Ratownicy czasu. Nad wodami Nilu

Maks chciałby Iphona. Bo (podobno) taka trochę wiocha - być nastolatkiem i nie mieć jako jedyny w klasie (no, prawie jedyny) telefonu. Jako że Maks z natury jest uparty, to postanawia wdrożyć w życie plan - zarobi hajs i kupi sobie wymarzony telefon. Realizację tego śmiałego przedsięwzięcia rozpoczyna od pójścia na wagary. Tak zaczyna się przedziwna historia, w której główną rolę odgrywa nie telefon, a zegarek... Zegarek z dziwacznymi wskazówkami i jeszcze dziwniejszymi właściwościami. Bartosz Szczygielski, jak wszyscy wiemy, pisze soczyste, konkretne, doskonale kryminały. Dla dorosłych. Zaryzykuję stwierdzenie, że książki dla dzieci/młodzieży pisze jeszcze lepsze 😁 Główny bohater to odrobinę wyalienowany szóstoklasista. Nie lubi matmy, dyrektora swojej szkoły i tego, że sprawia przykrość tacie. Tacie, który wychowuje Maksa sam. "Wskazówki" to bardzo wciągająca historia, która, jak każda dobra książka dla dzieci, ma drugie dno, a uważny czytelnik potrafi dostrzec nie tylko wir przygody i ciekawą zagadkę, ale przede wszystkim emocje, to, co ukryte w niedopowiedzeniach, w gestach, w urwanych dialogach. Bartosz Szczygielski dotyka bardzo ważnej kwestii, jaką jest samotne rodzicielstwo. I chociaż tata Maksa jest postacią drugiplanową, to widać, czuć, jak smutnym, zatroskanym i przygniecionym przez rzeczywistość jest ten mężczyzna. Smutek emanuje także od pradziadka. Generalnie, drugie dno tej powieści to właśnie smutek wynikający z niedopowiedzeń i sekretów. "Wskazówki" to zbilansowana mieszanka zagadki z przeszłości, dylematów nastolatka, wzbogacona o nutę romantyzmu i szczyptę kryminalnej akcji. Wciągają w wir fantastycznych przygód. Idealne dla młodszej młodzieży. Z automatu zabieramy się za drugi tom. Warto baaardzo 💪 brawo Bartosz Szczygielski 💪 https://tylkoskonczerozdzial.blogspot.com/2021/07/wskazowki-bartosz-szczygielski.html?m=1

Kolejna część za mną. Tutaj też było i przyjemnie, a nawet słodko i również nieprzyjemnie, a momentami bardzo źle. Została tutaj przedstawiona wielka pasja głównej bohaterki, czyli balet, jednak to co było pasją, szybko przeszło w walkę o życie i to dosłownie. Niezbyt miłe były te momenty i naprawdę ciężko było o tym wszystkim czytać. Czyli nie jest to taka typowa lekka książka, na jaką może wskazywać okładka ;) Ale i tak mi się podobała ;)

Druga część tomu przygód dziewczyny Nellie zainteresowała mnie bardziej od pierwszej części serii. Autorka zabrała mnie do magicznego,ciekawego świata magii,rewelacyjnie się czyta. Krótkie rozdziały,jak dla mnie to cudna,fantastyczna lektura❤️❤️ Z olbrzymią przyjemnością przeczytana❤️czekam na dalsze losy Nellie na trzecią część serii🥰

Świetna kontynuacja, ciekawe, że w tym tomie wyjątkowo akcja dzieje się w ferie, podczas gdy poprzednia w wakacje. Nie mam za wiele do dodania od poprzedniej oceny, bardzo ciepło myślę o tej książce mimo, że minęło już dość sporo czasu od jej przeczytania. Ogólnie rzecz biorąc polecam!!

Autorka w bardzo prosty i przyjazny sposób wprowadza aspekty historyczne do książki. Można się z niej wiele nauczyć pod kątem biografii postaci historycznych czy samej historii. Niestety książka zawiera ciężkie do przeczytania słowa (wymyślone lub nie), przez co długo się czyta i trzeba się skupić.

