Rety, kotlety! Babciu!

Kolejna książka z tej serii. Tym razem jednak przeznaczona dla dzieciaków z pierwszych klas szkoły podstawowej. Myślę, że nawet do 12 roku życia. Schemat budowy dokładnie taki sam. Część dla rodziców, doskonale przygotowująca je do pracy z dziećmi po przeczytaniu tekstów. I część dla dzieciaków. Dużo syntetycznie podanych wskazówek. Bez zbędnego tekstu. Oszczędzamy tym samym czas na samą zabawę z dziećmi. Gorąco polecam.

Zaczynajac od pozytywów, to jest tak, że mój prawie 7-letni syn słucha tych historii z dużym zaciekawieniem, co wcale nie jest takie oczywiste, bo chłopcy w tym wieku interesują się ninja i postaciami z gier, a tu mamy ciekawe i faktycznie mądre historyjki. Minus za brak morału, brakuje wytłumaczenia, być może jest to specjalny zabieg, aby rodzic porozmawiał z dzieckiem i sam od siebie dodał… Minus również za język, nie jest to coś na wysokim poziomie, ale swoją rolę spełnia.

"Głodne buty" to kontynuacja "Żużu". Autorka pięknie pisze o życiu człowieka z rytmem przyrody, o życiu rodziny wielopokoleniowej. Znajduje szczęście w małych rzeczach, pokazuje jak można się cieszyć niemal wszystkim, tylko trzeba to "wszystko" zauważyć. Z książki bije ciepło, miłość i dobroć. Polecam!

