Rosyjski kochanek

Ciekawy tytuł, frapująca okładka i zachęcający opis od wydawcy - to przyciągnęło mnie do tej książki. I nie zawiodłam się. Powieść bardzo wciągająca, niesamowita akcja, piękne okoliczności przyrody (Bieszczady), tajemniczy hodowca owiec i zagubiona dziewczyna z dużego miasta... Co z tego wyniknie? Nie będę zdradzała szczegółów, bo byłby to spojler. Bardzo zachęcam do lektury. Wielka szkoda, że ten doskonały debiut przez 12 lat nie doczekał się następcy.

Ona ma męża, on ma żonę, oboje poukładane życie jednak nie potrafią o sobie zapomnieć. Teresa i Marcin mimo że nie widzieli się od wielu lat to ciągle są obecni w życiu drugiego, uczucie wraca nagle i wybucha niczym wulkan. Ukradkowe spotkania, wspólnie spędzone noce, na nią czeka mąż i dzieci, jego żona leży w szpitalu i walczy o donoszenie ciąży. W przeszłości też mieli partnerów a mimo to spotykali się jak dwoje kochanków, wspominają ten czas ona dochodzi do wniosku że jakby wyzwał jej miłość to rzuciłaby dla niego wszystko, a on że gdyby ona dała mu tylko jakiś znak byłby z nią na zawsze, niestety ten czas już minął a oni musza postanowić co dalej robią ze swoim uczuciem, ze swoim życiem. Temat trudny ale dobrze napisany, samo ujęcie go w książce super ale wkurzała mnie główna bohaterka, Teresa, sama nie wiedziała czego chce, chwilami zachowywała się jak duże, rozkapryszone dziecko, nie patrząc na innych dążyła do swojego celu raniąc po drodze innych. Warto przeczytać.

Zdecydowanie to dla mnie nr 1 wsród ksiązek. Przeczytana przynajmniej kilka razy, na przestrzeni 20 lat, mimo uplywu czasu za każdym razem porusza tak samo mocno. Napisana pięknym jezykiem, o trudnych życiowych wyborach, które jak świat światem, były, są i będą. Uwielbiam i wracam do niej co jakiś czas

Trudne relacje dwóch niemieckich kobiet., posiadaczek majątku na Pomorzu. Oprócz rodzinnych więzów nic je nie łączyło, aż do czasu... Wydarzenia II wojny światowej oplotły je pewną tajemnicą. Pokazały również w przejrzysty sposób, że oprawcą może być każdy, niezależnie jakiej jest narodowości. Polecam.

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.

Bardzo dobra pozycja choć mam skrajne uczucia. Oczywiście nie żyłam w tym podłym czasie a promyk szczęścia w tej szarości pewnie był jak miód. Odważna kobieta z ogromnym sercem, doświadzczona przez los a jednak otwarta na miłość. Zazdroszczę determinacji, miłości bezwarunkowej i listów oczyszczających... Polecam

Książkę czyta się lekko i przyjemnie, jednak w moim odczuciu jest to taka bajka dla dorosłych. Ciekawa historia, ale absolutnie niewiarygodna. I nie mam tu na myśli głównego zamysłu fabuły - Polka uratowana z więzienia na Pawiaku przez wysoko postawionego niemieckiego oficera. Bohaterowie cudem wychodzą bez szwanku z każdej możliwej opresji, końcówka powieści wręcz zahacza o absurd z serii "zabili go i uciekł". Odrobina naturalizmu w powieści urealniłaby przeżycia bohaterów. Polecam, jeśli ktoś ma ochotę na romans rozgrywający się w czasach II wojny światowej, jednak z nastawieniem na brak ciekawie zarysowanego tła historycznego i pewnej dawki realizmu.