Ciekawa pozycja która porywa od pierwszych stron. Następnie przez cały proces czytelniczy trzyma w napięciu. Do tego wszystkiego należy dodać piękne opisy podwodnego świata. Trudny temat o tym jak daleko możemy posunąć się, aby uratować kogoś poświęcając dla sprawy innych. Przedstawione spojrzenie oczami czternastolatki jest dojrzałe i nie budzące zastrzeżeń. Polecam aby przeczytać.

Cudowna, ciepła I pełna magii była to pozycja. Magii najwspanialszej- magii, którą tworzy dobroć i poświęcenie, magii miłości i oddania. Gdy ukochany Dziadek Vity traci swój dom, a tym samym sens życia, dziewczynka postanawia przeciwstawić się nikczemnikowi, któremu kradzież uszła gładko. Z pomocą nowo poznanych przyjaciół postanawia zrealizować niebezpieczny plan i odzyskać skradzioną posiadłość. Czy jej się powiedzie i jak wiele przyniesie jej to emocji oraz zrozumienia przekonajcie się sami! To naprawdę Cudowna historia!

Ostatnio miałam możliwość przeczytać książek "Zdarzyło się wczoraj". Ostatnimi czasy po książki z gatunku Young Adult sięgam bardzo rzadko, ponieważ czuję się na nie najzwyczajniej w świecie już lekko za stara, ale czasem skuszę się na jakąś i o dziwo często zdarzają mi się same perełki. Tak właśnie było w tym przypadku. Jest to historia czternastoletniej Sam, która zmaga z nagłą śmiercią swojej przyjaciółki Reagan, na którą nie była w stanie się przygotować. Ta pozycja w nieco fantastyczny sposób, chociaż czy aby na pewno? Widzicie bohaterka słyszała w głowie głos swojej przyjaciółki, była pewna, że to ona, ale faktycznie mógł to być jej sposób na pogodzenie się z tym co się stało, wyimaginowe rozmowy. "Zdarzyło się wczoraj" to historia napisana prostym językiem, ponieważ jest skierowana raczej do młodszej młodzieży, która ukazuje żałobę, a nawet jej etapy oraz pokazuje, że nie zawsze jesteśmy w stanie poradzić sobie z nią sami, czasem potrzebujemy pomocy innych osób, które zwykle odpychamy, zamykając się na cały świat.

Linden Rose stara się żyć jak inni nastolatkowie. Spotyka się z przyjaciółmi, unika wrednych koIeżanek i codziennie chodzi do szkoły. Miejsca, które jest jej domem. Dziewczyna nie ma gdzie miszkać. gdy wszyscy opuszczają szkoIny budynek, zakrada się do niego, by nie musieć spać pod gołym niebem. To wieIki sekret, którego bardzo się wstydzi. Pewnego dnia jedna z jej szkolnych prześladowczyń, Bea, zostaje pobita. Tylko Linden może jej pomóc w schwytaniu sprawcy, aIe będzie musiała ujawnić swoją tajemnicę. Jedna z wieIu, które starannie ukrywa.

,,Posłaniec Burzy" mnie nie zachwycił, to fakt, jednak ,,Strażnik Ognia" był dwa razy lepszy! W drugiej części swoich przygód Zane musi uratować swojego ojca i narażonych na niebezpieczeństwo bogurodzonych, nie wiedząc, kto porwał półboskie dzieci i dlaczego. Jednocześnie chce odnaleźć Strażnika Ognia, który może mu pomóc. To dużo do zrobienia w trzy dni, prawda? Pierwsza połowa książki jest dość... spokojna. Z czasem robi się bardziej niebezpiecznie, ale to pierwsze strony książki pozwalają bardziej polubić Zane'a, Brooks i innych bohaterów, a także zapoznać się z Ren - niezmordowaną poszukiwaczką śladów kosmitów, która aktualnie szuka jedynie swojej majańskiej mamy. Być może wpływ na to, że książka wypada lepiej na tle swojej poprzedniczki, ma to, że z pewnością lepiej rozumiałam funkcjonowanie świata, mitologię. Bohaterowie również zmienili się pod wpływem wydarzeń z ,,Posłańca Burzy" i to zwiększyło moją sympatię do nich. Co więc mogę więcej powiedzieć? Pierwsza część była średnia, ale dałam szansę drugiej - znacznie lepszej. Jestem bardzo ciekawa, co wydarzy się w ,,Wędrowcu Cienia", czyli ostatniej części serii J. C. Cervantes z serii Rick Riordan Przedstawia. Czy sięgnę po inne książki z tego cyklu, gdzie mowa jest o bogach hinduskich, koreańskich, czy też afrykańskich? Zobaczymy.