"Dawno, dawno temu w krainie, której nazwy nikt już nie pamięta..." Tak rozpoczyna się piękna "Baśń o dębowym sercu". Gatunek literacki, który kiedyś był nieodzowną częścią literatury dziecięcej, a w ostatnich współczesnych czasach jest rzadkością w wielu wydawnictwach i księgarniach, co tym bardziej skłoniło mnie, by sięgnąć po tę właśnie książkę. Oczywiście czytam też i klasyczne, znane baśnie i bajki, które w dzieciństwie kreowały mój świat, moją wyobraźnię, zabierały do świata magii, wielu królestw, wróżek, smoków, prawdawnych legend, podań i wierzeń, walki dobra ze złem. Kiedyś było to bardzo popularne, bo na kanwach baśni Andersena czy braci Grimm, wyrosły pokolenia na całym świecie. Na obecne czasy autorzy piszą bajki mocno osadzone na lata współczesne, które mają kompletnie inne problemy, niż te choćby sprzed wieku. Ale i kiedyś i dzisiaj niektóre tematy ciągle są ponadczasowe. Autorzy piszą i uczą o szlachetności, miłości, dobroci ale już sięgają po inne formy i środki stylistyczne, też są to treści edukacyjne i kończące się mądrym przekazem. Chcemy jednak poczuć tę magię i przeniknąć do świata "Niekończącej się opowieści", przeżyć przygodę jak Atrey czy Bastian. Przenieść się do krainy fantastycznych postaci. Tak oto poznajemy w tej historii, do której zabiera nas autor Artur Jasiński wioskę i jej mieszkańców, których największym problemem jest susza i klęska nieurodzaju. Rośliny, krzewy, drzewa przestały rosnąć, nie ma upraw, a co za tym idzie, ludziom zaczyna doskwierać bieda i głód. W tej wsi przez wszystkie lata żyło się bardzo dobrze i dostatnio, ludzie byli szczęśliwi, uprawiali ziemię, niczego im nie brakowało. Nikt nie wiedział, dlaczego nagle ich piękną krainę nawiedziła taka susza, że nic zupełnie nie rosło. Jedynym źródłem, które ich jeszcze utrzymywało była studnia. Ludzie zebrali się i uzgodnili, że nie pozostało im nic innego, jak opuścić wioskę i ruszyć w inne nieznane miejsce, bo tu czeka ich już tylko śmierć. Za całą sytuację oskarżyli stojące nieopodal o 162 kroki drzewo. Tylko ono się utrzymywało, kwitło i wiało od niego grozą. Ludzie się go bali, było niedostępne. Zaczarowane? Magiczne? Nikt nie odważył się do niego podejść lękając się o własne życie. Ale jak to w baśniach i bajkach bywa, pojawił się jeden odważny śmiałek, niczym Szewczyk Dratewka, który postanowił, że uratuje całą wioskę i przede wszystkim swoją mamę, którą bardzo kochał. Nie bał się dębu, miał czyste odważne serce. Mały Antoś, bo to właśnie ten uroczy chłopiec, ruszył pod osłoną nocy pod drzewo, aby z nim porozmawiać. Poznał całą historię, poznał prawdziwy powód i historię dębu oraz dlaczego jest susza I nieurodzaj w wiosce. To chciwość ludzka i zazdrość i podłość, niegodziwość - najgorsze ludzkie cechy sprawiły, że serce człowieka osnute zazdrością i chciwością poprzez czarną magię i ręce czarnoksiężnika wyrwały z ufnego i kochającego ludzi drzewa jego serce. Dąb bez swego serca, bez mocy, które niósł wszystkim dookoła i roślinom i zwierzętom i ludziom obumierał, a wraz z nim cała reszta. Płakał nocami nad swym i ludzkim losem, stąd była woda w studni. Jakże Antoś zapłakał i się wzruszył. Postanowił, że uczyni wszystko, by pomóc biednemu drzewu. Czy małemu chłopcu wystarczy odwagi? Czy uda mu się odzyskać od nikczemnego czarnoksiężnika Agenora serce drzewa? Czy ta niewielka siła chłopca będzie w stanie pokonać magię, złe czary i przede wszystkim zło zasiane w ludzkim sercu? Ta baśń jest krótka, ale jakże treściwa, chwytająca za serce i skłaniająca do refleksji, przemyślenia. Przyznam się, że w kilku miejscach zakręciła mi się łezka w oku. Zawiera wszystko to, co powinno się znaleźć w dobrej opowieści dla dzieci. Obraz całego społeczeństwa zbudowane w interesującej historii z dobrymi i złymi bohaterami, gdzie toczy się walka dobra ze złem, gdzie dobro zwycięża, a zło zostaje ukarane. Znajdziemy w niej motywy, jakimi kierują się bohaterowie: mały Antoś, drzewo czy zły czarnoksiężnik, a nawet jeden chciwy mieszkaniec wioski. Zawarte cechy takie jak: odwaga, męstwo, dzielność, pokonywanie trudności wbrew nadziei, dobroć, czyste serce, miłość. I te ze strony drzewa, które pomimo że cierpiało i dostało cios od człowieka, nie przestawało kochać i dalej się poświęcać. W baśni ta druga mroczna strona czarnoksiężnika też potrafi wzbudzić wiele emocji, które zaciekawione dziecko będzie oceniać, a może nawet lekko być wystraszone i przejęte. Tu ważny jest też czas, bo Antoś musi zdążyć, musi przed nastaniem dnia odzyskać skradzione serce drzewa. Jeśli tego nie zrobi wszystko przepadnie, a dąb umrze. „Baśń o dębowym sercu” pięknie opisuje przyjaźń, jaka nawiązała się między małym chłopcen, a starym drzewem. To także opowieść o złożonej ludzkiej naturze, o ludzkich zaletach i niestety wadach. Jest też szersza perspektywa, która ukazuje, jak człowiek traktuje naturę, czy ważne jest dla niego środowisko, otaczająca go przyroda. Uświadomienie sobie tak istotnej sprawy, że bez świata fauny i flory, życie ludzkie nie istnieje. Jesteśmy od siebie zależni, współodpowiedzialni za wszystko dookoła. To natura, jak w książce symbol drzewa, utrzymują człowieka przy zdrowiu i życiu, zapewniają dobrobyt, dobrostan. Dobrze zatem, że książka poprzez baśniową historię przybliża ten temat i nie pozostawia dzieci, małych czytelników bez pochylenia się nad tym, jakże ważnym na obecne czasy problemem. Pokazana jest siła i wielka odwaga małego chłopca, który sam stanie do walki ze złem. Pokazana jest właściwa postawa, godna naśladowania, utrwalająca dobre wzorce, aby dbać o środowisko. Wedle przekonań i nauk płynących że "czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci". Stare dobre porzekadło. Ta książka idealnie spełnia swoje zadanie ucząc dzieci świadomości i szacunku do świata przyrody, co na pewno będzie odbiciem w przyszłości, zaprocentuje, można by śmiało rzecz - zaowocuje. Książka "Baśń o dębowym sercu" to klasyka oferująca barwną i ciepłą, prostą w przekazie historię nieustannie toczącej się batalii dobra ze złem, w której stawką jest istnienie ludzi, w tym wypadku całej wioski i innych okolicznych krain również zatrutych przez złego czarnoksiężnika. Jest przygoda, odwaga, poświęcenie, a nawet "uwielbiany przeze mnie w bajkach motyw smoka". Książka uczy empatii, rozwija uczucia wyższe, zdolność myślenia, przewidywania, ponoszenia konsekwencji, uczula na ból i łzy, uwrażliwia. Cierpią nie tylko ludzie, ale wszystkie żyjące istoty na Ziemi. To ważna lekcja! Całości przekazu dopełnia również szata graficzna Pawła Kasperka. Zaprezentował ciekawe, przyjemne dla dzieci ilustracje, które będą zachętą, kiedy mama lub tata przeczytają dziecku tak malowniczą i pięknie zilustrowaną bajkę. Autor używa też starannego języka bez zbędnego epatowania przemocą. Schemat jasny, prosty i oczywisty. Choć Antek się boi, znalazł w sobie odwagę, by uratować drzewo i całą wioskę. Uwierzył w siebie, jego dobre, czyste serce zwyciężyło! Ostatnia szansa ratunku została pomyślnie wykorzystana. Książka jest bezpieczna dla małych dzieci i jak na baśń przystało, zawiera morał i mądry przekaz, który staje się wskazówką na resztę życia! Antoś to świetny, super mały bohater, a stare drzewo, to siła i dostojeństwo, wielka niezachwiana wiara, dobroć pomimo doznanej krzywdy, odpowiedzialność i miłość do człowieka, niech ona nas niesie, niech nas otula i strzeże, abyśmy też odwdzięczali się przyrodzie, dbali o nią, nie niszczyli, nie dewastowali Matki Ziemi. Szacunek ludzi do natury, aby kolejne pokolenia też mogły cieszyć się jej magią, urodzajem i pięknem. Spotkanie z "Baśnią o dębowym sercu " to wielka przyjemność, emocje, wzruszenie dla każdego czytelnika. Kraina dziecięcych marzeń, fantazji, przygody i mądrości. Wszystkich zachęcam do sięgnięcia po tę jakże wartościową książkę. Przeczytajcie ją Waszym dzieciom. Serdecznie polecam. Miłej lektury :)