"Niech wieje dobry wiatr, niech sypie biały śnieg..." Linda Olsson stworzyła przepiękną poetycką opowieść o życiu, samotności i prawdziwej przyjaźni, jaka może połączyć dwoje ludzi bez względu na wiek, majątek, status społeczny, czy wykształcenie. 30-letnia Veronika wynajmuje dom w małej szwedzkiej wiosce, na uboczu, aby tam odzyskać równowagę po traumatycznych przeżyciach, jakich niedawno doświadczyła. Ma zamiar napisać tutaj swoją drugą książkę, na którą pomysł od jakiegoś czasu kiełkuje w jej pamięci. Jedyną bliską sąsiadką pisarki jest Astrid - starsza, trochę zdziwaczała kobieta uznawana we wsi za wiedźmę. Pierwsze spotkanie tych dwóch kobiet różniących się od siebie niczym lód i woda nie zwiastuje wcale silnej więzi, jaka z czasem połączy obie bohaterki. Okazuje się jednak, że tak różne osobowości, które dzieli różnica pokoleń mają ze sobą wiele wspólnego i mogą pomóc sobie nawzajem. Veronika odzyskuje spokój duszy, leczy rany, jakich ostatnio doświadczyła i zaczyna inaczej postrzegać otaczający ją świat. Wycofana i ekscentryczna Astrid powoli ponownie otwiera się na świat i ludzi, wspólne rozmowy pomagają jej oczyścić się z tłumionej nienawiści, pokonać lęki i wyprzeć złe wspomnienia, które całkowicie zawładnęły jej umysłem. Przywykła do samotności staruszka zaczyna doceniać obecność drugiej osoby, niezobowiązującą pomoc, miłe gesty i życzliwe słowa. Veronika doświadcza wiele dobroci i otrzymuje całe pokłady życiowej mądrości uczestnicząc w rozrachunku swojej sąsiadki z życiem. "Niech wieje dobry wiatr" to słodko gorzka opowieść niosąca wiarę w drugiego człowieka i nadzieję na spokojne życie bez nienawiści, lęków i wyrzutów sumienia. Historia jest pięknie napisana, a właściwie namalowana słowem. Autorka tworzy prawdziwie liryczne pejzaże, których dopełniają tajemnicze i magiczne, melodyjnie brzmiące, szwedzkie cytaty oraz całe fragmenty wierszy najpierw podane w oryginale, a potem przetłumaczone. Przeżyciom obu kobiet towarzyszy nastrojowa muzyka i... smak poziomek. Pani Olsson jest doskonałą obserwatorką nie tylko otaczającej przyrody, ale i ludzkich uczuć. O takich sprawach jak śmierć, czy wykorzystywanie seksualne dziecka pisze z ogromną delikatnością i taktem. I może właśnie dzięki tej subtelności dostarcza czytelnikowi tak wielu emocji i wzruszeń, że trudno się z nimi zmierzyć. Powieść jest dogłębnie przemyślana, nic jej nie brakuje, ani nie ma w niej nic zanadto. Pozostaję pod ogromnym wrażeniem tej opowieści. Jest to jedna z niewielu historii, do których na pewno powrócę i jedna z tych książek, dla których znajdzie się na stałe miejsce w mojej biblioteczce. Sięgnijcie koniecznie po tę powieść, a sami się przekonacie, jak trudne może być życie i jak ogromne emocje. Polecam.

Zgadzam się z opiniami, że początkowo treść nie porywa, Później czyta się ją jednym tchem, ale od pierwszych stron zachwycił mnie język, a to najbardziej cenię. Mamy różne gusta i treścią można do mnie nie trafić, ale język to podstawa. Po tym poznaje się wartość pióra. Szczerze polecam.

Książka zupełnie nie w stylu, który zwykle czytam. Mimo to dość ciekawa, zwłaszcza wątki historyczne, opowieść rodzinna. Część współczesna nieco banalna, ale nieźle napisana i czytało się przyjemnie. Żałuję, że na zakończenie pewne wątki nie zostały rozwinięte i zamknięte, ale podejrzewam, że autorka pozostawiła to wyobraźni czytelnika, przeprowadzając go przez perypetie do spokojnego miejsca, gdzie wszystko zaczyna się jakoś układać.

Pamiętam, że czytałam ten zbiór kilka lat temu w czasie wakacyjnego urlopu. Jedne lepsze, inne gorsze, tak właśnie często bywa z antologiami. Moim zdaniem to fajna lektura nie tylko na lato. Dobrze się przy niej relaksuje, może być też na jesienne i zimowe wieczory.

