Rekiny

Jedna z najdowcipniejszych książek w moim całym życiu. Autor wspaniale miesza gatunki, nie pozwala Czytelnikowi/Czytelniczce nawet na chwilę oddechu, prowadząc swą szaleńczo cudowną narrację. Wracam do niej w gorszych czasach, czyli np. teraz..... Powinno się chyba wznowić tę perełkę, Drodzy Wydawcy?

--- Klasyczna, westernowa opowieść z Dzikiego Zachodu. Wszystko zaczyna się w 1889 roku, kiedy to oczami chłopca Roberta MacPhersona Skerritta, jedynego syna właścicieli niedużej działki rolnej Joe'go i Marian Skerrittów, obserwujemy zmierzającego do wioski tajemniczego jeźdźca. Shane, jak przedstawia się przybysz, postanawia skorzystać z zaproszenia i spędzić noc na farmie. Oczywiście okolicą trzęsie Luke Fletcher - bogaty farmer, żądny terenów zajmowanych przez osadników. Zaczynają się krwawe podchody... --- Owszem, jest to prosta, łatwa literatura z komiksowo-superbohaterskim motywem, ale jakże się to przyjemnie czyta! Trochę naiwna opowieść w oczach dziecka przemyca szczyptę magii w twarde, męskie porachunki. Mój typ "kołziliteratury". Tym bardziej tuż po skończeniu przygnębiającego "Zatracenia" Dazai'ego!

Przygody Lisioła Nasreddina . Po wielu latach, a nawet godzinach tułaczki, Lisioł postanowił powrócić do rodzimego miasta Hodży Nasredina: Buchary – oczywiście w towarzystwie samego Hodży. Nie od dziś wiadomo, że ten obieżyświat ma gadane, a język jego rani niczym sztylety, obnażając dumę i słabości. Idealne towarzystwo dla Lisioła! „Przygody Hodży Nasreddina” autorstwa Leonida Sołowiowa to książka fabularna z dużą dozą humoru. Nie będziecie się nudzić. . Hodża Nasreddin potrafi siać niemały chaos, ALE wyobraźcie sobie, co się dzieje, gdy oprócz osła ma też przy sobie Lisioła. To dopiero lisiogedon! Już wjazd do Buchary nie obył się bez szerzenia porządku i/lub niepokoju (niepotrzebne skreślić). Poborcy podatkowi zawsze byli chciwi, ale podatek od ogona! Bezczelność! Lisioł nie zapłaci! Na szczęście osły całkiem szybko biegają. Pora na znalezienie obiadu. Sprawa nie będzie prosta. Hazard, tłoczne miejsca i arabski koń, co może pójść nie tak? . Podróżując po mieście, ewidentnie można zauważyć, że ludzie cierpią. Są biedni, nieszczęśliwi, wspominają Hodże jak zbawienie. Trzeba będzie coś z tym zrobić. Plan A nie wypalił. Wszystko przez osła, jak zawsze. Plan B również wziął w łeb. Lichwiarzy się przecież topi, a nie ratuje! Został plan C. Dobrać się do samej góry, do sprawcy wszelkich nieszczęść czyli tłustego Emira. Lisioł już zaciera łapki, czas się z wieprzem policzyć, bo przecież skazywanie dziesięciolatka na baty za nasikanie pod pałacem toż to LEKKA przesada. Zwłaszcza gdy najświętsze słońce świata, miłościwy Emir serwuje wyroki przez sen, a dowódca gwardii odczytuje werdykty z oblicza władcy. Lisioł sądzi, że muszą być ze sobą bardzo blisko, skoro dowódca patrzy, jak Emir śpi. . Jeśli chcecie wiedzieć, jak Lisioł i Hodża postanowili uzdrowić Bucharę, to koniecznie bierzcie się do lektury. Już teraz możecie obstawiać, w jakim stanie tę przygodę zakończy mości Emir, no i oczywiście podły lichwiarz, o szpiegach nie wspominając. Książka ubawi Was do łez, a różnice kulturowe przejdziecie jak po maśle. Dodatkowym plusem jest też fakt, że „Przygody Hodży Nasreddina” to nie zbiór anegdot tylko jedna długa opowieść o wyczynach Nassredina.

Porażające napięcie, książka, którą można odbierać jak film: czytając ją, obrazy stają się rzeczywiste, jakby doświadczało się imaginacji. Postaci mroczne, psychologicznie jednoznaczne w świecie zalanym falą okrucieństwa i bezprawia. Nie jest to proza przyjemna czy lekka, ale nie znosząca sprzeciwu: do ostatniej strony bez mrugnięcia okiem.