Lubicie wspominać minione lata? Każdy z nas posiada wspomnienia z przeszłości, które wracają do nas na różnych etapach naszego życia. W zależności od nastroju wracamy do zdarzeń, które były dla nas wyjątkowo ważne. Chciałabym przedstawić Wam wspaniałą historię pewnej rodziny, historię pewnego dzieciństwa. Mania, bohaterka opowieści pokazuje młodym czytelnikom jak barwny jest otaczający nas świat. Jak radość z drobnych spraw potrafi pokolorować szarą rzeczywistość. W życiu czasem jest dobrze a czasem źle ale nie można się poddawać, trzeba iść do przodu i próbować znaleźć wyjście z każdej sytuacji. To cenna lekcja życia, cenna opowieść do której będziemy często wracać. Muszę dodać, że inspiracją do napisania książki "Żużu", były wspomnienia autorki z dziecięcych lat.

Wspaniała książka ukazująca jak ważna w życiu jest tolerancja, akceptacja i siła marzeń. W przystępny sposób pokazuje, że bycie innym wcale nie znaczy gorszym, a ocenianie innych przed ich poznaniem może być bardzo mylące. Książka ukazuje również, że każdy może się zmienić, tylko wystarczy dać mu szansę. Razem z synkiem polecamy gorąco! :)