"Dlaczego życie obchodzi się tak okrutnie z tymi, którzy służą mu najbardziej lojalnie ? Dlaczego ? Czemu właśnie z tymi ? Miał szczęście. Musiał czekać czterdzieści siedem lat, żeby zrozumieć, co tak naprawdę celebrowała Anouk, gdy posyłała wszystko do diabła, mówiąc: Najważniejsze, że żyjemy." "Brzuch kobiety to najbardziej tajemnicze miejsce na świecie, najbardziej wzruszające, najpiękniejsze, nawet, niech ci będzie, najbardziej sexy, jak piszą w tych twoich głupich gazetkach [...] Zakryj go. Nie pozwól sobie tego odebrać... Nie odgrywam tu przed tobą jakiegoś stróża moralności, tu nawet nie chodzi o przyzwoitość... Tu chodzi o miłość... Różni faceci będą próbowali wyobrażać sobie rozmiar twojego tyłka albo kształt twoich piersi i to będzie normalna sprawa, ale brzuch zachowaj dla tego, którego pokochasz..." "Szok. Stan szoku. [...] To jest wtedy, gdy ból jest tak duży, że mózg przez pewien czas odmawia wykonywania swojej pracy przekaźnika."

Życie! Często słyszę taką „pocieszającą” odpowiedź na wyliczane skargi ludzi zmęczonych kapryśnością, niesprawiedliwością czy bezwzględnością losu. I gdyby taka rozczarowana osoba zapytała mnie dlaczego tak jest, a nawet być musi, podsunęłabym jej tę książkę, która jak żadna inna, bez silenia się na wielką filozofię bytu i niebytu, w sposób przystępny, a przede wszystkim obrazowy i niestety bolesny, odpowiada na te, a dla osób bardziej wnikliwych, również i inne pytania. Ja znalazłam w jej przeogromnym bogactwie fabuły kilka paraboli, mając świadomość, że jest ich tyle, ilu ludzi ją czytających. Dla mnie przede wszystkim tłumaczy, że życie jest jak matka cierpiąca na rozszczepienie osobowości. Jednego roku, dnia, godziny czy nawet minuty głaszcze człowieka po głowie stawiając na piedestale wiary w jego możliwości, by prawem koła fortuny w jednej chwili, z mocą furii nienawiści, zrzucić z niego, pogrążając człowieka w depresyjnej niemocy i bezsilności wobec jej chwiejnej natury. A my, ludzkie dzieci, mimo wszystko, kochamy to piękne i niebezpieczne, dające i odbierające, budujące i niszczące nas życie całą duszą i sercem całym, jednocześnie go… nienawidząc. I tylko od nas samych zależy czy nas złamie, wypaczy, okaleczy, skrzywi czy wyposaży w zerodniowy exploit, „hakus pokus”, zaklęcie, na które nie ma przeciwzaklęcia. Tajemniczy, indywidualny, osobisty, nieznany nikomu innemu kod łatania dziurawego życia czyniąc go krainą szczęścia. Opowieść o dwoistości życia w tej książce również musiała być dychotomiczna. Począwszy od dwóch jej współtwórców różniących się wszystkim. Płcią mającą wpływ na postrzeganie świata i logikę myślenia męskich i kobiecych postaci, miejscem zamieszkania (Polska-USA) wprowadzającym polskich bohaterów w amerykańską rzeczywistość, dorobkiem zawodowym (autorka kilku książek – strateg zarządzania) gwarantującym solidny warsztat pisarski i wiarygodną zawartość merytoryczną powieści oraz doświadczeniem życiowym, osobistym – ten czynnik X nadający powieści cech indywidualnych, specyficznych twórczego duetu. Poprzez dwoje, wiodących bohaterów powieści o różnych doświadczeniach z przeszłości, dających mi możliwość podwójnego spojrzenia na opisywane wydarzenia z perspektywy osoby wchodzącej w nowe środowisko pracy (pani psycholog) i osoby będącej jego wieloletnim członkiem (informatyk). Dwoje ludzi opisujących rodzącą się najpierw nieufną znajomość, potem ostrożną przyjaźń, przekształcającą się powoli w bardziej zażyłe uczucie, widziane i opowiadane naprzemiennie z perspektywy kobiety i mężczyzny, kiedy nielubiana niepewność, zawsze towarzysząca zauroczeniu, mogła być zastąpiona pewnością tego, co czuje druga strona rodzącej się miłości. Antagonistyczny charakter środowiska hakerów podzielonych cienką, delikatną linią na tych dobrych, chodzących w białych kapeluszach po słusznej stronie mocy i tych złych z czarnymi kapeluszami na głowach, którą tak bardzo łatwo przekroczyć, zmieniając niepostrzeżenie kolor nakrycia głowy. Dwa światy, w których żyje współczesny człowiek – ten realny i ten wirtualny, który w rękach szalonego hakera może być równie niebezpieczny co namacalna rzeczywistość za oknem. Dwutorowość czasu. Teraźniejszego z toczącymi się coraz szybciej, wciągającymi mnie niczym wir, wydarzeniami tu i teraz, przerywanego retrospektywnymi migawkami świadomości z przeszłości Beaty i Roberta. I wreszcie na podwójnym obliczu miłości skończywszy. Pozwalającej z jednej strony na zaspokajanie potrzeby seksualnej z wieloma partnerami, by z drugiej strony skazać na zatracenie się w szaleństwie uczucia tylko do jednej, prowadzącego do samozniszczenia zawodowego czy nawet samobójstwa. Jednym słowem schizofrenia życia i jego przerażające mnie cechy – chaos, nieprzewidywalność, ambiwalentność, zmienność, dwubiegunowość, w którym ja pełnię rolę odbijanej piłeczki od skrajności do skrajności, a w którym jakoś sobie daję radę, jakoś żyję, a nawet uwielbiam je. Dlaczego? Bo znalazłam swój „hakus pokus”, na znalezienie którego każdy ma szansę. I to jest ta optymistyczna myśl w tej powieści. Ale… Nie zachowałaby ona swojej zasady dwubiegunowości, gdyby podsuwała tylko tą jedną. Jest jeszcze druga, pesymistyczna – jeśli jestem sierotą życiową o niskim poziomie inteligencji emocjonalnej, społecznej czy intelektualnej to nie mam szansy na znalezienia hasła, nawet gdybym szukała go wieczność. Życie to gra dla najlepszych hakerów. Piekielnie niebezpieczna, bo nieprzewidywalna i dla ludzi gotowych do niekonwencjonalnych zachowań. A co z normami moralnymi? Zawsze mogę stanąć po dobrej lub złej stronie mocy. Wybór należy wyłącznie do mnie. Niesprawiedliwe? Życie! http://naostrzuksiazki.pl/

