z deformacją i gniciem różnych części ciała. Ze względu na swój wygląd ludzie chorzy często byli wykluczani ze społeczeństwa wywołując strach wśród osób zdrowych. Na liście chorób zakaźnych zdecydowanie nie może zabraknąć ospy i odry. Ospa - ... https://naticzyta.blogspot.com/2024/05/przerazajace-choroby-i-zabojcze-terapie.html

Znam Sue Black z książki ,,Co mówią zwłoki”, lecz tym razem chciałam poznać również drugą pozycję. W pierwszej chwili wydaje się, że może nas czekać lekcja anatomii, jednak nic bardziej mylnego. Informację na temat kości w naszym ciele były przeplatane historiami z praktyki zawodowej autorki. Ba! Był nawet mały polski pierwiastek! Mimo, że przez książkę się nie płynęło i zdecydowanie dużo czasu zajęło mi jej przeczytanie, to była interesująca. Fajnie jest poznać swoje ciało w ciekawszy niż lekcje biologii sposób.

W tej pracy Berry-Dee zwraca uwagę na kobiety, które dopuściły się seryjnych morderstw. Analizuje ich motywacje, tło społeczne oraz psychologiczne aspekty ich działań. Książka ukazuje, że choć kobiety stanowią mniejszość wśród seryjnych morderców, ich zbrodnie są równie skomplikowane i przerażające.

Książki true crime odbieram zawsze inaczej niż nawet najbardziej krwawe kryminały. Świadomość, że opisane zbrodnie wydarzyły się naprawdę, pozostawia inny, bardziej intensywny rodzaj niepokoju. Tragedia ofiar i ich rodzin, które w wielu przypadkach nie wiedzą i nidy już nie dowiedzą się, co stało się z ich bliskimi jest przygnębiająca.

Rozmowy z psychopatami. W otchłani zła ☠️ Przedstawione nazwiska to pięciu mężczyzn i dwie kobiety. Są w rożnym wieku z odległych zakątków świata. Łączy ich jedno. Zamordowali człowieka. Większość z nich wielokrotnie. Z uśmiechem na ustach i ekscytacją, a także domieszką niezdrowej fantazji i spełnienia. Dla zaspokojenia i osiągnięcia euforii czy orgazmu. Książka podzielona jest na 12 głównych rozdziałów. Połowa jest teorią o działaniu psychiki a kolejnych sześć rozdziałów dedykowanych jest naszej wspaniałej siódemce. Dowiadujemy się ich historii, dzieciństwa, młodości i pierwszych zbrodni. W niektórych przypadkach nawet sposobu śmierci. Opisy są szczegółowe co bardzo mi się podoba. Autor ukazuje cechy wspólne, które ich łączą. Coś co mają w psychice. Na stronach znajdziemy również cytaty z nagrań czy zapisków - prawdziwe słowa morderców. Bardzo intrygujące, obiecuje, że będzie to nie lada gratka dla miłośników tej tematyki.

Ciekawa i poruszająca! ... "kiedy nikt jeszcze nie zna godziny twojego zgonu, serce przestaje pompować ci krew do koniuszków palców dłoni. Potrzebna jest bowiem gdzie indziej: w głowie i w centrum ciała, tam gdzie znajdują się płuca, serce, wątroba. Krew przestaje dopływać również do palców nóg. Stopy stają się zimne, a oddech płytki. Zmysły przestają działać. Twoje ciało zaczyna żegnać się z życiem". Co się dzieje z naszym ciałem po śmierci? Jak jest ono przygotowywane do pochówku? Jak podchodzą do zagadnienia śmierci, ci którzy się z nią stykają: lekarze, ratownicy medyczni, policjanci, strażacy? W jak różny sposób my, ludzie giniemy? Prawdziwa (ale równocześnie napisana niezwykle starannie, z niebywałą delikatnością) książka odsłaniająca kulisy naszej śmierci. Jeszcze raz powtórzę: ciekawa i poruszająca!

Pierwszy raz miałam okazję robić taki escapebook i jestem zachwycona. Zagadki miały bardzo różny poziom, liczyło się wszystko. Sama treść też bardzo ciekawa. Bohaterem jest przyjaciel Profesora, ale kto oglądał serial ten na pewno będzie zadowolony. Ja jestem i to bardzo. Ostrzegam tych, którzy mają w planie serial: książkę robić dopiero po obejrzeniu. Polecam!!

Przeczytana jednym tchem. Każdy zna historię "zodiaka" czy "unabombera" oraz innych zagranicznych zbrodniarzy. Niestety nie znamy własnego środowiska, najczęściej nie chcemy go znać i udawać, że nas to nie dotyczy. Pozycja warta przeczytania.