Kolejna pozycja tej autorki, równie dobra. Tym razem książka rozpoczyna się 10 prawami dżungli, a kolejne bajki do nich nawiązują . Odwaga, urzejmość, wrażliwość, współpraca i autonomia to tylko niektóre rzeczy, o których bajki mówią. Po każdej z nich jak zwykle następuje dział z krótkimi radami dla rodziców oraz propozycje zabaw. Książka jest bardzo przydatna dla tych rodziców, którzy nie mają pomysłów na zabawę z dzićmi. Tłumaczy także, bardzo fachowo, jak postępować z dziećmi, aby dać im jak największy i najlepszy "bagaż" pozytywnych cech. Między bajkami jest spójność. Ci sami bohaterowie. Dzieci poznają też leśne zwierzęta i ich obyczaje. Naprawdę warto mieć tę pozycję w domu. Polecam.

„Mądre bajki. Przyjaźń” to zbiór 15 krótkich opowiadań. Różnią się one tematem, bohaterami oraz ładunkiem emocjonalnym. Część z nich doprawiona jest szczyptą fantazji czy czarów, część zaś toczy się w realnym świecie, dlatego każdy znajdzie tu coś dla siebie. Przede wszystkim jednak każda historia poruszy ważną kwestię, choć wbrew tytułowi nie zawsze będzie ona związana z przyjaźnią. O czym więc przeczytacie? W tej książce Agnieszki Antosiewicz poznacie między innymi Antka, który bardzo pragnie mieć psa. Rodzice nie są przekonani do jego pomysłu, gdyż obawiają się, że chłopiec jedynie na początku będzie przykładał się do obowiązków, związanych z posiadaniem pupila. Postanawiają jednak sprawdzić wytrwałość syna i zabierają go do schroniska. Czy chłopiec znajdzie tam czworonożnego przyjaciela? I czy wystarczy mu determinacji, by zdobyć zaufanie pieska? Na kartach książki spotkacie także Tolę i Julka, którzy mają wybrać się na wakacje na wieś. Nie do końca są zadowoleni z perspektywy spędzenia letniego miesiąca u babci, gdyż obawiają się, że na wiejskim podwórku nie czeka na nich zbyt wiele atrakcji. Owszem, pyszne naleśniki z serem, przygotowane przez gospodynię poprawiły nieco humory kapryśnemu rodzeństwu, ale dzieci nadal wydawały się markotne. Jednak następny dzień przyniesie coś, co sprawi, że pobyt na wsi stanie się ciekawą przygodą. Jak miną wakacje Toli i Julka? Sprawdźcie sami! Opowiadania, zebrane w książce „Mądre bajki. Przyjaźń” pokażą młodym czytelnikom, jak ważna jest dbałość o relacje. Dzieci będą miały okazję przeczytać o różnych przygodach, a każda z nich będzie cennym doświadczeniem. Kasia, która jest odrobinę niecierpliwią dziewczynką pokaże, że uważność jest bardzo ważną cechą, która niezwykle pomaga w codziennym życiu. Historia krasnoludka Pompona pomoże dzieciom docenić to, co mają. Zaś przygoda wiewiórki Kitki i mieszkańca pewnej dziupli będzie świetnym przykładem tego, że nie należy nikogo oceniać po wyglądzie! Książka Agnieszki Antosiewicz to niezwykle ciekawa publikacja dla młodszych dzieci. Zebrane w niej opowiadania napisane są prostym i przystępnym językiem. Każda historia jest ciekawa, a co najważniejsze, przedstawieni w niej bohaterowie nie są idealni. Mają swoje zalety, ale i wady, nad którymi pracują. Opowiadania nie dają gotowych rozwiązań, ale skłaniają maluchy do refleksji. Lektura tej książki będzie świetnym wstępem do rozmowy o relacjach, emocjach i zachowaniach, które składają się na naszą codzienność. Dlaczego nie należy się przechwalać? Jak mogą skończyć się niemiłe żarty? Dlaczego warto znaleźć czas na zabawę? Jak znaleźć szczęście i bogactwo tam, gdzie na pierwszy rzut oka go nie widzimy? O tym wszystkim przeczytacie właśnie w książce „Mądre bajki. Przyjaźń”. Gorąco polecam książkę „Mądre bajki. Przyjaźń” dzieciom od 5. roku życia. Czytelnicze Podwórko