Bardzo emocjonalnie napisana książka, a właściwie pamiętnik młodej Kobiety, która dowiaduje się, że jest chora na raka. Opisała swoją terapię, ból, emocje jakie przechodziła oraz wiarę - która towarzyszyła jej do samego końca - w wyzdrowienie. Wsparcie jakie dawał jej mąż i bliscy. Niestety choroba bardzo szybko postępowała i Tamara odeszła. Książkę dokończył jej mąż. Nigdy w życiu się tak nie spłakałam czytając książkę. Ale to książka prawdziwa, o życiu, o cierpieniu, o pożegnaniu, o tym wszystkim co ludzkie. O tym co prawdopodobnie dotyczy każdego z nas, bo rak dotyka dziś ludzi wokół nas prawie tak często jak grypa. Nie wiem czy ją polecam, bo to książka bez grama ściemy, szczera, odważna, a emocje jakie niesie jej przeczytanie odczuwam nawet dziś. Jeśli masz odwagę na taką lekturę to przeczytaj... Tamara bierze czytelnika w swoją ostatnią podróż w życiu. Ta książka zostanie w Tobie na zawsze...

Opowieść o kobiecie, która staje na rozdrożu, stawia wszystko na jedną kartę i po śmierci ojca postanawia rozwikłać tajemnice niezwykłego zniknięcia swej matki. Monika dziedzicząc po ojcu dom, rzuca pracę, kończy dotychczasowy związek, dla którego nie widzi przyszłości i wyrusza w podróż w rodzinne strony.Jedynymi wskazówkami, którymi może się posłużyć jest dokumentacja i list jaki ojciec pozostawił w kieszeni płaszcza. Monika dociera do ludzi,którzy pomagają jej odkryć rodzinne losy. W trakcie poszukiwań, oprócz rozwikłania zagadki rodzinnej, poznaje miłość swojego życia- Stefana. Wciągająca historia z zaskakującym zakończeniem. Warta przeczytania.