Oceniam pod względem gatunkowym. Ta krótka powieść łotrzykowska jest taka jaka powinna być. Szybka , z dużą ilością akcji i niewielkimi przestojami. Znalazło się w niej wszystko co powinno wystarczyć czytelnikowi, który pragnie przeżyć brawurową przygodę. Nie ma nudy , dobre tempo i wciąga.

Hobo po angielsku oznacza bezdomnego włóczęgę o niezbyt zachęcającej aparycji, żeby nie powiedzieć menelowatej. Sam Baranowski zresztą kilka razy wspomina, że momentami, delikatnie mówiąc, nie wyglądał zbyt dobrze w czasie, gdy jeździł stopem po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Książka pod tytułem Hobo, opowiada właśnie o tych autostopowych przygodach. Po raz kolejny przekonałam się, że Baranowski jest świetnym pisarzem, tym bardziej, ze o ile się orientuję, Hobo jest jego pierwszą książką. Baranowski pisze plastycznie, zabawnie, szczerze. Nie maluje laurki. Genialna jest historia, w której opowiada o corocznych obchodach urodzin Edisona w jakiejś pipidówie. I to nocowanie w aresztach policyjnych, albo praca w hotelu na zmywaku. Ameryka Północna a Polska To musiało być doskonałe doświadczenie wyrwać się z dusznej, PRLowskiej Polski i wyjechać do olbrzymiego i bogatego kraju (właściwie dwóch), gdzie nikt nie mówi Ci, jak masz żyć. Możesz sobie robić co chcesz, dopóki jest to zgodne z prawem. W niektórych miejscach bezdomni mogą nawet nocować na komisariatach, z czego Baranowski kilka razy skorzystał. Wprawdzie w przynajmniej jednym stanie jazda stopem jest zabroniona pod karą, ale to go nie zniechęciło. Dla każdego, kto jeździł kiedykolwiek stopem Hobo to będzie powrót do emocji z jego własnych szwędaczych podróży z młodości i do tych pytań w głowie: ile tym razem trzeba będzie stać? Czy dojdziemy przed nocą? Do nadziei, że właśnie to auto się zatrzyma. Na studiach sporo jeździłam po Polsce stopem i mam wielki sentyment do tych podróży. Dla tych, którzy też mają takie wspomnienia, Hobo to będzie powrót do czasów beztroskiej i odważnej, czasem też naiwnej młodości. Nie wiem czy istnieje lepsza zachęta do przeczytania tej książki.

Mam wydanie mi rówieśne, bo z 1986 roku. Faktycznie - powieść, napisana w 1965, wydana w 1967 roku sprawia wrażenie mocno przedwojennej, nie bez kozery czytałem o jej autorze, że ugrzązł w przedwojennym stylu. Przeczytałem nawet z uwagą, co chyba świadczący tylko, iż się starzeję, że z nieprzymuszonej woli (ja, uwielbiający styl Żulczyka, powieści eksperymentalne, SF, etc) przeczytałem taką ramotę o dawnej socjecie, ich próżniaczych dramach, ich "hi hi, całuję rączki, madame". Choć, przyznaję, nie sposób odmówić jej humoru, Autorowi - sprawnego warsztatu. Parę razy nawet się ubawiłem.

Od "LOWCOW WILKOW" zaczela sie moja przygoda z Curwodem. Dostalem ja w ladnej, twardej oprawie od rodzicow na dzien dziecka bo w czasach mlodosci mojego ojca ksiazki tego pisarza byly popularne. Wspaniale bylo przeniesc sie oczami wyobrazni w te wspaniale miejsca i przezywac niesamowite przygody z bohaterami. Wiele ciekawostek z tamtych czasow zawartych w kazdym rozdziale o ktorych nigdzie nie przeczytasz np cena za futro ze srebrnego lisa ktora przebijala wszystko. Nastepne w kolejnosci byly Lowcy Zlota i Lowcy Przygod i tak zaczela sie prawdziwa Curwoodomania. Dzis posiadam wszystkie ksiazki pisarza takze te w jezyku angielskim nigdy nie wydane w Polsce. Mysle ze cala Trylogia jest swietna. Chociaz "LOWCY PRZYGOD" zostaly napisane przez Helene Borowikowa (pseudonim Jerzy Marlicz) po smierci pisarza to niczym nie ustepuja dwom poprzednim genialnym dzielom!. Wspaniale opisy krajobrazow polnocnej Kanady, umilowanie do natury, mnostwo ponadczasowych przeslan i wartosci, kodeks moralny, walka dobra ze zlem, niezliczona ilosc przygod, milosc gotowa na wszystko i slepa na niebezpieczenstwa, szlachetnosc bohaterow, niepisane prawa dalekiej polnocy, tajemnica do ostatniego rozdzialu, ciekawostki z zycia ludzi I zwierzat sto lat temu itd to wszystko mocno urzeklo mnie w stylu pisarskim Curwooda. "LOWCY WILKOW" I "LOWCY ZLOTA" to powiesci o niezliczonych przygodach Wabiego, Roda I indianina Mukkoki , pelne zwrotow akcji ksiazki, rozgrywajace sie na pieknych I dziewiczych terenach polnocnej Kanady. Przyjaciele spedzaja zime polujac na wilki za co rzad Kanadyjski wyplacal 15 dolarow za skore. Musza unikac niebezpieczestwa i wrogich plemion indianskich poniewaz konflikt trwa juz od wielu pokolen. Curwood nie po raz pierwszy wykazuje sie ogromna znajomoscia tematu i wiedza, zasypujac czytelnika duza iloscia wiarygodnych i ciekawych informacji. Nikt juz nie pisze takich powiesci przygodowych niestety... Szkoda ze tak wspaniale ksiazki Curwooda nie sa juz popularne w dzisiejszych czasach, ale pojawilo sie swiatelko w tunelu! . Agencja wydawnicza LTW wypuscila 3 nowe ksiazki nigdy wczesniej nie publikowane tzn Niebezpieczny szlak, Kraj Boga i Kobiety oraz Honor Wielkich Sniegow (a takze Dolina Smierci po raz pierwszy przedrukowana od czasow dwudziestolecia miedzywojennego) . Jest wiec nadzieja, zachecam do kupowania przez ltw.com.pl. Zachecam do przeczytania moich pozostalych recenzji ksiazek pisarza. Pozdrawiam milosnikow J. O. Curwooda i do zobaczenia na szlaku!