Strasznie mnie wkurzała Cris. Co chwilę zmieniała zdanie co do Camerona. Ja bym chyba zgłupiała na jej miejscu :P Co prawda Cameron też zachowywał się jak dupek, ale to już zauważyłam w poprzedniej części :D Czasami te ich wspólne pretensje były bez sensu, takie wyssane z palca :P A najgorsza była końcówka... teraz trzeba czekać na dalszy ciąg :P

Recenzja "Księżniczka Incognito"👑🐺🌓 > Autor: Connie Glynn > Wydawnictwo: Insignis > Wiek: 11+ (około) Ocenka!!! Spodziewałam się że będzie trochę nudna, a była super. Szybko się czyta. Jest bardzo komfortowa i cudownaaa. Polecam✨ ⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐ (7/10) Motywy💞💅 ♦Zawieranie przyjaźni ♦Zamiana tożsamości Jak Barbie Księżniczka i Żebraczka tylko dużo mocniejsze zwłaszcza koniec OPIS To pierwsza część cyklu powieściowego dla młodzieży pod tytułem „Kroniki Rosewood”. Która dziewczynka nie marzy o tym, by być księżniczką? Na różnych etapach dzieciństwa wiele dziewczynek marzy o tym, by zostać księżniczką i żyć w zamku, otoczona służbą. Tak też jest w przypadku Lottie Pumpkin, zwykłej 14-latki, która trafia do elitarnej szkoły Rosewood Hall w ramach programu stypendialnego. W tej samej szkole zaczyna uczyć się prawdziwa księżniczka, Ellie Wolf z królestwa Maradawii, która przeciwnie do rówieśniczki jest już zmęczona etykietą, jaką musi przestrzegać na królewskim dworze. Spotkanie w internacie uświadamia dziewczynkom, że każda marzy o tym, co ma druga. Ellie chce wieść życie zwykłej nastolatki, a Lotti księżniczki. Wpadają więc na szalony pomysł, by zamienić się tożsamością. Nie zdają sobie tylko sprawy z tego, że ktoś odkryje ich sekret, a w murach szkoły Rosewood Hall żadna tajemnica nie pozostaje nią zbyt długo. Co wyniknie z pomysłu nastolatek? Czy każda doświadczy w końcu tego, czego pragnie? Jakie jeszcze sekrety skrywają mury prestiżowej szkoły? Sięgnij po książkę „Księżniczka incognito”, a poznasz odpowiedzi na te pytania. Jeśli kogoś zachęciłam to znajdziesz na Audiotece, Vinted i Empiku...🫶🩷