"Mądre bajki" to kolejny zbiór, tym razem 19 bajek, od wydawnictwa Greg, skierowany dla dzieci w wieku przedszkolnym. W tym tomie rodzice wraz z ludzkimi i zwierzęcymi bohaterami poszczególnych bajek będą próbowali wytłumaczyć dzieciom czym jest miłość, tolerancja, szczęście, zazdrość, dlaczego ktoś odchodzi i co to oznacza, jak zwalczyć w sobie przykre emocje, jaka jest wartość rodziny, czym jest odpowiedzialność czy odwaga. Książka pełna mądrości i pozytywnych cech. Ale autorka nie boi się również pokazywać złych emocji - mało tego - pokazuje dzieciom jak bardzo ważne one są i jak sobie z nimi radzić nie bagatelizując ich, lecz w pełni akceptując własne uczucia. To zarówna nauka dla dzieci jak i rodziców. A może nawet przede wszystkim dla rodziców, bo to my, dorośli, mamy tendencję do bagatelizowania negatywnych uczuć, co nie jest niczym dobrym. Każdej bajce towarzyszą barwne ilustracje, dzięki którym dzieci mogą się bardziej wczuć w czytaną właśnie historię. Ułatwiają również zrozumienie jej treści i skłaniają do przeprowadzenia rozmów dotyczących danej bajki. Fascynująca i mądra lektura dla dużych i małych. Według mnie obowiązkowa pozycja na domowej półce.

Poznajcie Swojaków: Meduzę Milenę, Sikorkę Sonię, Wiewiórkę Wiolę, Raczka Romka, Bociana Bolka. Poszukacie skarbu z piratami, weźmiecie na spacer meduzę w słoiku, odwiedzicie w dziupli wiewiórkę, której ciągle mało miejsca, i zobaczycie że przytulanie jest dobre na wszystko. Króciutkie bajki o poszczególnych zwierzątkach, z morałem i przesłaniem. Polecam.

„O dziewczynce bez daru” to książka dla dzieci, podczas lektury której również dorośli nie będą się nudzić. To opowieść pełna mądrości, uroku, a do tego bardzo wciągająca. Czyta się ją przyjemnie i szybko, ciężko też się od niej oderwać. Gorąco polecam Wam tę niepozorną książeczkę, podczas lektury czeka na Was sporo emocjonujących chwil. Warto przeczytać! https://korcimnieczytanie.blogspot.com/2019/08/agata-fas-o-dziewczynce-bez-daru.html

Biedny i przemoczony kundelek przechadza się po ulicach Podgoricy. Jego widok chwyta za serce - każdy może dostrzec, że ma on złamaną łapkę. Psiak szuka schronienia przed potworną ulewą. Na dodatek nie pamięta, kiedy ostatnio coś jadł. Na szczęście na jego drodze pojawia się Zmarszczka, pies który pomaga mu w szukaniu jedzenia. Dzięki niemu Monte zrozumiał, że pragnie mieć rodzinę, która będzie go kochać i zapewni mu opiekę. Pewnego dnia poznaje turystów z Polski i wie, że to na nich czekał całe życie. ,,Monte. Przyjaciel bez granic", to bajka opowiadająca prawdziwą historię. Monte istnieje i może cieszyć się z codzienności u boku kochających go właścicieli. Książka spodoba się każdemu młodemu czytelnikowi. Podróż jaką piesek musiał pokonać, by trafić do domu w Polsce, czyta się momentami jak dobrą przygodówkę. Ciepła, radosna i zarazem wzruszająca historia, jeszcze bardziej angażuje, ponieważ możemy poznać myśli kundelka oraz śledzić jego rozmowy z innymi zwierzakami. Uwielbiam Montego za jego pogodę ducha, dobroć i determinację w działaniu. Świetnym pomysłem było zamieszczenie pytań po każdym rozdziale. Nawiązują one do treści i mogą pomóc dzieciom w pracy nad tekstem. W środku znajdziemy również bogate w intensywne barwy ilustracje oraz zdjęcia, które są dokumentacją życia czworonoga w Czarnogórze.