"Wspaniałe malowidło ludzkich obyczajów" jak pisze wielki historyk Edward Gibbon o wyjątkowej powieści XVIII wieku autorstwa Henry Fieldinga(trudno nie przyznać racji), jeden z najbardziej realistycznych obrazów tej epoki w literaturze angielskiej. Pięć lat na napisanie wspaniałej powieści, pięć lat przed śmiercią Autora "Tom Jones" ukazuje się 28 lutego 1749 roku, w ciągu roku premiery sprzedano aż pięć jej nakładów. Obrazoburcza, prowokująca, piękna, cud fabularnej architektury, przełomowa, realistyczna, wspaniała, ówczesne opinie krytyków literackich podzielone. Dla mnie wyjątkowa pod każdym względem, śmiem twierdzić że właśnie to jest główny powód powrotów do takich dzieł literatury; przepiękny styl, język, przesłanie, odwzorowanie postaci, wszystko scalone w opowieść o nas samych, o życiu, powtarzam, wyjątkowa i piękna, zdecydowanie tak! Mój osobisty top! Jak zawsze polecam.

Bardziej niż powieść, przypomina to sztukę teatralną lub gotowy scenariusz. Już dawno nie mialam tak mieszanych uczuć co do bohatera, nie wiem czy jest mi go żal czy czuję do niego niechęć. Sama fabuła rewelka, jestem fanem Grecji, Turcji i bardzo lubię czytać o tamtych rejonach i ich historii. Czyta się to szybko i z wypiekami. Jedno wiem na pewno, nie mam charakteru człowieka, który idzie do celu po trupach, dlatego nie przemawia do mnie bohater i jego decyzje, bardziej żal mi wszystkich innych a zwłaszcza małego kasłającego chłopca. Książka drażni i jest bardzo niekomfortowa czuć w niej ból i żal przez co zapewne długo zostanie w mojej pamięci. Polecam.