Uwielbiam poznawać książki, w których mogę znaleźć elementy nieznanej mi wcześniej mitologii lub danych wierzeń. To właśnie udało mi się znaleźć w powieści Ryana Calejo. Czy Charlie Hernandez oprócz tego elementu, przypadł mi do gustu? O tym w tej recenzji. Charlie, będąc dzieckiem, uwielbiał słuchać opowieści i legend opowiadanych mu przez jego abuelę. Teraz jednak babci już nie ma, a rodzice chłopca zaginęli w tajemniczych okolicznościach. Na domiar złego... wyrosły mu rogi oraz pierze Na klatce piersiowej. Kiedy postanawia on odnaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania, dołącza się do niego koleżanka ze szkoły. Czy uda im się odnaleźć odpowiedzi i co więcej – ujść z życiem? W końcu nie wiadomo gdzie czają się złe duchy... Pozwólcie, że zaczną od kilku słów na temat głównego bohatera. Uważam, że Charlie to naprawdę sympatyczna postać, którą da się lubić, chociaż miała ona swoje tak zwane momenty, w których nie zachowuje się zbyt poprawnie. Starałam się zrozumieć jego postępowanie, lecz w pewnych scenach niestety nie potrafiłam tego zrobić. Być może wynika to z faktu, że po prostu mam zupełnie inny charakter niż ta postać i postąpiłabym zupełnie inaczej w takich sytuacjach. No ale koniec końców muszę przyznać, że autor bardzo dobrze wykreował tego bohatera, robiąc z niego postać bardziej ludzką. Na uwagę i duże wyrazy uznania zasługuje zaś sam pomysł na tę powieść. Jeszcze nigdy nie słyszałam nic na temat mitologii latynoskiej, ale dzięki tej pozycji mogłam ją poznać bliżej, przyjrzeć się danym wierzeniom i legendom, a także przeżyć niezapomnianą przygodę Podczas lektury o przyprawach głównego bohatera i jego koleżanki. Muszę przyznać, że autor ma naprawdę dobre pióro i sprawił on, że z pozoru prosta fabuła opierająca się na poszukiwaniu odpowiedzi na różne nurtujące pytania, okazała się okrutnie wciągająca oraz angażująca mnie do tego stopnia, że po prostu nie mogłam tej książki odłożyć. Muszę też przyznać, że jestem trochę zdziwiona tym, iż o tej książce nie mówi (i nie mówiło) się dużo, a gdy miała swoją premierę, to trochę tak jakby to ją pominął. Przykre jest to, jak zapominane są i pomijane naprawdę dobre książki młodzieżowe, podczas gdy promowane są te słabsze tytuły, które są czasem po prostu powielaniem znanych już schematów. Oczywiście absolutnie nie mam nic do tego, bo zdaję sobie sprawę z tego, że teraz trudno jest wymyślić coś innego i coś oryginalnego, gdyż tak naprawdę wszystko zostało już opisane. Charlie Hernandez I liga cieni To bardzo dobra młodzieżówka, która pozostanie w mojej pamięci na długo. Dzięki niej poznałam nową mitologię, dowiedziałam się kilka rzeczy na temat legend latynoskich, a ponadto odkryłam coś nowego po prostu. Nie mogę doczekać się, gdy w Polsce zostanie wydana kontynuacja. Jeżeli szukacie wciągającej książki, która skupi wasze myśli na kilka godzin - to jest właśnie powieść dla Was.

Od bardzo dawna leżała na stosiku do przeczytania i jakoś nie mogłam się za nią zabrać. Zawsze wybierałam coś innego, tym razem postanowiłam to zmienić i wzięłam sobie tę powieść na wakacje. Bardzo przyjemna książka, szybko się czyta. Wciąga od pierwszych kartek i nie ma problemu z tym by ją zrozumieć. Fajnie by było gdybyśmy mieli takie super moce jak bohaterzy w książkach np. czytanie w myślach, telekineza lub inne umiejętności. Można wpaść wtedy w kłopoty jak nasza bohaterka lub nie rzucać się w oczy i pomagać ojczyźnie szukać przestępców jak inni bohaterowie powieści. Akcja toczyła się dynamicznie, w pewnych momentach trzymała w napięciu. Warta polecenia I zapisania na później 👍😊

Bardzo fajna, lekka opowieść. Właściwie to wciąga od pierwszych stron. Nie ma tu ciągnącego się wstępu, ale jest krótko i szybko - Mia wraca do domu, ma urodziny, wypowiada życzenie i chwilę później...już jesteśmy po drugiej stronie jeziora. Bohaterowie od samego początku budzą sympatię czytelnika, podobnie jak główna bohaterka, która wyrusza na misję ratowania królestwa, ale jej celem jest powrót do domu. Wędrując przez kolejne miasta, dzięki krótkim, a plastycznym opisom czujemy jakbyśmy tam byli, poznajemy ich historię i legendy. Książkę przeczytałam w dwa wieczory i ... cieszę się, że mam drugą jej część :) Polecam, bo jest fajna.