Książki nie przeczytałam w całości, bo i nie było mi to potrzebne. Dwa pierwsze rozdziały sobie darowałam, kolejne 3 przestudiowałam dogłębnie, a resztę przekartkowałam. Z pewnością mi się przyda podczas pisania pracy licencjackiej, szczególnie przy tworzeniu podrozdziału o bajko- i baśnioterapii. Nie sposób jednak nie zarzucić autorce powtarzalności pewnych treści. Na szczególną uwagę zasługuje okładka.

"Siostra taka jak ja" autorstwa Pani Barbary Jean Hicks, to oczywiście kolejna książeczka przeuroczej serii: "KRAINA LODU" i raczej nikogo nie zdziwi, że moja córeczka jest jej fanką. Historię obu sióstr zna już chyba każda dziewczynka w Polsce i w tej książeczce nie ma też niczego innego. Anna i Elza, bohaterki "Krainy lodu" w poetycki sposób opowiadają o swojej siostrzanej miłości. Zatem zapytacie zapewne, dlaczego jest ona taka wyjątkowa, skoro w niczym nie odstępują od znanej już bajki na DVD? Tym razem opowieść ta przedstawiona została w sposób wierszowany, co natychmiast zyskało nie tylko moją sympatię ale i mojej córeczki. Ponad to sprawia, że jest to z pewnością idealna pozycja dla początkującego czytelnika. Książeczka została przepięknie wydana przez wydawnictwo Egmont Polska, które już nie raz zyskało w moich oczach. Są tam urocze i kolorowe ilustracje, w które tylko gdzie nie gdzie wplątany jest wierszowany tekst o historii obu sióstr. Sprawia to, że jest on bardzo przyjazny dla oka i nie tylko przyjemnie się go czyta ale przede wszystkim nie odstrasza swym nadmiarem, ewentualnego początkującego czytelnika. Majeczka dopiero uczy się czytać i jeszcze nie zna wszystkich literek. Natomiast ta cudownie wierszowana opowieść zachęciła ją do samodzielnego czytania i tylko zatrzymywała się przy literkach, których jeszcze nie zna żeby jej podpowiedzieć. Zatem z przyjemnością stwierdzam że książeczka ta nie tylko spełniła swoje zadanie ale zachęciła do samodzielnego czytania. Sama osobiście jestem też fanką tej bajki na DVD, dlatego z przyjemnością kupiłam Majuni jej papierową wersję. Okazało się to nie tylko strzałem w dziesiątkę ale i kolejną wartościową pozycją do biblioteczki mojej Majeczki. Polecam gorąco i gwarantuję wspaniały wieczór przy lekturze z córeczką Zaczytana Joana

Książka pięknie wydana, idealna na prezent. Twarda oprawa robi wrażenie. Jeśli zaś chodzi o treść, to jest różnie. Mam wrażenie, że niektóre rozdziały zostały dotknięte czarodziejską różdżką Jeremiego Przybory - i te czyta się znakomicie, zwłaszcza rodzicom, inne zaś - nie. Po przeczytaniu kilku świetnych fragmentów w księgarni, spodziewałam się, że całość będzie równie genialna. Tymczasem niektóre historie nie mają w sobie tej błyskotliwości i humoru, są opowiedziane po prostu poprawnie. Niemniej, jeśli ktoś szuka ładnie wydanych historii Disneya, nie zawiedzie się, kupując to wydanie. Zawarte są w nim chyba wszystkie najważniejsze bajki i oczywiście przepiękne ilustracje. PS. Rozdziały są dosyć długie, 3-4 latki mogą się trochę znudzić w trakcie czytania. Myślę, że jest to pozycja dla 5-6 latków lub starszych dzieci, które same już czytają. (Duże, wyraźne litery).

Przeczytaliśmy trzecią część zakręconych przygód Leszka, jego rodziny, przyjaciela i 99-letniej sąsiadki. Bohater udowadnia, że sposobów na nudę jest naprawdę wiele. A że wiąże się to z pechowością na zmianę ze szczęściem, nic na to nie poradzi. Cudowne katastrofy to normalność dla młodego bohatera książki. Przygody Leszka podobają się chłopcom.