O autorce niewiele wiemy. Jej pochodzenie ugandyjsko-perskie, związki z Baha’i Faith, wykształcenie zdobyte w Wlk.Brytanii i Stanach, praca w Belgii i Francji, doktorat honoris causa z Uniwesytetu w Liege - wszystko niedopowiedziane. Akcja książki, wydanej w 2000 roku, rozgrywa się w czasie podróży z Mekki do Medyny w 1884-5. Wikipedia podaje: It describes events set in the Najd plateau along the pilgrim route between Mecca and Medina during one day in 1844-1845, when a mysterious saddlebag passes from hand to hand, and influences the lives of each person who comes across it. Inspired by Chapter VII of The Dawn-Breakers by Nabíl-i-A`zam, where the Bab - the forerunner to Baha'u'llah, the Founder of the Baha'i Faith, is travelling to Mecca and Medina for pilgrimage, upon whence His saddlebag is stolen… Dodajmy, że Baha’u’llah /1817 w Persji – 1892 w Izraelu/ był twórcą religii Baha’i Faith, łączącej elementy trzech podstawowych religii monoteistycznych z perskim zoroastrianizmem. /więcej: szukaj w Google pod „BAHAISM”/. Nauki bahaickie podkreślają ZASADNICZĄ DUCHOWĄ JEDNOŚĆ NAJWIĘKSZYCH ŚWIATOWYCH RELIGII. Według wierzeń bahaickich historia religii stopniowo rozwijała się poprzez CIĄG BOSKICH POSŁAŃCÓW, z których każdy założył religię dostosowaną do danych czasów oraz zdolności rozumienia ludzi w tym okresie. Wśród posłańców byli Kryszna, Abraham, Budda, Konfucjusz, Jezus, Mahomet, Zaratustra i inni, a ostatnio Baha’u’llah. Każdy posłaniec miał nauczać o nadejściu kolejnego, a życie Baha’u’llaha oraz jego nauki wypełniają OBIETNICE POPRZEDNICH ŚWIĘTYCH PISM o wydarzeniach mających nastąpić przy końcu czasów. Uważa się, że ludzkość bierze udział w PROCESIE WSPÓLNEGO ROZWOJU, a potrzebą obecnego czasu jest stopniowe ustanawianie pokoju, sprawiedliwości i jedności na skalę globalną. /por. list JP II z 27.09.2000 r. do uczestników 13 Międzynarodowego Spotkania Ludzi i Religii w Lizbonie/. Przypomnijmy też, że pogańskie pielgrzymki do Mekki, usankcjonował Mahomet /571-632/ jako piąty filar islamu. Zbrojny powrót Mahometa w 630 r. z Medyny do Mekki oraz ostatnia jego pielgrzymka /hadżdż al-wada/ w 632 r są podstawą rytuału, którego celem jest czarny kamień /prawdopodobnie meteoryt/ znajdujący się w płd-wsch narożniku Kaaby tj prostokątnego ceglastego sanktuarium. I jeszcze przypomnijmy, że zoroastrianizm stworzył Zaratustra, który najczęściej kojarzy nam się z dziełem filozoficznym Nietzschego „Tako rzecze Zaratustra”. Wychodząc z religii staroirańskiej, politeistycznej stworzył on religię monoteistyczną zgodnie z życzeniem króla Wisztaspy, panującego w Chorezmie tj krainie nad dolną Amu-darią, obejmującą obszar dzisiejszego Uzbekistanu, Turkmenistanu i Iranu. W religii tej toczy się walka między dobrym Ormuzdem i złym Arymanem /porównaj z chrześcijańskim manicheizmem, p. św.Augustyn/. A po co nam to wszystko ? A żeby zrozumieć przesłanie tych opowieści, które niektórzy przyrównują do bajek „z 1001 nocy”, bo symboliczna SAKWA PODRÓŻNA JEST SPOIWEM LOSÓW WSZYSTKICH LUDZI, BEZ WZGLĘDU NA ICH WIARĘ. Autorka rozwiązuje poniekąd problem wynikający z pytania: „Co ma zrobić Bóg, do którego o to samo, zwracają się wrogie armie ?” A recenzji nie będzie, bo ta lektura wymaga indywidualnego odbioru, jak poezja. Mnie ujęło zakończenie i ono zmusiło mnie do postawienia 10 gwiazdek. Miłej lektury !! .

Książka ta, podobnie jak Pielgrzymi Puszczy, przybliża atmosferę traperstwa, dziewiczych lasów i przyrody. Mamy zbiór różnych opowieści, począwszy od przygód myśliwskich kończąc na opisie życia z oswojonymi zwierzętami Lasu. Książka jest świetna, napisana może nie kwiecistym językiem, ale za to przez kogoś kto faktycznie całe życie spędził w takim środowisku i to przeważnie w towarzystwie samego siebie. Też niegdyś przeżywałem noce pod chmurką w lesie, różne biwaki czy nocne wędrówki. Czytając tę książkę czułem trochę tamte czasy, ciszę nocnego lasu i wieczorny odpoczynek przy ogniu. Grey Owl.

Bardzo dobra powieść podróżniczo-przygodowa dla młodzieży. Bohaterowie pod koniec XIX wieku odbywają dwumiesięczną, niebezpieczną podróż przez kraj Matabelów w południowej Afryce. Przeżywają przy tym liczne przygody, związane przede wszystkim z napotykanymi zwierzętami i zjawiskami przyrody, choć daje im się też we znaki wojowniczy lud Zulusów. Przesłanie książki jest wyraźnie humanitarne i nierasistowskie, choć bez tak charakterystycznej dla dzisiejszych czasów nachalnej poprawności politycznej. Jedyne co autorowi nie wyszło, to przedstawienie w zrównoważony sposób odgrywających rolę negatywnych bohaterów Zulusów, których odmalowuje zbyt jednostronnie. Ale, w końcu mamy do czynienia z utworem przeznaczonym dla młodocianego czytelnika, więc trudno by się było spodziewać się jakiegoś subtelnego cieniowania i zupełnego braku uproszczeń.