Choroba zwana trądem to ciągła walka o przetrwanie osoby dzielnie zmagającej się z nią. Obecność osoby bliskiej, która nie chce pozostawić chorującej w potrzebie, samotności budzi nie tylko ogromny podziw, ale daje po cichu nadzieję, aby wygrać z chorobą, choć w połowie ewentualnie przegrać. Tego nie da się do samego końca przewidzieć, bo na pewno trzeba wiedzieć jedno, że nie należy uciekać od osoby cierpiącej w chorobie, bo nie wiemy, jaki czeka los osoby opiekującej się nią i czy dotrwa cierpliwie krok po kroku niełatwą drogę ku uleczeniu. Dlaczego tak jest i czym się kieruje, podejmując decyzje dorastająca ku wczesnej dorosłości dwunastoletnia Ami, co ona czuje, patrząc na cierpienia mamy, czy rozumie je próbowałam, się tego dowiedzieć czytając książkę należącej do gatunku literackiego powieść nieznanej mi do tej pory autorstwa Pani Kiran Millwood Hargrave pt.''Wyspa na końcu świata''. Widoczne było na pierwszy rzut oka, że mama Ami głównej bohaterki nie darzyła sympatią sióstr zakonnych. Nie dziwię się jej, gdyż nie wzbudzały u niej zaufania. Warto to podkreślić, że nie są zainteresowane społecznością, z którą żyją na co dzień. Wyjątek stanowi obecność siostry Małgorzaty. Ma właściwe podejście do ludzi, z którymi przebywa na dzień, pomaga, im. Zyskuje zaufanie mamy Ami. Przeniesienie Ami oraz innych dzieci na obcą im wyspę Coron nie sprawia im radości. Stara się być posłuszna siostrze zakonnej Małgorzacie, bo ją lubi i czuje się przy niej bezpieczna. Ami ma nie tylko wiele w sobie cech pozytywnych charakteru, które od samego początku przykuły moją uwagę. Jest nie tylko dobrym słuchaczem, uważną obserwatorką, ale wie, czego oczekuje od życia. Podobnie, jak jej mama, która pomimo choroby potrafi mocno określić obecność towarzyszącej jej w codziennym życiu córki. Jest to miłe w odbiorze ich wzajemnych relacji. Każdemu bohaterowi w czytanej przeze mnie powieści pt.''Wyspa na końcu świata'' przyglądałam się uważnie, bo ich zachowania pozostawiają wiele do życzenia, a szczególnie tych od spraw urzędowych i czy wiedzą oni o tym, jak to jest, gdy pozostawiają osoby chorujące na trąd samym sobie bez żadnego nadzoru medycznego, który jest konieczny nad sprawowaną nad nimi opieką. Wątek jak dla mnie sierocińca został za mało rozwinięty, brakowało mi w nim czegoś, co potrafi wyłonić, co było prawdziwą przyczyną zachowań negatywnych postępowania dzieci, a szczególnie niepewności, która mogła się przerodzić powoli w mocny atut dodający im skrzydeł. Czy Ami znajdzie pokrewną przyjacielską duszę na wyspie Coron, którą z sierot przebywających w sierocińcu polubi najwięcej, najmniej, które z nich pomoże jej przetrwać chwile grozy, a może zbudować nową wyspę życia, czy ponownie spotkanie z mamą będzie jeszcze możliwe, jaką odgrywają, rolę wielobarwne tajemnicze motyle umieszczone na okładce o tym warto, przekonać czytając tę powieść do samego końca?

Relacja rodzeństwa często bywa skomplikowana. Przyznajcie, że każdy kto ma rodzeństwo przeżywał nie raz kłótnie i awantury na cały dom. Jednak relacja ta jest również silna i naprawdę potrafi być wspaniała. W siostrze/bracie nie raz odnajdujemy swojego przyjaciela i wsparcie w ciężkich chwilach. Dokładnie taką relację przedstawia Klara i Adam z książki pod tytułem "Przepowiednia". Historia opowiada o dwójce rodzeństwa- dorosłym i odpowiedzialnym za dom Adamie, oraz młodej, niewidomej Klarze. Bohaterowie muszą trzymać się razem odkąd ich rodzice odeszli i zostawili im całe gospodarstwo wraz z posiadłością. Adam aby zarobić tworzy garnki i sprzedaje je na pobliskich targach. Raz do ich domu trafia zbłąkana staruszka i prosi o nocleg. Kobieta błaga ich o dłuższy pobyt pod ich dachem, na co skrępowane rodzeństwo się zgadza. Chłopak wyjeżdżając chwilę później na targ zostawia swoją młodszą siostrę pod opieką staruszki upewniając się, że jest bezpieczna. Wyjeżdżając nie ma pojęcia, ze swoją siostrę ujrzy dopiero za kilka miesięcy. A wszystko to za sprawą starej, cygańskiej wróżby. "Przepowiednia" to urocza, krótka książka odpowiednia zarówno dla młodszych jak i dla starszych czytelników. Relacja opisana w książce zauroczyła mnie i sprawiła, że moje serducho zmiękło. Uroczy bohaterowie nie raz sprawili, że się uśmiechałam lub smuciłam wraz z nimi. Bardzo podobała mi się perspektywa niewidomej osoby i świat opisany za pomocą innych zmysłów, takich jak zapachy, dotyk i słuch. To bardzo ciekawe przeżycie i pokazuje czytelnikowi, że osoby niewidome również bardzo dobrze potrafią sobie radzić w życiu. Definitywnie muszę częściej sięgać po takie krótkie, niezobowiązujące historię. Z biegiem czasu zrozumiałam, że baśnie dla dzieci uczą również dorosłych i można z nich za każdym razem wyciągnąć nowe lekcje. Z tej książki nauczyłam się, żeby bardziej szanować swoją rodzinę i nie pozwolić sobie na częste kłótnie z nimi, ponieważ rodzina jest tylko jedna.