Przejmująca opowieść dziecka o tragedii Holocaustu. Dziecka, które właściwie nigdy nie mogło być dzieckiem. Obok brutalnej rzeczywistości getta poznajemy powojenną rzeczywistość, w której dzieci boją się rodziców powracających z obozów, a koleżanki w klasie są "równie obłąkane jak wszyscy inni". Nawet roztrzaskana na podłodze lalka nasuwa bohaterce na myśl roztrzaskane przez gestapowca dziecko w getcie. To również kolejne dzieło udowadniające, że wciąż brakuje odpowiedniego języka na wyrażenia piekła Holocaustu. W powojennej opowieści dziewczynki przejmujący jest brak rozmowy z matką. Sposobem matki na przetrwanie jest niestety milczenie, co ma fatalne skutki w życiu jej córki. Serdecznie polecam.

Tym zbiorkiem otwierałam równe 2 lata temu swoją przygodę z katalogowaniem książek 🌞 Chodził za mną już od dłuższego czasu, a reread tylko utwierdził mnie w konieczności przyznania mu jeszcze jednej gwiazdki w ocenie. Przyjemna to była lektura - momentami przesłodzona, ckliwa, ale świąteczna aura nakazuje wybaczać to i owo, czy nie? Z oczu polało się trochę słonej wody, to nie wstyd. Powiew starych, dobrych czasów, z jedyną taką energią, bez technologicznego przepychu (KIEDYŚ TO BYŁO)... Stetryczała Oliwia poczuła się utulona ❤

Bardzo ciężka, ponura, przerażająca. Wciągnęła mnie i czytałam w miarę szybko, ale przez cały czas utrzymywał się mroczny, nieprzyjemny nastrój. Momentami było obrzydliwie. Do tego bohaterzy wykreowani tak, że nie da się polubić żadnego. Ani przywiązać do żadnego. Książka jest dobrze napisana, zostaje w głowie, jest naprawdę mocna, ale następnym razem sięgnę po coś przyjemniejszego:)

jakże strasznie chciałem udusić autora za ostatnie 3-4 strony.... i nie chodzi nawet że fabuła zakończenia jest zła - fatalny jest sposób w jaki została napisana (jakby zamiast przyłożyć ostatnie genialne machnięcie pędzla, autor postanowił napisać parę słów bo spieszy się na pociąg) zakończenie powinno być wprawieniem nas w stan, że właśnie skończyło się coś ważnego/wartościowego, a tu było w porównaniu do reszty mdłe literacko... cała książka jest bardzo plastyczna (nie pamiętam kiedy ostatni raz tak uważnie czytałem opisy), wszystko jest w punkt: zdarzenia, emocje, realia tamtego świata, bohaterowie i nawet przykra prawda o nas samych - o małostkowości, słabości charakterów, niepewności, ale także o tym, że czasem potrafimy wykrzesać z siebie coś pięknego wreszcie jakaś książka, która pokazała jak bardzo ułomni jesteśmy w większości naszego życia i jak rzadkie są chwile, w których możemy się poczuć dumni z nas samych czytałem z myślą, że książka otrze się o wybitność, a te ostatnie strony... eh niemniej poza tym to świetna książka i mimo wszystko warto

Adela cały czas się oszukuje. Od ośmiu lat jest mężatką i już dawno zorientowała się, że wybór małżonka zdecydowanie jej się nie udał. Boi się wszelkich zmian. Szuka pretekstu żeby zakończyć to nieudane małżeństwo, a jednocześnie argumentów, że powinna w nim trwać. Jej argumenty, żeby trwać w tym związku są wręcz denerwujące. Złości mnie jej tchórzostwo, nie mogę się nadziwić jak inteligentna, wykształcona kobieta może trwać w czymś co jej nie odpowiada tylko dlatego, że może być gorzej. Tym bardziej, że ten jej Marian to arogant, gbur i dupek z rozdętym ego. A do tego teściowie, którzy decydują jaka ma być ich synowa. Dziewczyna ma przerąbane nie tylko w małżeństwie, ale i z własnymi rodzicami. Zachowują się tak, jakby należeli do jakiejś sekty. Aż trudno uwierzyć, że coś takiego jest jeszcze możliwe! Matka jest koszmarna! Ma w głębokim poważaniu szczęście własnych córek. Zafiksowana na religii i nic się nie liczy. I pewnie ta tresura, którą Adela przeszła w domu rodzinnym pozostawiła w niej strach przed miłością i zaangażowaniem się w związek, który by był satysfakcjonujący uczuciowo.