Ocena: 4/5 – złodziejka czasu „Kroniki zbrodni” Roberta Ziębińskiego i Moniki Całkiewicz to książka, która nie epatuje tanią sensacja. I właśnie dlatego działa. Rozmowa z byłą prokurator nie idzie w krew dla rozgłosu, nie próbuje szokować na siłę. Zamiast tego dostajemy sprawy nieoczywiste, często pominięte przez medialny cyrk, takie, które nie nadają się na krzykliwy pasek w wiadomościach, ale za to zostają w głowie na długo. Nawet bardzo długo. To nie jest true crime w wersji fast food. Tu nikt nie traktuje czytelnika jak idioty spragnionego makabry. Jest uważnie, z dystansem, ze smakiem. Między pytaniami i odpowiedziami wybrzmiewa sporo o kulisach pracy śledczej – bez dydaktycznego tonu, raczej mimochodem, jakby przy okazji. Jeszcze ciekawsza jest warstwa psychologiczna: ludzie, ich decyzje, motywacje, pęknięcia, które prowadzą do tragedii. Albo nie prowadzą, nie wiadomo, bo nie wszystkie omawiane sprawy udało się rozwiązać. To książka o tym, jak bardzo pozory potrafią mylić i jak rzadko świat dzieli się na proste „dobro” i „zło”. Najmocniejsze jest to, co niewypowiedziane wprost. To książka, która nie podaje gotowych ocen, tylko zostawia przestrzeń na myślenie. Bez moralizowania, bez taniej publicystyki. Jeśli ktoś szuka historii o zbrodniach opowiedzianych spokojnie, inteligentnie i bez epatowania przemocą – „Kroniki zbrodni” są bardzo dobrą propozycją. Ciemne, ale nie prymitywne. I właśnie przez to wiarygodne. PS Przy „serdelu” popłakałam się ze śmiechu.

Uwielbiam oglądać horrory, obejrzałem ich multum i trzeba się postarać by mnie przestraszyć. Jednak podczas czytania tej książki srałem w gacie. Były momenty, że musiałem przerwać czytanie i iść do pokoju, w którym żona oglądała telewizje 😀 Nie oceniajcie książki przez pryzmat filmu, który powstał na jej podstawie. Historia w książce jest zupełnie inna od tej, którą przedstawia film. Chyba jedynym wspólnym mianownikiem pomiędzy książką a filmem jest nazwisko rodziny, która została udręczona. Historia przedstawiona w książce jest zdecydowanie lepsza, mocniejsza i dużo straszniejsza.

Autor wielokrotnie gdyba, lub narzuca swoją perspektywę i często epatuje makabrą. Aztekowie, czy ofiary rytualne odkryte na mokradłach nie pasują do obietnicy z tytułu książki. Poza tym ciekawa lista opowiedzianych po łebkach historii sekt i tajemnych stowarzyszeń. Widać wspólne mianowniki takich sekt, skupiających się wokół zaburzonych, acz hipnotyzujących guru, nadających cel życiu zagubionych i wielokrotnie podstępem ściąganych ludzi. Bractwa i stowarzyszenia to grupy wsparcia, pomocne dla społeczeństwa i niejednokrotnie wskutek długiej aktywności stające się swoją karykaturą.

Daje 9/10, parę szokujących momentów było, bardzo ciekawa fabuła- tutaj głównie chodzi o czerwone ręce i sny- oraz trochę pokręcona ale to w dobrym tego słowa znaczeniu. Mogę stwierdzić ze się trochę do Jenny przywiązałam, co wiąże się z tym że książka dobrze napisana. I znów mimo czytania w dużych odstępach czasu, książka mnie wciągnęła i zachęciła fabułą do czytania. Wciągająca.

6/10 Sama w sobie książka nie jest źle napisana. Jednak dla mnie nie oddaje głównego wątku jako tego głównego, który miał przedstawiać Tadeusza Ołdaka jako gwałciciela i zabójcę. Za mało faktów dotyczących samego zbrodniarza, bardzo wiele informacji dotyczące powojennej Polski. Wyglada Warszawy, targów, milicji, ilość i powód spożywania alkoholu przez Polaków. Rozumiem zamysł, żyjemy teraz w innym świecie i dla niektórych nie jest możliwe wyobrażanie sobie życia w Polsce za czasów PRL. Jednak gdzieś w tym wszystkim zgubił się wątek tych okrutnych zbrodni dokonywanych przez Wampira z Warszawy. Mimo, iż był często wspomniany to jakby te wiadomości ciagle się w kółko przez cała książkę powtarzały/ powielały. Jedyna negatywna myśl jaka wysunęła mi się również na koniec to przestronny dostęp do alkoholu kiedyś i dzisiaj. Jest on nieodłącznym elementem naszej Polskiej kultury i niestety wiele złych czynów jest popełnianych właśnie pod jego wpływem, który nawet w PRL, gdzie nic nie było, to alkohol był dostępny wszędzie. Tak czy siak mimo to, dobrze mi się czytało całość, ciekawiły mnie zawarte wiadomości w fabule. Czytać o tym jak wyglądała Warszawa po II wojnie światowej również było na swój sposób interesujące.