Książka pod tytułem: "Klub fanek w.m -Oliwia" jest naprawdę ciekawą młodzieżówką, z nutą humoru z wieloma różnymi przygodami i problemami, które nasza bohaterka napotkała na swojej drodze. Na początku: Zaczęło się całkiem spokojnie, niewinnie, a potem... ? To było genialne, istna petarda, bomba, której nie można było odłożyć, aż do ostatniej strony! Bardzo szybko polubiłam się z głównymi bohaterkami i stałam się częścią tej niesamowitej i zwariowanej grupki! Polubiłam ich charakter i dawkę humoru, którą od siebie dawały! A fabuła? Najnormalniejsza historia z życia wzięta: młoda Dziewczyna zakochana w przystojnym chłopaku z jej ulubionego serialu! Końcówka doszczętnie mnie rozerwała na małe kawałki... zostawiła mnie również trochę z takim małym niedosytem, choć była tak zakończona, iż zostawia czytelnika w niepewności, a to akurat na plus! Co się stanie dalej? Czy ta sprawa zostanie wyjaśniona? Co będzie z naszą bohaterką? Te pytania nie dają mi spokoju! Na szczęście czeka na mnie drugi tom, więc dziewczyny: Oliwia, Alicja, Milka ! (główne bohaterki książki) Szykujcie się! Bo już niedługo do Was wracam! :😁

Bardzo wciągnęła mnie ta książka, dawno nie przeczytałam niczego tak szybko i z zapartym tchem. Przeskok fabularny, na który wiele osób narzeka, zostanie ze mną na długo. Był niczym jeden z odcinków Czarnego lustra. Nie zgadzam się z opinią iż książka kierowana jest do nastolatków. Tak, opowiedziana jest z perspektywy nastolatki, ale tematyka i pomysły "schizis" zdecydowanie dla mnie wykraczają to z czym powinny mieć do czynienia nastolatki. Podciągnęła bym ją pod kategorię young adult bez wykluczenia czytania przez osoby dorosłe 😉

Czuję się jakbym była między młotem a kowadłem. Styl autora bardzo mi się podoba, pisze lekko i zabawnie, naprawdę płynęłam podczas czytania. Jeśli jednak chodzi o fabułę, to niestety jest ona nieco nudna. Kręci sie wokół jednego (blokady twórczej i byłego związku), wszystko jest niesamowicie roztrząsane. Główna bohaterka momentami irytuje swoim lekkomyślnym zachowaniem. Na dodatek trochę słabo traktuje swojego najlepszego przyjaciela. I za to miało być 5 gwiazdek. Zmieniłam zdanie po ostatnich wersach książki, ze względu na to, że trochę mnie wzruszyły. Często mam tak, że potrafię wczuć się w sytuację innych ludzi, poczuć ich ból albo zawstydzenie. I tak było tym razem. Zrobiło mi się jakoś przykro. Wywołanie tej emocji sprawiło, że musiałam podnieść swoją ocenę. Książka nie jest zła, ale czy polecę ją komuś? Powątpiewam.