ocena 10 / 6 Bajki sprawiają, że człowiek na czas czytania wymeldowuje się z rzeczywistości, bo nagle odnajduje się w innej przestrzeni. Codzienna szarość zostaje wyszorowana i okazuje się, że pod nią skrywa się żółte słońce i słychać śpiew radosnych ptaków. To jest magia, jaką skrywają w sobie bajki, banie, opowiastki, a nawet starodawne legendy, czy mity. Czar bajek pomaga nam w życiu, sprawia, że odzyskuje ono utraconą kolorystykę. Że smakuje, jak najlepsza babeczka upieczona przez ukochaną babunię. Życie pełne jest magii, o czym zapominamy. Ale oto pod stopami znajdujesz perełkę... perełkę podłożoną przez Jagnę Kraszewską, która w owej perełce umieściła „Trzy klucze”, by potem zniknąć. A ty zostajesz ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy. Podnosisz znalezisko, zabierasz do domu i po krzątaninie z kubkiem czekolady z kleksem bitej śmietany na wierzchu zasiadasz w fotelu. Otwierasz pierwsze strony i zaczynasz czytać. Jest tu Dobry Duszek Pomocek, jest kochana Babcia Lusia, rodzice i Pan Kot zachwycony swoim imieniem, „bo który kot ma imię składające się z dwóch członów? A ja mam i o czymś to świadczy” - wymiauczowywał z dumą. Ale – jak to w bajkach bywa – jest też Zły Duszek Psujek, który tylko czekał na swoje szczęście. A czyhał na małą Tosię, dziewczynkę, która ukąszona przez Psujka staje się ...zła. Zaczyna się walka Pomocka z Psujkiem... I nie powiem nic więcej. Na „Trzy Klucze” zamknę swoją buzię i w ciszy dam ci do rąk historię, która cię zmieni. Zmieni na lepsze, wbrew temu co grozi Tosi. W tym tkwi magia baśni, że walczą ze złem, smutkiem i ponurym nastrojem – ta także, a robi to tak subtelnie i miło, że nie poczujesz zmiany. Zauważą ją inni, ale to już inna bajka... … Może taka? „Był sobie raz chłopczyk, który jak dorośnie chciał zostać piekarzem. Ale nie takim zwykłym piekarzem, co codziennie w białym fartuchu i białej czapie piecze zwykły, pszenny chleb czy zwykłe bułki. Oj, nie. Ten mały chłopczyk chciał być najlepszym piekarzem w mieście, a nawet w świecie. Słynąłby z najlepszego pieczywa. Chciał tworzyć nowe przepisy na pulchne rogaliki, czy warkocze drożdżowe nadziewane rodzynkami. Chciał opracowywać nowe smaki. Chciał karmić ludzi, których przywoływałby do swojej piekarni zapachem pieczonych drożdżowców. Chciał piec chleby na zakwasie, obwarzanki z sezamem, proziaki, precle. A skąd mu się wzięły te marzenia? Te marzenia rosły w nim, jak ciasto drożdżowe odstanowione w ciepłym miejscu. A sprawczynią była babcia. To ona pokazywała mu, jak zagniatać ciasto, jak je głaskać, karmić i jak należy z nim rozmawiać. Gdy babunia uśmiechała się podczas formowania bułeczek, te rosły, jak wielkie, puchate buły. Były jak wzgórza i jedno wpadało na drugie. Te bułeczki z piekarnika przypominały wielkie kule, które trzeba było od siebie odrywać. Ale czasem, rzadko co prawda, ale zdarzało się. Babunia podczas pieczenia milczała. Chłopczyk przyglądał się ruchom jej dłoni, dotykał ciasta, chciał by babcia coś opowiadała, ale ona nic. Mówiła w sobie. Wiedział, że rozmawia sama ze sobą, w ciszy, że musi z sobą przegadać jakiś problem. Zagniatała ciasto w skupieniu, ale chłopiec czuł, że tak nie powinno być, że drożdżowiec czeka na uśmiech. I tak było. Babunia wsunęła zagnieciony placek nadziewany jabłkami i cynamonem do piekarnika, ale gdy po godzinie go wyjęła, okazało się, że jabłecznik był niewysoki. Choć niewysoki to raczej mało powiedziane, był niziutki i wyglądał jak deska posypana cynamonem. Był smutny i leniwy. Chłopiec czuł, że ludzie emocje potrafią spulchnić ciasto albo je całkiem zniechęcić do rośnięcia. Że potrafią wpływać na nie, że trzeba uważać i na nie i na siebie. A wszystko to, co wiedział o drożdżach, o mąkach, o jajkach i ... przyprawach do ciasta, wiedział od babci. Z czasem sam zaczął zagniatać ciasta, toczyć wałki by uformować z nich precle, czy też oddzielał szpatułką równe kawałki, by tworzyć z nich bułeczki z kruszonką. I zawsze, za każdym razem, rozmawiał z ciastem, jak z najlepszym przyjacielem. A zanim wsunął blaszki do piekarnika, głaskał puchate ciasto i mówił „do zobaczenia”, bo po godzinie uchylał drzwiczki i zerkał do ciemnego wnętrza mówiąc „Witaj pampuchu”. I ta pasja rosła w nim. Chciał być piekarzem. Najlepszym w mieście. A swój sekret pewnego dnia wyznał babuni. Siedzieli pod wielkim drzewem. Zajadając świeże warkocze drożdżowe i trzymając kubki z mlekiem, wnuczek powiedział babci kim chce zostać. I co się stało? Jak zareagowała babunia? I czy mały chłopczyk został wielkim piekarzem, większym od drożdżowców jakie wyciągał z piekarnika? Czy był znany na całym świecie? ...” To moja bajka, która urosła we mnie. „Trzy klucze” otworzyły we mnie drzwi, za którymi była mała dziewczynka – ja. Opowiadam tą bajkę sobie, małej dziewczynce, którą w sobie pielęgnuję. Opowiadam, uśmiecham się, jestem dobra dla nas. Taka jest magia bajek. agaKUSIczyta