Książka zawiera w sobie wywiady z psychiatrami, takimi mającymi pozytywny przekaz i opowiadającymi trochę o pacjentach oraz o kontekście społecznym z jakim muszą się mierzyć psychiatrzy i osoby chorujące psychicznie. Myślę, że to jest dobra książka dla osób, które mają kogoś bliskiego doświadczającego problemów ze zdrowiem psychicznym np. dla rodziców, których syn zachorował na schizofrenię paranoidalną oraz dla pacjentów psychiatrycznych, żeby wiedzieli trochę na temat swoich lekarzy, żeby łatwiej było im się z nimi dogadać, oraz dla wszystkich ludzi, których psychiatria ciekawi.

Interesuję się zjawiskami paranormalnymi, dlatego też ożywiłam się, kiedy zobaczyłam książkę o nawiedzonych miejscach w Polsce. Oczekiwałam historii z dreszczykiem, szczegółowych opisów manifestacji sił nadprzyrodzonych, jednak nieco się zawiodłam. Aspektów paranormalnych było moim zdaniem po prostu mało. O wiele więcej było nakreślenia wydarzeń historycznych, które mogły mieć wpływ na dane aktywności. Z jednej strony w pełni to rozumiem, bo było to konieczne dla wyjaśnienia zaistniałych zdarzeń, ale jednak to sprawiło, że całość nie była zrównoważona. Jeżeli w książce o paranormalnych zjawiskach jest więcej historii kryminalnych, to chyba coś jest tu nie tak. Ale ogólnie to jest całkiem niezła pozycja. Przez strony czuć było niepokojący klimat tych miejsc oraz zamknięte na obcych społeczność. Doceniam autora za długie badania, tym bardziej, że w wielu próbach kontaktu z lokalsami odbijał się od ściany.

Od ponad roku nie przeczytałam lepszego thrillera niż ta książka. Wielowymiarowa opowieść z wieloma głównymi bohaterami, których losy logicznie splatają się w jedną całość. Każdy z charakterów został precyzyjnie przedstawiony, dzięki czemu te postacie zostaną ze mną na długo. Narracja jest przejrzysta i przemyślana, fabuła wciągająca. Jedynym minusem jest przewidywalne zakończenie, gdybym nie mogła go przewidzieć, dałabym 10. Jednak nawet zakończenie nie przeszkadza mi w wysokim ocenieniu tej książki, gdyż jest to pozycja wśród thrillerów wyjątkowa i, co lubię w tego typu książkach, bardzo wzruszająca. To moje pierwsze spotkanie z piórem Belindy Bauer i na pewno nie ostatnie.

Tę książkę szczerze polecam. Po pierwsze - są dwustronicowe streszczenia 10 odcinków z każdego sezonu, łącznie 100. Po drugie - wiele fotosów. Po trzecie - są ciekawostki o serialu, fakty znane i fakty nieznane, albo - inne. Bo co publikacja, to różnice w tych samych kwestiach. Same 'urban legends'. Na przykład Perry w swojej autobiografii napisał, że dostał rolę, bo z oferty zrezygnował jego przyjaciel, przyjaciel miał umowę do podpisania. Perry modlił się o rolę. Został obsadzony jako ostatni. W filmie Friends Reunion producentka stwierdziła, że Perry'ego i Schwimmera wybrali na początku, a Aniston ostatnią. W tej książce z kolei podają, że były castingi na rolę Rossa, czyli Schwimmer nie był pewniakiem.

Mnie książka bardzo się podobała. Co prawda spodziewałam się, że będzie stricte o eksperymencie Rosenhana, ale nie przeszkadza mi, że poruszała również inne wątki. Myślę, że to naprawdę dobra książka popularnonaukowa - jedyne co, to przydałoby się zmienić jej opis

Znacie książki Adama Kay'a, który w dość humorystyczny sposób porusza temat służby zdrowia? Przed wami kolejny tego typu twórca Max Skittle, który postanowił podzielić się z czytelnikami swoją medyczną wiedzą w dość lekki, przyjemny i z poczuciem humoru sposób.Lekarz ci tego nie powie to ciekawa pozycja, która rzeczywiście odpowiada na z blubru np. dlaczego musimy długo czekać na wizytę u lekarza, a kiedy do niej dojdzie, to trwa ona zazwyczaj nie więcej niż 10 minut? Co lekarze w głębi duszy myślą o swoich pacjentach? Mam jednak wrażenie, że nie do końca wykorzystano potencjał samego autora, jak i tego, co chciał przekazać. Im bliżej końca książki było, tym ja coraz bardziej się nudziłam, bo zbyt monotonnie się robiło. Ode mnie 6/10. Pan Max jest lekarzem medycyny rodzinnej i za pomocą swojego pamiętnika opisuje swoje doświadczenia ze swojej praktyki zawodowej. Jest to inna powieść, od Będzie bolało Kay'a, bo akurat w tej powieści humor aż tak się nie wybija na pierwszy plan i autor też skupia się na swoim życiu osobistym, ale podejście obu autorów do służby zdrowia jest podobne.