Każdy z nas posiada chciejskiego potwora. Jedni wielkiego, inni zaś małego. Co to takiego ten chciejski potwór? Tego dowiecie się z książki Chelo Manchego. . Oskar - WIELKOOGROMNIASTY chciejski potwór, który należy do pewnego chłopca. To on namawia go do zjedzenia większej ilości ciastek! To on również nakłania chłopca do dłuższego grania na konsoli! Oskar ma też swoje zalety. To on między innymi swym chciejstwem pomaga chłopcu wygrać zawody. Widzicie, nie jest taki całkiem zły, chociaż ostatnio chłopiec miewa przez niego problemy. Przez te lody - boli go brzuch i jest mu niedobrze. Przez długie granie - bolą go kciuki tak, że nie może nawet przybić piątki. Krótko mówiąc, Oskar zawładnął życiem chłopca i urósł do ogromnych rozmiarów. Chłopczyk bardzo się smucił, ponieważ nie chciał tak dalej żyć, mimo że bardzo kochał swojego potwora. Przez tę sytuację, ich relację nieco się pogorszyły i oboje nie mogli się dogadać. Pewnego dnia na swej drodze spotkał gąsienicę, która dała mu rady jak postępować z takim potworem i przystopować jego zachłanność. Chłopiec przyjął do siebie jej rady i z dnia na dzień zaczął sprzeciwiać się potworowi. Oskar wtedy wpadał w furię, ale po pewnym czasie, zaczął się kurczyć, aż w końcu mieścił się u chłopca w kieszeni. Wtedy stał się małym Oskareczkiem. Dlaczego nie zniknął ? Ponieważ każdy z nas, potrzebuje takiego potworka. Tylko my, powinniśmy znać umiar i hodować go w małych rozmiarach. . Książka jest wspaniała, mądra. Uczy dzieci, że zachłanność nie jest dobra i może wyrządzić nam krzywdę. We wszystkim powinniśmy znać umiar, dzięki temu będziemy bardziej doceniać choćby nawet ciastko czy czas spędzony przy grze. Podejrzewam, że po świętach nasze potwory są gigantycznych rozmiarów, ale nie martwcie się, da się coś z tym zrobić. Wystarczy odrobina cierpliwości i silna wola :) Łobuzowi książka bardzo się spodobała, pewnie dlatego, że ma tego samego chciejskiego potwora co chłopiec z opowiadania. . Wy macie takiego potwora ? Jakich jest rozmiarów ? Gdybyście mieli go narysować, to jakby wyglądał ? :)